( அமிர்த தாரா தீட்சை பெறுவதற்கு...........!! click here )



மிர்த தாரா மந்திர தீட்சை ஜனவரி 22 ஞாயிறு அன்று கொடுக்கப்படுகிறது appointment பெற விரும்புபவர்கள் இந்த எண்ணிற்கு தொடர்பு கொள்ளுங்கள். +91-8110088846 

அமிர்த தாரா மந்திர தீட்சை !


    ள்ள அள்ள குறையாத அமுத சுரபி இருந்தாலும், அடங்காத ஆசை வானத்தை எட்டிப்பிடிக்க தாவி பறக்குமே அன்றி, இருப்பதை வைத்து திருப்தி கொள்ள பார்க்காது. இன்னும் வேண்டும் என்ற ஆசை, இது போதாது என்ற பேராசை கொண்ட மனிதர்கள் உலக வீதியில் நாலாபுறத்திலும் இருப்பதை நாமறிவோம். ஆயினும் அடிப்படை தேவைக்கு கூட வசதியும், வாய்ப்பும் இல்லாமல் அல்லாடும் ஜீவன்களை அன்றாடம் பார்க்கிறோம் லட்சக்கணக்கில்.

காரும், பங்களாவும் வேண்டுமென்று ஆசைப்படவில்லை. அந்த அப்பாவி ஜீவன்கள் பசிக்கும் பட்டினிக்கும் உணவும், உடம்பை மறைக்க ஆடையும், வெயிலுக்கும், மழைக்கும் ஒதுங்க ஒரு குடிசை வேண்டுமென்று நியாயமாக விரும்புகிறார்கள். அவர்களுக்கு அது கிடைக்கவில்லை. வாழ்வதற்கு திண்ணை கூட இல்லாமல், பல்லாயிரம் பேர்கள் தவிக்கும் போது ஒரு மனிதனுக்கு ஒன்பது வீடுகள் இருக்கிறது. இது சமுதாயத்தின் சீர்கேடா? இயற்கையின் சாபமா? ஆண்டவனின் திருவிளையாடலா?



 வாங்குவது ஒற்றை சம்பளம், பசியாற வேண்டியதோ ஏழு வயிறுகள். இதில் அன்றாடத்தேவையை எப்படி பூர்த்தி செய்வது? பிச்சைக்காரனை போல் தெருவிலே வாழவும் முடியவில்லை. பணக்காரனை போல் குளிரூட்டப்பட்ட அறையினில் உறங்கவும் முடியவில்லை. இரண்டிற்கும் நடுவில் ஊசலாடும் நடுத்தர உயிர்களும், இந்த பூமியில் எண்ணில் அடங்காமல் இருக்கின்றன.

பசித்தவன் சோறு வாங்க பணம் கேட்கிறான். நடுத்திர மனிதனும் நல்லவண்ணம் வாழ பணம் கேட்கிறான். பணக்கார வர்க்கத்தில் இருப்பவன் கூட இன்னும் வசதிகளை அதிகப்படுத்த வேண்டுமென்று பணம் கேட்கிறான். எவருமே பணத்தை வேண்டாம் என்று ஒதுக்குவார் இல்லை. உலகே மாயை, வாழ்வே மாயை என்று சந்நியாசம் சென்றவனுக்கு கூட வழிபாடு நடத்த இந்த காலத்தில் பணம் தேவைப்படுகிறது.

உடல் முழுவதும் எண்ணெயை பூசிக்கொண்டு உருண்டாலும், ஓட்டுவது தான் ஒட்டுமென்று அறிவுக்கு தெரியும். ஆனால் ஆசை, அறிவை வேலை செய்ய விடுவது இல்லை. எந்த வகையிலாவது பணத்தை தேடு என்று சரீரம் என்ற குதிரையை சாட்டையால் சொடுக்கிய வண்ணமே இருக்கிறது. மனிதன் அறிவைத்தேடி ஓடுகிறானோ இல்லையோ அன்பைத்தேடி அலைகிறானோ இல்லையோ பணத்தை தேடி நித்த நித்தம் அலைபாய்ந்து கொண்டே இருக்கிறான். ஓயாமல் உழைக்கிறான், உறங்காமல் பாடுபடுகிறான். ஆனாலும் அவன் கைகளில் தேவைக்கான செல்வம் கிடைக்கவில்லை.


இந்த நிலையிலிருந்து தப்பிக்க அதிர்ஷ்டப்படி பெயரை மாற்றிக்கொண்டால், நல்லது நடக்குமா? அதிர்ஷ்ட கற்களை அணிந்தால் சுகம் கிடைக்குமா? அஞ்சனங்கள், யாகங்கள் மற்றும் பரிகார பூஜைகள் செய்தால் நிலைமையில் கொஞ்சமேனும் மாறுதல் ஏற்படுமா? என்று துடியாக துடிக்கிறான். இவைகள் சில நேரங்களில் பலன்களை துல்லியமாக தருகிறது. பல நேரங்களில், பண செலவாகவே முடிகிறது. இதனால் சம்மந்த பட்டவனின் மனம் தள்ளாடுகிறது. சாஸ்திரம் என்பதும், பரிகாரம் என்பதும் பயனற்ற செயலா? அதில் பயன் இல்லையா? என்ற சந்தேக மேகம் கருமையாகி மின்னலாக வெட்டி இடியாகவும் இடிக்கிறது.

இவர்கள் ஒன்றை தெரிந்து கொள்ள வேண்டும். பெயரை மாற்றுவதும், நவரத்தினங்கள் அணிவதும், பரிகார பூஜைகள் நடத்துவதும் நமது முன்னோர்கள் சொன்ன வழிகள் தான் என்பதில் சந்தேகம் இல்லை. அவைகள் சக்தி வாய்ந்தவைகள் என்பதில் மாற்றுக்கருத்து இல்லை. ஆனால் அவைகள் அனைத்துமே நமக்காக, நமது முன்னேற்றத்திற்காக, வெளியில் செய்யப்படும் ஏற்பாடுகள், புறக்கருவிகள். அவைகளில் சக்தி அலைகள் நமது உடம்பிற்குள் சரியான கோணத்தில் புகுந்தால் மட்டுமே பயனைத்தரும். உட்புகவில்லை என்றால் எதிர்பார்த்தது கிடைக்காது.

எனவே நமது எண்ணங்கள் நிறைவேறுவதற்கு புறக்காரணங்களை மட்டுமே மேற்கொள்ளாமல், வேறு சில அகக்காரியங்கள் இருக்கிறதா? என்பதை யோசித்து பார்க்க வேண்டும். காரணம் நமது சாஸ்திரங்களும், வேத நூல்களும் நமக்கு தேவையான அனைத்தும் நமக்குள்ளேயே மறைந்திருப்பதாக சொல்கின்றன. அந்த சக்திகளை கண்டுபிடித்து, உசுப்பி விட்டால் நடக்காததும் நடக்கும். நடக்கவே முடியாததும், முடியாது என்று ஓரங்கட்டபட்டவைகளும் நடக்கும் நடந்தே தீரும் அது எப்படி?


மனித உடம்பு இருக்கிறதே இது ஒரு அற்புதமான பொக்கிஷம். இந்த பொக்கிஷத்திற்குள் விலைமதிக்க முடியாத புதையல்கள் பல இருக்கிறது. அதில் சில மனித கண்ணுக்கும், விஞ்ஞான அறிவிற்கும் தெரியும். பல புலன்களால் உணரமுடியாதவைகள். காட்சிக்கும், கருத்துக்கும் வரமுடியாதவைகள். ஆனால் சத்தியமான சாஸ்வதங்கள். கண்ணுக்கு புலப்படாத இந்த மர்ம உறுப்புகளில் தான் பிரபஞ்ச ரகசியம் பொதிந்து கிடக்கிறது. அதனால், தான் அண்டத்தில் உள்ளது பிண்டத்தில் உள்ளது என்று நமது பெரியவர்கள் கூறினார்கள்.

பிரபஞ்ச வெளியில் சில மந்திர ஓசைகள் மிதந்து கொண்டிருக்கின்றன அவைகளை ஈர்க்கும் ஆற்றல் நமது உடம்பிற்கு உள்ளே மறைந்து இருக்கிறது. அந்த ஆற்றல் விழிப்போடு செயல்பட நாம் சில ஓசைகளை, மெளனமாக குறிப்பிட்ட ரிதத்தில் ஏற்படுத்த வேண்டும். அந்த ரித அதிர்வுகள் நமது சக்தி மையங்களை பிரபஞ்ச ஓசைகளோடு ஒருங்கிணைத்து விடும். அப்போது இறைவனின் ஆற்றல் நமக்குள் பெருக்கெடுத்து ஓடும். அந்த நேரம் நாம் விரும்புவது அனைத்தும் கிடைக்கும். நமக்கு தேவையானது எல்லாமே நம்மை தேடி வரும்.

மெளனமான ரிதங்கள் என்றால் என்ன? அதை எப்படி பெறுவது? அதன் பெயர் என்ன? என்ற ஆர்வம் எல்லோருக்குமே ஏற்படும். அதன் பெயர் நாம் அனைவரும் அன்றாடம் அறிந்த பெயர் தான். தினசரி பயன்படுத்தும் பெயரே தான் சந்தேகமே இல்லை. நம்புகிறவர்களும், நம்பாதவர்களும் திரும்ப திரும்ப சொல்லும் மந்திரம் என்பதே அந்த பெயர். மந்திரம் சொல்லி அர்ச்சனை செய்யலாம். மந்திரம் சொல்லி தியானம் செய்யலாம். மந்திரம் சொல்லி மாயாஜால வேலை கூட செய்யலாம். மந்திரம் சொன்னால் செல்வம் கிடைக்குமா? மந்திரம் பணத்தை அடைவதற்கு உதவுமா? அப்படி ஒரு மந்திரம் இருக்கிறதா? அது என்ன மந்திரம்? என்று நீங்கள் கேட்பது எனக்கு நன்றாக கேட்கிறது. ஆம், செல்வத்தை தரும் மந்திரம் இருக்கிறது அதன் பெயர்.



    அமிர்த தாரா மந்திரம்   

சிலருக்கு சிரிப்பு வரும், சிலருக்கு அவநம்பிக்கை வரும். சிலர் இது எதோ ஏமாற்று வித்தை என்றும் நினைக்கத்தோன்றும். யார் எப்படி நினைத்தாலும் இது சத்தியம். இது உண்மை. நீங்கள் எந்த நிலையில் இருந்தாலும், எவ்வளவு ஆழமான பள்ளத்தில் கிடந்தாலும், உங்களை தூக்கி நிமிர்த்தி சமுதாயம் என்ற கோபுரத்தின் மேலே, உங்களை உட்கார வைக்கும் ஆற்றல் இந்த மந்திரத்திற்கு உண்டு. இதை நம்பி கெட்டவர்களை விட, நம்பாமல் கெட்டவர்கள் தான் அதிகம். இவ்வளவு உறுதியாக இந்த விஷயத்தை நான் பேசுவதற்கு காரணம் இருக்கிறது. முதலில் மந்திரம் என்றால் என்ன? அது நம்மை எப்படி வழிநடத்தும் என்ற தொழில்நுட்பதை நீங்கள் புரிந்து கொண்டால் அந்த காரணம் உங்களுக்கே தெளிவாகி விடும்.

இயற்கை சக்திகளின் அதிபதிகள் தேவதைகள். மந்திரங்கள் என்பது தேவதைகளின் உருவமாகும். அதாவது உண்மையில் தேவதைகள் என்பதே மந்திரங்கள் தான். கடவுளும், தேவதைகளும் இரண்டு வடிவாக இருப்பதாக நமது ஞானிகள் கூறுகிறார்கள். ஒன்று ஒளி வடிவம். இன்னொன்று ஒலி வடிவம். ஒருவகையில் இரண்டுமே ஒன்றுதான். வெளிச்சம் சத்தமாக வருகிறது எனலாம். மந்திரங்கள் என்பதும் சத்தமாக இருக்கின்ற தேவதைகளே. குறிப்பிட்ட தேவதை, குறிப்பிட்ட வரத்தை கொடுப்பது போன்று குறிப்பிட்ட மந்திரம் குறிப்பிட்ட பலனை தருகிறது.

மந்திரங்கள் என்பது ஓசைகளின் கூட்டமைப்பு. ஓசைகள் இல்லாமல், உலகம் இல்லை. உயிர்கள் இல்லை. உடலும் இல்லை. இந்த உலகில் காணப்படும் அனைத்துமே ஓசையிலிருந்து தான் வந்ததாகும். கிறிஸ்தவ மதமும் கூட, இதை ஒத்துக்கொள்கிறது. விவிலியம் முதலாம் அதிகாரத்தில், ஆதியில் வார்த்தை இருந்தது. அந்த வார்த்தை தேவனாக இருந்தது என்று வருகிறது. இதைதான் இந்து மதம் விவிலிய காலத்து முன்பே நாத விந்து என்றது. இறைவனை வேத மந்திர சொரூபன் என்றது.

ஓசைகள் ஒன்று என்றாலும், சமுத்திரத்தில் பல துளிகள் சேர்ந்து ஒரு பேரலையை உற்பத்தி செய்வது போல, ஓசையிலும் பல சிறிய ஓசைகள் உண்டு. அவைகள் எண்ணிக்கையில் அடங்காதவைகள். நேற்று பிறந்த, இன்று பிறந்திருக்கிற, நாளை பிறக்கப்போகிற அனைத்து மனிதர்களுக்குமே தனித்தனியான பிரத்தியேகமான ஓசைகள் இருக்கின்றன. இப்படி நான் மட்டும் கூறவில்லை. நமது வேதங்களும், சாஸ்திரங்களும் கூறுகின்றன. வாடகை வீடுகள் ஆயிரம் இருந்தாலும், நமக்கென்று உள்ள சொந்த குடிசையில் கிடைக்கின்ற சுதந்திரமும் சுகமும் வேறு எதிலும் கிடைக்காது அல்லவா? அதைப்போல ஆயிரம் மந்திரங்கள் இருந்தாலும், நமக்கென்று தனியாக இருக்கும் மந்திரத்தை தேர்ந்தெடுத்து சொன்னால் தான் நமது சொந்த தேவைகள் பூர்த்தியாகும்.

இந்த ஆடை எனக்கு பொருத்தமானது என்று தேர்ந்தெடுக்க முடியும். இந்த கார் எனக்கு பிடித்திருக்கிறது என்று தீர்மானத்திற்கு வரமுடியும். இந்த தண்ணீரில் தான் குளிப்பேன் என்று கூட முடிவு செய்து விட முடியும். காரணம் இவைகள் அனைத்துமே வெளியில் இருப்பது. கண்ணுக்கு தெரிவது. பத்து பேருக்கு அறிமுகமானது. மந்திரம் என்பது அப்படி இல்லையே கண்ணுக்கும், காட்சிக்கும் புலப்படாத சூட்சமம். அது சாதாரண மந்திரத்தையே அடையாளம் காணுவது மகாசிரமம். எனக்கென்று உரியதை எப்படி தேர்ந்தெடுக்க முடியும்? என்று பலரின் நெஞ்சம் குழம்பும்.

