( குருஜியிடம் பேசுவதற்கு.........!! click here )



செல்வந்தனாக்கும் குழந்தையின் ஜாதகம்



   குருஜி அவர்களுக்கு வணக்கம். எனக்கு குழந்தை பிறந்து, இரண்டு வருடம் ஆகிறது. என் குழந்தையின் ஜாதகப்படி தகப்பனாருக்கு ஆகாது. இருவரும் ஒரே வீட்டில் இருக்க கூடாது என்று உள்ளூர் ஜோதிடர் கூறுகிறார். தாங்கள் தயவு செய்து அது சரியான கருத்து தானா? என்பதை தெளிவுபடுத்தும்படி பணிவோடு வேண்டுகிறேன்.

இப்படிக்கு,
மனோஜ் பிரபாகர்,
பெங்களூரு.


   ங்கள் ஊர் ஜோதிடர், எதை வைத்து அப்படிச்சொன்னார் என்று எனக்கு தெரியாது. நான் அதை பற்றி விமர்சனம் செய்ய வரவில்லை. ஆனால், ஒரு ஜாதகத்தில் திரிகோண ஸ்தானத்தில் சூரியன் உச்சம் பெற்றால் மற்ற கோண அதிபதிகள் ஆட்சி பெற்று பலம் அடைந்து இருந்தால், சுக்லபட்ச சந்திரனும், குருவும் திரிகோணத்தில் கூட்டு வைத்தால் செவ்வாய், புதன், சனி மற்றும் ராகு ஆகிய கிரகங்கள் மறைவு ஸ்தானங்களில் இருந்தால் அந்த ஜாதகரின் தகப்பனார் திரண்ட செல்வத்தின் அதிபதியாகவும், தீர்க்க ஆயுள் கொண்டவராகவும் இருப்பார் என்று ஜோதிட சாஸ்திரம் கூறுவதை மட்டுமே நான் அறிவேன்.

உங்கள் பிள்ளையின் ஜாதகமும் இப்படியே இருக்கிறது. எனவே, நீங்கள் சம்பாத்தியம் செய்வதற்காக வெளியூர், வெளிநாடு என்று குழந்தையை பிரிந்து செல்லலாமே தவிர மற்றபடி எக்காரணத்தை முன்னிட்டும் பிரியவேண்டிய அவசியம் இல்லை என்பது எனது அனுபவத்தின் உண்மையாகும். இதை உங்கள் மன மாற்றத்திற்காகவும் வெற்று துணிச்சலுக்காகவும் நான் கூறவில்லை என்பதை நன்கு அறிவீர்கள்.



தோற்றவன் ஜெயிக்கும் மந்திரம் !



   ன்புள்ள குருஜி அவர்களுக்கு, வணக்கம். பணிவான வணக்கம். நான் சென்னையைச்சேர்ந்த ஒரு நகைவியாபாரி. பல கோடி ரூபாய் முதலீடு செய்து தொழில் செய்து வந்தேன். சில நண்பர்களின் சதியாலும், எனது புத்தியின் தடுமாற்றத்தினாலும் தவறான வழி ஒன்றிற்கு சென்று பெருமளவு பணத்தை இழந்துவிட்டேன். அந்த நேரத்தில் என் கடையில் திருட்டும் போய்விட்டது. மிக உயர்ந்த நிலையிலிருந்து, பாதாளத்திற்கு வந்துவிட்டேன். மனைவி, மக்களோடு தற்கொலை செய்து கொள்வது தான் ஒரே வழி என்று இருந்த போது உங்களை பற்றி கேள்விப்பட்டு உங்களிடம் வந்தேன். இரண்டு வருடத்திற்கு முன்பு, உங்களை தரிசித்த என்னை கண்டிப்பாக மறந்து போயிருப்பீர்கள். எத்தனையோ மனிதர்கள் மத்தியில்  என்னை மட்டும் தனியாக எப்படி நினைவில் வைத்தீருப்பீர்கள். ஆனால் நான் உங்களை மறக்கவில்லை. மறக்கவும் என்னால் முடியாது. மறந்தால் நான் மனிதனே அல்ல.

கண்ணீரோடு வந்த என்னை பார்த்து நீங்கள் சிரித்தீர்கள். உங்கள் சிரிப்பு என்னை என் குற்றத்தை என்னால் நிகழ்ந்த தவறை சுடுவதுபோல் இருந்தது. கண்ணுக்கு முன்னால் இருக்கின்ற நிலத்தை விட்டு விட்டு இலையைத்தேடி ஓடி இருக்கிறாயே உனக்கு புத்தி இருக்கிறதா? என்று கேட்டீர்கள். நீ செய்த தவறுக்கு நீ மட்டுமே பொறுப்பாளி. உன் மனைவி, மக்கள் அதற்கு எப்படி பொறுப்பேற்க முடியும். அவர்களை சாகச்சொல்ல உனக்கென உரிமை இருக்கிறது? என்று கேட்டீர்கள். உனக்கு சாகக்கூட உரிமை கிடையாது காரணம் நீ உனக்கு மட்டும் சொந்தக்காரன் அல்ல. உன் இரண்டு பிள்ளைகளுக்கும் சொந்தக்காரன், காவல்காரன். அவர்களை அனாதையாக விட்டு விட்டு நீ செத்துப்போனால், மேலுலகத்திலும் நீ நிம்மதியாக இருக்க மாட்டாய். பேயாகச்சுற்றுவாய். அடுத்தப்பிறவியில் உடல் முழுவதும் புண்  வந்து வேதனைப்படுவாய். இரத்தம் ஒழுக, ஒழுக சாவு வராமல் துடிப்பாய் என்று சாபம் கொடுப்பது போல மிரட்டினீர்கள்.

நிச்சயமாக அந்த மிரட்டுதலுக்கு நான் பயந்தேன். எனக்குள் இருந்த மறுபிறப்பு நம்பிக்கை என்னை யோசிக்க வைத்தது. நீங்கள் கூறியவற்றில் உள்ள உண்மை நிலையை தெளிவாக அறிந்து கொண்டேன். என்னை காப்பாற்றுங்கள் என்று கதறி அழுதேன். ஆறுதலாக என்னை தொட்டீர்கள். செய்ததை தவறு என்று ஒத்துக்கொள்ள துவங்கி விட்டாலே ஒரு மனிதன் வெற்றியடைய ஆரம்பித்து விடுவான். ஆகவே நீ முதல் வெற்றியை அடைந்துவிட்டாய் இனி கவலை இல்லை நான் சொல்கிறபடி செய். முதலில் உனக்கு தாக்குப்பிடிக்க பொறுமை கிடைக்கும். அதன் பிறகு, கஷ்டங்களிலிருந்து விடுபட வழி கிடைக்கும் என்று அவ்வளவு சீக்கிரம் யாருக்குமே சொல்லாத மந்திரம் ஒன்றை எனக்கு உபதேசம் செய்தீர்கள்.

ஆரம்பத்தில் நான் அதை நம்பவில்லை. ஒரு சிறிய மந்திரமா வாழ்வில் நான் இழந்ததை தந்துவிடப்போகிறது? இவர் எதோ இந்த நேரத்தில் நான் ஆறுதல் அடைவதற்காக தந்திருக்கிறார் என்ற அரை மனதோடு சென்றேன். என் மனைவி தான், ஒரு சுவாமிஜி கொடுத்ததை அவர் சொல்லியபடி செய்து பார்க்காமல் நம்பிக்கை இழப்பது தவறு. மீண்டும் தவறை செய்யாதீர்கள் என்று அறிவுரை சொன்னாள். அவளுக்காகவும் உங்கள் மீது அப்போது இருந்த சிறிய நம்பிக்கைக்காகவும் அந்த மந்திரத்தை உபாசனை செய்ய துவங்கினேன். மூன்று நாட்கள் பிடிவாதமாக ஜெபம் செய்து விட்டேன் நான்காவது நாள் இது செய்ய வேண்டாம் என்று இருந்தேன். ஆனால் குறிப்பிட்ட அந்த நேரத்தில் யாரோ என்னை உசுப்பி விடுவது போல எழுந்து மந்திரத்தை ஜெபிக்கலானேன். அதன்பிறகு பித்துப்பிடித்தவனை போல, எப்போதெல்லாம் எனக்கு ஓய்வு வருகிறதோ அப்போதெல்லாம் சொல்லத் துவங்கினேன். குறைந்தபட்சம் ஒரு நாளையில் பத்தாயிரம் முறையாவது மந்திரத்தை சொல்லி இருப்பேன்.

நிச்சயமாக சுவாமிஜி ஒரு மாதத்தில் பெரிய மாற்றத்தை என் மனது கண்டது. என்னால் வெற்றிபெற முடியும். விட்ட தொழிலை திறம்பட செய்ய முடியும். பழையதை விட, பலமடங்கு என்னால் உயரமுடியும் என்ற நம்பிக்கை பிறந்தது. மதுவுக்கு அடிமையானவன் போல, உங்கள் மந்திரத்துக்கு அடிமையாகி மந்திரத்தை சொல்லிக்கொண்டே இருந்தேன். நகரத்தார் சமூகத்தில் பிறந்துவிட்டு, தோற்பது என்பது கூடாது என்ற எண்ணத்தில் கடினமாக உழைத்தேன். என் உழைப்பை நேரடியாக பார்த்த என் உறவினரின் நண்பர் ஒருவர் சில லட்ச ரூபாய்கள் எனக்கு குறைந்த வட்டிக்கு தந்தார். ஒன்றுமே இல்லாத இடத்தில் புதியதாக செடி முளைத்தது போல, வசந்தகாலம் என்னை தழுவுவதை அறிந்தேன். ஒருபுறம் மந்திரத்தையும் மறுபுறம் தொழிலையும் இறுகப்பற்றிக்கொண்டேன். சில வெளிநாட்டு வாய்ப்புகள், பல வியாபார தொடர்புகள் என்று வளரத்துவங்கி இன்று பழைய காலத்தை விட அதிகமான செல்வத்தை பெற்றுவிட்டேன்.

செல்வத்தை பெற்ற பிறகு, பெற்ற விதத்தை ரகசியாகமாக பாதுகாக்கவே பலர் விரும்புவார்கள். ஆனால் நான் உங்களை நேசிப்பவன், உங்களின் தாசானுதாசன். நான் பெற்ற இன்பம் இந்த வையகம் பெறவேண்டுமென்று நினைக்கிறேன். ஆரம்பத்தில் அதாவது உங்களை தரிசிக்கும் முன்பு உஜிலாதேவி இணையதளத்தின் சாதாரண வாசகனாகவே இருந்தேன். உங்களை சந்தித்த பிறகு நீங்கள் கொடுத்த மந்திரம் என்னை பெரியளவில் வளர்த்து விட்டது. இதை பலரிடம் சொல்லி நிறையபேர்களை உங்களிடம் அனுப்பி வைத்து அவர்களது பிரச்சனைகளையும், நீங்கள் மிக சுமூகமாக உங்களது அருளால் விலக்கி வைத்திருக்கிறீர்கள். இந்த உஜிலாதேவி இணையதளத்தின் வாசகர்கள் பலர் இருக்கலாம். அவர்களில் என்னை போன்று பொருளாதாரச்சிக்கலில் இருப்பவர்கள் உங்களை போன்ற கலங்கரை விளக்கங்கள் இருப்பதை தெரிந்து கொள்ள வேண்டும். உங்கள் நிழலில் அவர்கள் இளைப்பாற வேண்டும் என்பதற்காகவே பகிரங்கமாக இந்த கடிதத்தை எழுதுகிறேன்.

இதை நீங்கள் ஒரு மன நோயாளியின் கிறுக்கல் என்று தயவு செய்து புறம் தள்ளி விடாதீர்கள். பாதிக்கப்பட்டவனின் அபய குரல் இது. இதே போன்ற குரல்கள் உங்களை போன்ற அருளாளர்களின் காதுகளை வந்து தொடவேண்டும். அவர்களுக்கு உங்கள் அருள் கிடைக்க வேண்டும் என்பதற்காகவே எழுதுகிறேன் என்பதை மனதில் வையுங்கள். அதற்காக இந்த கடிதத்தை இணையதளத்தில் வெளியிடுங்கள், பாதிக்கப்பட்டவர்கள் வருத்தப்பட்டு பாவம் சுமப்பவர்கள், உங்களிடம் வரட்டும். இளைப்பாறுதல் பெறட்டும். உங்களது அரசமர நிழலில் அவர்களும் தங்கட்டும். இது இந்த ஏழையின் பிரார்த்தனை.

இப்படிக்கு,
ராமநாதன்,
சென்னை.


