( அமிர்த தாரா தீட்சை பெறுவதற்கு...........!! click here )



மிர்த தாரா மந்திர தீட்சை ​ஏப்ரல் 16 ஞாயிறு அன்று கொடுக்கப்படுகிறது appointment பெற விரும்புபவர்கள் இந்த எண்ணிற்கு தொடர்பு கொள்ளுங்கள். +91-8110088846 

அமிர்த தாரா மந்திர தீட்சை !


    ள்ள அள்ள குறையாத அமுத சுரபி இருந்தாலும், அடங்காத ஆசை வானத்தை எட்டிப்பிடிக்க தாவி பறக்குமே அன்றி, இருப்பதை வைத்து திருப்தி கொள்ள பார்க்காது. இன்னும் வேண்டும் என்ற ஆசை, இது போதாது என்ற பேராசை கொண்ட மனிதர்கள் உலக வீதியில் நாலாபுறத்திலும் இருப்பதை நாமறிவோம். ஆயினும் அடிப்படை தேவைக்கு கூட வசதியும், வாய்ப்பும் இல்லாமல் அல்லாடும் ஜீவன்களை அன்றாடம் பார்க்கிறோம் லட்சக்கணக்கில்.

காரும், பங்களாவும் வேண்டுமென்று ஆசைப்படவில்லை. அந்த அப்பாவி ஜீவன்கள் பசிக்கும் பட்டினிக்கும் உணவும், உடம்பை மறைக்க ஆடையும், வெயிலுக்கும், மழைக்கும் ஒதுங்க ஒரு குடிசை வேண்டுமென்று நியாயமாக விரும்புகிறார்கள். அவர்களுக்கு அது கிடைக்கவில்லை. வாழ்வதற்கு திண்ணை கூட இல்லாமல், பல்லாயிரம் பேர்கள் தவிக்கும் போது ஒரு மனிதனுக்கு ஒன்பது வீடுகள் இருக்கிறது. இது சமுதாயத்தின் சீர்கேடா? இயற்கையின் சாபமா? ஆண்டவனின் திருவிளையாடலா?



 வாங்குவது ஒற்றை சம்பளம், பசியாற வேண்டியதோ ஏழு வயிறுகள். இதில் அன்றாடத்தேவையை எப்படி பூர்த்தி செய்வது? பிச்சைக்காரனை போல் தெருவிலே வாழவும் முடியவில்லை. பணக்காரனை போல் குளிரூட்டப்பட்ட அறையினில் உறங்கவும் முடியவில்லை. இரண்டிற்கும் நடுவில் ஊசலாடும் நடுத்தர உயிர்களும், இந்த பூமியில் எண்ணில் அடங்காமல் இருக்கின்றன.

பசித்தவன் சோறு வாங்க பணம் கேட்கிறான். நடுத்திர மனிதனும் நல்லவண்ணம் வாழ பணம் கேட்கிறான். பணக்கார வர்க்கத்தில் இருப்பவன் கூட இன்னும் வசதிகளை அதிகப்படுத்த வேண்டுமென்று பணம் கேட்கிறான். எவருமே பணத்தை வேண்டாம் என்று ஒதுக்குவார் இல்லை. உலகே மாயை, வாழ்வே மாயை என்று சந்நியாசம் சென்றவனுக்கு கூட வழிபாடு நடத்த இந்த காலத்தில் பணம் தேவைப்படுகிறது.

உடல் முழுவதும் எண்ணெயை பூசிக்கொண்டு உருண்டாலும், ஓட்டுவது தான் ஒட்டுமென்று அறிவுக்கு தெரியும். ஆனால் ஆசை, அறிவை வேலை செய்ய விடுவது இல்லை. எந்த வகையிலாவது பணத்தை தேடு என்று சரீரம் என்ற குதிரையை சாட்டையால் சொடுக்கிய வண்ணமே இருக்கிறது. மனிதன் அறிவைத்தேடி ஓடுகிறானோ இல்லையோ அன்பைத்தேடி அலைகிறானோ இல்லையோ பணத்தை தேடி நித்த நித்தம் அலைபாய்ந்து கொண்டே இருக்கிறான். ஓயாமல் உழைக்கிறான், உறங்காமல் பாடுபடுகிறான். ஆனாலும் அவன் கைகளில் தேவைக்கான செல்வம் கிடைக்கவில்லை.


இந்த நிலையிலிருந்து தப்பிக்க அதிர்ஷ்டப்படி பெயரை மாற்றிக்கொண்டால், நல்லது நடக்குமா? அதிர்ஷ்ட கற்களை அணிந்தால் சுகம் கிடைக்குமா? அஞ்சனங்கள், யாகங்கள் மற்றும் பரிகார பூஜைகள் செய்தால் நிலைமையில் கொஞ்சமேனும் மாறுதல் ஏற்படுமா? என்று துடியாக துடிக்கிறான். இவைகள் சில நேரங்களில் பலன்களை துல்லியமாக தருகிறது. பல நேரங்களில், பண செலவாகவே முடிகிறது. இதனால் சம்மந்த பட்டவனின் மனம் தள்ளாடுகிறது. சாஸ்திரம் என்பதும், பரிகாரம் என்பதும் பயனற்ற செயலா? அதில் பயன் இல்லையா? என்ற சந்தேக மேகம் கருமையாகி மின்னலாக வெட்டி இடியாகவும் இடிக்கிறது.

இவர்கள் ஒன்றை தெரிந்து கொள்ள வேண்டும். பெயரை மாற்றுவதும், நவரத்தினங்கள் அணிவதும், பரிகார பூஜைகள் நடத்துவதும் நமது முன்னோர்கள் சொன்ன வழிகள் தான் என்பதில் சந்தேகம் இல்லை. அவைகள் சக்தி வாய்ந்தவைகள் என்பதில் மாற்றுக்கருத்து இல்லை. ஆனால் அவைகள் அனைத்துமே நமக்காக, நமது முன்னேற்றத்திற்காக, வெளியில் செய்யப்படும் ஏற்பாடுகள், புறக்கருவிகள். அவைகளில் சக்தி அலைகள் நமது உடம்பிற்குள் சரியான கோணத்தில் புகுந்தால் மட்டுமே பயனைத்தரும். உட்புகவில்லை என்றால் எதிர்பார்த்தது கிடைக்காது.