இந்த உலகில் பலகோடி மனிதர்கள் இருக்கலாம். ஒவ்வொரு மனிதனுக்கும் தனித்தனி சுபாவங்கள் இருக்கலாம். விந்தையான பழக்கங்கள், விசித்தரமான சூழ்நிலைகள் எண்ணிப்பார்க்க முடியாத எண்ணங்களின் அதிர்வலைகள் என்று ஆயிரம் இருந்தாலும், அனைத்து மனிதர்களுமே மூன்று குணங்களுக்குள் அடங்கி விடுவதாக நமது வேதங்கள் சொல்கிறது. வேதங்கள் சொல்வதை பல்லாயிர ஆண்டுகள் காலதாமதம் செய்து விஞ்ஞானமும் இப்போது ஒத்துக்கொள்கிறது. உறுதியோடு இருக்கும் சத்வம், ஓடிக்கொண்டே இருக்கும் ராஜசம், ஒரே இடத்தில் இருக்கும் தாமசம் இவைகள் தான் அந்த மூன்று குணங்கள். இந்த மூன்று குணத்தில் மங்கோலியன், ஆப்ரிக்கன், ஆசியன், ஐரோப்பியன் என்று மனித குலங்கள் அனைத்துமே அடங்கி விடுகிறது.

ராஜசம், தாமசம், சத்வசம் ஆகிய மூன்று குணங்களும் தனித்தனியாகவோ ஒருங்கினைந்தோ செயல்படுவது கிடையாது. ராஜசத்திற்குள் சத்வசமும், சத்வசத்திற்குள் தாமசமும் கலக்கின்றன. அப்படி கலக்கும் போது, விகிதாசாரங்கள் மாறுபட்டு, பல்லாயிரக்கணக்கான குணங்களாக சுபாவங்களாக உருவெடுக்கின்றன. அப்படி பலகோடி குணங்கள் உருவானாலும், அவற்றின் வேர்களாக இருப்பது முக்குணங்களே ஆகும்.

மனித குணங்கள் மூன்று என்று தரம்பிரித்த நமது முன்னோர்கள், மனிதனின் லெளகீக தேவைகளை பூர்த்தி செய்யும் மந்திரங்களையும் மூன்று பகுதிகளாக பிரித்தார்கள். புலன்கள் ஒவ்வொன்றிற்கும் ஒன்றோடு ஒன்று கலந்து பல்வேறுபட்ட கலவைகள் இருப்பது போலவே மந்திரங்களுக்கும், லட்சக்கணக்கான கலவைகள் உண்டு. அந்த கலவைகளின் சூத்திரத்தை கற்றவர்களுக்கு இன்னாருக்கு இந்த மந்திரம் சொந்தமானது என்று முடிவுக்கு வந்து விட முடியும். இந்த இடத்தில் தான் மந்திர சாஸ்திரம் பயில்வதற்கு குரு ஒருவரின் ஒத்தாசை அவசியமாகிறது.


குரு என்பவர், மந்திரத்தின் சூட்சமம் அறிந்தவர், ஒவ்வொரு மந்திரத்தின் அதிர்வும் எத்தகைய எதிர்விளைவுகளை ஏற்படுத்தும் என்பது, அவரது அனுபவத்தில் தெரியும். சிலர் ஞானிகளும், முனிவர்களும், ரிஷிகளும், குருவானவர்களும் மந்திரத்தை உருவாக்கியவர்கள். ஒரு கவிதையை போல, காவியத்தை போல தங்களது புலமையினால் மந்திர சாஸ்திரத்தை உண்டாக்கியவர்கள் என்று நினைக்கிறார்கள் இது முற்றிலும் தவறு. மந்திரம் நாற்காலி அல்ல உருவாக்குவதற்கு. அது கிணறும் அல்ல பத்துபேரின் கூட்டு முயற்சியால் தோண்டுவதற்கு. அது தானாக தோன்றிய சுயம்பு. எப்போதுமே பிரபஞ்ச வெளியில் இருந்து கொண்டே இருக்கும். சாஸ்வதம் ரிஷிகளும், ஞானிகளும் அந்த சாஸ்வதத்தை காதுகளால் மட்டும் கேட்கவில்லை. கண்களாலும் பார்த்தார்கள். அதனால் தான், அவர்களுக்கு மந்த்ர த்ரஷ்டா என்று பெயர். அதாவது அவர்கள் மந்திரங்களை நேருக்கு நேராக நமக்கு பார்த்து சொன்னவர்கள். அந்த மந்திரங்கள் ஏடுகளில் எழுதப்பட்டது மிகவும் சொற்பம். குரு பரம்பரை வழியாக வாழையடி வாழை என வந்து கொண்டு இருப்பதே அதாவது எழுதப்படாத மந்திரங்களே மிக அதிகம்.

பரம்பரையாக குரு உபதேசம் பெற்று வருகின்ற குருமார்கள், இந்த மந்திரர்களை இன்னாருக்கு இன்னது என்று அடையாளம் கண்டு கொடுப்பதில் வல்லவர்கள். அவர்களுக்கு மட்டும் அந்த திறன் எப்படி கிடைக்கிறது? என்று யோசிப்பதில் பொருள் இல்லாமல் இல்லை. ஒவ்வொரு மனிதனும் மூன்று வகையான உடம்பை பெற்றிருக்கிறான் ஒன்று உணவுகளால் ஆன சரீரம். இரண்டாவது உணர்வுகளால் ஆன மனது. மூன்றாவது அதிர்வுகளால் ஆன வெளிச்சம். இப்படி சொல்வது சற்று குழம்பலாம். மூன்றாவது சொல்லப்பட்ட விஷயம் என்னவென்று தெரியாமல் தடுமாறலாம்.

ஒவ்வொரு மனிதனுக்கும் அவனது உடம்பை சுற்றி இயற்கை ஒரு ஒளிவட்டத்தை கொடுத்திருக்கிறது. அது வெண்மை, நீலம், சிவப்பு மற்றும் மஞ்சள் என்று பலவகை வண்ணங்களால் ஆனது. ஒவ்வொரு வண்ணமும் குறிப்பிட்ட அந்த மனிதனின் எண்ணங்களை, ஆத்மாவின் தன்மையை அடையாளப்படுத்துவது ஆகும். உதாரணமாக ஊதா நிறத்தில், ஒருவனை சுற்றி ஒளிவட்டம் இருந்தால் அவன் கடினமான சித்தம் கொண்டவனாக இருப்பான். வெள்ளை மற்றும் மஞ்சள் நிறத்தில் ஒளிவட்டம் இருந்தால் அவன் மலர்ச்சியானவனாக இருப்பான். இந்த வட்டத்தை என்னவென்று பார்க்கும் ஆற்றல் யோகிகளுக்கும், ஞானிகளுக்கும், இயற்கையாகவே தெய்வீக சக்திகள் நிறைந்த ஒருசில மனிதருக்கும் உண்டு.

எனது வாழ்வின் அனுபவத்தில் நான், அன்று முதல் இன்றுவரை அதாவது எனக்கு விபரம் தெரியாத காலம் துவங்கி இன்றுவரை எனக்குள் இருக்கும் ஒரு தன்மை என்னவென்றால் ஒருமனிதனை நேருக்கு நேராக நான் பார்க்கும் போது அவனது எண்ண அதிர்வுகள், சில வண்ண நிறங்களாக வெளிப்படுவதை உணர்வேன். இப்போது எனது அனுபவமும், எனது பயிற்சியும் அந்த வண்ணம் என்பது மனிதனை சுற்றி இருக்கும் ஆரா என்பதை நன்றாக அறிய வைக்கிறது. இந்த ஆராவை உன்னிப்பாக கவனித்தால், ஒருவன் ராஜசகுனம் கொண்டவனா, சத்வசத்தின் வசம் இருப்பவனா, தாமசமானவனா என்பதை சுலபமாக கணித்து விட முடியும். இப்படி கணிக்கும் ஆற்றலும், மந்திர சாஸ்திர தேர்ச்சியும் இருந்தால் ஒவ்வொரு மனிதனுக்கும் தனித்தனியாக உள்ள மந்திரங்கள் இதுவென்று அறிந்து கொள்ளலாம்.

நான்கு வேதங்களில் கூறப்படுகிற அனைத்து வார்த்தைகளுமே மந்திரங்கள் தான். வேதங்களில் உள்ள வார்த்தைகளுக்கு பொருளை தேடுவதை விட, அதன் வார்த்தை ஒலிகளில் மறைந்து கிடக்கும் சக்தியை தேடுவது தான் புத்தி உள்ளவர்களுக்கு அழகு என்று பெரியவர்கள் கூறுவார்கள். வேத மந்திரங்கள் தவிர பல ரிஷிகள் தங்களது தவ வலிமையால் கண்டறிந்த மந்திரங்கள் நிறைய உண்டு. அவைகளை கொண்டு தான் மந்திர சாஸ்திரம் உருவாக்கப்பட்டிருக்கிறது. இந்த மந்திரம் தேவதா மந்திரம், பாராயண மந்திரம், பீஜ மந்திரம் என்ற மூன்றுவகை இருக்கிறது.

தேவதா மந்திரம் என்பது சில வரிகளை கொண்டதாகும். இதற்கு உதாரணமாக காயத்திரி மந்திரம், மஹா மந்திரம் போன்றவைகளை சொல்லலாம். பாராயண மந்திரம் என்பது நீண்ட பல சொற்றொடர்களை கொண்டதாகும். ருத்ரம், விஷ்ணு சகஸ்ராநாமம், ஸ்ரீ சூக்தம் போன்றவைகள உதாரணமாக காட்டலாம். பீஜ மந்திரங்கள் என்பது இரண்டு அல்லது மூன்று எழுத்தில் முடிந்து விடும் சக்தி மிகுந்த ஒசைகளாகும். இந்த ஓசைகள் இல்லாமல் உலகம் இல்லை. இந்த ஓசைகளுக்குள் தான் நமக்கு வரம் தரும் சக்தி மறைந்து கிடக்கிறது. நமக்கான பீஜ மந்திரத்தை குருமூலம் உபதேசம் பெற்று மீண்டும் மீண்டும் அந்த மந்திரத்தை நாம் சொல்கிற போது, அந்த மந்திர அதிர்வு நமது உடம்பிற்குள் மறைந்து கிடக்கும் சக்தி மையங்களை விழிப்படையச்செய்கிறது. அப்படி விழிப்படைந்த சக்தி மையங்கள் பீஜ மந்திரங்களின் அதிர்வுகளோடு கலக்கும் போது பிரபஞ்ச ஆற்றலை மிக சுலபமாக ஈர்க்கிறது அதன் பிறகு நாம் நினைத்தது நடக்கிறது.

மனிதப்பிறவி என்பதே இறைவனின் ஆற்றலை உணர்ந்து, அவனது அருளில் கரைந்து அவனுக்குள் ஐக்கியமாகி, முக்தி அடைவது தான். முக்திக்கு முன்னால் பணம், பதவி, பகட்டு என்பவைகள் வெறும் தூசுக்கு சமம். ஞானிகளாக இருப்பவர்கள், சாதாரண மனிதர்கள் முக்தி அடைவதற்கு வழிகாட்ட வேண்டுமே தவிர அதை விட்டு விட்டு செல்வத்தை பெறவும், இகவுலக வாழ்வில் சுகத்தை பெறவும், மந்திரங்களை வகைப்படுத்தி வைத்திருப்பது சரியான தர்மம் தானா? என்று சிலர் யோசிக்க கூடும். அவர்கள் ஆதிகால மனிதன் பசிக்காக ஓடி ஆடி வேட்டையாடிய காலத்தில் பெரிய அளவில் சிந்திக்கவில்லை. வேளாண்மையில் புகுந்து பசியாறிய பிறகே தனது சிந்தனையை கூர்மைப்படுத்தினான் என்பதை அறிய வேண்டும். அதாவது மனிதனுக்கு லெளகீக தேவைகள் முடிந்த பிறகே பரமார்த்திக தேவைகளை பற்றி யோசிப்பான் என்பதை நினைவில் வைக்க வேண்டும்.

உப்புக்கும், சீனிக்கும், செப்பு காசுக்கும் அலைந்து  கொண்டிருந்தால் ஆத்திகன் கூட நாத்திகன் ஆகிவிடுவான் என்பது மகாகவி பாரதியின் சக்திய வாக்கு. அதனால் தான் இறைவனை கண்ணார காண்பதற்கு மந்திர ஜெபங்களை உருவாக்கிய நமது முன்னோர்களே, செல்வங்களை பெறுவதற்கும் மந்திர ஜெபங்களை உருவாக்கினார்கள். இன்றைய மனிதர்களுக்கு தேவைகள் அதிகம் இருக்கிறது. தவிர்க்க முடியாத கடமைகளும் அதிகம் இருக்கிறது. இதனால் பணம் என்பதை தேடி அலைய வேண்டிய பரிதாபகரமான சூழலும் இருக்கிறது. இந்த பெரிய பாதாளத்தை தாண்டி வெளியில் வந்தால் தான், அவர்கள் இறைவன் என்ற மகாசமுத்திரத்தை உணர முடியும். எனவே அவர்களை வறுமைக்கடலை தாண்டவைக்க வேண்டிய கடமை நமக்குண்டு. சுவாமி விவேகனந்தர் கூட, பசித்தவன் முன்னால் வேதம் படிக்காதே! சாதம் படை என்று சொன்னார் அதனால் தான் நானறிந்த மந்திர சாஸ்திரத்தை இதுவரை பலருக்கும் கொடுத்து அவர்கள் கடலை கடக்க துணையாக நின்றிருக்கிறேன்.

நிறைய அனுபவங்களை என்னால் கூற இயலும். ஆனால் அத்தனைக்கும் இங்கே இடம் போதாது. மந்திரம், தந்திரம் இவைகள் எல்லாம் இந்து மதத்தில் உள்ள மூடநம்பிக்கைகள் என்று மிக ஆழமான முறையில் பிரச்சாரம் செய்து வரும் பெந்தகொஸ்தே சபையை சேர்ந்த ஒரு நண்பர் எனக்கு உண்டு. அவர் எந்த அளவிற்கு கர்த்தரின் மீது பக்தி வைத்திருந்தாரோ, அதே அளவிற்கு கர்த்தர் அவர்மீது அன்பு வைத்து, அவரை சோதித்து பார்க்க வறுமையை கொடுத்திருந்தார். அவரிடம் ஒரு குறிப்பிட்ட மந்திரத்தை கொடுத்து, இது உங்களுக்கான மந்திரம் சொல்லி பாருங்கள். உங்கள் வறுமை தீரும். மந்திரம் என்பது மதம் சார்ந்தது அல்ல, அது ஒரு ஆன்மீக விஞ்ஞானம். எனவே எனக்காக சொல்லுங்கள் என்றேன். அவர் என் மீது கொண்ட மரியாதையால் அரை மனதோடு கர்த்தரிடம் மன்னிப்பு கேட்டபிறகு சொல்லி வந்தார். நாளடைவில் அவரது வறுமை மறைந்தது. இன்று பாளையங்கோட்டையில் சொந்த வீடு, மனைவி, மக்கள், தொழில் என்று நலமோடு வாழ்கிறார்.