   ந்த கடிதம் கடந்தமாதம் அதாவது,  14/1௦/2014  அன்று வந்தது. வாசகர் தொலைபேசிலும் மற்றும் அவர்கள் நண்பர்கள் மூலமாக மிகவும் விரும்பி கேட்டுக்கொண்டதனால் வெளியிடப்படுகிறது.




சரித்திர கடவுள் கிருஷ்ணர் !


    சுநாதர் இந்த உலகில் உண்மையாகவே பிறந்தார். உண்மையாகவே வாழ்ந்தார். நிஜமாகவே எதிரிகளால் சிலுவையில் அறையப்பட்டார். அவர் சிலுவையில் தொங்கியது எந்த அளவு நிஜமோ, தலையில் முள்கிரிடம் வைத்து சம்மட்டியால் அடிபட்டது எத்தனை உண்மையோ, அத்தனை உண்மையாகவே மூன்றாவது நாள் அவர் கல்லறையில் இருந்து உயிர் பெற்று எழுந்தார். எனவே அவர் தான் நிஜமான தேவன். அவர் மட்டுமே மெய்யான கடவுள். அவரை நம்பினால் தான் உங்களது பாவங்கள் கழுவப்படும் என்று, கிறிஸ்தவ மதத்தின் பிரச்சாரகர்கள் மூலை முடுக்கெல்லாம் பிரச்சாரம் செய்வதை நாம் ஒவ்வொருவரும் நன்றாக அறிவோம்.

அவர் நம்புகிற கடவுளை, உண்மை என்று சொல்வதற்கும் அவரது வல்லமைக்காக வியந்து பாராட்டுவதற்கும், அவரது மகிமையை உலகம் முழுவதும் ஓங்கிய குரலில் ஒலிப்பதற்கும், அவர்களுக்கு சகலவிதமான உரிமைகளும் உண்டு. ஆனால் அவர்கள் தங்களது கடவுள் மட்டுமே நிஜமானவர். மற்ற அனைத்துமே போலியானது ஏமாற்றுத்தனம் மிகுந்தது. மற்றவர்கள் வணங்குவது கடவுளே அல்ல. சாத்தனை பேய், பிசாசுகளை சாபங்களை வணங்குகிறார்கள் என்று கூவுகிற போது தான் மற்றவர்களுக்கு கோபம் வருகிறது, எரிச்சல் வருகிறது. அவர்களுக்கு எந்த வகையிலாவது தக்க பதில் சொல்ல வேண்டுமென்ற உந்துதல் வருகிறது.

இப்படி மன ஆற்றாமையால் நிறையப்பேர் என்னிடம் ஒரு கேள்வி கேட்பார்கள். அவர்கள் இயேசுவை சரித்திர கால தேவன் என்று கூறுகிறார்களே? அதே போல நமது கடவுள்கள் எவரையும் சரித்திர கால கடவுள்கள்... என்று கூற முடியவில்லையே? புராணங்களில் சொல்லப்படுகிறது, இதிகாசங்களில் கூறபடுகிறது என்று தானே நம்மால் விடை தரமுடிகிறது. சரித்திர ஆதாரங்கள் எதையும் தரமுடியவில்லையே என்று அங்கலாய்கிறார்கள். நமது சனாதனமான ஹிந்து மதம், ஹிமாலய மலையையும் தாண்டி, ஹிந்து மஹா சமுத்திரத்தையும் தாண்டி உலகத்தின் பல மூலைகளிலும் பரவி இருந்ததற்கு ஆயிரம் ஆதாரங்கள் இன்று காணக்கிடைக்கிறது. ஐரோப்பிய சமூகம் புதிதாக கண்டறிந்த, அமெரிக்க கண்டத்தில் கூட, ஆறாயிரம் வருடத்திற்கு முன்பே நமது ஹிந்து சென்று சிவ வழிபாட்டை நடத்தி இருப்பதற்கு அசைக்க முடியாத சான்றுகள் இருக்கின்றன. அவைகள் எல்லாம் உண்மை என்று வரலாறும், விஞ்ஞானமும் ஏற்றுக்கொள்கிறது.

நாங்கள் கேட்பது அதை அல்ல. நமது கண்ணன், நமது கந்தன், நமது கணபதி இப்படிப்பட்ட தெய்வ மூர்த்திகள் யாராவது ஒருவர் இந்த மண்ணில் நிஜமாக நடமாடினார்கள். மக்களோடு, மக்களாக இரத்தமும் சதையுமாக வாழ்ந்தார்கள் என்பதற்கு ஆதாரம் இருக்கிறதா? வரலாறு கூறுகிறதா? புதைபொருள் ஆய்வாளர்கள் அதற்கான சான்றுகள் எதையும் இதுவரை கண்டுபிடித்து தந்திருக்கிறார்களா? என்று அடுக்கடுக்கான கேள்விகளை கேட்கிறார்கள். அந்த கேள்விகளுக்கு பதில் கூறுவதற்கு பலரும் திக்கு முக்காடுகிறார்கள். காரணம் புராணங்களைப்பற்றியும், இதிகாசங்களைப்பற்றியும் நமக்கு கற்பிக்க பட்டிருக்கின்ற விஷயங்கள் அனைத்துமே அவைகள் கற்பனைகள், நடைபெறாத, நடைபெற முடியாத சம்பவங்களின் தொகுப்புகள். சில நல்ல கருத்துக்களை எடுத்துக்கூற கதை வடிவாக இருக்கும் புத்தகங்களே தவிர வேறொன்றும் இல்லை என்ற போதனை தான் காரணமாகும்.

புராணங்கள் என்றாலே பொய் என்ற பிரச்சாரம், மிக வலுவாக நமது நாட்டில் திட்டமிட்டு நடந்து வருகிறது. அந்நியர்கள் இந்த தேசத்தை ஆண்டபோது அவர்களது ஆட்சியையும், அதிகாரமும் நிலைக்க வேண்டும் என்பதற்காக நமது சொந்த மண்ணின் பெருமை மிக்க பண்பாட்டுக்கூறுகளை போலி என்று கூறி, பொய்யான வரலாறுகளை திரித்து வைத்தார்கள். அவர்களுக்கு பின்வந்த மதச்சார்பற்றவர்கள் என்று கூறிக்கொள்ளும் நாத்திகர்கள், அந்நியர்களின் அடிச்சுவட்டை மிக விசுவாசமாக பின்பற்றி, நமது மூளையையும் துருப்பிடிக்க வைத்து விட்டார்கள். அதன் விளைவாகவே உண்மை எது? பொய் எது? என்று தெரியாமல் நாம் தடுமாறுகிறோம்.

மகாபாரதத்தை பற்றி பல விமர்சனங்கள் உண்டு. அவற்றில் மிகவும் முக்கியமானது துவாபர யுகத்தில் மகாபாரதம் நடந்ததாக கூறபடுகிறது துவபார யுகம் என்பது இன்றைக்கு மிகச்சரியாக ஐயாயிரத்து நூறு ஆண்டுகளுக்கு முற்பட்ட காலம். வரலாற்றுப்படி, இந்த காலத்தை கணக்கிட்டால் இது கற்காலம். இந்த காலத்தில் வாழ்ந்த மனிதன், வேட்டையாடவும் தன்னை பாதுகாத்து கொள்ளவும், கற்களால் செய்யப்பட்ட ஆயுதங்களை மட்டுமே பயன்படுத்த தெரிந்தவனாக இருந்தான். ஆனால் மகாபாரத கதையிலோ பல வித அஸ்திரங்கள் பேசப்படுகிறது. அவைகள் கொத்து கொத்தாக மனிதர்களை சாகடிக்கும் வல்லமை கொண்டது என்றும் சொல்லப்படுகிறது. சரித்திர உண்மைக்கும், மகாபாரத கருத்துக்கும் இத்தனை இடைவெளி இருக்கும் போது, இதிகாச கூற்றுகளை உண்மை என்று நம்புவது முழுமையான அறியாமை அல்லவா? இதிகாசமே கற்பனை எனும் போது அதில் வருகின்ற கடவுள் மட்டும் எப்படி நிஜமானவராக இருப்பார்?

எனவே ஹிந்துமத கடவுள் சரித்திரம் என்பது நம்பிக்கைகள் மட்டுமே. அவற்றில் உண்மை இருக்காது. ஆதாரங்களை தேடக்கூடாது என்ற வாதங்கள் ஓங்கி ஒலிக்கின்றன. இவற்றை கேட்கும் போது, நமது காதுகளில் துப்பாக்கி குண்டுகள் பாய்ந்தது போல வேதனையாக இருக்கிறது. நான் நாளும் தொழுகின்ற கண்ணன் கற்பனையா? அவனது புல்லாங்குழலின் இன்னிசையும், ஆயர்பாடி லீலையும் வெறும் மாயத்தோற்றமா? அவன் எனக்கு படிப்பினையாக தந்த கீதை பொய்யான வேதமா? இத்தனை காலம் நான் நிழலை நிஜமாக நம்பி வந்தேனா? என் நம்பிக்கை பொய் என்றால் என் வாழ்க்கை பொய்யாகாதா? என் தெய்வம் பொய் என்றால் நானே பொய்யாக மாட்டேனா? இப்படி நம் ஒவ்வொருவருக்குள்ளும் கேள்விக்கனைகள் உற்பத்தியாகி கொண்டே இருக்கிறது. நமது நம்பிக்கைக்கு ஆதரவான குரல் எங்கேயாவது கிடைக்காதா பற்றிக்கொள்ள எதுவுமே இல்லாமல், தரையில் கிடந்த முல்லைக்கொடிக்கு தனது தேரை கொடுத்த வள்ளல் போல் நமது நம்பிக்கையும் நிஜமென்று கூறும் ஒரு ஆய்வாளன் வரமாட்டானா? என்ற ஏக்கம் நம் அனைவருக்குமே உண்டு.

மிக சன்னமான குரலில், ஒரு ஆதரவு கருத்து வருகிறது. ஐயாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, இந்தியாவில் அனைத்து பகுதியிலும் முழுமையான நாகரிகமே இல்லாத, கற்கால மனிதர்கள் மட்டுமே வாழ்ந்தார்கள் என்பது உண்மை அல்ல. இன்று கூட, நாகரீகத்தின் உச்சியில் இருக்கிறோம் என்று வாய்கிழிய பேசி கொண்டிருக்கிறோமே! இந்த இரண்டாயிரத்து பதினான்காம் ஆண்டில் கூட மத்திய பிரதேசத்தில், உத்தரகண்ட்டில், கேரளாவில், தமிழ் நாட்டில், நீலகிரியில் நாகரிகப்பாதைக்கு வராத ஆதிவாசிகள் பலபேர் வாழ்கிறார்கள். இந்தியாவில் மட்டுமல்ல, ஸ்ரீலங்காவில், அமேசான் நதிக்கரை ஓரங்களில், ஆப்பிரிக்கா காடுகளில் ஏராளமான காட்டுவாசிகள் வாழுகிறார்கள். அவர்களின் வாழ்க்கை சுவடிகளை இன்னும் ஆயிரம் வருடம் கழித்து வரும் ஆய்வாளன் கண்டறிந்து விட்டு இருபத்தியோராம் நூற்றாண்டில் மனிதர்கள் இப்படித்தான் வாழ்ந்தார்கள் என்று முடிவு செய்தால் அது எப்படி மடமையோ? அதே போன்ற காரியம் தான் மகாபாரத காலத்தில், கற்கால மனிதர்கள் மட்டுமே இருந்தார்கள் என்பது.

இராமாயணம் மற்றும் மகாபாரதத்தில் கூறப்படுகிற நகரங்கள், மாடமாளிகைகள், கூடகோபுரங்கள் ஒன்றிற்கான சுவடுகள் கூட இன்று இல்லை என்பதற்காக, அந்த நகரங்கள் எல்லாம் வெறும் கட்டு கதைகள் என்று கூறிவிட இயலாது. ஏனென்றால் மகாபாரதம் சம்மந்தப்பட்ட இடத்தில் மிகப்பெரிய ஆய்வுகள் ஏதும் இதுவரை நடத்தப்படவில்லை. மிகச்சிறிய அளவில் குருஷேத்திரா, துவாராகா, அஸ்தினாபுரம் ஆகிய இடங்களில் நடந்த முதல்கட்ட ஆய்வில் கூட பல புதிய ஆதாரங்கள் நமக்கு கிடைத்துள்ளன. அவற்றை வைத்து மேலோட்டமாக ஆராய்ந்தால் கூட, மகாபாரதத்தின் நிகழ்சிகள் பல உண்மை என்ற முடிவுக்கு வரவேண்டிய நிலைமை இருக்கிறது. கடலுக்கு கிழே சென்றுவிட்ட துவாரகை, கண்டுபிடிக்க பட்டுவிட்டது. அவைகளில் நடக்கும் ஆய்வுகள் இன்னும் பல உண்மைகளை நமக்குத்தரும். கண்ணன் கற்பனை பாத்திரம் அல்ல. கற்சிலை வடிவாக மட்டும் வாழ்பவன் அல்ல. நிஜமாகவே மனித உடலோடு இந்த பூமியில் நடமாடிய தெய்வ புருஷன் என்பது தெரியவரும் என்று டாக்டர்  எஸ்.ஆர்  ராவ் போன்ற தொல்லியல் அறிஞர்கள் கூறுவது நமது காதில் விழுகிறது.