எனவே நமது எண்ணங்கள் நிறைவேறுவதற்கு புறக்காரணங்களை மட்டுமே மேற்கொள்ளாமல், வேறு சில அகக்காரியங்கள் இருக்கிறதா? என்பதை யோசித்து பார்க்க வேண்டும். காரணம் நமது சாஸ்திரங்களும், வேத நூல்களும் நமக்கு தேவையான அனைத்தும் நமக்குள்ளேயே மறைந்திருப்பதாக சொல்கின்றன. அந்த சக்திகளை கண்டுபிடித்து, உசுப்பி விட்டால் நடக்காததும் நடக்கும். நடக்கவே முடியாததும், முடியாது என்று ஓரங்கட்டபட்டவைகளும் நடக்கும் நடந்தே தீரும் அது எப்படி?


மனித உடம்பு இருக்கிறதே இது ஒரு அற்புதமான பொக்கிஷம். இந்த பொக்கிஷத்திற்குள் விலைமதிக்க முடியாத புதையல்கள் பல இருக்கிறது. அதில் சில மனித கண்ணுக்கும், விஞ்ஞான அறிவிற்கும் தெரியும். பல புலன்களால் உணரமுடியாதவைகள். காட்சிக்கும், கருத்துக்கும் வரமுடியாதவைகள். ஆனால் சத்தியமான சாஸ்வதங்கள். கண்ணுக்கு புலப்படாத இந்த மர்ம உறுப்புகளில் தான் பிரபஞ்ச ரகசியம் பொதிந்து கிடக்கிறது. அதனால், தான் அண்டத்தில் உள்ளது பிண்டத்தில் உள்ளது என்று நமது பெரியவர்கள் கூறினார்கள்.

பிரபஞ்ச வெளியில் சில மந்திர ஓசைகள் மிதந்து கொண்டிருக்கின்றன அவைகளை ஈர்க்கும் ஆற்றல் நமது உடம்பிற்கு உள்ளே மறைந்து இருக்கிறது. அந்த ஆற்றல் விழிப்போடு செயல்பட நாம் சில ஓசைகளை, மெளனமாக குறிப்பிட்ட ரிதத்தில் ஏற்படுத்த வேண்டும். அந்த ரித அதிர்வுகள் நமது சக்தி மையங்களை பிரபஞ்ச ஓசைகளோடு ஒருங்கிணைத்து விடும். அப்போது இறைவனின் ஆற்றல் நமக்குள் பெருக்கெடுத்து ஓடும். அந்த நேரம் நாம் விரும்புவது அனைத்தும் கிடைக்கும். நமக்கு தேவையானது எல்லாமே நம்மை தேடி வரும்.

மெளனமான ரிதங்கள் என்றால் என்ன? அதை எப்படி பெறுவது? அதன் பெயர் என்ன? என்ற ஆர்வம் எல்லோருக்குமே ஏற்படும். அதன் பெயர் நாம் அனைவரும் அன்றாடம் அறிந்த பெயர் தான். தினசரி பயன்படுத்தும் பெயரே தான் சந்தேகமே இல்லை. நம்புகிறவர்களும், நம்பாதவர்களும் திரும்ப திரும்ப சொல்லும் மந்திரம் என்பதே அந்த பெயர். மந்திரம் சொல்லி அர்ச்சனை செய்யலாம். மந்திரம் சொல்லி தியானம் செய்யலாம். மந்திரம் சொல்லி மாயாஜால வேலை கூட செய்யலாம். மந்திரம் சொன்னால் செல்வம் கிடைக்குமா? மந்திரம் பணத்தை அடைவதற்கு உதவுமா? அப்படி ஒரு மந்திரம் இருக்கிறதா? அது என்ன மந்திரம்? என்று நீங்கள் கேட்பது எனக்கு நன்றாக கேட்கிறது. ஆம், செல்வத்தை தரும் மந்திரம் இருக்கிறது அதன் பெயர்.



    அமிர்த தாரா மந்திரம்   

சிலருக்கு சிரிப்பு வரும், சிலருக்கு அவநம்பிக்கை வரும். சிலர் இது எதோ ஏமாற்று வித்தை என்றும் நினைக்கத்தோன்றும். யார் எப்படி நினைத்தாலும் இது சத்தியம். இது உண்மை. நீங்கள் எந்த நிலையில் இருந்தாலும், எவ்வளவு ஆழமான பள்ளத்தில் கிடந்தாலும், உங்களை தூக்கி நிமிர்த்தி சமுதாயம் என்ற கோபுரத்தின் மேலே, உங்களை உட்கார வைக்கும் ஆற்றல் இந்த மந்திரத்திற்கு உண்டு. இதை நம்பி கெட்டவர்களை விட, நம்பாமல் கெட்டவர்கள் தான் அதிகம். இவ்வளவு உறுதியாக இந்த விஷயத்தை நான் பேசுவதற்கு காரணம் இருக்கிறது. முதலில் மந்திரம் என்றால் என்ன? அது நம்மை எப்படி வழிநடத்தும் என்ற தொழில்நுட்பதை நீங்கள் புரிந்து கொண்டால் அந்த காரணம் உங்களுக்கே தெளிவாகி விடும்.

இயற்கை சக்திகளின் அதிபதிகள் தேவதைகள். மந்திரங்கள் என்பது தேவதைகளின் உருவமாகும். அதாவது உண்மையில் தேவதைகள் என்பதே மந்திரங்கள் தான். கடவுளும், தேவதைகளும் இரண்டு வடிவாக இருப்பதாக நமது ஞானிகள் கூறுகிறார்கள். ஒன்று ஒளி வடிவம். இன்னொன்று ஒலி வடிவம். ஒருவகையில் இரண்டுமே ஒன்றுதான். வெளிச்சம் சத்தமாக வருகிறது எனலாம். மந்திரங்கள் என்பதும் சத்தமாக இருக்கின்ற தேவதைகளே. குறிப்பிட்ட தேவதை, குறிப்பிட்ட வரத்தை கொடுப்பது போன்று குறிப்பிட்ட மந்திரம் குறிப்பிட்ட பலனை தருகிறது.