இதை எதற்காக இங்கு சொல்கிறேன் என்றால், மந்திரங்களை நம்பிக்கை இல்லாமல் சொன்னால் கூட அது பலன் தரும். நிச்சயம் கைவிடாது. அதே நேரம் மந்திரங்கள் இந்துக்களுக்கும், இந்து மதத்தில் நம்பிக்கை கொண்டவர்களுக்கும் மட்டுமே சொந்தமானது அல்ல என்பதற்காகவே மந்திரம் காற்றை போல, நீரை போல, ஆகாயத்தை போல எல்லோருக்கும் பொதுவானது. மந்திரம் என்ற நதி, தாகத்தோடு தன்னிடம் வரும் அனைவருக்கும் பரிவு காட்ட தயாராக இருக்கிறது. நாம் அந்த நதியை நோக்கி நடந்து செல்ல தயங்கி கொண்டிருக்கிறோம். நமது தயக்கத்தையும், மயக்கத்தையும் தூக்கி தூர வைத்து விட்டு மந்திர நதியில் குளிக்க முற்படவேண்டும்.

நான் இப்போது சொல்லிவருகிற மந்திரம் பணத்தை மட்டும் தான் கொடுக்கும் என்று தவறாக நினைக்கவேண்டாம். நமது வாழ்வில், நமக்கென்று ஏற்பட்ட துயரங்கள் அனைத்தையுமே தடுத்து ஆனந்தலகரியை மட்டுமே கொடுக்கின்ற அதிசய அட்சயபாத்திரம் இந்த மந்திரமாகும். நோய்கள் உனது தொல்லையா? அதை இந்த மந்திரம் தீர்க்கும். இல்லற வாழ்க்கை அமையவில்லையே? என்ற வருத்தமா அதையும் இந்த மந்திரம் கொடுக்கும். குடும்பத்தில் கணவன்-மனைவி இணங்குவதில் சங்கடமா? அதையும் இந்த மந்திரம் தீர்க்கும். மழலை செல்வம் இல்லையே? என்ற வருத்தம் இருப்பவர்களுக்கு கூட மருந்தாக இந்த மந்திரம் அமையும். சுருக்கமாக சொல்வது என்றால், உங்களுக்கு வரும் எல்லாவிதமான சந்தோஷ கேடுகளையும் இந்த மந்திரம் எதிர்த்து போராடி உங்கள் இதயத்தில் அமைதி பூங்காற்று வீசச்செய்து அங்கே இறைவனை குடியேற்றி விடும்.

தாகம் தீர்க்கும் நதி எதிரே வருகிறது. குளிர்ச்சியை தரும் தென்றல் உங்கள் வீட்டு வாசலில் வீசுகிறது. வாசனை நிறைந்த மல்லிகை பூ உங்கள் பந்தலில் படர்ந்திருக்கிறது. சந்தன குழம்பை வாரி இறைக்கும் வண்ண நிலவு நீலவானில் பவனி வருகிறது. நீங்கள் மட்டும் ஏன் கதவை சாற்றி நாலு சுவற்றிற்குள் உங்களை சிறைப்படுத்தி கொள்ள வேண்டும். உங்களது விடுதலைக்கு உத்திரவாதம் அளிக்க, உங்கள் சுகங்களுக்கு சரியான மேடை அமைத்து தர, இதோ நமது யோகிகள் தந்த மந்திரம் என்ற அமுதகலசம் இருக்கிறது. உங்களுக்கு பரிமாற நான் குருமார்களிடம் கற்ற மந்திர விருந்தை உங்களுக்கு படைக்க தயாராக இருக்கிறேன். பகிரங்கமாக இருகரம் நீட்டி உங்களை வரவேற்கிறேன். வாருங்கள் துயரங்களை வெல்வோம்...



      அமிர்த தாரா மஹாமந்திர தீட்சை ஜனவரி  22  ஞாயிறு அன்று கொடுக்க படுகிறது மேலும் விபரங்களை தெரிந்து கொள்ள கீழே உள்ள தொலைபேசி எண்ணிற்கு தொடர்பு கொள்ளவும்.



நேரடி தீட்சை :-   Cell:- 8110088846

தொலைபேசி எண் :-


 India Time9 am - 6 pm 


அமிர்த தாரா மஹாமந்திர தீட்சையின் பயன்கள்:

  • செல்வமும், செல்வாக்கும் பெருகும்.
  • வியாபாரம் அபிவிருத்தியாகி, கோடிஸ்வர யோகம் தரும்.
  • குடும்பத்தில் அமைதி நிலவும்.
  • கணவன்-மனைவி சிக்கல்கள் தீரும்.
  • நல்ல திருமண வாழ்க்கை உடனடியாக அமையும்.
  • குழந்தை பாக்கியத்தை பெறலாம்.
  • குழந்தைகள் வளர்ச்சி காண்பார்கள்.
  • கல்வி தடையில்லாமல் வளரும்.
  • வேலை கிடைக்கும். அயல்நாட்டு யோகம் வரும்.
  • நவக்கிரஹ தோஷங்கள் விலகும்.
  • செவ்வாய் தோஷம் தீர்வுக்கு வரும்.
  • சனி மற்றும் ராகு-கேது தோஷம் தீரும்.
  • நீண்ட நாள் நோய்கள் விலகும்.
  • தீய சக்திகளின் பாதிப்புகள் அகலும்.
  • தெய்வ அனுக்ரஹம் கிடைக்கும்.

 ------> இனி உஜிலாதேவி பதிவுகளை செல்பேசியிலும் வாசிக்கலாம் அதற்க்கு நீங்கள் செய்யவேண்டியது Google Play‎ Store -க்கு சென்று Ujiladevi என்று டைப் செய்து நமது Apps உங்கள் தொலைபேசியில் Download  செய்து கொள்ளுங்கள் அல்லது  

நேரடியாக Download செய்ய கிழே கிளிக் செய்யவும் 

-----------------------------------------


யோகியின் ரகசியம் !


கீதை பிராத்தனை கூட்டம்


" ஓம் நமோ நாராயணா "

கீதை பிராத்தனை கூட்டம்

உங்கள் ஆனந்த வாழ்விற்கு பகவான் ஸ்ரீ கிருஷ்ணனிடம் பிராத்தனை செய்யும் சிறப்பு கூட்டம் குருஜியால் உங்களுக்காக உங்கள் சுகமான வாழ்விற்காக நடைபெறுகிறது.

உங்கள் பிரச்சனையை தீர்க்கவல்ல கீதையின் ஸ்லோகத்தை பாராயணம் செய்து, இறைவன் கிருஷ்ணனிடம் வேண்டுதல் செய்யும் கீதை பிராத்தனை கூட்டத்தில் நீங்களும் இருக்கும் இடத்தில் இருந்து கொண்டே கலந்து கொள்ளலாம் 

உங்களது பெயர் மற்றும் தந்தையின் பெயர், தற்போது நீங்கள் இருக்கும் இடத்தின் பெயர் இந்த மின்னஞ்சல் முகவரிக்கு இன்று ( 14.1.2017  )  இரவு 7 மணிக்குள் தெரியபடுத்தவும். கீதை பிராத்தனை கூட்டம் இரவு 9 மணிக்கு குருஜியால் நடத்தபடுகிறது.

மின்னசல் முகவரி:- namonarayanafoundation@gmail.com

தொலைபேசி எண்:- 9442426434

உங்கள் ஒளிமயமான வாழ்விற்கு உத்தரவாதம் தருகிறோம் அனுமதி இலவசம்.


---

நமோ நாராயண பவுண்டேஷன்
காடகனூர்
மின்னசல் முகவரி:- namonarayanafoundation@gmail.com




ஜல்லிகட்டை தடுப்பது மனநோய் !


ல்லிக்கட்டு

இந்த வார்த்தையை கேட்டால் தமிழ் சினிமா கதாநாயகர்கள் வீரமான காளைமாட்டை கொம்பை பிடித்து வளைத்து, நெரித்து நேருக்கு நேராக மோதி மாட்டை தரையில் தள்ளி, முஷ்டியை உயர்த்தும் காட்சி தான் நினைவுக்கு வந்தது.

அப்பாவியான ஒரு ஜீவனை அதற்கு சம்மந்தமே இல்லாமல் அதனோடு சண்டைபோட்டு வெற்றி பெறுவதில் ஆனந்த களிப்படைவதில் என்ன வீரம் இருக்கிறது? என்று அப்போது தோன்றியது இயற்கை,

இந்த கற்பனையை முற்றிலுமாக மாற்றி ஜல்லிக்கட்டு என்றால் என்ன என்ற எதார்த்தத்தை என்னை போன்ற பலருக்கும் தெரியவைத்தது, வசந்த் தொலைகாட்சியின் ஜல்லிக்கட்டு நேரடி ஒலிபரப்பு தான். காரணம் அதுவரையில் அலங்காநல்லூர் ஜல்லிக்கட்டு தெரியும், அதை பார்ப்பதற்கு கூடுகின்ற ஆயிரக்கணக்கான மக்களை பற்றி தெரியும், வெளிநாட்டு ஆர்வலர்களை பற்றி தெரியும், ஆனால் நேரில் சென்று என்ன நடக்கிறது என்று பார்த்தது கிடையாது. படித்த ஒன்றிரண்டு செய்திகள் கூட ஓடுகிற மாட்டை விரட்டி பிடித்து அடக்கினார்கள் வீரர்கள் என்பதாகத்தான் எழுதியிருப்பார்கள்.

இதை வைத்து பார்க்கும் போது ஜல்லிகட்டை பற்றி நல்ல அபிப்ராயம் வருவதற்கு வாய்ப்பு மிகவும் குறைவு. ஆனால் தொலைகாட்சியின் நிகழ்ச்சியை பார்த்த பிறகு எண்ணம் முற்றிலுமாக மாறிவிட்டது. திட்டி வாசல் என்று அழைக்கபடுகின்ற சிறிய கதவு திறந்துவிடப்பட்டு மாடு வெளியில் வருகிறது. அடைபட்டு கிடந்த மாடு கும்பலாக நிற்கின்ற ஜனங்களை பார்த்து மிரண்டு ஓடுகிறது. ஓடுகிற மாட்டின் திமிலை பிடித்து சிறிது நேரம் மாடுபிடி வீரர்கள் என்று அழைக்கபடுகின்ற இளைஞர்கள் சிலர் அழுத்துகிறார்கள். யார் அதிகநேரம் திமிலை பிடித்துகொண்டு மாட்டோடு ஓடுகிறாரோ அவரே வெற்றி அடைந்தவராக கருதபடுகிறார்.

இதில் எந்த இடத்தில் மாடு கொடுமையை அனுபவிக்கிறது? தாங்க முடியாத வேதனை அதற்கு இதனால் எப்போது ஏற்படுகிறது என்பது எவ்வளவோ ஆழமாக சிந்தித்தாலும் தெரியவில்லை. மாடு ஏர் விழுகிறது, வண்டி இழுக்கிறது, செக்குகளை சுற்ற வைக்கிறது, கிணற்றிலிருந்து தண்ணீர் இறைக்க உதவி செய்கிறது இப்படி எத்தனையோ விவசாய வேலைகளுக்கு அது பயன்படுவது போல இதற்கும் பயன்படுகிறது. மாட்டை ஏர் உழ பயன்படுத்துவது இரக்கமற்ற செயலென்றால், ஜல்லிக்கட்டும் இரக்கமில்லாத செயல்தான்.

தொண்ணூறுகளின் ஆரம்பத்தில் ஜல்லிகட்டை பற்றி நியாயமான குற்ற சாட்டு ஒன்று எழுந்தது. மாடு வேகமாக ஓடுவதற்காக அதற்கு மது கொடுக்கபடுகிறது, அதன் கண்களில் எலுமிச்சை பழ சாறு போன்ற காரமான திரவங்கள் ஊற்றபடுகிறது என்பது தான் அந்த குற்றசாட்டு, குற்றசாட்டு வந்த வேகத்திலேயே அரசாங்கம் துரிதமான நடவடிக்கை எடுத்து ஜல்லிக்கட்டு நடத்த பல நெறிமுறைகளை வகுத்து கொடுத்தது, அதன்படி எந்த சிக்கலும் இல்லாமல் நன்றாகத்தான் அது நடந்தது, பிறகு எப்படி ஜல்லிகட்டுக்கு தடை என்று மத்திய அரசு அறிவித்ததோ அது புரியவில்லை.
ஜல்லிக்கட்டில் வெற்றிபெறுபவர்களுக்கு வீரபாண்டிய கட்டபொம்மன் திரைப்படத்தில் காட்டுவதை போல வெள்ளையம்மாள் போன்ற பெண்களை பரிசளிப்பதோ, பத்து ஐம்பது ஏக்கர் நிலங்களை தானமாக வழங்குவதோ, கிரிகெட் விளையாட்டில் நடப்பது போல லட்ச கணக்கில் சூதாட்டம் நடப்பதோ ஜல்லிக்கட்டில் ஒருவேளை இருக்கிறதோ என்று நான் முன்பு நினைத்ததுண்டு,
ஆனால் பாவம் அதில் வெற்றி பெற்றவர்களுக்கு வேட்டி, சட்டை, அண்டா, குண்டா, அடுக்கு பானை என்று மிக எளிமையான பரிசுகளே வழங்கபடுகிறது. இந்த பரிசுகளை பெறுவதற்காகவா இத்தனை பெரிய எதிர்பார்ப்பும், காத்திருப்பும், ஆர்வமும் இளைஞர்கள் மத்தியில் இருக்கிறது? என்று நமக்கு தோன்றுகிறது.

ஜல்லிக்கட்டில் மாடு கொடுமைபடுத்த படுகிறதோ இல்லையோ மனிதன் அபாயத்தை சந்திக்கிறான், அதுவும் நேருக்கு நேராக தனக்கு இன்னது நேரும் என்று தெரிந்தே களத்தில் இறங்குகிறான், எதற்கு இந்த விஷபரிச்சை, பைசாவும் கிடைப்பதில்லை பெரிய புகழும் கிடைப்பதில்லை, இத்தனையும் தாண்டி உடலில் காயம் தான் கிடைக்கிறது, அது தெரிந்தே ஏன் அந்த இளைஞர்கள் ஜல்லிக்கட்டில் ஆர்வத்தோடு குதிக்கிறார்கள்? சற்று யோசிக்க வேண்டும்.

பாரதி தேசபற்று பாடல்கள் பாடினானே அவனுக்கு பொன் கிடைத்ததா? பொருள் கிடைத்ததா? அட எதுவுமே வேண்டாம் ஒரு கவளம் சோறாவது கிடைத்ததா? ஆனாலும் அவன் பாடினானே. அது ஏன்? மாமல்லபுரத்தில் சிற்பங்கள் பலவற்றை செதுக்கி வைத்தானே பல்லவ மன்னன் அவனது எதிர்பார்ப்பு என்ன? புகழ் மட்டும் தான் அவன் வேண்டியது என்றால் தனது சிலைகளை விதவிதமாக வடித்து வைத்திருக்கலாமே அப்படி செய்யவில்லையே ஏன்?

வெளியில் சொல்லமுடியாத வார்த்தைகளில் வடிக்க முடியாத இனம் புரியாத ஏதோ ஒரு ஆர்வம், ஏதோ ஒரு வேட்கை, இதை செய் இதை செய் என்று மனிதனை உந்தி தள்ளுகிறது, அதற்கு காரணங்களை கண்டுபிடிக்க முடியாது, பயன்கள் இருக்கிறது என்று முடிவு செய்ய முடியாது, எல்லாவற்றையும் தாண்டிய ஆத்ம திருப்தி ஒன்றே அதில் உச்சத்தில் நிற்கிறது.