அந்த ஆதாரங்களையும், இதிகாசத்தின் வர்ணனைகளையும் ஆதாரமாக கொண்டு கண்ணன் வாழ்ந்த காலத்திற்குள் சென்று பார்க்கலாம் என்று நினைக்கிறேன். ஏனென்றால் கண்ணனை பற்றிப்பேசினால், எழுதினால் சுகம், யாராவது சொல்லக்கேட்டால் சுகம், படித்தால் சுகம், அவனை ஒரு வினாடி சிந்தித்தால் கூட சுகமே! அந்த சுகத்தை நானும் என்னோடு சேர்ந்த வாசகர்களாகிய நீங்களும் தொடர்ந்து அனுபவிப்போம். அதற்கு கண்ணன் என்ற மாதவன், மாயவன், யாதவன், காதலன் நம்மோடு வருவான் நம்மில் ஒருவனாக இருந்து நமக்கு சுகம் தருவான், சுவை தருவான்.

தொடரும்...

பெண்கள் சந்நியாசிக்கு மாலை போடலாமா?


    ம்மாவின் மடியும், ஆண்டவனின் திருவடியும் நிம்மதி தரவில்லை என்று சொன்னால் அப்படி சொல்பவன் இடத்தில் எதோ கோளாறு இருப்பதாக அர்த்தம். இறைவனுக்கு நிகராக தாய்மை இருப்பதனால் தான் அவனை அம்மையே! அப்பனே என்று பணிந்தார்கள். தாயேனும் பரிவுடையவன் என்று போற்றினார்கள். தாயுமானவன் என்று பேர்கொடுத்து வாழ்த்தினார்கள். தாயை பற்றி பேசினால் சுகம், சிந்தித்தால் சுகம், தாயை நேராக கண்டாலோ ஆனந்தத்தின் எல்லையே தெரிந்தது போல் இருக்கிறது. அன்பு என்ற மஹாசமுத்திரம் நம் கண்முன்னால் ஊற்றெடுப்பது போல் இருக்கிறது.

அன்னையும் அன்புதான், அன்னையை சார்ந்த அனைத்துமே அன்புதான் இது என் அம்மாவிற்கு பிடித்த சட்டை. என் அம்மா விரும்புகிற பாடல் இது. என் தாயாருக்கு இந்த உணவு மிகவும் பிடிக்கும் என்று கூறுவதில் மட்டுமல்ல அம்மாவை போல் வடிவுடைய யாராவது ஒரு பெண்ணை பார்த்தாலும், தாயன்போடு ஏதாவது ஒரு மாதரசி நம்மிடம் பேசினாலும் கண்களின் ஓரத்தில் கட்டுப்படுத்த முடியாத ஈரக்கசிவு கண்டிப்பாக வருகிறது. நாம் வாழ்நாளில் சந்திக்கிற எல்லாவிதமான பெண்களும் நமது தாயாரை  போல் தெரிவதில்லை. யாராவது ஒரு பெண் அப்படி தெரிவாள் அப்படி பார்த்தால் கையெடுத்து வணங்கத்தோன்றும். அவளது ஆறுதல் மொழிகளை கேட்டால் தாலாட்டு கேட்பது போல் இன்பம் பிறக்கும்.

இதை இங்கே ஏன் சொல்கிறேன் என்றால், தொலைபேசி வழியாக தினசரி பல மனிதர்கள் என்னோடு பேசுவார்கள். அவர்கள் அனைவருமே சொந்த பிரச்சனைகளை அதிகம் பேசுவார்கள். அதற்காக ஆலோசனை கேட்பார்கள் நான் கூறும் ஆலோசனையும், அறிவுரையும் அவர்களுக்கு பயனுடையதாக இருந்தாலும் இல்லாவிட்டாலும் பிறகு மீண்டும் எப்போதாவது ஒரு நேரம் பேசுவார்களே தவிர அப்படி பேசுகின்ற நேரத்தில் தவறி கூட நமது நலத்தை விசாரிக்க மாட்டார்கள். எனக்கு உடல்நலம் சரியில்லை நான் பிறகு பேசுகிறேன் என்று சொன்னாலும் கூட நான் சொல்வதையாவது சிறிது கேளுங்கள் என்று பிடிவாதம் செய்வார்களே தவிர விட்டுவிட மாட்டார்கள். அப்படிப்பட்ட மனிதர்களுக்கு மத்தியில் சில நல்ல இதயங்கள் இருக்கிறார்கள். அவர்கள் எனது நலத்தில் மிக அக்கறையோடு நடந்து கொள்வார்கள் அவர்களில் ஒருவர் லண்டனில் இருக்கும் திருமதி.குமார் என்ற அம்மையார்.

அவர் பேசும் போது, என் அம்மா என்னோடு பேசுவது போலிருக்கும் நான் ஒரு சந்நியாசி, வாழ்க்கையின் அனைத்து பகுதிகளையும் கடந்தவன் என்பதை பற்றி சிறிது கூட கவலைப்படாமல் மனதார, வாய்நிறைய  என்னை வாழ்த்துவார்கள். அதில் அவர்களது உரிமையும், அக்கறையும் தெளிவாக தெரியும். ஊரை நீங்கள் வாழ்த்தலாம். உங்களை வாழ்த்த எனக்கு உரிமை உண்டு என்பார்கள். அந்த உரிமை எனது தாய்க்கும் உண்டு, இவருக்கும் உண்டு என்று நினைக்கும் போது மெய் சிலிர்க்கும். அப்படிப்பட்ட அந்த அம்மையார் இன்று தொலைபேசியில் ஒரு தகவலை என்னோடு பகிர்ந்து கொண்டார்கள்.

அவர்கள் சிறுவயதாக இருந்த போது, ஒரு சந்நியாசிக்கு மலர் மாலை அணிவித்து வரவேற்கச்சொன்னார்களாம். இவர் மறுத்து விட்டாராம். காரணம் பெண்ணாக இருப்பவள் கணவன் கழுத்தில் மட்டுமே மாலை அணியவேண்டுமே தவிர, மறந்தும் கூட மற்றவர்கள் கழுத்தில் அவர்கள் பெரியவர்களாக இருந்தாலும், ஆன்மீக ஞானிகளாக இருந்தாலும், மாலை அணியக்கூடாது அது தவறு என்று சொன்னார்களாம். அப்படி சொன்னது ஒருவேளை தான். சந்நியாசிகளை அவமரியாதை செய்ததாக இருக்குமோ என்ற சந்தேகம் அந்த மாதரசிக்கு இத்தனை வயது கடந்து இப்போது வந்திருக்கிறது. அதனால் அவர்கள் அதற்கு விளக்கம் கேட்டார்கள்.

மாலை அணிவித்தல் என்பது இந்திய மரபிலும், தமிழ் மரபிலும் மிகவும் முக்கியமான நிகழ்வாகும். அரசியல் தலைவர்களுக்கு மாறி மாறி மாலைகள் போடுவது போல, அனாவசியமாக எல்லோருக்கும் மாலை போடக்கூடாது. ஆனால் இன்று நமது பண்பாடு சிதைந்து மாலை போட்டுக்கொள்வதற்கு தகுதி இருக்கிறதோ இல்லையோ, அனைவரும் விருப்பத்தோடு மாலைகளை வாங்கி அணிந்து கொள்கிறார்கள். மலர்மாலை என்பது ஒவ்வொரு மனிதனின் திருமணத்தின் போதும், இறப்பின் போதும் கண்டிப்பாக அணியக் கூடியதாக இருக்கிறது. நாகரீகமே கிடையாது என்று கூறுகிற ஆப்பிரிக்க வனவாசிகளிடமும் இந்த இரண்டு சமயத்தில் மாலை அணியும் பழக்கம் இருக்கிறது. ஐரோப்பிய, நாகரீகவாதிகளுக்கும் கூட இந்த பழக்கம் உண்டு. எனவே மாலை அணிவது என்பது உலகத்தின் பொது பண்பாகும்.

ஆனால், நமது தேசத்தில் மட்டும் தான் மாலை அணிவதற்கும், தனித்தனி கால கட்டங்களை, தனித்தனி சடங்கு முறைகளை ஏற்படுத்தி வைத்திருக்கிறோம். இதில் பொருள் இல்லாமல் இல்லை. பொதுவாக மலர்மாலைகள் ஆண்டவனுக்கும், அரசனுக்கும் சொந்தமானது. அரசன் என்றால் நாட்டை ஆள்பவன் மட்டும் என்ற பொருள் கொள்ள வேண்டிய அவசியமில்லை. தலைமை பொறுப்பில் எவன் இருந்தாலும் அவன் அரசனாகவே கருதப்படுவான். ஒரு கூட்டுறவு வங்கியின் தலைவராக இருப்பவன் கூட, அந்த வங்கியை பொறுத்தவரை அரசன். அதனால் அவனுக்கு மாலை மரியாதை செய்யலாம்.

ஒரு இளைஞன் நேற்றுவரை பிரம்மச்சாரியாக இருந்து, இன்று திருமணம் முடிந்து கிரகஸ்தனாக குடும்பம் நடத்த போகின்ற போது, அவன் குடும்ப தலைவன் என்ற பொறுப்பை ஏற்கிறான். எனவே அங்கு அவன் மாலைக்கு உரியவன் ஆவான். அவனே இறந்து போய்விட்டால், சிவலோக பதவியையோ, வைகுந்த பதவியையோ அடைந்தவனாகிறான். அப்போதும் அவனுக்கு மலர்மாலை சொந்தமாகிறது. இந்த இரண்டு நேரங்கள் தவிர வாழ்க்கை என்பதை முற்றிலுமாக துறந்து, இரண்டாவது பிறப்பாளனாக சந்நியாசி என்பவன் வருகிறான். அவன் ஹிருதயத்தில் இறைவனை சுமப்பவனால் அவனது திருமேனி ஆலயமாகிறது. எனவே அவன் எந்த நேரமும் மலர்மாலையை பெறக்கூடிய தகுதி பெற்றவனாக இருக்கிறான்.

அம்மையாரின் கேள்வி பெண்கள் மாலை போடலாமா? கூடாதா? என்பது தானே தவிர யாருக்கு மாலை போட வேண்டும்? யாருக்கு போடக்கூடாது? என்று விளக்கம் கேட்பது அல்ல. பண்பாட்டில் பெண்களுக்கு மிக முக்கியமான இடம் கொடுக்கபட்டிருக்கிறது அதனால் தான் பெண்களை மதிக்காத சமூகம் அழிந்து போய்விடுமென்று நமது சாஸ்திரங்கள் சொல்கின்றன. ஆண்கள் செய்கின்ற பல வேலைகளை பெண்களாலும் செய்யமுடியும் என்றாலும் சில காரணத்திற்காக அவர்களை செய்யக்கூடாது என்று நமது சமூகம் தடுக்கிறது. அதற்கு காரணம் இல்லாமல் இல்லை.


ஆதி காலத்தில் மனிதன், மரங்கள் அடர்ந்த குகையில் வாழுகின்ற போது தனக்குரிய வாழ்க்கை துணையை தேர்ந்தெடுத்ததன் சின்னமாக பரஸ்பரம் மாலைகளை மாற்றி கொண்டனர். அதன் விரிவாக்கம் தான் தாலி அணியும் பழக்கம் என்று கூறலாம். இருந்தாலும், மாப்பிளையும், பெண்ணும் மாலை மாற்றிக்கொள்ளும் பழக்கம் இன்றுவரை தொடர்கிறது. பெண்கள், தான் கட்டுகிற கணவன் ஒருவனுக்கே மாலை அணிவிக்க வேண்டும் என்கிற பழக்கம் தமிழ்நாட்டிற்கு சொந்தமானது அல்ல. ராஜபுத்திரர்களுக்கு சொந்தமானது ஆகும். ராஜபுத்திர பெண்கள், ஒரு வீரனின் வாளுக்கு மாலை அணிவித்து விட்டால் கூட அடுத்தவனை புருஷனாக ஏற்க மாட்டார்கள். அரசர்கள் நடத்தும் சுயவரத்திலும், கணவனாக வருபவனுக்கு மாலை அணிவித்து தேர்ந்தெடுக்கும் பழக்கம் பிற்காலத்தில் வளர்ந்து, பரதகண்டம் முழுவதும் கட்டியவனுக்கு மாலை அணிவிக்க வேண்டும் என்ற மரபு ஏற்பட்டு விட்டது.