மந்திரங்கள் என்பது ஓசைகளின் கூட்டமைப்பு. ஓசைகள் இல்லாமல், உலகம் இல்லை. உயிர்கள் இல்லை. உடலும் இல்லை. இந்த உலகில் காணப்படும் அனைத்துமே ஓசையிலிருந்து தான் வந்ததாகும். கிறிஸ்தவ மதமும் கூட, இதை ஒத்துக்கொள்கிறது. விவிலியம் முதலாம் அதிகாரத்தில், ஆதியில் வார்த்தை இருந்தது. அந்த வார்த்தை தேவனாக இருந்தது என்று வருகிறது. இதைதான் இந்து மதம் விவிலிய காலத்து முன்பே நாத விந்து என்றது. இறைவனை வேத மந்திர சொரூபன் என்றது.

ஓசைகள் ஒன்று என்றாலும், சமுத்திரத்தில் பல துளிகள் சேர்ந்து ஒரு பேரலையை உற்பத்தி செய்வது போல, ஓசையிலும் பல சிறிய ஓசைகள் உண்டு. அவைகள் எண்ணிக்கையில் அடங்காதவைகள். நேற்று பிறந்த, இன்று பிறந்திருக்கிற, நாளை பிறக்கப்போகிற அனைத்து மனிதர்களுக்குமே தனித்தனியான பிரத்தியேகமான ஓசைகள் இருக்கின்றன. இப்படி நான் மட்டும் கூறவில்லை. நமது வேதங்களும், சாஸ்திரங்களும் கூறுகின்றன. வாடகை வீடுகள் ஆயிரம் இருந்தாலும், நமக்கென்று உள்ள சொந்த குடிசையில் கிடைக்கின்ற சுதந்திரமும் சுகமும் வேறு எதிலும் கிடைக்காது அல்லவா? அதைப்போல ஆயிரம் மந்திரங்கள் இருந்தாலும், நமக்கென்று தனியாக இருக்கும் மந்திரத்தை தேர்ந்தெடுத்து சொன்னால் தான் நமது சொந்த தேவைகள் பூர்த்தியாகும்.

இந்த ஆடை எனக்கு பொருத்தமானது என்று தேர்ந்தெடுக்க முடியும். இந்த கார் எனக்கு பிடித்திருக்கிறது என்று தீர்மானத்திற்கு வரமுடியும். இந்த தண்ணீரில் தான் குளிப்பேன் என்று கூட முடிவு செய்து விட முடியும். காரணம் இவைகள் அனைத்துமே வெளியில் இருப்பது. கண்ணுக்கு தெரிவது. பத்து பேருக்கு அறிமுகமானது. மந்திரம் என்பது அப்படி இல்லையே கண்ணுக்கும், காட்சிக்கும் புலப்படாத சூட்சமம். அது சாதாரண மந்திரத்தையே அடையாளம் காணுவது மகாசிரமம். எனக்கென்று உரியதை எப்படி தேர்ந்தெடுக்க முடியும்? என்று பலரின் நெஞ்சம் குழம்பும்.

இந்த உலகில் பலகோடி மனிதர்கள் இருக்கலாம். ஒவ்வொரு மனிதனுக்கும் தனித்தனி சுபாவங்கள் இருக்கலாம். விந்தையான பழக்கங்கள், விசித்தரமான சூழ்நிலைகள் எண்ணிப்பார்க்க முடியாத எண்ணங்களின் அதிர்வலைகள் என்று ஆயிரம் இருந்தாலும், அனைத்து மனிதர்களுமே மூன்று குணங்களுக்குள் அடங்கி விடுவதாக நமது வேதங்கள் சொல்கிறது. வேதங்கள் சொல்வதை பல்லாயிர ஆண்டுகள் காலதாமதம் செய்து விஞ்ஞானமும் இப்போது ஒத்துக்கொள்கிறது. உறுதியோடு இருக்கும் சத்வம், ஓடிக்கொண்டே இருக்கும் ராஜசம், ஒரே இடத்தில் இருக்கும் தாமசம் இவைகள் தான் அந்த மூன்று குணங்கள். இந்த மூன்று குணத்தில் மங்கோலியன், ஆப்ரிக்கன், ஆசியன், ஐரோப்பியன் என்று மனித குலங்கள் அனைத்துமே அடங்கி விடுகிறது.

ராஜசம், தாமசம், சத்வசம் ஆகிய மூன்று குணங்களும் தனித்தனியாகவோ ஒருங்கினைந்தோ செயல்படுவது கிடையாது. ராஜசத்திற்குள் சத்வசமும், சத்வசத்திற்குள் தாமசமும் கலக்கின்றன. அப்படி கலக்கும் போது, விகிதாசாரங்கள் மாறுபட்டு, பல்லாயிரக்கணக்கான குணங்களாக சுபாவங்களாக உருவெடுக்கின்றன. அப்படி பலகோடி குணங்கள் உருவானாலும், அவற்றின் வேர்களாக இருப்பது முக்குணங்களே ஆகும்.

மனித குணங்கள் மூன்று என்று தரம்பிரித்த நமது முன்னோர்கள், மனிதனின் லெளகீக தேவைகளை பூர்த்தி செய்யும் மந்திரங்களையும் மூன்று பகுதிகளாக பிரித்தார்கள். புலன்கள் ஒவ்வொன்றிற்கும் ஒன்றோடு ஒன்று கலந்து பல்வேறுபட்ட கலவைகள் இருப்பது போலவே மந்திரங்களுக்கும், லட்சக்கணக்கான கலவைகள் உண்டு. அந்த கலவைகளின் சூத்திரத்தை கற்றவர்களுக்கு இன்னாருக்கு இந்த மந்திரம் சொந்தமானது என்று முடிவுக்கு வந்து விட முடியும். இந்த இடத்தில் தான் மந்திர சாஸ்திரம் பயில்வதற்கு குரு ஒருவரின் ஒத்தாசை அவசியமாகிறது.