ஏறக்குறைய மாடுபிடி வீரர்களின் மனோ நிலையும் இப்படி தான் கண்ணுக்கு தெரியாத அந்த திருப்தியை அனுபவிக்க அவர்கள் துடிக்கிறார்கள், இந்த துடிப்பு இன்று நேற்று தோன்றியது அல்ல காலகாலத்திற்கு முன்பிருந்தே தோன்றியதாகும், இதை சட்டங்கள் போட்டோ, திட்டங்கள் வகுத்தோ தடுப்பது மனிதாபிமானமாக இருக்காது, அதை சம்மந்தப்பட்டவர்கள் உணர வேண்டும்.

ஜல்லிக்கட்டு மிருகங்களை வதைக்கிறது என்றால் கசாப்பு கடைகளை இழுத்து மூட வேண்டும், கோழி பண்ணைகளுக்கு சீல் வைக்க வேண்டும், மாமிசம் உண்பவர்களை சிறையில் அடைக்க வேண்டும், இது நடக்குமா? நடக்க தான் முடியுமா? இப்படி செய்வது புத்திசாலித்தனமாகுமா?

மனிதர்கள் பாதிக்கபடுகிறார்கள் என்றால் காளைகளிடம் மோதி மட்டுமா காயங்கள் ஏற்படுகிறது, சாலையில் பயணம் செய்தால், சமயலறையில் சமைத்தால், தோட்டத்தில் பூ பறித்தால் கூட அபாயம் உண்டு பாதிப்பு உண்டு. எதிர்விளைவுகள் இல்லாத காரியமே கிடையாது.

அதீதமான மனித நேயம் என்பதும், அகிம்சை என்பதும் மற்றவர்களை இம்சை படுத்துவதாக மாறிவிடும். இந்த உணர்வுகள் மிகவும் முற்றி போனால் குழந்தைக்கு சோறு ஊட்டுவது கூட மனித உரிமை மீறலாக தோன்றும். இந்த நிலையை மனநிலை பாதிப்பு என்பதோடு தான் ஒப்பிட்டு பார்க்க வேண்டும். விலங்கின ஆர்வலர்கள் இதை உணர்ந்தாள் நன்றாக இருக்கும். 

தேரோட்டம் இல்லை என்றால் திருவிழா நின்று போகும் 
ஏரோட்டம் நின்று போனால் சோருட்டுதல் நின்று போகும் 
போராட்டம் இல்லை என்றால் நீதி செத்து விடும் 
எனவே ஜல்லிக்கட்டுக்காக மேடை ஏறி பேசுவதை விட, 
முழம் முழமாய் எழுதுவதை விட, 

தெருவில் இறங்கி அற வழியில் போராடுவதே சிறந்த தீர்வாகும். காந்திஜியின் அற போராட்டத்திற்கு சூரியன் அஸ்தமிக்காத பிரிட்டிஷ் சாம்ராஜ்ஜியமே மண்டியிட்டது என்றால், இப்போதைய அரசு நிர்வாகம் என்ன செய்து விட முடியும் 




சசிகலா பொறுப்பாரா...?


   ருவனின் மனைவி இறந்து போனாள், மனைவியை பறிகொடுத்த புருஷன் சுடுகாட்டிற்கு சென்று அவளை புதைத்த இடத்தில் விசிறியால் வீசிக்கொண்டு இருந்தான்.

பார்த்தவர்கள் அனைவரும் அவன் மீது பரிதாபபட்டார்கள், இவனுக்கு தான் மனைவியின் மீது எத்தனை பாசம், புதைக்குழிக்குள் கிடக்கும் மனைவிக்கு புழுங்க கூடாது என்று வீசுகிரானே இவன் அன்பல்லவா அன்பு என்று வியந்து போனார்களாம்.

அதற்கு அவன் சொன்னானாம் அவளுக்கு புழுங்குமே என்பதற்காக வீசவில்லை, கல்லறையின் ஈரம் காய்வதற்கு முன்பே அடுத்த கல்யாணம் செய்துகொண்டான் என்று யாரும் பேசகூடாது பாருங்கள், அதற்காக புதைத்த இடம் காய்ந்து போவதற்காக வீசுகிறேன் என்றானாம்.

அந்த உத்தம புருஷனாவது கல்லறை காய்வதற்கு விசிறிகொண்டு வீசினான், ஆனால் இன்று தமிழ்நாட்டில் உயிர் போன சூடே இன்னும் அடங்கவில்லை, அதற்குள் நான்தான் அடுத்த பட்டத்து ராணி என்று ஒரு அம்மையார் கட்டியம் கூறி குதிக்கிறார், இதை பார்பதற்கு வேதனையாக இருக்கிறது.

நாட்டு வரலாற்றை பொறுத்தவரை தலைவர்கள் சாகலாம் நாடுசாகாது. ஒருதலைவர் இறந்துவிட்டாரே என்று மற்றவர்கள் வளர்ச்சி பணிகளை மக்கள் பணிகளை செய்யாமல் இருக்க முடியாது, ராஜ ராஜ சோழன் காலம் தொடங்கி நரேந்திரமோடி காலம் வரையில் இது தான் நடந்துவருகிறது, இது தான் இயற்க்கை.

ஆனால், அதற்கும் எல்லையும் இலக்கணமும் இருக்கிறது, மகாத்மா காந்தி மறைந்துவிட்டார் என்பதற்காக அவருடைய புதல்வனுக்கோ, பேரனுக்கோ அதே மரியாதையை நாட்டில் கொடுக்க முடியாது. காந்தியை போன்றோ அல்லது காந்தியை விடவோ அவர்களது தகுதி இருந்தால் அவர்களை மதிப்பதில், அவர்களின் வழிகாட்டுதலை ஏற்பதில் சிக்கல் இருக்காது, ஆனால் காந்தியின் வாரிசு என்ற ஒரே காரணத்திற்க்காக யாருக்கும் பட்டுக்கம்பளம் விரிக்க இயலாது.

காந்திக்கே இந்த நிலை என்றால் ஜனநாயக நாட்டில் மற்றவர்களின் நிலை சற்று கவனிக்க வேண்டும். எம்.ஜி.ஆர், ஜெயலலிதாவை தனது அரசியல் வாரிசு என்று வெளிப்படையாக அறிவிக்கவில்லை என்ற ஒன்றை தவிர மற்ற எல்லாவற்றையும் செய்தார், சினிமா வாய்ப்பு இல்லாமல் இருந்த அம்மையாரை அழைத்து வந்து சத்துணவு திட்டத்திற்கு பிரச்சாரம் செய்யும் பணியை கொடுத்தார்.

பொதுகூட்டங்களில் பேசவும், கட்சியில் கொள்கைகளை பரப்பவும், பாராளுமன்ற மேல்சபையில் கட்சியின் பிரதிநிதியாக பங்குபணி ஆற்றவும் வாய்ப்பை வழங்கினார். ஜெயலலிதா அதை சரிவர பயன்படுத்திக்கொண்டு கட்சிக்குள் வளர்ந்தார், எதிர்ப்புகளை சமாளித்தார், எம்,ஜி.ஆருக்கு பிறகு தானே கட்சியின் வழிகாட்டி என்று பிரகடனபடுத்திக் கொண்டார்.

இதில் விமர்சனங்கள் செய்ய எதிர்கருத்துக்களை சொல்ல வழி இருக்கிறது, ஆனாலும் கூட அவர் கட்சியின் தலைமை பொறுப்பிற்கு வந்ததை இயல்புக்கு விரோதமானது என்று யாரும் துணிந்து கூறிவிட முடியாது, காரணம் எம்.ஜி.ஆர் வாழும் காலத்திலேயே அம்மையாருக்கு என்று மக்கள் மத்தியில் சிறிது செல்வாக்கு இருந்தது. அதனால் தான் கட்சி தலைமை கொடுத்த பணியை அவரால் செல்வனே செய்ய முடிந்தது.

ஆனால் சசிகலாவின் நிலைமை என்பது வேறு, அவர் ஜெயலலிதாவின் தோழி, அவரோடு கூட இன்பத்திலும் துன்பத்திலும் இருந்திருக்கிறார், சில நேரங்களில் அம்மையாரால் துண்டிக்கப்படவும் செய்திருக்கிறார். இவைகள் எல்லாம் அவர்கள் இருவருக்கும் மத்தியிலிருந்த தனிப்பட்ட உறவுகள், விரிசல்கள் அவைகளை மட்டுமே வைத்து கொண்டு கட்சி தலைமைக்கு நானே தகுதியானவள் என்றால் அது நேர்மைக்கும் ஜனநாயகத்திற்கும் விரோதமானது.

சசிகலா பதவிக்கு வருவதும் வராததும் அவர்களது சொந்த கட்சி விவகாரம், இதில் கருத்து சொல்ல மற்றவர்களுக்கு என்ன இருக்கிறது என்று சிலர் எண்ணக்கூடும், கட்சி என்பது தனிநபரின் சொத்தாக இருந்தால் அதில் கருத்து கூற எதுவும் இல்லை தான், ஆனால் அரசியல் கட்சி ஆட்சி நடத்துகிற தகுதியை பெற்றதனால் பொதுமக்களும் அதில் கவனம் செலுத்த வேண்டிய நிலையில் இருக்கிறார்கள்.

ஒன்றரை கோடி உறுப்பினர்கள் தங்களுக்கு இருப்பதாக அவர்களே கூறுகிறார்கள். அந்த ஒன்றரை கோடி தொண்டர்களை வழிநடத்துகிற பொறுப்பும் அறிவாற்றலும் இவருக்கு இருக்கிறதா? இல்லையா என்றே நமக்கு தெரியவில்லை. மேலும் அ.தி.மு.க உறுப்பினர்கள் என்பவர்கள் தமிழ்நாட்டு மக்களே தவிர வேற்றுகிரகத்திலிருந்து வந்து குடியேறியவர்கள் அல்ல. அதனால் இதில் தமிழ்நாட்டு மக்கள் பிரச்சனையும் அடங்கி இருக்கிறது.

ஜெயலலிதா அவர்களின் அரசியல் வாரிசாக சசிகலா வர விரும்பினால், முதலில் அவர் கட்சியில் பொதுச்செயலாளர் பதவியை தவிர்த்து மற்ற ஏதாவது ஒரு சிறிய பதவியில் அமர்ந்து கட்சி பணியில் களத்தில் அனுபவம் பெறட்டும், ஆட்சியில் பங்குபெற விரும்பினால் கூட அமைச்சராகவோ, வாரிய தலைவராகவோ வரட்டும் அதன் பிறகு அவருக்கு திறமை இருந்தால் முதல்வர் பதவியை நோக்கி நகரட்டும், இது தான் ஆரோக்கியமான ஜனநாயகத்தின் வழிமுறையாக இருக்கும்.

அதைவிட்டு விட்டு வானத்திலிருந்து வந்த தேவதை, திடிரென்று நான் தான் ஆளவந்திருக்கும் அரசன் என்று சொன்னால், அதை ஏற்றுகொள்ளும் மக்கள் பலவற்றையும் சிந்திக்க வேண்டிய நிலையில் இருப்பார்கள், கட்சி தலைமை ஏற்க அனுபவமும், அறிவும், நிர்வாக திறமையும் கொண்ட எத்தனையோ தலைவர்கள் அதே கட்சியில் இன்றும் இருக்கிறார்கள், எம்,ஜி,ஆர் அரும்பாடுபட்டு உருவாக்கிய கட்சியை, ஜெயலலிதா பல இன்னல்களுக்கு இடையிலும் வளர்த்த கட்சியை, கோவில் கிடா பலிகொடுப்பது போல விட்டு விடுவது நாட்டுக்கும் நல்லதல்ல, அந்த கட்சி தொண்டர்களுக்கும் நல்லதல்ல.

ராஜாஜி பதவிவிலகி காமராஜர் வந்தபோது இவரென்ன படித்தவரா? இவருக்கு என்ன தெரியும்? என்று பலரும் கேட்டார்கள், அண்ணாத்துரையும் இந்த கேள்வியை எதிர்கொண்டார், இவர்கள் எல்லோரையும் விட அதிகமாக எம்.ஜி.ஆர், நடிகர், கூத்தாடி, திறமை என்பதே இல்லாத பொம்மை என்பது போன்ற கடினமான விமர்சனங்களையும் எதிர்கொண்டார். ஜெயலலிதாவும் அப்படிதான் அதேபோல்தான் இன்று சசிகலாவையும் சொல்கிறார்கள், போகப்போக எல்லாம் சரியாகிவிடுமென்று சில நடுநிலைவாதிகள் சமாதானம் கூறுகிறார்கள்.

இங்கே வந்திருப்பது சசிகலா திறமையில்லாதவர் என்ற விமர்சனம் மட்டுமல்ல, அவர் நம்ப தகுந்தவரா? என்ற கேள்வியும் வந்திருக்கிறது, இதற்கு முன்பு ஜெயலலிதா காலத்தில் நடந்த எல்லாவிதமான முறைகேடுகளுக்கும் சசிகலாவும் அவரது குடும்பத்தினருமே மூலக்காரணமென்று சாதாரண மக்கள் மட்டுமல்ல அவர்களது கட்சிக்காரர்களே கருதினார்கள். நேராகவும் மறைமுகமாகவும் விமர்சனமும் செய்தார்கள். எனவே முதலில் சசிகலா தன்மீது உள்ள நேர்மை இல்லாதவர் என்ற களங்கத்தை போக்க முயலவேண்டும், அதன்பிறகு கட்சியை பற்றியும் ஆட்சியை பற்றியும் நினைக்கவேண்டும், அதற்கு அவருக்கு பொறுமையும் சகிப்பு தன்மையையும் வேண்டும்.



கலைஞரை கிண்டல் செய்ய வேண்டாம் !


மிழக முன்னாள் முதல்வர் உடல்நலம் சரியில்லாமல் மருத்துவமனையில் அனுமதிக்கப்பட்டுள்ளார்

இது அவரது குடும்பத்தாருக்கும், அவரை உயிரினும் மேலாக நேசிக்கிற உடன்பிறப்புகளுக்கும், கட்சிக்காரர்களுக்கும் நிச்சயம் வேதனை தருகின்ற விஷயம் என்பதில் சந்தேகமே இல்லை.

எருது காயம்பட்டு கிடக்கும் போது புண்ணை கொத்தி இரத்தம் சொட்ட வைப்பது காக்கையின் வேலை என்பது போல சிலர் சமூக வலைதளங்களில் கேலியும் கிண்டலுமாக எழுதிவருகிறார்கள். அவற்றை படிக்கும் போது பண்பில் சிறந்த தமிழ்நாடு இப்போது தடமாறி போய்கொண்டிருக்கிறதோ? என்று எண்ணத் தோன்றுகிறது.

ஒருவருடைய வேதனையை நையாண்டி செய்வது குரூரத்திலும் கொடூரமானது.

கலைஞர் அவர்களின் கொள்கைகளை பிடிக்காதவர்கள் இருக்கலாம் அவரது அரசியல் செயல்பாட்டின்மீது விமர்சனம் கொள்பவர்கள் இருக்கலாம். ஆனால் அவற்றை எல்லாம் அரசியலாக பார்க்கவேண்டுமே தவிர மனிதநேயம் இல்லாமல் பார்க்க கூடாது.