ஆதிகாலம் தொட்டே, கணவனுக்கு தான் பெண் மாலை சூடுவாள். வேறொருவனுக்கு மாலை சூடினால் அவள் கற்பு நிலையிலிருந்து தவறியவளாக கருதப்படுவாள் என்று போதனை நடந்து வருகிறது. அதன் விளைவாக தான் அம்மையாரும் அன்று அப்படி பேசியிருக்கிறார். அதில் அவருடைய தவறு இருப்பதாக அவர் வேண்டுமென்றே பெரியவர்களை அவமரியாதை செய்திருப்பதாக நாம் கூறமுடியாது. சமூகம் கருதியதை அவர் எதிரொலித்திருக்கிறார். ஆனால், உண்மையில் ஒரு பெண் கணவனுக்கு மட்டும் தான் மாலை அணிய வேண்டுமா? மற்றவர்களுக்கும் அணியலாமா? என்பதை சற்று பரந்துபட்டு சிந்திக்க வேண்டும்.

நமது தொன்மையான தமிழ் இலக்கியங்களில், போர்க்களங்களுக்கு செல்லும் தனது வீர புதல்வர்களை மலர்மாலை அணிவித்து வழியனுப்பி வைக்கும் தாய்மார்களையும் வெற்றி வீரனாக, வீடு திரும்பும் தமையனுக்கு மாலை அணிவித்து வரவேற்கும் சகோதரிகளையும் காண்கிறோம். இது மட்டுமல்ல வெற்றிபெற்ற அரசனுக்கு, மாலை அணிவித்து பாராட்டு தெரிவிக்கும் பெண்மக்கள் பலரைப்பற்றியும் இலக்கியங்கள் பேசுகின்றன. நமது இதிகாசங்களிலும், புராணங்களிலும் ரிஷிமார்களை வரவேற்க ஆண்-பெண் என்ற பேதம் இல்லாமல் மாலைகளை அணிவித்தார்கள் என்பதை பார்க்கிறோம். ஆக, இவற்றை எல்லாம் பார்க்கும் போது வேற்று ஆடவருக்கும் பெண்கள் மாலை அணிவிக்கலாம். ஆனால் அதில் சில இலக்கண வரைமுறைகள் இருந்திருக்கின்றன என்பதை அறிய முடிகிறது.

இருந்தாலும் கணவனை தவிர, வேறொருவனுக்கு மாலை அணிவிக்க மாட்டேன் என்ற உறுதியை நாம் வரவேற்பதில் தவறு இருப்பதாக நினைக்கவில்லை. ஒவ்வொரு தனிமனிதனுக்கும் சுதந்திரம் உண்டு. தனக்கு விரும்பியதை, தான் சரியென்று நம்புவதை கடைபிடிப்பதில் தவறு அல்ல. ஆனால் அதே நேரம், அந்த காரியத்தை வேறொருவர் செய்தால் அதை குற்றம் கூறுவதும், குறை பேசுவதும் தவறாகும். எனது இந்த பதில் திருமதி.குமார் அம்மையாருக்கு மட்டும் உரியது அல்ல அவரைப்போன்று நிறையப்பேர் உள்ளதனால், அவர்களும் அறிந்து கொள்ள உண்மை நிலையை விளக்கினேன். விளக்க வைத்த அன்னையின் அன்புக்கு நன்றி.





விஜய் டி.வி.யின் கபட வேடம்



    லங்கையைச்சேர்ந்த ஒரு நண்பர் அவர் பிறப்பால் புத்த மதத்தை சார்ந்தவராகவும், சிங்களவராகவும் இருந்தாலும் கூட மிக நன்றாக தமிழ் அறிந்தவர். ஹிந்து மதத்தின் மேல் மதிப்பும், மரியாதையும் வைத்திருப்பவர். ஸ்ரீமத்  இராமனுஜரின் பெயரில் அவருக்கு நிறைய பக்தி உண்டு. எப்போதாவது ஒருமுறை தொலைபேசியில் பேசுவார். அடிக்கடி கடிதம் எழுதுவார். சமீபத்தில் சென்ற வாரம் அவர் என்னோடு பேசும் போது விஜய் டிவியில் மஹாபாரத தொடர் வருகிறதே அதை பார்த்தீர்களா என்று கேட்டார். வருவதாக தெரியும் நேரமின்மையால் பார்க்கவில்லை என்று பதில் சொன்னேன். எனக்காக ஒருமுறை பாருங்கள். எனக்கு அதில் ஒரு சந்தேகம் இருக்கிறது என்றார்.

என்ன சந்தேகம் என்று அவரிடம் கேட்டேன். மஹாபாரத கதைப்படி, பீஷ்மரை போரில் வீழ்த்துவது, அர்ஜுனன். பீஷ்மரின் உடம்பில் கணை பாய்ந்து கீழே சாய காரணமாக இருந்தது, அர்ஜுனன் மட்டுமே என்று படித்திருக்கிறேன். ஆனால் இந்த தொடரில் அர்ஜுனன் முதல் அம்பு தொடுத்து பீஷ்மரை கீழே தள்ளுகிறான், பிறகு பாண்டவர்கள் அனைவரும் தொடர்ச்சியாக பீஷ்மர் மீது அம்புகளை போடுகிறார்கள். சரியான காட்சியா? இதற்கு மஹாபாரதத்தில் ஆதாரம் ஏதாவது உண்டா? என்று கேட்டார். 

அவர் கூறிய தகவல் எனக்கு பேரதிர்ச்சியை தந்தது. பீஷ்மரை வீழ்த்தியது அர்ஜுனன் என்பது தான் காலம் காலமாக சொல்லப்படும் விஷயம். மஹாபாரதத்திலும் அப்படித்தான் இருக்கிறது. வியாசரும் இதைத்தான் எழுதி இருக்கிறார். வில்லிப்புத்தூர் ஆழ்வாரும், இதனையே சொல்கிறார். பாரதத்தின் மூல நூல்கள் இந்த மாதிரி சொல்கிற போது, இதற்கு முற்றிலும் மாறுபட்டு பாண்டவர்கள் அனைவரும் சேர்ந்து பீஷ்மரை வீழ்த்தியதாக காட்டுவது எவ்வளவு பெரிய தவறு. எவ்வளவு பெரிய பொய்யான சித்தரிப்பு என்பதை யோசித்துப்பார்த்தேன். மேலும் அந்த தொடரில் சில காட்சிகளை பார்த்த போது, தொடர் ஆரம்பிப்பதற்கு முன்பு போடுகின்ற எச்சரிக்கை வாசகங்களே அதிர்ச்சியை தந்தது. 

மஹாபாரதத்தை கற்பனைக்கதை என்று விளம்பரப்படுத்துகிறார்கள். மஹாபாரதம் முழு முதற் கற்பனை என்று சொல்வதற்கு இவர்கள் யார்? விஜய் டிவி நிர்வாகம் இதற்கென்று செய்த ஆய்வுகள் என்ன? என்பதை அவர்களால் விளக்க முடியுமா? ஒருவேளை பைபிள் கதைகளை தொடராக தந்தால் அதை கற்பனை என்று இவர்களால் பகிரங்கமாக அறிவிக்க முடியுமா? மேலும் இது எந்த மதத்தாரையும் புண்படுத்துவதற்கு எடுக்கப்பட்டது அல்ல என்கிறார்கள். மஹாபாரதம் எந்த மதத்தாரை புண்படுத்துகிறது? மஹாபாரதம் எழுதப்பட்ட நாளில், இந்த நாட்டில் வேறு எந்த மதங்கள் இருந்தது? இல்லாத மதங்களை மஹாபாரதம் ஏன் புண்படுத்த வேண்டும்? எதைச்செய்தாலும் ஒருமுறைக்கு பலமுறை யோசிக்க வேண்டிய வெகுஜன ஊடகங்கள், சனாதன தர்மத்தின் விஷயங்கள் என்பதனால் அவற்றைப்பற்றி எந்த அக்கறையும் இல்லாமல், மனம் போன போக்கில் செயல்படுவது எந்த வகையில் நியாயம்?

மேலும் இந்த தொடரில், வேறு ஒரு காட்சி வருகிறது. அபிமன்யு யுத்தத்தில் மடியும் போது கிருஷ்ணன் அழுவதாக எடுத்திருக்கிறார்கள். பகவான் கிருஷ்ணன் தன் மரணத்தை கூட சிரித்த முகத்தோடு வரவேற்றவன். அவன் இன்னொரு மரணத்தை கண்டு வருத்தப்பட வேண்டிய அவசியம் என்ன? அப்படி வருத்தப்படுவது ஸ்ரீ கிருஷ்ணனின் பரமாத்மா என்ற தன்மைக்கு குறைவு வராதா? என்பதை தொலைக்காட்சி நிர்வாகம் சிந்திக்கவே இல்லை. இயேசு நாதரை அல்லது முகமது நபியை அவர்களது சொந்த இயல்பில் இருந்து மாறுபட்டதாக இவர்களால் காட்ட முடியுமா? அப்படி காட்டி விட்டு இது ஊடக சுதந்திரம் என்று இவர்களால் காலம் கழிக்க முடியுமா? என்பதை சிந்திக்க வேண்டும். 

மஹாபாரதம் என்பது இமயமலை போல, கங்கையை போல, இந்து மஹா சமுத்திரத்தை போல எப்போதும் இருப்பது. அதை விஜய் டிவி என்ற சின்னஞ்சிறிய கொசு கடித்து, குடித்து விட முடியாது. அதனால் இவர்கள் மஹாபாரதத்திற்கு எந்த வியாக்கியானம் சொன்னாலும் நமக்கு கவலை இல்லை. ஆனால் இல்லாத ஒன்றை இருப்பது போல காட்டுவது மிகப்பெரும் வரலாற்றுப்பிழையாகும். காந்தியை சுட்டது கோட்சே என்று அனைவருக்கும் தெரியும். ஆனால் அவரை பத்துபேர்கள் சுற்றி நின்று சுட்டார்கள் என்று யாராவது ஒரு முட்டாள் நாளைக்கு படமெடுத்தால் அதற்கு விஜய் டிவி இன்று வழிவகுத்து கொடுத்தது போல் ஆகிவிடும். 

இந்திய பண்பாட்டை, இந்திய இலக்கியங்களை தாழ்த்திப்பேசுவதும், தரக்குறைவாக விமர்சனம் செய்வதும், இல்லாத புனைக்கதைகளை உருவாக்கி நடமாட விடுவதும் மேற்கத்திய நிறுவனங்கள் தொன்று தொட்டு செய்து வரும் காரியமாகும். அந்த பணியை தான் விஜய் டிவியும் செய்கிறது என்றால், அது திருந்த வேண்டிய அவசியமில்லை. காலம் ஒருநாள் அந்த நிர்வாகத்திற்கு திருந்த கற்று தரும்.




பாம்பாக பிறந்த குழந்தை



    குருஜி அவர்களுக்கு, வணக்கம். சமீபத்தில் என் தங்கைக்கு குழந்தை பிறந்தது. அந்த குழந்தையின் உடம்பில், பாம்பு உடம்பில் இருப்பது போல செதில் செதிலான தோல் அமைந்துள்ளது. கண்கள் கூட, பாம்பின் கண்ணை போலவே இருக்கிறது. குழந்தையின் ஜாதகத்தை பார்த்த ஜோதிடர் ஒருவர், தாய் - தகப்பன் இருவருக்கும் நாக சாபம் இருக்கிறது. அதனால் தான் குழந்தை இப்படி பிறந்திருக்கிறது என்று சொல்கிறார். எங்களுக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை, பயமாக இருக்கிறது. குருஜி அவர்கள் தயவு செய்து குழந்தையின் நல்வாழ்விற்கு வழிகாட்டுமாறு அன்போடு வேண்டுகிறேன்.

இப்படிக்கு,
கமலவேணி,
சிங்கப்பூர்.



  ருவர் ஜாதகப்படி, எந்த லக்கினத்தில் வேண்டுமானாலும் பிறந்திருக்கலாம். அந்த லக்கினத்திற்கு ஐந்தாவது வீட்டில், எந்த சுப கோளின் பார்வை படாமல் இருந்தாலும், ஐந்தாவது வீட்டு அதிபதியோடு ராகு சேர்ந்தாலோ, அல்லது ஐந்தாம் இடத்தில், ராகு இருந்தாலோ அவர்களுக்கு நாக சாபம் இருப்பதாக கூறவேண்டும்.