குரு என்பவர், மந்திரத்தின் சூட்சமம் அறிந்தவர், ஒவ்வொரு மந்திரத்தின் அதிர்வும் எத்தகைய எதிர்விளைவுகளை ஏற்படுத்தும் என்பது, அவரது அனுபவத்தில் தெரியும். சிலர் ஞானிகளும், முனிவர்களும், ரிஷிகளும், குருவானவர்களும் மந்திரத்தை உருவாக்கியவர்கள். ஒரு கவிதையை போல, காவியத்தை போல தங்களது புலமையினால் மந்திர சாஸ்திரத்தை உண்டாக்கியவர்கள் என்று நினைக்கிறார்கள் இது முற்றிலும் தவறு. மந்திரம் நாற்காலி அல்ல உருவாக்குவதற்கு. அது கிணறும் அல்ல பத்துபேரின் கூட்டு முயற்சியால் தோண்டுவதற்கு. அது தானாக தோன்றிய சுயம்பு. எப்போதுமே பிரபஞ்ச வெளியில் இருந்து கொண்டே இருக்கும். சாஸ்வதம் ரிஷிகளும், ஞானிகளும் அந்த சாஸ்வதத்தை காதுகளால் மட்டும் கேட்கவில்லை. கண்களாலும் பார்த்தார்கள். அதனால் தான், அவர்களுக்கு மந்த்ர த்ரஷ்டா என்று பெயர். அதாவது அவர்கள் மந்திரங்களை நேருக்கு நேராக நமக்கு பார்த்து சொன்னவர்கள். அந்த மந்திரங்கள் ஏடுகளில் எழுதப்பட்டது மிகவும் சொற்பம். குரு பரம்பரை வழியாக வாழையடி வாழை என வந்து கொண்டு இருப்பதே அதாவது எழுதப்படாத மந்திரங்களே மிக அதிகம்.

பரம்பரையாக குரு உபதேசம் பெற்று வருகின்ற குருமார்கள், இந்த மந்திரர்களை இன்னாருக்கு இன்னது என்று அடையாளம் கண்டு கொடுப்பதில் வல்லவர்கள். அவர்களுக்கு மட்டும் அந்த திறன் எப்படி கிடைக்கிறது? என்று யோசிப்பதில் பொருள் இல்லாமல் இல்லை. ஒவ்வொரு மனிதனும் மூன்று வகையான உடம்பை பெற்றிருக்கிறான் ஒன்று உணவுகளால் ஆன சரீரம். இரண்டாவது உணர்வுகளால் ஆன மனது. மூன்றாவது அதிர்வுகளால் ஆன வெளிச்சம். இப்படி சொல்வது சற்று குழம்பலாம். மூன்றாவது சொல்லப்பட்ட விஷயம் என்னவென்று தெரியாமல் தடுமாறலாம்.

ஒவ்வொரு மனிதனுக்கும் அவனது உடம்பை சுற்றி இயற்கை ஒரு ஒளிவட்டத்தை கொடுத்திருக்கிறது. அது வெண்மை, நீலம், சிவப்பு மற்றும் மஞ்சள் என்று பலவகை வண்ணங்களால் ஆனது. ஒவ்வொரு வண்ணமும் குறிப்பிட்ட அந்த மனிதனின் எண்ணங்களை, ஆத்மாவின் தன்மையை அடையாளப்படுத்துவது ஆகும். உதாரணமாக ஊதா நிறத்தில், ஒருவனை சுற்றி ஒளிவட்டம் இருந்தால் அவன் கடினமான சித்தம் கொண்டவனாக இருப்பான். வெள்ளை மற்றும் மஞ்சள் நிறத்தில் ஒளிவட்டம் இருந்தால் அவன் மலர்ச்சியானவனாக இருப்பான். இந்த வட்டத்தை என்னவென்று பார்க்கும் ஆற்றல் யோகிகளுக்கும், ஞானிகளுக்கும், இயற்கையாகவே தெய்வீக சக்திகள் நிறைந்த ஒருசில மனிதருக்கும் உண்டு.

எனது வாழ்வின் அனுபவத்தில் நான், அன்று முதல் இன்றுவரை அதாவது எனக்கு விபரம் தெரியாத காலம் துவங்கி இன்றுவரை எனக்குள் இருக்கும் ஒரு தன்மை என்னவென்றால் ஒருமனிதனை நேருக்கு நேராக நான் பார்க்கும் போது அவனது எண்ண அதிர்வுகள், சில வண்ண நிறங்களாக வெளிப்படுவதை உணர்வேன். இப்போது எனது அனுபவமும், எனது பயிற்சியும் அந்த வண்ணம் என்பது மனிதனை சுற்றி இருக்கும் ஆரா என்பதை நன்றாக அறிய வைக்கிறது. இந்த ஆராவை உன்னிப்பாக கவனித்தால், ஒருவன் ராஜசகுனம் கொண்டவனா, சத்வசத்தின் வசம் இருப்பவனா, தாமசமானவனா என்பதை சுலபமாக கணித்து விட முடியும். இப்படி கணிக்கும் ஆற்றலும், மந்திர சாஸ்திர தேர்ச்சியும் இருந்தால் ஒவ்வொரு மனிதனுக்கும் தனித்தனியாக உள்ள மந்திரங்கள் இதுவென்று அறிந்து கொள்ளலாம்.

நான்கு வேதங்களில் கூறப்படுகிற அனைத்து வார்த்தைகளுமே மந்திரங்கள் தான். வேதங்களில் உள்ள வார்த்தைகளுக்கு பொருளை தேடுவதை விட, அதன் வார்த்தை ஒலிகளில் மறைந்து கிடக்கும் சக்தியை தேடுவது தான் புத்தி உள்ளவர்களுக்கு அழகு என்று பெரியவர்கள் கூறுவார்கள். வேத மந்திரங்கள் தவிர பல ரிஷிகள் தங்களது தவ வலிமையால் கண்டறிந்த மந்திரங்கள் நிறைய உண்டு. அவைகளை கொண்டு தான் மந்திர சாஸ்திரம் உருவாக்கப்பட்டிருக்கிறது. இந்த மந்திரம் தேவதா மந்திரம், பாராயண மந்திரம், பீஜ மந்திரம் என்ற மூன்றுவகை இருக்கிறது.