அவரை முன்னாள் முதல்வர் என்று கருதவேண்டியது இல்லை. திமுக-வின் தலைவர் என்று பார்க்கவேண்டியது இல்லை, லட்சக்கணக்கான தொண்டர்களின் இதயம் கவர்ந்தவர் என்பதை கருத்தில் கொள்ளவேண்டியது இல்லை, அவர் ஒரு முதியவர், தள்ளாத வயதில் இருப்பவர், நாடி நரம்பு அனைத்தும் தளர்ந்து போனாலும் அறிவாற்றலில் தளராத சிம்மம் போன்று இருப்பவர், இன்றும் உழைப்பதற்கு சளைக்காதவர், வாழ்வின் அடிமட்டத்திலிருந்து மேல்நிலைக்கு வர எப்படியெல்லாம் எதிர்நீச்சல் போடவேண்டுமோ அப்படியெல்லாம் போட்டு கரைசேர்ந்தவர் எந்த வகையில் அவர் மதிக்கப்பட வேண்டியவர்.

நாம் விரும்புகிறோமோ இல்லையோ கடந்த ஐம்பது வருடமாக தமிழ்நாட்டில் கலைஞர் அவர்களை எதிர்த்து அரசியல் நடத்த வேண்டும் அல்லது ஆதரித்து அரசியல் நடத்த வேண்டும் என்ற வகையில் ஐம்பது வருட தமிழ்நாட்டு சரித்திரத்தில் மையப்புள்ளியாக இருப்பவர், அவருடைய ஆளுமையை அவ்வளவு சீக்கிரம் யாரும் புறக்கணித்துவிட இயலாது.

இதுமட்டுமல்ல அவர் சிறந்த இலக்கியவாதி, பழந்தமிழ் இலக்கியங்களை எளிய நடைபடுத்தி இளைஞர்கள் மத்தியில் கொண்டுவந்த புதுமைவாதி, குறளோவியம் என்ற அழகிய நூலில் வள்ளுவனின் வாய்மொழியை தனது துள்ளுதமிழ் நடையழகால் மெருகேற்றியவர், அவருடைய அரசியல் திட்டங்களை, தத்துவங்களை புறக்கணிக்கலாம், விமர்சனம் செய்யலாம், அது அவரவர் விருப்பம் ஆனால், அவர் தமிழ் இலக்கியத்திற்கு ஆற்றியிருக்கும் பணியை யாரும் மறுத்துவிட முடியாது மறந்துவிடவும் இயலாது


அப்படிப்பட்ட கலைஞர் அவர்களை அவர் கண்டிருக்கும் நோயை கிண்டல் செய்வதும், நையாண்டி பேசுவதும், மனிதநேய மிக்க மனிதர்களின் செயலாக கருத இயலாது. எதற்கும் இலக்கணம் வேண்டும், எல்லையும் வேண்டும், எல்லை மீறி செய்கின்ற விமர்சனங்கள் அருவருக்க தக்கதாக இருக்குமே தவிர ரசிக்க கூடியதாக இருக்காது.

தற்போதைய தமிழ்நாட்டு தமிழர்களும் பண்பாட்டில் குறைந்தவர்கள் அல்ல, விரக்தியின் காரணமாக தனது விமர்சனத்தின் போக்கு இன்னதென்று அறியாமல் செய்பவர்களாகவே கருதப்பட வேண்டும். இனிமேலும் யாருடைய துன்பத்தையும் கிண்டல் செய்யாத மனோபாவத்தை மக்கள் பெறவேண்டும். கலைஞர் அவர்களும் பூரண குணமடைய வேண்டும் இது இறைவனிடம் நாம் வைக்கும் பிராத்தனை.




கடவுள் தேவையா...?


சொற்பொழிவு தொடர் -- 11

ன்பார்ந்தவர்களுக்கு வணக்கம்.

நான் ஆரம்பத்திலேயே சொன்னேன். ஐரோப்பியர்கள் வானத்தையும், கடலையும், பூமியையும் ஆராய்ந்தார்கள். இந்தியர்கள் மனதையும், அறிவையும், உயிரையும் ஆராய்ந்தார்கள். அதாவது அவர்கள் வெளியிலுள்ள பொருளைத் தேடி போனதனால் விஞ்ஞான உபகரணங்களை கண்டுபிடித்தார்கள். நாம் நமக்குள்ளே நமது தேடுதலை நடத்தியதனால் மனிதனுக்குள் மறைந்து கிடக்கும் இரகசியங்கள், ஆற்றல்கள் இடர்பாடுகள் போன்றவற்றை தெளிவாக கண்டுபிடித்து கொண்டோம். ஆக விஞ்ஞானம் மனிதனின் உடல் செளகரியத்தை கவனித்துக் கொண்டது என்றால் மெய்ஞானம் மன செளகரியத்தை கவனித்துக் கொண்டது எனலாம்.

கிரேக்கர்களும் சிந்தித்தார்கள். அரிஸ்டாட்டில், சாக்ரட்டிஸ் போன்ற மாமேதைகள் மேற்கே உண்டு. ஆனாலும் அவர்களது சிந்தனை உடலை தாண்டி செல்லுகின்ற போது குழந்தைத்தனமாக, அனுபவம் இல்லாத கற்பனாவாதமாக இருந்ததே தவிர இந்திய ஞானிகளின் சிந்தனைகளை போல தர்க்க ரீதியில் அமைந்திருக்கவில்லை. அரிஸ்டாட்டில் பெரிய புத்திசாலிதான் அதில் சந்தேகமில்லை. மருத்துவத்தை பற்றியும், வானியியலை பற்றியும் தற்கால சிந்தனைக்கு உரம் சேர்கின்ற அளவிற்கு சிந்தித்திருக்கிறார்கள் என்பது உண்மை தான். ஆனால், அவர்களால் மனிதனின் ஆத்மாவை பற்றி மன உணர்சிகளை பற்றி உலக வாழ்க்கையில் ஏற்படும் கட்டுத்தளைகளிலிருந்து விடுதலை அடைவதை பற்றி சிந்திக்க முடியவில்லை.

நாம் வேதகாலத்திற்கு முன்பிருந்தே, பந்தத்திலிருந்து விடுதலை அடைவதை பற்றி சிந்தித்தோம். பந்தம் ஏன் ஏற்படுகிறது. அதை எப்படி கடந்து செல்வது என்பதை பற்றி சிந்தித்தோம். நமது பண்பாடு, நமது மதம், நமது இறைவழிபாடு என்பவைகள் அனைத்துமே பந்தத்திலிருந்து விடுதலை அடைவதை பற்றி அதாவது முக்தி அடைவதை பற்றி இருந்தது. கடவுள் இல்லை என்று சொன்ன புத்தராக இருக்கட்டும். கடவுளுக்கு அவசியமில்லை என்று குறிப்பிட்ட மகாவீரராக இருக்கட்டும். கடவுளை சிந்திப்பதை விட, உழைப்பை பற்றி சிந்திப்பது மேல் என்று சொன்ன குருநானக்காக இருக்கட்டும். அவர்கள் யாருமே முக்தி என்பதை கடந்து போகவில்லை. வாழ்க்கையின் இறுதி லட்சியம் முக்தியை அடைவதில் தான் இருக்கிறது என்பதில் உறுதியாக இருந்தார்கள். இன்று நவீன தத்துவவாதிகளும் இந்தியாவில் முக்தியை புறந்தள்ளிவிட்டு சிந்தனை விதிகளை விதைத்து விட முடியாது.

கபிலரும் இதற்கு விதிவிலக்கல்ல. அவர் உயிரை பற்றி புது தத்துவம் சொன்னவர். உலக உற்பத்தியை பற்றி, அறிவியல் பூர்வமான விளக்கத்தை தந்தவர். அவருடைய எல்லா சிந்தனை போலவே முக்தி என்பதும் புதுவிதமாக இருந்தது. மற்றவர்கள் எளிதாக அறிந்துகொள்ளும் விதமாகவும் இருக்கிறது. சென்ற அமர்வுகளில் சொல்லப்பட்ட கபிலரின் சிந்தனைகளை ஆழமாக மனதில் வாங்கிக்கொண்டு முக்தி பற்றிய அவர் கருத்தை தொடர்ந்து சென்றால் மிக எளிதாக கபிலரின் மனதோடு நாம் கலந்துவிடலாம்.

பிரபஞ்ச உற்பத்திக்காக புருஷனும் பிரகிருதியும் இணையும் போது தான் தளை என்பது ஏற்படுகிறது. பிரகிருதியிலிருந்து புருஷன் விடுதலை அடைவதை முக்தி என்று சொல்லலாம். அத்வைதிகள் பிரம்மம் மாயை வசப்படுவதால் உலகம் தோன்றுவது போல் இருக்கிறது என்று கூறுவது போலவே, கபிலரும் அஞ்ஞானத்தால் தளை ஏற்படுகிறது ஞானத்தால் விடுதலை ஏற்படுகிறது என்கிறார். அஞ்ஞானம் எங்கு இருக்கிறதோ, எங்கிருந்து செயல்படுகிறதோ அங்கே பிரகிருதியும் இருக்கிறது. தான் பிரகிருதியோடு இணைந்து இருந்தாலும் கூட நாம் வேறு, பிரகிருதி வேறு என்று புருஷன் எப்போது சிந்திக்க துவங்குகிறதோ அப்போது தான் முக்தியை நோக்கி அது பயணப்பட துவங்குகிறது.

முக்தி என்பது அத்வைதம் சொல்வது போல பிரம்மத்தோடு ஆத்மா ஐக்கியமாவது அல்ல. விசிஷ்டாத்வைதம் கூறுவது போல ஆத்மா, பகவானின் பாதத்தில் இளைப்பாறுவது இல்லை. துவைதம் காட்டுவது போல பகவானின் சன்னதியில் கைங்கரியத்தில் ஈடுபடுவது அல்ல. கபிலர் இவைகளிலிருந்து முற்றுலும் முரண்பட்டு முக்திக்கு ஒரு புதிய சிந்தனை வடிவம் தருகிறார். தன்னை உணர்வது தான் முக்தி என்கிறார். தான் யார் என்று அறிந்து கொள்கிறவனிடம் அஞ்ஞானம் இருக்காது அந்த உன்னத நிலையே முக்தி என்கிறார்.

புருஷனின் உண்மைத் தன்மையை ஏதாவது ஒன்று மறைத்து கொண்டிருக்கின்ற வரை முக்தி என்பது புருஷனுக்கு கிடைக்கப்போவதே இல்லை. புருஷன் தன்னை உணர்ந்து விடுதலை அடைந்த பிறகு, அது மீண்டும் பிரகிருதியோடு இணையப்போவதும் இல்லை. அதை தேடி போவதுமில்லை. தன்னைத்தவிர வேறு எதையும் கவனிப்பதும் இல்லை. பிரகிருதியினுடைய துணை இனி அதற்கு தேவை இல்லை. தத்துவ நோக்கில் பார்க்கப்போனால் புருஷனை பொறுத்தவரை அது தளைப்படுவதுமில்லை விடுதலை அடைவதுமில்லை சுடர்விட்டு எரிகின்ற விளக்கிற்கு முன்னால் திரை ஒன்று பிடித்தால் திரையால் விளக்கிற்கு எந்த பங்கமும் ஏற்படுவது கிடையாது. விளக்கிலிருந்து வருகின்ற வெளிச்சத்திற்கு தான் பங்கம் ஏற்படுகிறது. இதே போன்று தான் புருஷன் தளைக்கு ஆட்பட்டு இருக்கிறது என்று கூறுவதாகும். தளை என்ற திரை புருஷனின் தேஜசை மறைக்கிறது. அதாவது நினைவை அறிவை சிறிது தடுமாற செய்கிறது. இதனால் புருஷனின் நிலை குறைவது கிடையாது. எப்போது அது தான் சுதந்திரமானவன் என்பதை உணர்ந்து கொள்கிறதோ அப்போதே திரையில்லாத விளக்காக அது மாறிவிடுகிறது.

பிறப்பற்ற ஒரு நிலை என்று கூறப்படுவது போல பிரகிருதியோடு சேராமல் தனித்திருக்கும் ஒரு நிலை தான் புருஷனுக்கு கிடைக்கும் முக்தி என்பது. அந்த முக்தியை பெறுவதற்கு புருஷனை மறைத்துக்கொண்டிருக்கின்ற அஞ்ஞானம் என்ற திரை விலகவேண்டும். அந்த திரை விலகுவதற்கு புருஷன் ஞானத்தை அடைவதற்கு என்ன செய்ய வேண்டும். சாதனா மார்க்கத்தை கடைபிடிக்க வேண்டும் என்கிறார் கபிலர் சாதனா மார்க்கம் என்றால் ஆசனம், பிராணாயாமம், தியானம் போன்ற யோக நெறிகளாகும். இந்த யோக நெறிகளை கடைபிடித்து புலன்களை அடக்கி சமாதி நிலையை பெறவேண்டும். நான் என்ற அகங்காரம் வெட்டி வீழ்த்தப்படுவதே சமாதியாகும்.

நான் என்ற அகங்காரம் அஞ்ஞானத்தின் வடிவமாகும். அஞ்ஞானம் என்பது அறிவில்லாத தன்மை என்பதாக மட்டும் பொருள் கொள்ள கூடாது. மனித மனதினுள் அடங்கி கிடக்கும் காமம், குரோதம், பயம், பகை, பேராசை போன்றவைகளும் அஞ்ஞானத்தின் உறுப்புகள் தான். இந்த உறுப்புகள் நெருப்பு பட்டால் எப்படி விறகுகள் எரிந்து சாம்பலாக மாறுமோ அதே போல தியானம் என்ற நெருப்பு பட்டு அஞ்ஞானம் என்ற மரம் சுட்டெரிக்கப்பட்டுவிடும். யோகம், தியானம் போன்ற முறைகளால் புருஷனை பற்றியிருக்கும் அழுக்குகளை எல்லாம் சுத்தமாக கழுவிவிடலாம். அழுக்குகள் இல்லாத புனிதமான புருஷன் முக்தி என்ற பரமானந்த நிலையில் எப்போதும் நிலைத்து நிற்பான். இங்கே மிக முக்கியமாக ஒரு கேள்வி வந்து நிற்கிறது. புருஷன் ஞானம் அடைய வேண்டுமென்றால் முக்தி அடைய வேண்டுமென்றால் இறைவன் என்ற ஒருவன் தேவையா? தேவை இல்லையா? என்பதே அந்த கேள்வி இதற்கு கபிலர் தரும் பதில் அதிர்ச்சியானது.

ஆதி மனிதன் வேட்டையாடி பிழைப்பை நடத்தினான். அடுத்து வந்த மனிதன் வேளாண்மை செய்ய கற்றுக்கொண்டு ஒரே இடத்தில் வாழும் வகை தெரிந்து கொண்டான். ஓடுகிறவரை அவனுக்கு உடம்பு மட்டுமே வேலை செய்தது. உட்கார்ந்த பிறகு மூளையும் வேலை செய்ய ஆரம்பித்தது. அவன் அறிவு கேட்டது மழைவருகிறது, இடி இடிக்கிறது, மின்னல் வெட்டுகிறது இதெல்லாம் யார் செய்கிறார்கள்? கடல் ஆர்பரிக்கிறது. நதி ஆரவாரமாக ஓடுகிறது. அருவி உற்சாகமாக குதிக்கிறது. இதையெல்லாம் ஒழுங்குபடுத்தி நடத்துகிற முதலாளி யார்? பகலும் இரவும் வருகிறதே, கோடையும் மழைக்காலமும் வருகிறதே இந்த பருவ காலங்கள் சொல்லி வைத்த மாதிரி மாறி மாறி நிகழ்கிறதே இதற்கு இயக்குனர் யார்? மூல கர்த்தா யார்? அவர் எங்கே இருக்கிறார்? அவர் பெயர் என்ன? என்பது தான் சிந்திக்க துவங்கிய மனிதனின் முதல் கேள்வி.