மேலும் ஒருவரது லக்கினத்தில் ராகு அல்லது கேது அல்லது ஒன்பதாவது வீட்டில் இந்த கிரகங்களில் ஏதாவது ஒன்று இருந்தாலும் நாக சாபம் இருக்கிறது என்று தெளிவாக கூறலாம். ஆனால் இப்படி நாக சாபம் இருந்தால் குழந்தையே பிறக்காது என்று சொல்லலாமே தவிர குழந்தை பாம்பை போன்று பிறக்கும் என்று கூறமுடியாது. அதற்கு எந்த சாஸ்திர ஆதாரமும் கிடையாது.

உங்கள் தங்கையின் குழந்தை சர்பத்தின் சாயலாக இருப்பதற்கு வேறு காரணம் தெரிகிறது. குழந்தையும், ஆறாம் பாவத்தை செவ்வாயும் ராகுவும் தாக்குகின்றன. இதனால் குழந்தையின் இரத்தமும், சருமமும் பாதிப்படைந்துள்ளன. இதனாலேயே இந்த குறைபாடு இருக்கிறது. இது உடல் சார்ந்த நோய் தவிர வேறு அல்ல.

குழந்தையின் நோய் தீர, ஆயுர்வேத முறைப்படி சிகிச்சை அளியுங்கள் ஆறு மாதத்திற்கு ஒருமுறை வீட்டில் தன்வந்திரி ஹோமம் செய்து வாருங்கள். குழந்தையின் மூன்றாவது வயதில் பரிபூரண சுகம் கிடைக்கும்.



குடைக்குள் இருக்கிறது மந்திர ரகசியம் !


சித்தர் ரகசியம் - 15

    சிந்தனை செய்கின்ற ஆற்றல், மனித உடம்பில் எந்த பகுதியில் இருக்கிறது என்று இதுவரை முடிவாக தெரியவில்லை என்றாலும், மூளையின் ஒரு பகுதியிலிருந்து சிந்தனைத்திறன் செயல்படுகிறது என்று அறிவுலகம் நம்பி ஏற்று வருகிறது. இப்படி மூளையிலிருந்து உற்பத்தியாகுகின்ற சிந்தனை என்ற எண்ணங்களை உடல் முழுவதும் எடுத்துச்செல்லும் பொறுப்பு நாடிகளுக்கு இருக்கிறது. இந்த நாடிகள் மூலமாகவே குண்டலி சக்தியும் கீழே இருந்து மேலே ஏறிச்செல்கிறது.

நாடிகள் என்பது மிகவும் நுட்பமானது. சாதாரண கண்களுக்கு தட்டுப்படாதது. மனித உடம்பிற்குள் இருக்கும் எலும்புகளை பார்க்கலாம். உள் உறுப்புகளை பார்க்கலாம். நரம்புகளையும் பார்க்கலாம். நாடிகளை மட்டும் பார்க்க முடியாது. நவீன உலகம் கண்டுபிடித்துள்ள மிக நுட்பமான பூதக் கண்ணாடிகளின் துணை கொண்டு கூட நாடிகளை கண்டறிய முடியாது. இப்படி கண்ணுக்கே தெரியாத நாடிகள் இருக்கிறது இவைகள் தான் மனித உடலை ஆட்சி செய்கிறது. உயிர் உடலில் தங்குவதற்கு ஆதாரமாக இருக்கிறது என்று உலகிற்கு முதல்முறையாக உணர்த்தியவர்கள் நமது சித்தர்களே ஆவார்கள்.

“பூத சுத்தி சம்ஹிதை” என்ற பழமையான வடமொழி வைத்திய சாஸ்திர நூல் நாடிகளின் எண்ணிக்கை எழுபத்தி இரண்டாயிரம் என்கிறது. பிரபஞ்ச சாரம் என்ற நூலோ மூன்றுலட்சம் நாடிகள் உடம்பில் இருப்பதாக கூறுகிறது. சிவசம்ஹிதை என்ற அருமையான வைத்திய நூல் மூன்றரை லட்சம் என்றும் சொல்கிறது. எத்தனை இலட்சம், எத்தனை ஆயிரம் நாடிகள் இருந்தாலும் இடகலை, பிங்கலை, சுழுமுனை, சரஸ்வதி, லஷ்மி, மேதா, காந்தாரி, அலம்புடை, சந்குனி, குரு என்ற பத்து நாடிகளே முக்கியமானது என்று சித்தர்கள் கூறுகிறார்கள்.

மேலே கூறப்பட்ட பத்து நாடிகளில் சுழுமுனை நாடியும், மேதா நாடியும் சிறப்பான யோக நாடிகள் என்று தெரிகிறது. குண்டலினி சக்தி சுழுமுனை நாடி வழியாகவே மூலாதாரத்தில் இருந்து சகஸ்ரத்தை நோக்கி பயன்படுகிறது. முறைப்படியான யோக பயிற்சி உள்ளவர்களுக்கு மட்டுமே சுழுமுனை நாடி தெளிவாக பேசும். சுழுமுனை நாடி தாமரை தண்டின் நூல் போல முதுகெலும்பு அடியில் உள்ள மூலாதாரத்தில் குண்டலினி சக்தியின் நடுவில் பொருந்தி நின்று முதுகுத்தண்டு உட்புறம் வழியாக மேல் நோக்கி ஊடுருவிச்செல்கிறது. அப்போது இந்த நாடியோடு ஒரு நதி எப்படி கிளை நதிகளை தன்னோடு இணைத்துக்கொண்டு சர்வ வேகத்தோடு செல்லுமோ அதே போல சித்திர நாடி, வஜ்ர நாடி என்ற இரண்டு நாடிகளை இணைத்து கொண்டு பயணத்தை நடத்துகிறது.

இடைகளை நாடியும், பிங்கலை நாடியும் தண்டுவடத்தின் வெளியே இடது பக்கமும், வடது பக்கமும் பின்னிப்பிணைந்து இரண்டு நாகங்கள் போல நிற்கின்றன. இவைகள் சுவாதிஸ்தானம், மணிப்பூரகம், அநாகதம், விசுத்தி, அக்ஞை ஆகிய ஆறு ஆதாரங்களை தொடும்போது மட்டும் ஒன்றை ஒன்று நேருக்கு நேர் சந்தித்து கொள்கிறது. கத்தரிகோல் போன்று மேலே வருகின்ற இரு நாடிகளும் புருவமத்தியில் வந்து பிரிந்து, இடகலை நாடி இடது மூக்கையும், பிங்கலை நாடி, வலது மூக்கையும் ஆதாரமாக கொண்டு நிற்கிறது.

இடகலை, பிங்கலை மற்றும் சுழுமுனை ஆகிய நாடிகளுக்குள் இடைகலையிலிருந்து இரண்டு நாடிகளும் பிங்கலையிலிருந்து இரண்டு நாடிகளும் உருவாகி வடமாகவும், இடமாகவும் சென்று இரண்டு கண்களையும், இரண்டு செவிகளையும் செயல்படச்செய்கிறது சுழுமுனையிலிருந்து தோன்றுகிற ஒரு நாடி நாவின் அடிப்பகுதியில் நிற்கிறது. இந்த நாடிக்கு சிகுவை அல்லது சிங்குவை என்று சித்தர்கள் பெயர் சொல்கிறார்கள். சுவாதிஸ்தானத்தில் இருந்தும் இரண்டு நாடிகள் புறப்படுகிறது. இவை கீழ்நோக்கி சென்று ஆண்குறியை தொடுகிறது. இதற்கு சங்கிலி என்று பெயர். எருவாயை தொடுகின்ற இன்னொரு நாடிக்கு குரு என்று பெயர்.

இடகலை, பிங்கலை மற்றும் சுழுமுனை ஆகிய நாடிகள் கடவுளோடு மனிதனை இணைக்கும் நாடிகள் என்றால் சரஸ்வதி, லஷ்மி, மேதா ஆகிய நாடிகள் இந்த உலகின் வாழ்க்கையை மனிதனுக்கு செம்மையாக்கி தர உதவுகிறது. இடகலை நாடிக்கும், சரஸ்வதி நாடிக்கும் உறவு உண்டு அதே போல சுழுமுனை நாடிக்கும், மேதா நாடிக்கும் நெருக்கம் உண்டு சரஸ்வதி நாடி மூளையோடு தொடர்பு கொண்டது. மனிதனது சிந்தனையாற்றல் சரஸ்வதி நாடியின் வழியாகவே செயல்படுகிறது. இதனால் தான் கல்வி மற்றும் கலைகளின் கடவுளாக சரஸ்வதி தேவியை ஞானிகளும், முனிவர்களும் கண்டார்கள்.

லஷ்மி நாடி, சுழுமுனை நாடி, சரஸ்வதி நாடி மற்றும் மேதா நாடி ஆகிய நாடிகள் எல்லா மனிதர்களுக்கும் சமமாக செயல்படுவது கிடையாது. தனிமனிதனின் தன்மைகளுக்கு ஏற்ப கூட்டியோ, குறைத்தோ செயல்படுகிறது. இதன் செயல்பாட்டிற்கு வம்சா வழியும், பரம்பரையும் மற்றும் சுற்றுப்புறச் சூழலும் சுயசிந்தனையும் வெகுவான காரணங்களாக இருக்கிறது. சுருக்கமாக சொல்வது என்றால், மனிதன் திறமையானவனாக இருப்பதற்கும், திறமையற்று இருப்பதற்கும் இந்த நாடிகளே ஆதாரங்கள் என்று சொன்னால் அது மிகையில்லை.

கடவுளிடம் மனிதனை அழைத்து செல்லும் நாடிகளாக இடகலை, பிங்கலை நாடிகள் இருப்பதனால் அவைகள் பேதம் இல்லாமல் அனைவருக்கும் செயல்படுவதாக இருக்கிறது. பிராண சக்தியை உடம்பில் கட்டுப்படுத்தி, உடல் இயக்கத்திற்கு எந்த நேரத்தில், எது தேவை என்பதை கண்டறிந்து இந்த நாடிகள் செயல்படுகின்றன. அதனால் இவைகளை சூரியகலை என்றும் சந்திர கலை என்றும் சித்தர்கள் அழைக்கிறார்கள். சந்திரகலை என்ற பிங்கள நாடி செயல்படும் போது இடது மூக்கு வழியாக சுவாசம் நடக்கிறது. சந்திர கலை என்ற இடகலை நாடி செயல்படும் போது சுவாசம் வலது மூக்கில் நடைபெறுகிறது. சந்திரகலை செயல்பட்டால் சூரியகலை நின்றுவிடும். சூரியகலை இயங்கும் போது சந்திரகலை அசையாது. சந்திர கலை சுவாசம் குளிர்ச்சியையும், சூரியகலை சுவாசம் வெப்பத்தையும் உடம்புக்கு தரும். இந்த தட்பவெப்ப நிலையை பயன்படுத்தியே குண்டலினி சக்தி மனித உடம்பின் வெப்பத்தை சீரான நிலையில் வைக்கிறது.

சுவாசம் என்பது, மனித உடம்பில் பல இந்திர கலைகளை நடத்துவதாக இருக்கிறது. உடம்பு, உயிரோடு இருப்பதற்கு பிராணவாயுவை உள் வாங்கி வெளியே விடுவதோடு மட்டும் சுவாசத்தின் பணிகள் முடிவடைவது கிடையாது. அருள்நிலை என்ற ஆன்மீக பாதைக்கு நம்மை அழைத்து செல்வதற்கும், சுவாசம் பயன்படுகிறது. பொருள் நிலை என்ற இவ்வுலக வாழ்க்கைக்கு தேவையானதை பெற்றுக்கொள்வதற்கும் சுவாசம் பயன்படுகிறது. சுவாச ஓட்டத்தில் நமது ஆயுள் அளவு அடங்கி இருக்கிறது என்று வாசியோகம் குறிப்பிடுகிறது. அதுமட்டுமல்ல நாம் எதை விரும்புகிறோமோ அதை மிகச்சுலபமாக சுவாசத்தை நம் விருப்பபடி மாற்றி அமைத்துக்கொள்வதனால் பெறலாம் என்று ஹடயோகம் சொல்கிறது.