தேவதா மந்திரம் என்பது சில வரிகளை கொண்டதாகும். இதற்கு உதாரணமாக காயத்திரி மந்திரம், மஹா மந்திரம் போன்றவைகளை சொல்லலாம். பாராயண மந்திரம் என்பது நீண்ட பல சொற்றொடர்களை கொண்டதாகும். ருத்ரம், விஷ்ணு சகஸ்ராநாமம், ஸ்ரீ சூக்தம் போன்றவைகள உதாரணமாக காட்டலாம். பீஜ மந்திரங்கள் என்பது இரண்டு அல்லது மூன்று எழுத்தில் முடிந்து விடும் சக்தி மிகுந்த ஒசைகளாகும். இந்த ஓசைகள் இல்லாமல் உலகம் இல்லை. இந்த ஓசைகளுக்குள் தான் நமக்கு வரம் தரும் சக்தி மறைந்து கிடக்கிறது. நமக்கான பீஜ மந்திரத்தை குருமூலம் உபதேசம் பெற்று மீண்டும் மீண்டும் அந்த மந்திரத்தை நாம் சொல்கிற போது, அந்த மந்திர அதிர்வு நமது உடம்பிற்குள் மறைந்து கிடக்கும் சக்தி மையங்களை விழிப்படையச்செய்கிறது. அப்படி விழிப்படைந்த சக்தி மையங்கள் பீஜ மந்திரங்களின் அதிர்வுகளோடு கலக்கும் போது பிரபஞ்ச ஆற்றலை மிக சுலபமாக ஈர்க்கிறது அதன் பிறகு நாம் நினைத்தது நடக்கிறது.

மனிதப்பிறவி என்பதே இறைவனின் ஆற்றலை உணர்ந்து, அவனது அருளில் கரைந்து அவனுக்குள் ஐக்கியமாகி, முக்தி அடைவது தான். முக்திக்கு முன்னால் பணம், பதவி, பகட்டு என்பவைகள் வெறும் தூசுக்கு சமம். ஞானிகளாக இருப்பவர்கள், சாதாரண மனிதர்கள் முக்தி அடைவதற்கு வழிகாட்ட வேண்டுமே தவிர அதை விட்டு விட்டு செல்வத்தை பெறவும், இகவுலக வாழ்வில் சுகத்தை பெறவும், மந்திரங்களை வகைப்படுத்தி வைத்திருப்பது சரியான தர்மம் தானா? என்று சிலர் யோசிக்க கூடும். அவர்கள் ஆதிகால மனிதன் பசிக்காக ஓடி ஆடி வேட்டையாடிய காலத்தில் பெரிய அளவில் சிந்திக்கவில்லை. வேளாண்மையில் புகுந்து பசியாறிய பிறகே தனது சிந்தனையை கூர்மைப்படுத்தினான் என்பதை அறிய வேண்டும். அதாவது மனிதனுக்கு லெளகீக தேவைகள் முடிந்த பிறகே பரமார்த்திக தேவைகளை பற்றி யோசிப்பான் என்பதை நினைவில் வைக்க வேண்டும்.

உப்புக்கும், சீனிக்கும், செப்பு காசுக்கும் அலைந்து  கொண்டிருந்தால் ஆத்திகன் கூட நாத்திகன் ஆகிவிடுவான் என்பது மகாகவி பாரதியின் சக்திய வாக்கு. அதனால் தான் இறைவனை கண்ணார காண்பதற்கு மந்திர ஜெபங்களை உருவாக்கிய நமது முன்னோர்களே, செல்வங்களை பெறுவதற்கும் மந்திர ஜெபங்களை உருவாக்கினார்கள். இன்றைய மனிதர்களுக்கு தேவைகள் அதிகம் இருக்கிறது. தவிர்க்க முடியாத கடமைகளும் அதிகம் இருக்கிறது. இதனால் பணம் என்பதை தேடி அலைய வேண்டிய பரிதாபகரமான சூழலும் இருக்கிறது. இந்த பெரிய பாதாளத்தை தாண்டி வெளியில் வந்தால் தான், அவர்கள் இறைவன் என்ற மகாசமுத்திரத்தை உணர முடியும். எனவே அவர்களை வறுமைக்கடலை தாண்டவைக்க வேண்டிய கடமை நமக்குண்டு. சுவாமி விவேகனந்தர் கூட, பசித்தவன் முன்னால் வேதம் படிக்காதே! சாதம் படை என்று சொன்னார் அதனால் தான் நானறிந்த மந்திர சாஸ்திரத்தை இதுவரை பலருக்கும் கொடுத்து அவர்கள் கடலை கடக்க துணையாக நின்றிருக்கிறேன்.

நிறைய அனுபவங்களை என்னால் கூற இயலும். ஆனால் அத்தனைக்கும் இங்கே இடம் போதாது. மந்திரம், தந்திரம் இவைகள் எல்லாம் இந்து மதத்தில் உள்ள மூடநம்பிக்கைகள் என்று மிக ஆழமான முறையில் பிரச்சாரம் செய்து வரும் பெந்தகொஸ்தே சபையை சேர்ந்த ஒரு நண்பர் எனக்கு உண்டு. அவர் எந்த அளவிற்கு கர்த்தரின் மீது பக்தி வைத்திருந்தாரோ, அதே அளவிற்கு கர்த்தர் அவர்மீது அன்பு வைத்து, அவரை சோதித்து பார்க்க வறுமையை கொடுத்திருந்தார். அவரிடம் ஒரு குறிப்பிட்ட மந்திரத்தை கொடுத்து, இது உங்களுக்கான மந்திரம் சொல்லி பாருங்கள். உங்கள் வறுமை தீரும். மந்திரம் என்பது மதம் சார்ந்தது அல்ல, அது ஒரு ஆன்மீக விஞ்ஞானம். எனவே எனக்காக சொல்லுங்கள் என்றேன். அவர் என் மீது கொண்ட மரியாதையால் அரை மனதோடு கர்த்தரிடம் மன்னிப்பு கேட்டபிறகு சொல்லி வந்தார். நாளடைவில் அவரது வறுமை மறைந்தது. இன்று பாளையங்கோட்டையில் சொந்த வீடு, மனைவி, மக்கள், தொழில் என்று நலமோடு வாழ்கிறார்.

இதை எதற்காக இங்கு சொல்கிறேன் என்றால், மந்திரங்களை நம்பிக்கை இல்லாமல் சொன்னால் கூட அது பலன் தரும். நிச்சயம் கைவிடாது. அதே நேரம் மந்திரங்கள் இந்துக்களுக்கும், இந்து மதத்தில் நம்பிக்கை கொண்டவர்களுக்கும் மட்டுமே சொந்தமானது அல்ல என்பதற்காகவே மந்திரம் காற்றை போல, நீரை போல, ஆகாயத்தை போல எல்லோருக்கும் பொதுவானது. மந்திரம் என்ற நதி, தாகத்தோடு தன்னிடம் வரும் அனைவருக்கும் பரிவு காட்ட தயாராக இருக்கிறது. நாம் அந்த நதியை நோக்கி நடந்து செல்ல தயங்கி கொண்டிருக்கிறோம். நமது தயக்கத்தையும், மயக்கத்தையும் தூக்கி தூர வைத்து விட்டு மந்திர நதியில் குளிக்க முற்படவேண்டும்.