கேள்வி கேட்ட அறிவே பதிலையும் கண்டுபிடித்து சொன்னது. உன்னை படைத்தது கடவுள். இந்த உலகை படைத்து இதை இயக்கி கொண்டிருப்பது கடவுள். உலகத்தின் உள்ளேயும் வெளியேயும் சிறிது கூட பிசகாத காலநேரத்தை ஒழுங்குமுறையில் நடத்திகொண்டிருப்பது கடவுள். அந்த கடவுள் இல்லாமல் உலகமில்லை. அவன் நினைத்தால் உலகம் வாழும் வேண்டாம் என்றால் வினாடி நேரத்தில் சாம்பலாகிவிடும். எனவே கடவுள் தான் எல்லா வற்றிற்கும் மேம்பட்ட அதிகாரி என்று ஒருவன் யோசித்து பதிலை சொன்னான். அவன் அப்படி சொல்லிய மறுநிமிடமே இன்னொருவன் காற்று தானாக அடிக்கிறது. மழையும் தானாக வருகிறது. பஞ்சபூதங்கள் சேர்ப்பதனால் உயிர்களும் தானாக தோன்றுகின்றன. பிறகு தானாக மடிந்து போகிறது. எனவே இதையெல்லாம் நடத்துவதற்கு கடவுள் என்ற ஒரு சக்தி தேவையில்லை. கடவுளே இல்லை என்று மறுப்பை தந்தான்.

இப்படி கடவுள் உண்டு என்றும், கடவுள் இல்லை என்றும் வாதங்கள் அன்று முதல் இன்று வரை நடந்துகொண்டே இருக்கிறது. அது ஒரு முடிவிற்கு வந்தபாடில்லை. கடவுள் இருக்கிறார் என்று சொல்பவனும் அவர் இருப்புக்கான ஆதாரத்தை இதுவரை காட்டியதில்லை. கடவுள் இல்லை என்று மறுப்பவனும் அதற்கான ஆதாரத்தை இதுவரை தந்ததில்லை. எனவே இந்த வாதம் நீண்டு கொண்டே போகின்ற ஆஞ்சநேயர் வால் போன்றது. ஆனால் கபிலர் கடவுள் இருக்கிறார் என்றும் கூறவில்லை. கடவுள் இல்லை என்றும் மறுக்கவில்லை. முற்றிலும் மாறுபட்டு கடவுள் என்ற சக்தி தேவையே இல்லை என்கிறார். பிரகிருதி என்பதின் சமநிலையில் இருக்கின்ற முக்குணங்கள் தங்களது சமநிலையை விட்டு மாறி வேறு பொருளாக உருமாறுவதற்கு மூன்றாவது நபர் ஒருவரின் துணை என்பதே தேவையில்லை. புருஷன் என்ற சக்தியே போதுமானது. புருஷன் இருப்பதே பிரகிருதியின் தொழில் நடப்பதற்கு தூண்டுகோலாக அமையும்.

கடவுள் தேவையில்லை என்று கபிலர் சொல்கிறாரே அப்படி என்றால் அவர் நாத்திக வாதத்தை வளர்க்கிறாரா? கடவுள் மறுப்பு சிந்தனை தான் கபிலரின் ஆதாரமான கருத்தா? என்று கேட்டால் கபிலர் தன்னை நாத்திகரென்று ஒரு இடத்திலும் சொல்லவில்லை. தன்னை அப்படியும் அவர் ஒப்புக்கொள்ளவில்லை கபிலரே நேரடியாக சொல்கிறார் கடவுள் உண்டு என்பதற்கு உணர்வுகளை தவிர நேரடியான ஆதாரங்கள் எதுவுமில்லை. அவரது இருப்பை தர்க்க ரீதியாக நிரூபிக்கவும் இயலவில்லை. ஆதாரதிற்குள்ளும் அடங்காமல், தர்க்கத்திற்குள்ளும் வராமல் நிற்கும் ஒரு பொருளை பற்றி விவாதிப்பது வீணான வேலை. அதனுடைய இயல்பை விவாதித்தல் என்பது கூட தத்துவங்களுக்கு முரண்பட்ட கற்பனா வாதமாக இருக்குமே தவிர நிஜம் என்ற வட்டத்திற்குள் அடங்காது. அதனால் தான் கடவுள் என்ற சக்தி தேவையில்லை என்ற முடிவிற்கு நான் வருகிறேன் என்கிறார்.

மேலும் அவர் இந்த உலகம் படைக்கபட்டிருக்கின்ற விதத்தை ஆழமாக ஊன்றி பார்த்தால் படைப்பில் உள்ள சிக்கல்கள் தெளிவாக தெரியும். கடவுள் தான் உலகத்தை படைத்தார் என்றால், உலகத்திலுள்ள சிக்கல்களும் குறைபாடுகளும் கடவுளாலேயே படைக்கப்பட்டது என்ற நிலை வந்துவிடும். இதனால் கடவுள் உயர்ந்தவர் என்ற தத்துவத்திற்கு இழுக்கு வரும். இது எப்படி என்றால் கடவுள் விருப்பு வெறுப்புகளுக்கு அப்பாற்பட்டவர். அவருக்கு சுயநலம் என்பதே கிடையாது என்று கடவுளை வணங்குபவர்கள் கூறுகிறார்கள். அப்படிப்பட்ட கடவுளால் யாருக்கும் எந்த தீங்கும் நடக்காது நடைபெறவும் முடியாது.

ஆனால் உலகத்தின் நடைமுறை வேறாக இருக்கிறது. படைப்பு நிகழ்வதற்கு முன்பு எந்தவிதமான தளைகளும் இல்லாமல் சுதந்திரமாக இருந்த உயிர் படைக்கப்பட்டபிறகு உலக சூழலில் அகப்பட்டு அல்லல் படுவதை நமது கண்களால் காண்கிறோம். கடவுள் உயிரை படைத்தார் என்றால், அதை அவர் அல்லல் படுத்துவாரா? உண்மையாகவே அன்பு கசிந்து படைப்பு தொழிலை இறைவன் செய்தார் என்றால், அனைத்து ஜீவராசிகளையும் வேதனையற்ற நிலையில் வீழாமல் என்றும் ஆனந்தமயமாகவே இருக்கும் நிலையில் படைத்திருப்பார். ஆனால், நாம் இந்த பிரபஞ்சம் முழுவதும் பார்ப்பது வேதனையும், துக்கமும், அழுகையும், ஒப்பாரியும் தான். துக்கத்திற்கும் வேதனைக்கும் கடவுள் பொறுப்பல்ல. கர்மா தான் பொறுப்பென்றால் எல்லாவற்றையும் கர்மா பார்த்துக்கொள்ளும் அதற்கு கடவுளின் துணை தேவையே இல்லை.

கடவுள் அன்புமயமானவர் என்று சொன்னால் அவர் துக்கத்தை படைத்தார் என்ற குற்றத்தை சுமக்க வேண்டியது இருப்பது போலவே அவர் அறிவுமயமானவர் என்று சொல்வதிலும் சிக்கல்கள் இருக்கிறது. அறிவே மயமான கடவுளிடமிருந்து சிறிதுகூட அறிவே இல்லாத ஜடப்பொருட்கள் எப்படி தோன்றும்? உலகத்தில் அறிவுப்பொருட்கள் ஒன்றை தவிர ஜடப்பொருட்கள் என்பதே இருக்க முடியாது. ஆனால் ஜட வஸ்துக்கள் இருக்கிறன. அதனால் கடவுள் அறிவுமயமானவர் என்ற வாதமும் அடிபட்டு போகிறது. எனவே எந்த வகையில் வாதாடினாலும் கடவுள் கொள்கையை நிலைநாட்ட முடியாது கடவுள் தேவைப்படுகிறார் என்றும் அறுதியிட்டு கூறவும் முடியாது. எனவே கடவுள் என்ற தத்துவம் மனிதனுக்கும் மற்ற ஜீவராசிகளுக்கும் தேவையற்றது என்று கபிலர் தெளிவுபடவே கூறிவிடுகிறார்.

கபிலரின் இந்த கருத்து ஆஸ்திக சிந்தனையில் ஊறிப்போன நமக்கு ஆச்சரியமாக இருக்கும். கபிலர் ஒரு ஞானி. மிகப்பெரிய ரிஷி எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக பகவான் கிருஷ்ணனே நானே கபிலராக பிறந்தேன் என்கிறார். அந்த வகையில் பார்த்தால் கபிலர் ஒரு அவதார புருஷர். அப்படிப்பட்ட உயர்ந்த நிலையில் இருப்பவரே கடவுள் தேவையில்லை என்று சொல்லுவது நமக்கு அதிசயமாக இருக்கும். கபிலருக்கு முன்னும், கபிலருக்கு பின்னும் பல்வேறு ஞானிகள் இந்த நாட்டில் அவதாரம் எடுத்திருக்கிறார்கள். அவர்களில் பலர் கடவுள் இருப்பதை மறுக்கவில்லை. நட்டகல்லை வணங்காதீர்கள் என்று கூறிய சித்தர்கள் கூட நாதன் உள்ளே இருக்கிறார் என்று கடவுள் மனிதனுக்குள் இருப்பதை சுட்டிக் காட்டுகிறார்களே தவிர ஒட்டுமொத்தமாக கடவுள் இல்லை என்று அவர்கள் மறுத்துவிடவில்லை. பிறகு எதற்காக கபிலர் இதை சொல்ல வேண்டும்? பகவான் கிருஷ்ணரும் கபிலரை ஏன் அங்கீகரிக்க வேண்டும் என்ற கேள்வி நமக்குள் எழும்.

சந்திரனிலும் களங்கமுண்டு. சுடும் நெருப்பாக தகிக்கும் சூரியனில் கூட கருப்பு உண்டு. அதே போன்று கபிலருடைய வாதத்திலும் குறைகள் இருப்பது இயற்கையின் விதி. கபிலரின் தத்துவ விளக்கங்களிலும் எடுத்துக்காட்டுகளிலும் இருக்கின்ற குறைகள் தான் கபிலர் தோற்றுவித்த சாங்கிய தத்துவம் வருங்காலத்தில் பல மாறுதல்களை சந்தித்தது என்று துணிந்து சொல்லலாம். பிரகிருதி என்பது தான் அறிவற்ற ஒன்றாயிற்றே அது படைப்பு தொழிலை மேற்கொள்வதற்கு புருஷனுடைய தேவை எந்த அளவிற்கு என்று முடிவு செய்ய முடியும். புருஷன் என்ற ஒன்று இல்லை என்றால் பிரகுருதி என்பது கேட்பாரற்ற அனாதையாகிவிடும். பிரகிருதியின் துணை இல்லை என்றாலும் புருஷனுடைய தளை நீங்காது. ஆகையால் பிரகிருதியும் புருஷனும் மாறுபட்ட தன்மையுடையது என்பதை தர்க்க ரீதியில் ஏற்றுக்கொள்ள முடியாத நிலை வருகிறது.

மேலும் பிரகிருதியோ அறிவற்றது. புருஷன் என்பதோ செயலற்றது. எதிலும் அக்கறை இல்லாதது. அதனால் புருஷனோடு சேரவேண்டும் என்றோ பொருட்களை உற்பத்தி செய்யவேண்டும் என்றோ சிந்திக்கிற அறிவு பிரகிருதிக்கு கிடையாது. செயலற்று இருக்கின்ற புருஷனோ தானாக போய் பொருளோடு இணைந்து கொள்ளும் என்பதற்கு அதற்கான ஆற்றல் இல்லை என்பதும் தெளிவாகிறது. ஆகவே அறிவற்ற ஒன்றையும் செயலாற்ற ஒன்றையும் இணைத்து வைத்து படைப்பு என்ற ஒன்றை நிகழவைக்க வேண்டுமென்றால் மூன்றாவதாக ஒரு சக்தி தேவை காரணம் பிரகிருதி புருஷன் ஆகிய இரண்டும் தானாக இணைய முடியாது. இரும்பு என்பது பிரகிருதியாகவும் காந்தம் என்பது புருஷனாகவும் சாங்கிய தத்துவயியலில் சொல்லப்படுவது உண்டு.

அதே உதாரணத்தை இங்கே நாம் எடுத்துக்கொள்ளலாம். காந்தமென்ற புருஷன் இரும்பு என்ற பிரகிருதியோடு சேருவதற்கு தானாக நெருங்கி வராது. அதை சேர்த்து வைத்தால் தான் இரும்பும் காந்தமும் ஒன்றாகி வேலை என்பது நடக்கும். இதை நன்றாக அறிந்த பிற்கால சாங்கிய ஞானிகள் பிரகிருதி புருஷன் இவைகளுக்கு அப்பால் இறைவன் என்ற ஒரு சக்தி இருப்பதாக ஒப்புக்கொண்டார்கள். ஆனாலும் கபிலருடைய இந்த தத்துவம் தான் இந்தியாவில் ஆன்மீக மறுமலர்ச்சியை ஏற்படுத்தியது எனலாம். வேதங்கள் சடங்குகளோடு நின்றுகொண்டிருந்த போது அந்த வேத காலத்திலேயே ஆன்மீக விஞ்ஞானத்தை உருவாக்கியவர் கபிலர். அவருக்கு பிறகு தான் அவரை போன்று பிம்மவாதினிகள் என்று சொல்லப்படுகின்ற உபநிஷத் கால ஞானிகள் தோன்றி ஆரண்யங்கள் என்ற உபநிச தத்துவங்களை வளர்த்தார்கள். அதிலிருந்து தான் அத்வைத முதலிய மகா உன்னதமான சிந்தனைகள் தோன்ற ஆரம்பித்தன. எனவே பாரத சிந்தனைக்கு கைகூப்பி வணக்கம் செலுத்த நினைப்பவர்கள் முதலில் கபிலரை நன்றியோடு வணங்க வேண்டும். அவர் நிச்சயம் அவதார புருஷர்தான் என்பதை நம்பவும் வேண்டும்.

ஒரு விஷயத்தை பற்றி நாம் அறிந்துகொள்வதன் பெயர் தான் அறிவு என்பது நாம் பெற்ற அறிவு உண்மையானதா? பொய்யானதா? என்பதை பரிசோதித்து பார்க்க நமது நாட்டில் ஒரு சிந்தனை மரபு இருக்கிறது. அதாவது அறிவை அறிவு துணைகொண்டு ஆராயும் தத்துவம் என்று இதை கூறலாம் இந்த தத்துவத்தை உலகுக்கு தந்தவர் யார் தெரியுமா? ராமாயணத்தில் கல்லாக கிடந்த அகலிகையை பாதம் பட்டதனால் பெண்ணாக மாற்றினாரே ராமபிரான் அந்த அகலிகையை கல்லாக போகும்படி சபித்த கெளதமர் தான் இந்த தத்துவத்தின் பிதாமகர். இவரது சிந்தனையை அடுத்து வரும் அமர்வுகளில் விரிவாக சிந்திப்போம்.





இறைவனோடு வாழட்டும்...