அந்த காலத்தில் பெரியவர்கள் பலர் கையில் குடை இல்லாமல் வெளியே போக மாட்டார்கள். மழை வெயில் இவற்றிடமிருந்து நம்மை காப்பாற்றி கொள்வதற்கு மட்டும் குடை பயன்படுவது கிடையாது. அதன் பயன் எல்லைகளை கடந்தது. வெகு நாட்களாக முடிவுக்கே வராமல் ஒருகாரியம் இழுத்தடித்துக் கொண்டே போகிறது என்றால் அந்த காரியத்தை முடிக்க செல்லும் போது இடது கக்கத்தில் குடையை நன்றாக அழுத்தி கொண்டு செல்வார்கள் அப்படி அழுத்தும் போது வலது மூக்கில் மட்டுமே சுவாசம் ஓடும். இது சூரிய சக்தியை நமக்குள் இழுத்து தருவதனால் நமது பேச்சை மற்றவர்கள் மந்திரம் போல கேட்பார்கள். முடியாத காரியம் சுபமாக முடியும்.

நாள் கணக்காக படிக்கிறேன், மணிக்கணக்காக விழித்திருந்தும் படித்து பார்க்கிறேன். உறக்கம் கெடுகிறதே தவிர, படித்தது எதுவும் மனதில் தங்குவதில்லை என்று பலருக்கும் குறையுண்டு. இவர்கள் மிகச்சுலபமான பயிற்சியின் மூலம் வலதுநாசி வழியாக சுவாசத்தை நடத்துவதற்கு கற்றுக் கொண்டால் படித்தது அனைத்தும் பச்சைமரத்தில் ஆணி அடித்தது போல மனதில் ஒட்டிக்கொள்ளும். இந்த பயிற்சி ஒன்றும் கடினமான பயிற்சி இல்லை. நாற்காலியில் அமர்ந்த நிலையிலோ, படுக்கையில் சாய்ந்த நிலையிலோ செய்யலாம். இடதுபகுதி பிருஷ்டத்தை நன்றாக அழுத்திக் கொண்டு உட்கார்ந்தால் வலது சுவாசம் சுகமாக நடக்கும். இப்படி சுவாசத்தில் எத்தனையோ சாதனைகளை செய்யலாம். சித்தர்களின் தலைவரான திருமூலர், தமது திருமந்திரத்தில் சுவாசத்தை மாற்றி அமைத்துக்கொண்டு தாம்பத்திய வாழ்க்கையில் ஈடுபட்டால் என்ன குழந்தை வேண்டுமென்று விரும்புகிறோமோ அதை பெறலாம் என்று வழிவகை சொல்லி இருக்கிறார். இப்படி சுவாசத்தின் பயன்கள் விரிந்து கொண்டே செல்கிறது.


தொடரும்...


காமத்தை கடக்கும் குண்டலினி !

சித்தர் ரகசியம் - 14



   குண்டலினி சக்தி என்பது ராஜா. அந்த ராஜா வாழுகிற அரண்மனை மூலாதாரம். அவரது வெற்றிக்கொடி பறக்கவேண்டிய சிகரம் சகஸ்ரம். மூலாதாரம் துவங்கி, சகஸ்ரம் வரையில் குண்டலினி ராஜா வீர நடைபோடுகின்ற ராஜ பாட்டைகள் உடம்பில் உள்ள சக்கரங்கள். அந்த சக்கரத்தின் வழியே குண்டலினி சக்தி ஒன்றிலிருந்து வேறொன்றுக்கும், வேறோன்றிலிருந்து மற்றொன்றுற்கும் கடந்து செல்வதை ஞானிகள் மரம் ஒன்றின் அடிக்கிளையில் இருந்து மேல் கிளை நோக்கி ராஜாளி பறவை பறந்து சென்று உட்கார்வதை உதாரணமாக காட்டுகிறார்கள். அதன் பயணத்தை இப்போது சிறிது சிந்திப்போம்.

குண்டலினி சக்தி மூலாதாரத்தில் சுவாதிஸ்தானம் என்ற நாபிக்கமலத்திலும், இயங்கும் போது தமோகுணம் பிரதானம் கொண்டதாக இருக்கிறது. இந்த நிலையில் குண்டலினியின் அதிர்வுகள் மனிதனின் உடலையும், மனதையும் உடம்பும், உடம்பும் இணைகிற சிற்றின்பத்தின் மீது நாட்டம் கொள்ள வைக்கிறது. இந்த நாட்டத்தின் அடிப்படையிலேயே பிரஜாவிருத்தி என்ற மனித சமூக வளர்ச்சி ஏற்படுகிறது. குண்டலினி அபானவாயுவை தூண்டி காம வாயுவாக செயல்பட வைக்கும் போது மனித உடம்பில் பிருத்வி தத்துவமும், அப்பு தத்துவமும் அதாவது நீரும், நிலமும் கலந்த சக்தி அக்னி மண்டலமாக செயல்படுகிறது.

மூலாதாரத்தின் அதிதேவதையாக பிரம்மதேவன் இருக்கிறார். இவர் கலைகளின் தலைவியான சரஸ்வதி தேவியின் நாயகர் சுவாதிஸ்டானத்தின் அதிதேவதை மகாவிஷ்ணு. இவர் அலைமகள் என்று அழைக்கப்படும் செல்வத்தின் தலைவி மகாலஷ்மியின் நாயகர். குண்டலினி சக்தியானது இந்த இரண்டு இடங்களிலும் சம்மந்தப்படும் போது மனிதனுக்கு அறிவையும், செல்வத்தையும் பெறுகின்ற வழியை ஏற்படுத்துகிறது. அறிவும், செல்வமும் எவ்வளவு உயர்ந்ததாக இருந்தாலும் அது மனிதனை கீழ்நிலைப்படுத்துகிற தமோகுணத்தின் வடிவாகவே அறியப்படுகிறது. அவைகளால் பிறப்பற்ற நிலையை தருகின்ற நிகரற்ற பரம்பொருளை அடையச்செய்ய முடியாது.

செல்வம் என்பது உடம்பை வளர்ப்பது. அறிவு என்பது எண்ணங்களை வளர்ப்பது. எண்ணங்களை அடக்கி தேகத்தை கடந்து செல்லுகிற சுத்த மாயா தத்துவத்தின் மூலமே, பரம்பொருளை காணமுடியும். அதனால் தான் குண்டலினி சக்தி மூலாதாரத்தில் இருந்தும், தொப்புள் மத்தியில் இருந்தும் மேல்நோக்கி கிளம்பவேண்டும். அப்படி கிளம்பினால் மட்டுமே யோக வாழ்க்கையின் முதற்படியை தாண்டமுடியும் என்று சித்தர்கள் கருதுகிறார்கள்.

குண்டலினி சக்தி மணிப்பூரகம், அநாகதம் ஆகிய சக்ரங்களை அடைந்து அங்கே இயக்க நிலையை துவக்குகிற போது ரஜோ குணமாக மாறுகிறது. இந்த நேரத்தில் காமத்தின் பாதையில் சென்றுகொண்டிருந்த மனமும், உடம்பும் சற்று நின்று நிதானிக்கிறது. அழியப்போகும் உடல்மீது வைக்கின்ற ஆசை நமக்கு நிரந்தர சந்தோஷத்தை தருமா? நாடி தளர்ந்து வயது முதிர்ந்து தள்ளாட்டம் காணுகிற நேரத்தில் சிற்றின்ப நாட்டம் எந்த வகையிலாவது உதவி செய்யுமா? இத்தகைய காமக்களியாட்டம் தேவைதானா? என்று யோசிக்க வைக்கும். உடலில் சுரக்கும் இன்ப ஊற்றின் வேகம் குறைந்து இறை சிந்தனையானது உதயமாகிறது.

புலன்களால் அனுபவிக்கப்படும் ஆனந்தம் நிலையற்றது. ஒரு நீர்க்குமிழி எப்படி ஒரு நிமிடத்தில் சிதைந்து போகுமோ அதைப்போன்று உடல் இன்பமானது உடம்பில் பலம் தீர்ந்தவுடன் வியாதியாக மாறிவிடும். கடிவாளம் இல்லாத குதிரை பல இடங்களுக்கு ஓடி ஓடி கடைசியில் மூச்சு திணற அங்கு நிற்பது போல, புலன்வழிப்பட்ட ஆசையும், கடவுள் சிந்தனை என்ற எல்லையில் வந்து முடிவடைகிறது. மனம் அடங்கி செய்யப்படும் இக்காலத்திய தியானப்பயிற்சியில் தெய்வீக ஒலிகளும், உருவங்களும் காட்சிகளாக அணிவகுக்கின்றன. இப்போது ரஜோ குணத்தால் தூண்டப்பட்ட மூலவாயு வாசியாக உருவம் பெற்று மேல் நோக்கி துருவ நிலையில் செயல்படத்துடிக்கிறது.

பிரளய காலத்து அதிதேவதையாகிய ருத்ரன் மணிபூரகத்தையும், உலக இயக்கத்தை கட்டுபடுத்தும் தேவதையாகிய மகேசன் அநாதகத்தையும் ஆட்சி செய்கிறார்கள். இந்த இரண்டு சக்கரங்களில் வாயுவும், தேயுவும் அதாவது காற்றும், நெருப்பும் தத்துவங்களாக இருக்கின்றன. மூலாதாரத்தில் இருந்து சுவாதிஸ்டானம் வழியாக மேலே இந்த சக்கரங்களில் வந்து உட்காரும் குண்டலினி சக்தி, மனிதனின் அசட்டைப்போக்கால் மீண்டும் புறப்பட்ட இடத்திற்கே அதாவது கீழ்நிலைக்கே சென்றுவிட வாய்ப்புண்டு. இக்கால கட்டத்தில் சத்தியமும், உறுதியும், விடாமுயற்சியும் தேவை என்று ஞானிகள் கூறுகிறார்கள்.

குண்டலினி சக்தியானது விசுத்தி,ஆக்ஞா ஆகிய சக்கரங்களில் ஏறி இயங்கும் போது ஆகாய் தத்துவத்தை அடைகிறது.  ஆக்ஞா மனோதத்துவத்தின் சிகரம். இங்கு சதாசிவத்தின் ஆட்சி நடைபெறுகிறது. விசுத்தி தேக சம்மந்தத்தை அறுந்து போக வைக்கிறது. ஆகாய தத்துவம் இங்கே மலர்கிறது. உருவங்கள் இல்லாத அருவத்தை நோக்கி தியானம் முன்னேறுகிறது. தன்னை உடம்பாக கருதுகிற மனிதன் குண்டலினி சக்தி இந்த இடங்களுக்கு வந்தபிறகு ஒளியாக தன்னை காண்கிறான். எங்கும் ஞான ஒளியே நிறைந்திருப்பதை பார்க்கிறான் தமோகுணம் , ரஜோகுணம் ஆகிய இரண்டும் மடிந்து சத்வகுணம் மேலோங்கி நிற்கிறது. சத்வகுணத்தில் ஆத்மா வெற்றிக்களிப்பை அனுபவிக்கிறது. நடராஜா தத்துவத்தின் நிலையறிந்து இறைவனின் பாதங்களில் அமைதி காண்கிறது.

குண்டலினி சக்தி மனித உடம்பில் இந்த வகையில் தான் பயணம் செய்கிறது. ஒவ்வொரு பயணத்திலும் சக்கரங்களில் தங்கும் போது இந்த அனுபவங்களை தானும் பெற்று நம்மையும் பெற வைக்கிறது. இது குண்டலியின் பயணம். இது சித்தர்களின் முடிவு. இந்த பயணத்தை குண்டலினி சக்தி துவங்குவதற்கு என்ன செய்யவேண்டும்? அதன் வழிமுறைகள என்ன? என்று நம் முன்னே ஆயிரம் கேள்விகள் இருக்கிறது அவை அத்தனைக்கும் சித்தர்கள் பதிலைத்தெளிவாக கூறி இருக்கிறார்கள் அதையும் பார்ப்போம்.



எது சரியான நட்பு !



    குருஜி அவர்களுக்கு பணிவான வணக்கம். உங்களுக்கே நன்றாகத்தெரியும் காலம் மிகவும் கெட்டுப்போய்விட்டது என்று! இந்த காலத்தில் யாரை நம்புவது, யாரை நம்பக்கூடாது என்று தெரியவில்லை. உண்மையான நண்பர்களை தேர்வு செய்வது மிகவும் கடினமாக இருக்கிறது. உங்கள் அனுபவத்தில் இருந்து நல்ல பதிலாக தாருங்கள். சிறந்த நண்பனை எப்படி அடையாளம் காண்பது?

இப்படிக்கு,
ரவிச்சந்திரன்,
டெல்லி.


   காபாரதத்தில் திருதராஷ்டிரன் புதல்வர்கள் கெளரவர்களுக்கும், பாண்டுவின் புதல்வர்கள் பாண்டவர்களுக்கும் ஒரு சித்தப்பா உண்டு. அவர் பெயர் விதுரர். இவர் அரண்மனையில் பிறந்தாலும், அரச போகத்தை விரும்பாதவர். அரச சுகத்தில் தன்னை மறந்து கரைந்து போகாமல் ஒரு ஞானியை போல வாழ்ந்தவர்.