நான் இப்போது சொல்லிவருகிற மந்திரம் பணத்தை மட்டும் தான் கொடுக்கும் என்று தவறாக நினைக்கவேண்டாம். நமது வாழ்வில், நமக்கென்று ஏற்பட்ட துயரங்கள் அனைத்தையுமே தடுத்து ஆனந்தலகரியை மட்டுமே கொடுக்கின்ற அதிசய அட்சயபாத்திரம் இந்த மந்திரமாகும். நோய்கள் உனது தொல்லையா? அதை இந்த மந்திரம் தீர்க்கும். இல்லற வாழ்க்கை அமையவில்லையே? என்ற வருத்தமா அதையும் இந்த மந்திரம் கொடுக்கும். குடும்பத்தில் கணவன்-மனைவி இணங்குவதில் சங்கடமா? அதையும் இந்த மந்திரம் தீர்க்கும். மழலை செல்வம் இல்லையே? என்ற வருத்தம் இருப்பவர்களுக்கு கூட மருந்தாக இந்த மந்திரம் அமையும். சுருக்கமாக சொல்வது என்றால், உங்களுக்கு வரும் எல்லாவிதமான சந்தோஷ கேடுகளையும் இந்த மந்திரம் எதிர்த்து போராடி உங்கள் இதயத்தில் அமைதி பூங்காற்று வீசச்செய்து அங்கே இறைவனை குடியேற்றி விடும்.

தாகம் தீர்க்கும் நதி எதிரே வருகிறது. குளிர்ச்சியை தரும் தென்றல் உங்கள் வீட்டு வாசலில் வீசுகிறது. வாசனை நிறைந்த மல்லிகை பூ உங்கள் பந்தலில் படர்ந்திருக்கிறது. சந்தன குழம்பை வாரி இறைக்கும் வண்ண நிலவு நீலவானில் பவனி வருகிறது. நீங்கள் மட்டும் ஏன் கதவை சாற்றி நாலு சுவற்றிற்குள் உங்களை சிறைப்படுத்தி கொள்ள வேண்டும். உங்களது விடுதலைக்கு உத்திரவாதம் அளிக்க, உங்கள் சுகங்களுக்கு சரியான மேடை அமைத்து தர, இதோ நமது யோகிகள் தந்த மந்திரம் என்ற அமுதகலசம் இருக்கிறது. உங்களுக்கு பரிமாற நான் குருமார்களிடம் கற்ற மந்திர விருந்தை உங்களுக்கு படைக்க தயாராக இருக்கிறேன். பகிரங்கமாக இருகரம் நீட்டி உங்களை வரவேற்கிறேன். வாருங்கள் துயரங்களை வெல்வோம்...



      அமிர்த தாரா மஹாமந்திர தீட்சை ​ஏப்ரல்  16  ஞாயிறு அன்று கொடுக்க படுகிறது மேலும் விபரங்களை தெரிந்து கொள்ள கீழே உள்ள தொலைபேசி எண்ணிற்கு தொடர்பு கொள்ளவும்.



நேரடி தீட்சை :-   Cell:- 8110088846

தொலைபேசி எண் :-




அமிர்த தாரா மஹாமந்திர தீட்சையின் பயன்கள்:

  • செல்வமும், செல்வாக்கும் பெருகும்.
  • வியாபாரம் அபிவிருத்தியாகி, கோடிஸ்வர யோகம் தரும்.
  • குடும்பத்தில் அமைதி நிலவும்.
  • கணவன்-மனைவி சிக்கல்கள் தீரும்.
  • நல்ல திருமண வாழ்க்கை உடனடியாக அமையும்.
  • குழந்தை பாக்கியத்தை பெறலாம்.
  • குழந்தைகள் வளர்ச்சி காண்பார்கள்.
  • கல்வி தடையில்லாமல் வளரும்.
  • வேலை கிடைக்கும். அயல்நாட்டு யோகம் வரும்.
  • நவக்கிரஹ தோஷங்கள் விலகும்.
  • செவ்வாய் தோஷம் தீர்வுக்கு வரும்.
  • சனி மற்றும் ராகு-கேது தோஷம் தீரும்.
  • நீண்ட நாள் நோய்கள் விலகும்.
  • தீய சக்திகளின் பாதிப்புகள் அகலும்.
  • தெய்வ அனுக்ரஹம் கிடைக்கும்.

 ------> இனி உஜிலாதேவி பதிவுகளை செல்பேசியிலும் வாசிக்கலாம் அதற்க்கு நீங்கள் செய்யவேண்டியது Google Play‎ Store -க்கு சென்று Ujiladevi என்று டைப் செய்து நமது Apps உங்கள் தொலைபேசியில் Download  செய்து கொள்ளுங்கள் அல்லது  

நேரடியாக Download செய்ய கிழே கிளிக் செய்யவும் 

-----------------------------------------


யோகியின் ரகசியம் !


இறைவனை அணுகும் வழி ? ---- ( வீடியோ பதிவு )

இறைவனை அணுகும் வழி ?  ---- ( வீடியோ பதிவு )









பாம்புக்கு புற்றுக்கட்ட தெரியுமா...? ---- ( வீடியோ பதிவு )



பாம்புக்கு புற்றுக்கட்ட தெரியுமா...? ---- ( வீடியோ பதிவு )








விளக்கு ஏற்றுவதால் ஏற்படும் நன்மை ? ---- ( வீடியோ பதிவு )



விளக்கு ஏற்றுவதால் ஏற்படும் நன்மை ? ---- ( வீடியோ பதிவு )









கடவுள் பெண்ணாக வழிபடலாமா...? ---- ( வீடியோ பதிவு )


கடவுள் பெண்ணாக வழிபடலாமா...?