ரணம் என்பது இயற்கையானது

பிறப்பவர் ஒருநாள் இறந்தாக வேண்டும் என்பது இறைவன் வகுத்த நியதி

நேற்று இருந்தவர் இன்றில்லை, இன்று இருப்பவர் நாளை இருக்க போவதில்லை என்பது வாழ்கையின் யதார்த்தம் என்பதை மனது நன்றாக அறிந்து வைத்திருக்கிறது.

ஆனாலும் சில மரணங்களை எதிர்கொள்ளும் போது மனது பாரம் தாங்காமல் தள்ளாடுகிறது. அந்த வகையில் தமிழக முதல்வரின் மரணம் நெஞ்சத்தின் மீது ஆழமான வடுவை உண்டாக்கி இருக்கிறது.

அவருக்கு இந்த நேரம் மரணம் வந்திருக்க கூடாது

அவரை தமிழ்நாடு இப்போது இழந்திருக்க கூடாது

ஆயினும் இறைவனின் கணக்கை அர்ப்ப மனிதர்களான நம்மால் புரிந்து கொள்ள இயலாது. மக்களின் தீர்ப்பை ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டும் என்பதைப் போல மகேசனின் தீர்ப்புக்கு தலை வணங்கித்தான் ஆக வேண்டும்.

ஜெயலலிதா அம்மையாரின் மீது தனிப்பட்ட விமர்சனங்கள் இருக்கலாம். அவரது அரசியல் செயல்பாடுகள் மீது விரோதமும், கசப்பும் இருக்கலாம். ஆனால் யாருக்கும் அவரது மனவுறுதியின் மீது மரியாதை இல்லாமல் போகாது.

குழந்தை பருவத்தில் பாசத்திற்கு ஏங்கியவர், விடலை வயதில் நம்பிகை துரோகங்களை சந்தித்தவர், இளமையில் அவமானத்தையும் வஞ்சகத்தையும் எதிர்கொண்டவர், வாழ்கை முழுவதுமே போராட்டங்களை சமாளிப்பதில் கடத்தியவர், ஆனால் எந்த சந்தர்ப்பத்திலும் மன தைர்யத்தை கைவிடாதாவர், அந்த ஒன்று தான் மரணம் வரையிலும் அவர் கூடவே இருந்தது.

இக்கட்டான சூழல்களில் அவர் தவிக்கும் போது, யார் ஆலோசனையும் ஏற்பதை விட பகவத் கீதைக்கும் தனது மனசாட்சிக்கும் அதிக இடம் கொடுத்தவர்.

அப்பழுக்கு இல்லாமல் சந்தேகத்திற்கே இடமில்லாமல் அவர் பரிபூரணமாக நம்பியது "கண்ண பெருமான்" ஒருவனைத்தான் பெருமாளின் மீது அவர் கொண்ட பக்தியும் நம்பிக்கையும் அசைக்க முடியாதது. ஸ்ரீரங்கத்து பெருமாளை மட்டும் தான் தோன்றாத துணையாக கருதினார்.

அவர் மரணத்தால் யாரும் இன்று சந்தோசம் அடையவில்லை, எதிரிகள் கூட அவர் இல்லாத தமிழகத்தை நினைத்து பார்க்க தயங்குகிறார்கள், பெருமாளின் மீது இவர் கொண்ட பக்தியும், பெருமாள் இவர் மீது கொண்ட கருணையும் தான் இந்த மகத்தான நிலையை அவருக்கு கொடுத்திருக்கிறது எனலாம்.

எனவே வேங்கடத்தான் திருவடியில் அவர் நிம்மதியாக ஓய்வு கொள்ள இறைவனை வேண்டுவோம் விரும்பியதை எல்லாம் தருகின்ற வைகுண்ட நாதன் அவர் ஆத்மாவுக்கும் தமிழக மக்களுக்கும் ஆறுதலை அருளட்டும்.



உடம்பும் உயிரும் சமமா...?


சொற்பொழிவு தொடர் -- 10


ன்பார்ந்தவர்களே வணக்கம்.

மனிதன் என்பவன் உடம்பால் மட்டும் ஆனவன் இல்லை. அறிவு, மனம், உணர்வு என்று இன்னும் பிற பல கலவைகளால் ஆனவனே மனிதன் என்று சொல்லலாம். அறிவிலும், அனுபவத்திலும் மிக உயர்ந்த நிலையில் இருந்த நமது முன்னோர்கள் மனித சமூகம் எப்படிபட்டது, எப்படி இருந்தால் சிக்கலின்றி அதனுடைய தொடரோட்டம் அமையும் என்பதை மிக ஆழமாக சிந்தித்தார்கள். அதனால் பொருட்களை உற்பத்தி செய்யும் மனிதர்களை ஒரு குழுவாகவும், உற்பத்தி செய்த பொருட்களை விநியோகம் செய்யும் மனிதர்களை மற்றொரு குழுவாகவும், உற்பத்திக்கும், விநியோகத்திற்கும் குந்தகம் வராமல் பாதுகாக்க வேறொரு குழுவையும் மற்ற மூன்று குழுவினர் புதிய புதிய யுக்திகளை கையாள நவீன கண்டுபிடிப்புகளை நவீன சிந்தனைகளை கொடுத்துகொண்டே இருக்கும் மேலும் ஒரு குழுவையும் பிரித்து வைத்தார்கள்.

இந்த நாலு வகை மனித பிரிவுகள் இல்லாமல் அன்றைய மனிதனும் கிடையாது. இன்றைய மனிதனும் இருக்க முடியாது. இந்த பிரிவுகளுக்கு முறையாக சூத்திரன், வைசீகன், சத்திரியன், பிராமணன் என்று பெயர்களை கொடுத்தார்கள். மனித சமுதாயத்தை எப்படி நான்கு பிரிவாக பிரித்தார்களோ அதே போலவே தனி மனித வாழ்க்கையையும் நான்காக பிரித்தார்கள். இளமைகால வாழ்க்கையை கல்வி கற்க வேண்டிய பிராயத்தை பிரம்மச்சரியம் என்றும், குடும்பம் நடத்தி சமுதாய விருத்தியை மேற்கொள்ள வேண்டிய காலத்தை கிரகஸ்தம் என்றும், குடும்பம் மற்றும் சமுதாய பொறுப்புகளை இளைய தலைமுறையினர்களுக்கு விட்டு கொடுத்துவிட்டு ஒதுங்கி இருந்து வழிகாட்டுகின்ற சூழலை வானப்ரஸ்தம் என்றும், இறுதியாக இறைவனை தேடி முக்தி அடைகின்ற நேரத்தை சன்யாசம் என்றும் பிரித்தார்கள்.

சமுதாயத்தை தனிமனித வாழ்வை தனித்தனியாக பிரித்ததோடு அல்லாமல் தனிமனிதனுடைய சுபாவம் என்பதும் இப்படி தான் இருக்குமென்று மூன்று வகையாக பிரித்தார்கள். வேகமாக இருக்கும் மனித இயல்பை ராஜசம் என்றும், மந்தமாக இருக்கும் இயல்பை தாமசம் என்றும், நிதானமாக நேர்த்தியாக இருக்கும் இயல்பை சத்வசம் என்றும் பிரித்தார்கள். நமது புராணங்களும், இதிகாசங்களும் உபநிசத சாஸ்திர நூல்களும் இந்த மூன்றுவகை குணத்தை அடிப்படையாக வைத்தே தத்துவங்களை பேசுகிறது. மேலே குறிப்பிட்ட மூன்று வகை இயல்புகளை மனித குணத்திற்கு மட்டுமல்ல. இயற்கையின் இயல்புக்கும் அதாவது பிரபஞ்சத்திலுள்ள ஒவ்வொரு பொருளின் இயக்கம் தன்மைக்கு இந்த பெயர்களை முதல் முறையாக குறிப்பிட்டு அதன் விந்தைகளை விளக்கி காட்டி நம்மை வியப்பில் ஆழ்த்துகிறார் கபில மகரிஷி.

பிரகிருதி என்ற உலக பொருள் மீது இந்த மூன்று குணங்களும் சேர்ந்திருக்குமா? பிரிந்திருக்குமா? அல்லது தனித்தனியாக இயங்குமா? என்ற சந்தேகத்தை நாம் எழுப்பினால் மூன்று குணங்களும் எப்போதும் சேர்ந்து தான் இருக்கும். இந்த குணங்கள் என்பது கண்ணுக்கு தெரியாத பொருள் அல்ல. நேரடியாக கண்டு, தொட்டு உணரக்கூடிய வஸ்துவே ஆகும். பிரகருதிக்குள் இவைகள் உடலில் அங்கங்கள் போல பகுதி பகுதியாக பிரிந்து இருக்குகிறது. ஒவ்வொரு குணத்திற்கும் தனித்தனியான விஷேச அம்சங்கள் உண்டு. அறிவு ஒளி மேல்நோக்கி எழும் தன்மைகள் என்பது சத்வ குணத்தின் சிறப்புகளாகும். மனநிறைவு உற்சாகம் எதற்கும் சலிக்காத மனோபாவம் போன்றவைகள் சத்வ குணத்தினுடைய தனித்தன்மைகளாகும்.

ரஜோகுணம் என்பது அதாவது ராஜச தன்மை என்பது தானும் இயங்கி மற்ற இரு குணங்களையும் அதாவது சத்வ, தமாச குணங்களையும் சேர்த்து இயக்கும் தன்மையுடையது. நமது புலன்களின் மீது ஏற்படும் பற்று, காற்று வீசுவது, நெருப்பு நாலாபுறம் பரவுவது, கோபம் வீரம் போன்ற உணர்வுகளுக்கும், உலக துக்கத்திற்கும் இந்த ரஜோகுணமே காரணமாகும். தாமச குணம் என்பது இந்த இரண்டு குணங்களுக்கும் நேர் விரோதமானது ஆகும். அவைகள் இயங்க துடித்தால் இது இயக்கத்தை தடுக்கும். அதாவது சுறுசுறுப்பாக புதிய முயற்சிகளை செய்கிற போது இது முடியாது நடக்காது என்று தடுப்பதற்கு யாராவது முட்டுக்கட்டை வருவார்களே அவர்களை போன்றது தமாச குணம். மந்தம், சோம்பல், சந்தேகம், வீண் விவாதம் இவைகள் இந்த குணத்தின் வடிவங்கள்.

இப்படி திரிசூலங்கள் போல ஒன்றுக்கு ஒன்று சம்மந்தம் இல்லாமல் வெவ்வேறு தன்மைகள் கொண்ட இந்த குணங்கள் பிரகிருதியில் எப்படி ஒன்றாக சேர்ந்திருக்கும். ஒன்றுக்கொன்று முரண்பட்டு இருந்தால் பிரகிருதியில் செயல் என்பது எப்படி நடக்கும் என்ற கேள்விகளை கேட்க வேண்டிய அவசியமே இல்லை. காரணம் இதற்கான பதிலை கபிலர் தெளிவாக வைத்திருக்கிறார். இந்த மூன்றும் சேர்ந்திருந்தால் தான் செயல் என்பதே நடைபெறும். இவை இணைந்து செயல்பட்டாலும், ஒன்றே ஒன்று எதிர்த்து கொண்டு தான் இருக்கும் என்கிறார். இதை நவீன கால அணுக் கொள்கையோடு ஒப்பிடலாம். அணுவை தனியாக பிளக்கும் போது அதனுள் எலக்ட்ரான், நியூட்ரான், புரோட்டான் என்பவைகள் இருக்கிறது அல்லவா? அதுவும் பிரகிருதி இயக்கம் கொள்கையும் ஒன்று தான் பிரகிருதியில் இணைந்திருக்கும் இந்த மூன்று குணங்களும் ஒன்றுக்கொன்று துணையில்லாமல் இயங்க முடியாது அதனால் இவைகளை பிரிக்கவும் முடியாது.

இந்த மூன்றும் இல்லாத பொருட்களே உலகத்தில் இல்லை என்று சொல்லலாம். வேண்டுமானால் ஒவ்வொரு பொருளிலும் அதனுடைய தன்மைகளுக்கு ஏற்ப இந்த குணங்கள் கூடியோ குறைந்தோ ஒவ்வொரு விகிதத்தில் இணைந்திருக்கும். எந்த பொருளிலும் இந்த குணங்கள் சமமான நிலையில் இருக்காது. அதனால் தான் இயற்கையாக உலகில் நாம் காணுகிற ஒவ்வொரு பொருளும் ஒன்றுக்கொன்று சம்மந்தம் இல்லாமல் வெவ்வேறு விதத்தில் இருக்கிறது.

எதற்காக அப்படி மூன்று பொருளும் சமம் இல்லாமல் கூடி குறைந்து ஏற்ற தாழ்வுகளோடு இருக்க வேண்டும். அப்படி இல்லாமல் சமநிலையில் ஏன் அமைய கூடாது? என்ற கேள்விக்கு கபிலர் தருகிற பதில் பிரமிப்பை ஏற்படுத்தும். அவர் இந்த உலகம் உலகமாக படைக்கப்படுவதற்கு முன்பு எப்படி இருந்தது என்பதிலிருந்து தனது பதிலை தருகிறார். உலகம் சிருஷ்டிக்கப்படுவதற்கு முன்பு இந்த முக்குணங்கள் ஒன்றுக்குள் ஒன்று கலக்காமல் தனித்தனியாக சமநிலையிலேயே இருந்தது. எப்போது இந்த சமநிலையானது கலைந்ததோ அப்போதே உலக சிருஷ்டி என்பது துவங்கிவிட்டது. அதாவது முக்குணங்களின் கலப்பே “படைப்பு” என்பது கபிலரின் வாதம்.

பிரகிருதியில் குணங்கள் சமநிலையில் இருக்கும் நேரத்தில், சத்வ குணம் என்பது மேலோங்கி நின்றால் அதிலிருந்து புத்தி தோன்றுகிறது. புத்தியிலிருந்து அகங்காரம் கிளைபோல் வளரத் துவங்குகிறது. அகங்காரத்தின் உள்ளே மூன்று குணங்களின் சங்கமிப்பு மூன்று வகையாக பிரிகிறது. அவற்றில் சத்வ குணம் மேலோங்கும் போது மனம், வாய், கண், மூக்கு போன்ற ஞானேந்திரியங்களும் கை, கால் போன்ற செயலுக்கான இந்திரியங்களும் தோன்றுகிறது. தாமச குணம் மேலோங்கி நிற்கும் பிரிவிலிருந்து பஞ்ச பூதங்களின் மூல பொருட்கள் தோன்றுகிறது. இதிலேயே தாமச குணத்தின் அழுத்தம் அதிகரிக்கும் போது காற்று, நீர், நெருப்பு போன்ற ஐம்பூதங்கள் தோன்றுகிறது. இப்படி கபிலர் சுமார் இருபத்தி ஐந்து வகையாக மூலப்பொருட்களின் தத்துவங்களை விவரிக்கிறார்.