பகவான் கிருஷ்ணன், அர்ஜுனன் இடத்தில் சொன்ன பகவத் கீதையை போல, விதுரன் தனது மூத்த தமையன் திருதராஷ்டிரனுக்கு பல உபதேசங்கள் செய்துள்ளார். இதன் பெயர் விதுர கீதை. இந்த கீதையும் மஹாபாரதத்தில் வருகிறது. தனது அண்ணன் பெற்ற குழந்தைகள் அனைவரையும் யுத்த களத்தில் பறிகொடுத்துவிட்டு, புத்திர சோகத்தால் வருந்திக்கொண்டு இருக்கும் போது விதுரன் கூறிய ஆறுதல் மொழிகளே விதுர கீதையாகும். இதில் உலக வாழ்க்கைக்கு தேவையான பல நீதிகள் சொல்லப்பட்டிருக்கிறது.

அவற்றில் மிகவும் முக்கியமானது நண்பர்களை தேர்ந்தெடுப்பது பற்றிய விஷயமாகும். ஒருவன் ஒருத்தியை காதலித்தான். உயிருக்கும் மேலாக அவளை நேசித்தான். ஆனால் அவளோ கடைசி நேரத்தில் காதலித்தவனை கைவிட்டுவிட்டு வேறொருவனை கரம் பிடித்தாளாம். காதலில் தோற்ற அந்த இளைஞன் கதறி அழும் போது அவன் நண்பன் ஒருவன் இந்த பெண் இப்படித்தான் செய்வாள் என்று முன்பே எனக்கு தெரியும். அதை அப்போது சொல்லியிருந்தால் உன் மனது சங்கடப்படுமென்று சும்மா இருந்தேன் என்றான்.

ஒருவேளை அன்றே இவன் எச்சரிக்கை செய்திருந்தால், இன்று இவன் இந்த அளவு ஏமாறமாட்டான். நாம் கஷ்டப்படுவோமே என்பதற்காக நல்ல விஷயங்களை மறைத்துப்பேசுபவன் நல்ல நண்பன் அல்ல. நீ வருந்தினாலும் பரவாயில்லை, உண்மையை நேர்மையாக எடுத்துச்சொல்வது என் கடமை. இதை இன்று இல்லை என்றாலும், என்றாவது ஒருநாள் புரிந்து கொள்வாய் என்று கூறுகிறான் பாருங்கள் அப்படிப்பட்டவன் தான் உண்மையான நண்பனாக இருக்க முடியும் என்பது விதுரரின் கருத்தாகும்.

அதாவது நமக்கு கஷ்டம் தருமே என்பதற்காக தவறுகளை சுட்டிக்காட்டாமல் இருந்துவிட்டு, எல்லாம் முடிந்தபிறகு பேசுவது நல்ல நட்பிற்கு அடையாளம் இல்லை. ஆரம்பத்திலேயே நாம் விரும்புகிறோமோ? இல்லையோ தீர்க்கமுடன் தன் கருத்துக்களை வலியுறுத்துபவனே நல்ல நண்பனாவான். அப்படிப்பட்டவனை சிறிது காலம் தாழ்த்தி நாம் புரிந்து கொள்ள வேண்டிய சூழ்நிலை வரும். ஆனால் ஆரம்பத்திலேயே நிஜமான விமர்சனங்களை ஏற்கும் பக்குவம் நமக்கிருந்தால் நல்ல நட்பை உடனுக்குடன் புரிந்து கொள்ளலாம்.




கெட்ட கனவை தடுக்க பரிகாரம்




   குருஜி அவர்களுக்கு பணிவான வணக்கம் எனக்கு ஒருவருட காலமாகவே நல்ல உறக்கம் கிடையாது ஆழ்ந்த் உறக்கத்தில் செல்லும் போது ஏதாவது ஒரு கெட்ட கணவு வந்துவிடுகிறது தூக்கம் கலைந்து  விடுகிறது பிறகு உறங்குவதற்கு வெகுநேரம் காத்திருக்க வேண்டியதுள்ளது இதனால் அலுவலக வேலையை சரிவர செய்ய முடியவில்லை எப்போதும் உடல் சோர்வாக இருக்கிறது மருத்துவரை கேட்டால் மருந்துகள் தான் தருகிறார்களே தவிர சுகம் கிடைப்பதில்லை என்ன செய்வது என்று தெரியாமல் விழிக்கிறேன் தயவு செய்து வழிகாட்டவும் 

இப்படிக்கு 
வீரபாண்டியன் 
தஞ்சாவூர் 


   தாறுமாறான கனவுகள் வருவதற்கு நரம்பு தளர்ச்சியை மருத்துவ சாஸ்திரம் ஒரு காரணமாக கூறினாலும் அமானுஷ்யமான காரணங்கள் பல இருப்பதாக மந்திர சாஸ்திரம் கூறுகிறது. மிக குறிப்பாக சொல்வது என்றால் நம்மை ஏக்கத்தோடோ கோபத்தோடோ கண்காணித்து கொண்டே ஒரு உயிர் அருகில் இருக்கிறது அதனால் உறக்கம் கெடுகிறது என்றும் கூறுகிறது 

மந்திர சாஸ்திரம் கூறுவதையும் தள்ளிவிட முடியாது வேறு சில காரணங்கள் இருப்பதையும் மருத்துவிடவும் முடியாது ஒன்று நீங்கள் வாழுகிற வீடு வாஸ்து குறைபாடு கொண்டதாக இருக்கலாம் அடுத்ததாக முற்றிலும் ஒவ்வாத எதோ ஒரு உணவை நீங்கள் தினசரி எடுத்து கொள்ளலாம் அல்லது நீங்கள் அடிக்கடி மயான பூமியில் நடப்பவறாகவோ அமருபவராகவோ இருக்கலாம் இவற்றில் எதுவென்று ஆராயாமல் கெட்ட கனவுக்கு காரணம் கூற இயலாது.

இருந்தாலும் இந்த காரணங்கள் ஒட்டுமொத்தமாக தீர்வதற்கு மிக சுலபமான ஒரு பரிகாரம் இருக்கிறது ஐந்து அமாவசை தினங்கள் அங்காள பரமேஸ்வரி ஆலயத்திற்கு சென்று நூற்றி எட்டு எலுமிச்சை பழம் மாலை சாற்றி அம்பாளை வழிபடவும் முடிந்தால் அன்றைய இரவு அன்னையின் ஆலயத்திலேயே தங்கவும் இப்படி செய்தால் உடனடியான பலன் கிடைத்து கனவுகள் இல்லாத உறக்கம் வரும் 



சிறுநீரை தங்கமாக்கும் ஜோதிமரம் !



   ரங்களை விரும்பாத மனிதர்கள் இருப்பது மிகவும் அரிது. தினசரி விறகு வெட்டி பிழைப்பு நடத்துபவன் துவங்கி திருட்டுத்தனமாக மரங்களை விற்று வயிறு பெருத்தவனும் சரி, மரங்களின் அழகை ஒரு நிமிடமாவது ரசிக்காமல் இருந்திருக்க மாட்டான். மரங்களை கொலை செய்கின்ற இவர்களே ரசிக்கும் போது அதற்கு தண்ணீர் விட்டு வளர்க்கும் நீங்களும் நானும் ரசிக்காமல் எப்படி இருப்போம். எனக்கு சிறிய வயது முதற்கொண்டே தென்னை மரத்தின் மீதும், அரசமரத்தின் மீதும் மிகுந்த பற்றுதல் உண்டு. ஓங்கி உயர்ந்து நிற்கும் தென்னை மரம் அந்தி வானத்தில் ஓவியம் வரைய துடிக்கும் தூரிகை போல எனக்கு தோன்றும். பரந்து நிழலை தந்து அனைவருக்கும் இளைப்பாறுதலை தரும் அரசமரம் அன்னையை போல எனக்கு காட்சி தரும்.

மரங்களுக்கும் உயிர் இருக்கிறது என்று ஜெகதீஷ்சந்திரபோஸ் கண்டுபிடித்து உலகத்தாருக்கு விஞ்ஞானப்பூர்வமாக நிரூபித்தாராம். அவர் அப்படி நிரூபிப்பதற்கு முன்னால் உலகம் அதாவது உலகம் என்றால் அதில் நான் இந்த விஷயத்தை பொறுத்தவரை இந்தியாவை சேர்த்துக்கொள்ளவில்லை. வெள்ளைக்காரர்கள் வாழுகிற ஐரோப்பாவை தான் குறிப்பிடுகிறேன். இந்த உலகம் மரங்களுக்கு உயிர் இருப்பதாக நம்பவில்லை. மரங்கள் ஒரே இடத்தில் நிற்கும் ஜடம். அதற்கு உயிரும் இல்லை, உணர்வும் இல்லை என்று நினைத்தார்களாம். அவர்கள் மண்டையில் ஓங்கி அடிப்பது போல நமது கல்கத்தா விஞ்ஞானி பார்முலாக்களை விவரித்துக்காட்டி முட்டாள்தனமான வெள்ளைக்கார உலகத்தை நம்பவைத்திருக்கிறார். ஆனால் நமது ஆசியாவில் குறிப்பாக இந்தியாவில் மரங்களை உயிரற்ற பொருளாக யாருமே நினைத்தது இல்லை.

ஒரு பழம், தமிழ் இலக்கியம் காதலி ஒருத்தி தனது காதலனை கட்டிப் பிடிப்பதற்கு தயங்கி எட்டி நின்றாளாம். காதலன் தயக்கம் ஏன் என்று கேட்டபோது இங்கே இருக்கின்ற மரம் எனக்கு அக்கா முறை வேண்டும் அக்காவின் முன்னால் ஆடவன் ஒருவனை எப்படி கட்டி அணைப்பது என்று சொன்னாளாம். அதாவது மரத்தை தனது சகோதரியாக கருதும் அளவிற்கு நமது நாட்டு பண்பாடு வளர்ந்திருந்தது. மரங்களை நாம் உண்மையாக நேசித்ததனால் தான் மரத்தில் தெய்வம் இருப்பதாகவும், மரமே தெய்வமாக இருப்பதாகவும் போற்றி வழிபட்டோம். அப்படிப்பட்ட மரங்கள் இன்று எண்ணிக்கையில் குறைந்து கொண்டே போகிறது என்பது உண்மைதான் என்றாலும், மரங்களை நேசிக்கும் இயல்பு வளர்ந்து கொண்டே போகிறது என்பதும் உண்மையாகும்.

மரங்களில் தான் எத்தனை வகை கனிகளை கிளைகளில் தந்தால் சுவை சற்று குறையும். அதே கனிகளை வேர்களில் பழுத்து மண்ணுக்குள் புதைத்து கொடுத்தால் எவ்வளவு சுவை கூடும் என்று நமக்கு காட்டும் வேர்பலா  தான் பழுத்து உதிர்த்த கனிகளையே தானே மீண்டும் எடுத்து கிளைகளில் ஒட்டிக் கொள்ளும், ஏரழிஞ்சல் மனிதர்கள் அருகில் வந்துவிட்டால் திருடன் வருகிறான் ஜாக்கிரதை என்று எச்சரிப்பது போல மனித வாசனை பட்டாலே எருமை போல சத்தம் எழுப்பும். கன எருமை விருட்சம், இப்படி வகை வகையாக சொல்லலாம். இந்த வரிசையில் மிகவும் விந்தையான மரத்தை பற்றி சித்தர்கள் சொல்கிறார்கள் அதன் பெயர் ஜோதி மரம்.

நான் மிகவும் சிறுவனாக இருந்தபோது ஒரு தாத்தா எனது நண்பராக இருந்தார். அவர் வேடிக்கையாக பேசுவார், வினோதமான செயல்களை செய்வார். அவர் சொல்வதும் செய்வதும் கற்பனை போல் இருந்தாலும் அனைத்தும் உண்மையாக இருக்கும். அவர் ஒருமுறை என் நண்பன் ஒருவனை பார்த்து நீ மூத்திரம் அடித்தால் இரும்பை பொன்னாக்கும் ஜாதியா? பேசாமல் கிட என்றார். எனக்கு மூத்திரம் அடித்தால் இரும்பு பொன்னாகுமா? அது எப்படி முடியும்? அப்படிப்பட்ட மனிதர்கள் யாராவது இருக்கிறார்களா? என்று அறிந்து கொள்ள ஆசை அப்போதே வந்துவிட்டது. அதனால் அந்த தாத்தாவிடமே கேட்டேன் நீங்கள் கூறுவது போல யாராவது இருக்கிறார்களா? என்று அவர் சிரித்து கொண்டே சொன்னார். இப்போது இருக்கிறார்களோ இல்லையோ ஆனால் ஒரு காலத்தில் இருந்திருக்கிறார்கள் அதைப்பற்றி போகர் என்ற சித்தர் எழுதி வைத்திருக்கிறார் என்று கூறினார்.