மருந்தும் மருத்துவனும் அவனே


நோய் என்பது என்ன? வந்து போவது, நிலையாக நம்மிடம் இருக்காதது. ஒரு விருந்தாளி விருந்துக்கு வந்து போவது போல போய்விடும் நிலையில்லாதது

ஆனால் பிணி என்பது அப்படி அல்ல ஆசையும் பந்தமும் பிணித்துக் கொண்டு விடாமல் பற்றிக் கொள்வது போல ஒருவனை பிணைத்து விடும்

மலைப்பாம்பு இரையை விடாமல் சுற்றி வளைத்துக் கொள்வது போல வந்தால் போகாது ஒரேடியாக பிணித்துக் கொள்ளும்

இந்த நோயும் பிணியும் மனிதனை எதற்காக விடாமல் துரத்தி பற்றிக் கொள்கிறது? வேட்டை நாய் அப்பாவி முயலை தேடித் தேடி கடித்து குதறுவது போல மனிதனை ஏன் வேட்டையாடுகிறது? அதற்கு காரணம் என்ன? மூலம் எது ?

பருவ நிலை மாற்றம், உணவு குறைபாடு , வாதம், பித்தம், சிலேத்துமம் என்ற பூத தோஷம் என்று ஆயிரம் காரணம் சொல்லப்பட்டாலும் எல்லாவற்றிற்கும் ஆதிமூலம் கர்மாதான்

கர்மா என்றால் போன ஜென்மத்தின் கர்மா , இந்த பிறவியின் கர்மா, நம்மை பெற்றவர்களின் கர்மா, மூதாதையரின் கர்மா என்று எத்தனையோ வகையான கர்மாக்களால் நமக்கும் இன்னல் வந்து விளைகிறது, நோய்பிடித்து வாட்டுகிறது

இதைத் தான் பகவான் கிருஷ்ணன் கீதையில் உனக்கு நீயே நண்பன் உனக்கு நீயே பகைவன் என்று அழகாக கூறுகிறான்

எனக்கு நான் நண்பனாக இருக்கும் போது தீய வினைகள் என்னை தீண்டுவதில்லை, எதுவும் என்னை அடிமையாக்குவது இல்லை, யாரும் எனக்காக பரிதாபப்பட வேண்டி இருக்காது அமுதத்தை உண்ட தேவனைப் போல அமர நிலையில் எப்போதும் சுகித்திருப்பேன்

நான் பகைவனாக இருக்கும் போது என் நீல வானம் கருத்து விடுகிறது இடி முழக்கம் காதை செவிடாக்குகிறது என் முன்னால் தோகை விரித்தாடிய மயில்கள் கொடிய நாகங்களாக சீறுகின்றன

எனக்கு நான் நண்பனா பகைவனா என்று தீர்மானிப்பது நானல்ல என் கர்மா 

என் தோல்விக்கும் வெற்றிக்கும் காரணம் கர்மாவே

என் வெளிச்சத்துக்கும் இருட்டுக்கும் காரணம் கர்மாவே

அந்த கர்மா தான் என் ஆரோக்கியத்திற்கும் வியாதிக்கும் காரணமாக இருக்கிறது

கர்மாவின் ஆலகால விஷத்தில் இருந்து மனிதனுக்கு விடுதலை இல்லையா?அதன் அக்னி நாக்குகளிலிருந்து மனிதன் தப்பிக்கவே முடியாதா? அதள பாதாளத்தில் இருந்து மீண்டு வரவே முடியாதா? விமோஷனம் என்பது மனிதனுக்கு இல்லையா?

இருக்கிறது நிச்சயம் இருக்கிறது கீதையில் உனக்கு நீயே நண்பன் உனக்கு நீயே பகைவன் என்று கூறி கிருஷ்ணன் பொருப்புகளை எல்லாம் நமது தலையில் கட்டி விட்டு தான் ஒதுக்கி கொள்ளவில்லை, தாய் பூனை குட்டியை காப்பது போல நம் கூடவே இருக்கிறேன் என்கிறான்

கீதையில் அவன் சொல்கிறான் நானே பரம ஒளஷதம் என்று, அதாவது உனது கர்மாவை, கர்மாவால் வருகின்ற இன்னல்களை, வியாதியை நீக்கும் மருந்தாக நான் இருக்கிறேன் என்கிறான் கிருஷ்ணன்

கிருஷ்ணனே மருந்தாக வந்தால் அவனை எதிர்த்து எந்த நோய் நிற்கும்? வெளிச்சத்தை கண்டவுடன் மிரண்டோடும் இருட்டுத்தானே உண்டு? ஆயிரம் யானைகள் சூழ வலம் வரும் நாரணன் நம்பி மதுசூதனனை எதிர்த்து நிற்கும் வல்லமை யாருக்கு உண்டு?

கிருஷ்ணன் மருந்தாக இருக்கிறேன் என்றவுடன் அற்ப மானிட மனது இன்னொறு கேள்வியை கேட்கத் துவங்கும் இன்ன நோய்க்கு இன்ன மருந்து என்பது சரிதான் ஆனால் அந்த மருந்தை நோய் அறிந்து நோயாளியின் தன்மை அறிந்து கொடுக்க கூடிய வைத்தியன் வேண்டுமே? அவன் யார்? அவனைத் தேடி எங்கே போவது? என்பது தான் அந்த கேள்வி

நீ மருத்துவனை தேடி எங்கேயும் போக வேண்டாம் மருத்துவன் உன் கைக்கெட்டும் தூரத்திலேயே இருக்கிறான் நான்தான் அந்த மருத்துவன் என்று கிருஷ்ணன் அமுதூறும் திருவாய் மலர்ந்தருள்கிறான்

தேவதைகளில் நான் அஸ்வினி குமாரர்கள் என்கிறான் பகவத் கீதையில் பரந்தாமன்

அஸ்வினி குமாரர்கள் என்றால் ஆதி மருத்துவர் மருத்துவர்களின் பிதாமகர் என்பதாகும் 

அதாவது எல்லாம் வல்ல வாசுதேவ கிருஷ்ணனே மருந்தாகவும் மருத்துவனாகவும் இருப்பதாக சொல்கிறான்

பிறவிப்பிணியில் கிடந்துழலும் தேகத்தில் வியாதிகளால் இன்னல் அனுபவிக்கும் நாம் நல்ல மருத்துவனையும் மருந்தையும் எப்படி பெருவது? அதற்கு என்ன வழி?