முக்குணங்களின் சேர்க்கையால் உலகமானது உருவாவது போல, முக்குணங்கள் சமநிலைக்கு மீண்டும் திரும்புகிற போது உலக அழிவு என்பது துவங்கிவிடுகிறது. உலகம் அழிந்து போனாலும், பொருட்கள் எல்லாம் சிதைந்து போனாலும், இந்த முக்குணங்கள் தங்களது சுய இயக்கத்தை விடுவதே இல்லை. ஒருபோதும் அது ஓய்ந்து இருப்பது இல்லை. அப்படி ஓய்வு இல்லாமல் குணங்கள் இயங்கி கொண்டு இருப்பதனால் தான் சிருஷ்டியும், பிரளயமும் மாறி மாறி வந்து போய்க்கொண்டே இருக்கிறது. இப்படி பிரகிருதி என்கிற உலகம் தோன்றுவதும் மறைவதுமாக இருக்கிறது என்று சொல்வதோடு கபிலர் நிறுத்திக் கொள்ளலாமே பிறகு எதற்காக புருஷன் என்று புது வகையான தத்துவத்தை கபிலர் பேசுகிறார் என்ற சந்தேகம் சாதாரணமாக எழக்கூடும் அதற்கான பதிலையும் கபிலரே தருகிறார்.

இந்த உலகத்தில் நமது கண்ணில் படுகின்ற பொருட்கள் அனைத்துமே நாம் அனுபவிப்பதற்காக உள்ளவைகளே ஆகும். ஒரு பொருள் தன்னைத் தானே அனுபவித்துக் கொள்ள இயலாது. ஒரு நாற்காலி இருக்கிறது அதன் மீது அந்த நாற்காலியை உட்கார முடியுமா? ஒரு கார் இருக்கிறது அந்த காரை அதுவே ஓட்ட முடியுமா? ஒரு ஆடை இருக்கிறது அந்த ஆடை தன்னைத் தானே அணிந்து கொள்ள முடியுமா? முடியாது. நாற்காலியில் உட்காரவும், காரை ஒட்டவும், ஆடையை அணியவும் ஒருவன் இருந்தாக வேண்டும். படுக்கை என்று இருந்தால் அதில் படுப்பவனும் இருக்கவேண்டும் அல்லவா? அதே போலதான் ஒரு பொருள் உண்டென்றால் அதை ஆண்டு அனுபவிக்க ஒரு உயிர் கண்டிப்பாக தேவை.

பிரபஞ்சத்தில் காணுகின்ற மரம், மயில், மலர் இவைகளை கண்டு, தொட்டு ரசித்து மகிழ்வதற்கு யாரும் இல்லை என்றால், அவைகளின் சிருஷ்டியால் எந்த பயனும் இல்லை. எனவே இருக்கும் பொருளை அனுபவிக்க ஒருவன் தேவை அப்படி அனுபவிக்கும் உயிர், அனுபவிக்கும் அறிவு ஒன்றினுடைய பெயர் தான் புருஷன் என்பது. புருஷன் என்பதற்கும், உயிர் என்பதற்கும் எந்த வித்தியாசமும் கிடையாது. உயிர் என்றவுடன் கபிலர் மனித உயிர்களை மட்டும் தான் குறிப்பிடுகிறார் என்று நாம் நினைத்தால் நம்மைவிட சிறந்த மூடர்கள் உலகில் யாரும் இருக்க முடியாது. யானையும், மண்புழுவும், பன்றியும் கூட மனிதர்களை போலவே உலகை அனுபவிக்க உரிமை உள்ள பிறவிகளாகும்.

புருஷன் என்றால் என்ன? அதாவது உயிர் என்றால் என்ன? என்ற கேள்வி மிகவும் சுவாரஸ்யமானது. நமக்கு தாங்க முடியாத துயரம் வருகிறது. மிகப்பெரிய பாறை சின்னஞ்சிறிய செடியை நசுக்குவது போல நம்மை துன்பம் என்பது அசைய முடியாமல் ஆட்கொள்கிறது அப்போது நாம் என்ன நினைக்கிறோம் இதிலிருந்து விடுபட்டு எங்காவது போய்விடலாமே தப்பிக்க முடியாதா? அதற்கு வழி இல்லையா? என்று கருதுகிறோம். மேலும் நமது சரீரத்தில் தாங்க முடியாத வேதனையும், நோயும் வாட்டி வதைக்கும் போது இந்த உடம்பை விட்டு விட்டே ஓடி விட முடியாதா? என்று கருதுகிறோம். எப்போது உடலை விட்டு ஓட வேண்டுமென்று எண்ணம் வருகிறதோ அப்போதே இந்த உடலுக்குள் வேறொன்று இருக்கிறது அது தான் ஓட நினைக்கிறது என்பது தெளிவாகிறது. அப்படி ஓட நினைப்பது புருஷன் என்ற உயிர் ஓடாமல் ஒரே இடத்தில் கட்டிப்போடுகின்ற பிரகருதி என்பது உடல்.

முக்குணங்களால் பிரகருதி, அதாவது உடல்கள் உண்டாகின்றன. புருஷன் என்ற உயிர் எதிலிருந்து தோன்றுகிறது என்ற கேள்வி கேட்டால் அதற்கு மிகவும் உச்சமான பதிலை கபிலர் தருகிறார். இந்த பதிலால் தான் கபிலரின் தத்துவம் தத்துவங்களுக்கெல்லாம் மகுடம் என்று வர்ணிக்கப்படுகிறது. புருஷன் என்று சொல்லப்படுகிற உயிர் எதிலிருந்தும் தோன்றவில்லை. யாரும் இதை உற்பத்தி செய்யவும் இல்லை. இது எப்போதும் இருக்கிறது. இதற்கு துவக்கம், முடிவு என்பதெல்லாம் கிடையாது. பிரகிருதியை போலவே, புருஷனும் நித்திய பொருள்தான்.

புருஷன் என்ற இந்த உயிர் பஞ்சபூதங்களின் செயற்கையான உடலோடு சேராமல் தனியாக இருந்து இயங்கும் போது அறிவுமயமாக இருக்கிறது. அதே நேரம் எங்கும் இது வியாபித்து இருக்கும். இதன் தனியான இயக்கம் என்பது இயக்கம் இருப்பது என்றே கூறலாம். ஆனால் பிரபஞ்சத்தோடு புருஷனை காணுகிற போது அது இயங்குவது போல் தெரியும். இந்த இயக்கம் முழுக்க முழுக்க பிரகிருதியில் தான் நிகழ்கிறதே தவிர, புருஷனில் இல்லை. புருஷனின் மிக முக்கிய நோக்கம் பிரகிருதியை அனுபவிப்பது ஒன்றுதான். அதாவது அது உடலை இயக்குவது இல்லை. உடல் பிரகிருதியின் கலவை என்பதனால், அதனுள் புருஷன் வேரூன்றி இருப்பதனால் இயங்குகிறது. ஆனால் சுத்தமான ஜீவன், அதாவது புருஷன் உடலோடு கலக்காமல் உடல் இயக்கத்தால் வரும் இன்ப துன்பங்களை அனுபவிக்கிறது.

புருஷன் நித்தியமானது, பவித்திரமானது ஸ்படிகம் போன்றது என்றால் அது ஏன் உடல் இயக்கத்தால் வருகின்ற இன்ப துன்பங்களை அனுபவிக்க வேண்டும். அதாவது உடலின் தாக்கம் புருஷனை ஏன் தொட வேண்டும்? பந்தப்படுத்த வேண்டும் என்றால் புருஷன் புருஷனாக இருக்கும் வரையில் அதற்கு எந்த சிக்கலும் இல்லை. அது பிரகிருதியோடு அதாவது ஜடப்பொருளோடு சேருகிற போது அதற்கு அனுபவம் என்பது ஏற்படுகிறது. புருஷனும் செயலை அனுபவிக்க துவங்குகிறது. செயல் இல்லாத புருஷனும் செயல்பட்டுக்கொண்டே இருக்கின்ற பிரகிருதியும் இரண்டு துருவங்கள் போன்றது. ஒன்று எண்ணெய் என்றால், இன்னொன்று தண்ணீர் போன்றது. இவை இரண்டும் எப்படி ஒன்று சேர முடியும்? ஒருங்கினைந்து செயலாற்ற முடியும்?

உடம்பால் நகர முடியாத கால், கைகளை இயக்க முடியாத ஒருவன் இருக்கிறான் என்று வைத்துக்கொள்வோம். அவனால் இயங்கத்தான் முடியாதே தவிர சிந்திக்க முடியும். அறிவை வளர்த்துக்கொள்ள முடியும். புத்திசாலித்தனமாக வாழவும் முடியும். அதே போன்றது தான் புருஷன் என்பது. கண்களால் பார்க்க முடியாத இருட்டுக்கும், வெளிச்சத்திற்கும் வித்தியாசம் தெரியாத  ஒருவன் இருக்கிறான் அவன் தான் பிரகிருதி என்று வைத்து கொள்வோம். கண்கள் தெரியாதவன் நடக்க முடியாதவனை தூக்கி கொண்டு நடந்தால் நடக்க முடியாதவன் கண்தெரியாதவனுக்கு வழிகாட்ட முடியும் அல்லவா? இதே உதாரணம் தான் புருஷனுக்கும், பிரகிருதிக்கும் உள்ள உறவாகும். இந்த உறவின் தொடர்பால் தான் பிரபஞ்சம் என்பது நடந்து கொண்டிருக்கிறது.

மகா ஞானியான ஆதிசங்கரர் குறிப்பிட்ட பிரம்மம் என்பதும், கபிலர் குறிப்பிடும் புருஷன் என்பதும் ஏறக்குறைய ஒன்று போல் நமக்கு தோன்றுகிறது. பிரம்மம் என்பது மாயையோடு சம்மந்தப்படுகிற போது உலகம் போல தோற்றம் அளிக்கிறது என்பது தான் அத்வைதத்தின் மையக் கோட்பாடு. கபிலர் உருவாக்கிய இந்த சாங்கிய தத்துவமும் ஏறக்குறைய இதே போன்று தானே பிரபஞ்ச உற்பத்தியை காட்டுகிறது என்று மீண்டும் மீண்டும் நமக்கு தோன்றினால் அதில் வியப்படைவதற்கு எதுவுமில்லை. ஆனால் ஒன்று நிச்சயம் அத்வைதம் பிரம்மா உலகம் போல தோற்றம் அளிக்கிறதே தவிர அது உலகமாக மாறிவிட வில்லை என்று கூறுகிறது. ஆனால், சாங்கியம் உலகமென்பது மாயை தோற்றம் அல்ல. உண்மையான வடிவம் என்று கூறுவதையும் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும். இத்தோடு அத்வைதம் பிரம்மா என்பது ஒன்றே ஒன்று தான் என்று கூறுகிறது. ஆனால், கபிலர் புருஷன் ஒன்று அல்ல பல என்று சொல்கிறார். அது எப்படி என்று இப்போது பார்ப்போம்.

ஆதிசங்கரரை போல் கபிலரும் ஆத்மா ஒன்று என்று கூறிவிட்டால் அவருடைய கொள்கைக்கு பலவிதமான சிக்கல்கள் வரும். ஒன்றான ஆத்மா பல உயிர்களாக பிரிகிறது என்பதை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டிய நிலையும் வரும். இந்த சிக்கல்களை கடப்பதற்கு புருஷன் ஒன்று அல்ல. பல என்ற முடிவுக்கு தான் வந்தாக வேண்டும். மேலும் ஆத்மா ஒன்று தான் என்றால் உலகத்திலுள்ள உயிர்களின் இயக்கம் அனைத்தும் ஒன்று போலவே அமையவேண்டும். ஆனால் யதார்த்தமான பார்வையில் ஒற்றுமையான தோற்றம் என்பது இல்லை. எல்லா உடலிலும் ஒரே உயிர் இருக்குமே ஆனால் ஒரே நேரத்தில் அனைத்து உடம்புகளும் ஒரே உணர்வுக்கு ஆட்பட வேண்டும். ஒரே செயலை செய்ய வேண்டும். ஆனால், ஒவ்வொரு உயிரும் வெவ்வேறுவிதமான தோற்றத்திலும் வெவ்வேறுவிதமான சிந்தனையிலும் அமைந்திருகிறது. அதனால் உயிர் ஒன்றல்ல பல என்று கபிலர் நடைமுறை முடிவிற்கு வருகிறார்.

உயிர் ஒன்று தான் பலவாக தெரிகிறது முடிவுக்கு கபிலர் வந்தால், இன்னும் பல கேள்விகளுக்கு அவர் விடை சொல்ல வேண்டிய நிர்பந்தத்திற்கு ஆட்படுவார் பிரகிருதியும் புருஷனும் வேறு வேறு ஆயினும், இரண்டும் அனாதியான காலம் தொட்டே இருப்பது யாரும் அவைகளை உற்பத்தி செய்யவில்லை என்றால் இதில் பிரகிருதி என்பது சிறப்பனதா? புருஷன் என்பது சிறப்பனதா? என்று கேட்க தோன்றும். ஆனால் கபிலர் இரண்டுமே சமம் என்கிறார். ஒன்றை ஒன்று மீறியது இல்லை ஒன்றில்லாமல் மற்றொன்று இல்லை என்கிறார்.

உலகத்தின் இயக்கத்தில் நாம் காண்பது பல உயிர்கள் தளையிலிருந்து விடுபட்டுக்கொண்டே இருக்கிறது. கணக்கில் அடங்காத புது உயிர்கள் வந்துகொண்டே இருக்கிறது. இப்படி பிரகிருதி செயல்பட்டு கொண்டே இருக்கிறது. அதற்கு ஓய்வு என்பதே கிடையாது. அது ஒரு நாள் நின்று போய் மகா சூன்யமாக ஆகப்போவதும் இல்லை. பிரளயம் அதாவது அழிவு என்பது ஒன்று போய் இன்னொன்று வரவு தானே தவிர ஒன்றுமே இல்லை, இருப்பது இல்லை. அதனால் புருஷனை போலவே பிரகிருதியும் நித்தியமானது, சாத்தியமானது, சமமானது.

கபிலரின் தத்துவங்களை அறிந்து கொண்டு வருகின்ற போது சிக்கலான ஒரு கேள்வி நம் முன்னால் விஸ்வரூபம் எடுத்து நிற்கிறது. பிறவித் தளையிலிருந்து புருஷன் விடுபட்டு முக்தி நிலையை அடைகிறபோது, அதாவது பிரகிருதியிலிருந்து புருஷன் பிரிகிற போது புருஷன் மட்டுமே தனி என்ற நிலைக்கு வந்துவிடுகிறான். ஆனால் பிரகிருதி ஒன்று போனவுடன் மற்றொன்றை சுவிகரித்து கொள்கிறது. அதாவது புருஷனின் தொடர்பு இல்லாமல் பிரகிருதி எப்போதுமே இருக்க முடியாது என்ற சூழல் இருக்கிறது. புருஷன் இல்லை என்றால் பிரகருதி என்பது பயனற்ற ஒரு பொருளாக மாறிவிடுகிறது. ஆனால், புருஷன் அதிலிருந்து விலகினால் தான் உன்னத நிலையை அடைகிறது என்று சொல்லப்படுகிறது. அப்படி என்றால் இரண்டும் சமம் என்ற வாதமும் அடிபடுகிறது. புருஷனை விட பிரகிருதி தாழ்ந்தது என்ற நிலையும் வருகிறது. இந்த சிக்கலுக்கு முடிவை பெறவேண்டும் என்றால் கபிலர் முக்தியை பற்றி கடவுளை பற்றி என்ன சொல்கிறார் என்பதை அறிந்து கொள்ள வேண்டும். அதை அடுத்த அமர்வில் விரிவாகவே தெரிந்து கொள்வோம்.   





Next Post Home
 
Back to Top