அவர் கூறியது அப்படியே என் மனதில் பதிந்துவிட்டது. போகர் எழுதிய நூல்களை கண்டிப்பாக படிக்க வேண்டும் என்று நான் ஆசைப்பட துவங்கினேன். அந்த ஆசை எனது முப்பதாவது வயதில்தான் நிறைவேறியது. போக முனிவரின் மலைவாகடம் என்ற பழமையான நூலை படிக்கும் வாய்ப்பு கிடைத்தது. அதில் பழையகாலத்து தாத்தா சொன்ன ஜோதி மரத்தை பற்றிய குறிப்புகள் இருந்தது. இந்த மரத்தின் பட்டையை எடுத்து வந்து குழித்தைலம் எடுத்து அருந்த வேண்டுமாம். அப்படி அருந்தியவுடன் மயக்கம் வருமாம். மயங்கி விழுந்தவரை வாழைப்பழமும், நெய்யும் கலந்து பிசைந்து ஊட்டி விட்டு நீட்டி படுக்க வைத்துவிட வேண்டுமாம். கால் கட்டை விரல் இரண்டையும் சேர்த்து வைத்து இறந்தவர்களுக்கு கட்டுவது போல் கட்ட வேண்டுமாம்.

அவர்கள் ஏழு நாட்கள் மயக்கத்தில் இருப்பார்களாம். பின் மயக்கம் தெளிந்து எழுந்தவுடன், சுத்தமான பசும்பாலில் பனைவெல்லம் கலந்து கொடுக்க வேண்டுமாம். அதன் பிறகு பாசிப்பயிறு சாம்பாரும், பச்சரிசி சாதமும் சாப்பிட வேண்டுமாம். அதன்பிறகு சகஜ நிலைக்கு வந்துவிடும் அந்த மனிதன் தனது இயற்கை உபாதையை எதில் கழித்தாலும், அவைகளில் எது பட்டாலும் தங்கமாக மாறிவிடுமாம் இப்படி போகர் கூறுகிறார். போகர் மட்டுமல்ல சுந்தரானந்தர் குறுநூல் என்ற புத்தகமும் இதையே சொல்கிறது. இந்த ஜோதி மரம் அடி பெருத்தும், இலைகள் வட்டமாகவும் மலர்கள் ஊமத்தம் பூ வடிவிலும் இருக்குமாம். மரத்தை கொத்தினால் கள்ளிச்செடியில் வடிவது போல் பால் வடியுமாம். சந்திரன் வராத அமாவாசை பொழுதில் மின்மினி பூச்சிகள் ஒட்டி உள்ளது போல வெளிச்சமாக தெரியுமாம். இத்தகைய மரம் கொல்லிமலை, சதுரகிரிமலை,பொதிகைமலை போன்ற இடங்களில் முன்பு இருந்ததாம். இப்போது யாரும் அதை பார்த்ததாக தகவல் இல்லை.

ஆனால் நான் இருட்டிலும் வெளிச்சமாக தெரியும் ஜோதி புல்லை பார்த்திருக்கிறே.ன் இது மஞ்சள் நிறத்தில் இருக்கும். நான்கு விரல் உயரம் வரையிலும் இது வளரக்கூடியது. இரவிலே இதைப்பார்த்தால் தீப்பற்றி எரிவது போல இருக்கும். இந்த புல்லை செந்தூரம் செய்து நெல்மணி அளவு ஒரு மண்டலம் சாப்பிட்டு வந்தால் தியானம், யோகம் இவைகள் கைகூடும் என்று பெரியவர்கள் சொன்னதனால் மிகவும் சிரமப்பட்டு அதை கண்டடைந்தேன். இப்போது ஜோதிப்புல் எங்கே கிடைக்குமென்று தெரியவில்லை. ஆனாலும் அதை நான் பார்த்திருக்கிறேன் பலனை அடைந்திருக்கிறேன் எனும் போது நமது சித்தர்கள் ஒருநாளும் இல்லாதததை பேசவில்லை இருப்பதை தான் பேசினார்கள். நாம் தான் இருப்பதை இல்லாது செய்துவிட்டு வறியவர்களாக நிற்கிறோம்.

இன்று நம்மிடையே வாழுகின்ற பல மரங்களில் இப்படி எத்தனையோ சக்திகள் மறைந்து கிடக்கலாம். அவைகள் நமக்கு தெரியவில்லை என்பதனால் மரங்களை அழித்து அதன் சக்திகளை கெடுத்துவிடக்கூடாது. அதனால் மரங்களை நேசிக்கும் பண்பை நமது சுயநலத்தை முன்னிறுத்தியாவது வளர்த்துக்கொள்ள வேண்டும் என்று நினைக்கிறேன்.





ஒரே நட்சத்திரம் திருமணத்திற்கு தடையா...?



    குருஜி அவர்களுக்கு வணக்கம். மணமகனும், மணமகளும் ஒரே நட்சத்திரத்தில் பிறந்தவர்களாக இருக்கக்கூடாது என்று சொல்லப்படுவது சரியான முறையாகுமா? இப்படி ஏன் கூறுகிறார்கள்? தயவு செய்து விளக்கம் தரவும்.

இப்படிக்கு,
சாய்ராம்,
புதுக்கோட்டை.



   ரு உண்மையை ஒத்துக்கொள்ள வேண்டியது அவசியம் என்று கருதுகிறேன். சாஸ்திரங்கள் என்று பொதுவாக நாம் கூறினாலும், சாஸ்திரங்கள் என்பது ஒரே ஒரு விஷயத்திற்காக பயன்படுத்தப்படும் வார்த்தைகள் அல்ல. கணிதசாஸ்திரம், வானசாஸ்திரம், ஜோதிடசாஸ்திரம், தர்மசாஸ்திரம் என்று பல சாஸ்திரங்கள் இருக்கிறது. இதனால் சாஸ்திரம் என்ற வார்த்தைக்கு பிரிவு, துறை என்ற பெயர்களை பொருளாகக்கொண்டால் தவறில்லை.

இந்த சாஸ்திரங்கள் தலைக்கு ஒன்றாக கருத்துக்களை கூறுகின்றன. ஒரு பொருளை ஒரு சாஸ்திரம் வேண்டும் என்கிறது. வேறொன்று வேண்டாம் என்கிறது. உதாரணத்திற்கு ஒரு மனைவி இருக்கும் போது, இன்னொரு துணைவி கூடாது என்பது தர்மசாஸ்திரம். ஆனால், இவனுக்கு வேறொரு தொடர்பு இருந்தே தீரும் என்பது ஜோதிடசாஸ்திரம். தர்மசாஸ்திரம் தடுத்ததை ஜோதிடம் ஆதரிக்கலாமா என்று கேட்டால், முதலில் உள்ளது ஒழுக்கம். இரண்டாவதாக உள்ளது விதி என்ற பதிலைத்தான் கூறமுடியும்.

திருமணத்தை பொறுத்தவரை பொருத்தம் பார்ப்பது போன்ற விஷயங்களை தர்மசாஸ்திரம் ஏற்றுக்கொள்வது கிடையாது. இருவருக்கும் மனப்பொருத்தம் இருக்கிறதா? இருவரது தாம்பத்தியமும் துரோகம் செய்யாமல், தொடர்ந்து நடைபெறுமா? அப்படி நடத்த முடியும் என்று இருவரும் நம்பினால் திருமணத்திற்கு எந்த தடையும் இல்லை என்று தர்மம் வலியுறுத்துகிறது. ஆனால் ஜோதிடம் இதை ஏற்பதில்லை.

பிரியாமல் ஒற்றுமையாக வாழ்ந்தால் மட்டும் போதுமா? வாழ்க்கையில் உள்ள பல சவால்களை, பங்குபணிகளை நிறைவேற்ற வேண்டாமா? அதற்கு ஜாதகப்பொருத்தம் மிகவும் அவசியம் என்கிறது ஜோதிடம். இரண்டையும் படித்தவர்களுக்கோ தலைச்சுற்றி குழப்பம் வருகிறதே தவிர தெளிவு வருவது இல்லை.

இதேப்போல ஜோதிட விஷயங்களை பற்றியும் பல நம்பிக்கைகள் இருந்து வருகிறது. ஒரு ஏரியாவில் உள்ள நம்பிக்கை, இன்னொரு ஏரியாவில் இருப்பது இல்லை. அதனால் இந்த ஒரே நட்சத்திரம் பற்றிய விஷயத்திற்கு பலரும் முக்கியத்துவம் கொடுப்பதில்லை. ஒரு சிலர் மிக அதிகமான முக்கியத்துவம் கொடுக்கிறார்கள். அதற்கு காரணம் பல. அவர்கள் கூறினாலும் இரண்டு விஷயம் முக்கியமானது.

ஒரே நட்சத்திரம் எனும் போது, இருவருக்கும் ஒரே ராசியே இருக்கும். இதனால் ஜாதகப்படி துன்பம் வந்தால், இரண்டுபேருக்கும் வரும். இன்பம் வந்தாலும், இரண்டுபேருக்கும் என்று நீக்கு போக்கு இல்லாமல் அமைந்து விடும். அடுத்ததாக தசவிகித பொருத்தம் என்ற திருமண பொருத்தங்களில், ரட்சி பொருத்தம் வராது. இதனால் மாங்கல்ய வளம் குறையும் என்றும் நினைக்கிறார்கள். இதனால் தான் ஏக நட்சத்திரத்தில் திருமணம் செய்யக் கூடாது என்கிறார்கள்.

என்னைப்பொறுத்தவரை இது சரியான கருத்து என்று கூற முடியவில்லை. காரணம், திருமணப்பொருத்தங்கள் இவைகளால் மட்டும் அமைந்து விடுவதில்லை, அமைக்கவும் கூடாது. ஆயுள், ஆரோக்கியம், குழந்தைப்பேறு, தாம்பத்தியம் என்று பல விஷயங்களையும் கவனித்தே பொருத்தம் பார்க்க வேண்டும். நட்சத்திரங்களுக்கு இந்த விஷயத்தில் அவ்வளவு முக்கியத்துவம் கொடுக்க வேண்டியதில்லை என்பது என் சொந்த கருத்து.



திருமணம் ஏன் தடைபடுகிறது ?



     ன்புள்ள குருஜி அவர்களுக்கு வணக்கம். எனது தங்கைக்கு திருமண வயது வந்து சில வருடங்கள் ஆகி விட்டன. பார்த்த வரன்கள் எதுவும் சரியானபடி அமையவில்லை. அவள் ஜாதகத்தில், தோஷங்களும் கிடையாது. பிறகு எதற்காக திருமணம் தள்ளிப்போகிறது என்று தெரியவில்லை. நீங்கள் தயவு செய்து திருமணம் முடிய நல்ல பரிகாரங்கள் எது இருந்தாலும் சொல்லவும். அதன்படி நடந்து உங்களின் ஆசியோடு நல்வாழ்க்கையை நடத்துகிறோம்.

இப்படிக்கு,
சாம்பசிவராஜா,
கனடா.




   தோஷம் இல்லாத ஜாதகமாக இருந்தாலும், லக்கினத்திற்கு இரண்டு, ஏழு மற்றும் எட்டு ஆகிய இடங்களில் சூரியன் இருந்தாலோ அல்லது ராகு, கேது எதுவோ ஒன்று எட்டில் இருந்தாலோ திருமணம் தாமதமாகும். ஆனால், கண்டிப்பாக திருமணம் நடக்கும். அதுவரையிலும் காத்திருக்க முடியுமா? எந்த குறையாக இருந்தாலும் அதை தீர்த்து வைப்பதற்கு இறைவன் ஒருவன் இருக்கிறான் அல்லவா?

அருகில் உள்ள துர்க்கையம்மன் ஆலயத்தில் பதினொரு வெள்ளிக்கிழமைகள் விளக்கேற்றி வழிபட வேண்டும். அதுவும் சாதாரணமாக அல்ல. பஞ்சுத் திரியை மஞ்சளில் நனைத்து காயவைத்துக்கொள்ள வேண்டும். தீபம் ஏற்றும் எண்ணெயில் சிறிது மஞ்சள் தூள் கலந்துகொள்ள வேண்டும். விளக்கு ஏற்றும் சாமியின் முன்னால், மஞ்சளை உருண்டையாக பிடித்து வைத்து அதன் மீது விளக்கு வைத்து துர்க்கை அம்மனை வழிபட வேண்டும்.



Next Post Home