இருட்டு வீதியில் குருட்டு கிழவனாக நடந்து செல்லும் நமக்கு வழியும் தெரியவில்லை வாய்க்காலும் புரியவில்லை என்று அழுது புலம்ப வேண்டாம்
.
கீதையின் தலைவன் கிருஷ்ண பரமாத்மா சொல்கிறான் உன் கர்மாக்கள் அனைத்தையும் என்பொருட்டே செய் என்னிடமே அர்ப்பணம் செய் என்னை முழுமையாக சரணடை நான் உன்னை மீட்டெடுக்கிறேன் என்கிறான்

எனவே நோய்கள் உன்னை வருத்தும் போதும் கிருஷ்ணனை கூப்பிடு 

வியாதிகள் உன்னை துரத்தி வரும் போதும் கிருஷ்ணனை கூப்பிடு

பிணிகள் உன்னை பிணைத்து அழுத்தவரும் போதும் கிருஷ்ணனை கூப்பிடு

கண்ணா கண்ணா என்று கதறி அழு மாதவா கேசவா மதுசூதனா க்ருஷிகேஷா என்று மண்டியிட்டு தொழு

அவன் வருவான் அன்பை தருவான் உன்னை வாரி அணைப்பான் உன் வருத்தமெல்லாம் தீர்ப்பான்



கடவுள் என்ற தச்சன் !


சொற்பொழிவு தொடர் -- 16

ன்பார்ந்தவர்களுக்கு வணக்கம் !!!

பொதுவாக உலகம் என்பது உருவாக ஐம்பூதங்கள் என்பது அவசியம் அந்த பூதங்களின் சேர்க்கையால் உலகமும், உலகத்திலுள்ள பொருட்களும் தோன்றுகின்றன என்று சொல்லப்படுகிறது. ஆனால் வைசேடிக சித்தாந்தத்தை உருவாக்கிய கணாதர் இந்த ஐந்து பூதங்களோடு காலம், இடம், மனம், உயிர் ஆகிய நான்கும் சேர்ந்தே மொத்தமாக ஒன்பது பொருளாக ஆன பிறகே பிரபஞ்சம் என்பது தோன்றுகிறது என்கிறார்.

பிரபஞ்சம் என்பது தோன்றுவதற்கு மூலமாக இருக்கும் இந்த ஒன்பது பொருளையும் அவர் திரவியம் என்ற பொதுவான பெயரை வைத்து சிறப்பிக்கிறார். மேலும் நிலம், நீர், காற்று, நெருப்பு, ஆகாயம் ஆகிய ஐந்து பொருட்களோடு காலம், இடம், மனம், உயிர் ஆகிய நான்கு பொருட்கள் இணைந்தாலும் கூட இந்த ஒன்பது பொருட்களுக்குள் உலகம், உலக அனுபவம் அனுபவிக்கின்ற உயிர் ஆகியவைகளும் கலந்திருப்பதாக கூறுகிறார். இத்தோடு ஜாதி, தொழில், குணம், விசேஷம், சமவாயம் இன்மை என்பவைகளும் சிறப்பாக அடங்கி இருப்பதாக கூறப்படுகிறது. இவைகளை எல்லாம் ஒட்டுமொத்தமாக பதார்த்தங்கள் என்று அழைக்கிறார்கள்.

வைசேடிக சித்தாந்தத்தில் மிக முக்கியமானது திரவியம் என்பது. கெளதமர் உருவாக்கிய நியாய தத்துவத்தின் படி மிக முக்கியமான பகுதியாக இருப்பது பிரமாணமாகும். அந்த பிரமாணத்தின் ஆதார தூண்களில் ஒன்று பிரமேயம் என்பதாகும். பிரமேயம் என்பதற்கு அறியப்படும் பொருள் என்பது அர்த்தமாகும். வைசேடிக தத்துவப்படி அறியப்படும் பொருள் என்பதை விட அறிவை தருகின்ற பாதை சிறந்தது அல்ல என்பதே இறுதியான கருத்தாகும். ஆனால் நியாய தத்துவவாதிகள் அறிவை பெறுவதற்கான வழிகளை முக்கியம் என்கிறார்கள். இந்த இடத்தில் தான் கெளதமரின் கொள்கைக்கும் கணாதரின் கொள்கைக்கும் வேற்றுமை வருகிறது. அதாவது கணாதர் பொருளை பற்றி மட்டுமே கவலைப்படுகிறார். கெளதமர் பொருளை அறியும் வழியை பற்றி கவலைப்படுகிறார் எனலாம்.

இத்தனை பொருட்களை மூலமாக கொண்ட பிரபஞ்சம் எப்படி தனது உற்பத்தியை துவங்குகிறது? எதனை மையமாக வைத்து பொருட்களை பிரபஞ்சம் உருவாக்கிக் கொண்டே இருக்கிறது. என்ற கேள்விக்கு இவர்கள் தருகின்ற பதில் அணுக்களின் சேர்க்கையால் பொருட்கள் உற்பத்தியாகிறது என்பது தான். சாங்கிய தத்துவத்தை உலகிற்கு தந்த கபிலர் காரணத்தில் இல்லாத காரியம் புதியதாக ஏற்படாது என்கிறார். அதாவது ஒரு மூலப்பொருளில் காரிய பொருளுக்கான அம்சம் இல்லை என்றால் அதில் உற்பத்தி என்பது ஏற்படாது என்பது கபிலரின் கருத்து. ஆனால் கணாதர் இரண்டு அணுக்கள் ஒன்றோடு ஒன்று சேருகிற போது இரண்டு அணுக்களிலும் இல்லாத புதியதான வேறொரு அம்சம் தோன்றுகிறது என்கிறார். இப்படி அவர் சொல்வதற்கு சமவாயம் என்ற தத்துவத்தை ஆதாரமாக காட்டுகிறார்.

ஆடையாக அலங்காரமாக உடம்பில் அணிந்து கொள்கிறோமே இந்த துணி ஒரு பொருள் இந்த துணியின் பகுதியாக நூல் என்ற இன்னொரு பொருளும் இருக்கிறது. நூலுக்கும், துணிக்கும் உள்ள உறவை தான் சமவாயம் என்ற பெயரிட்டு கணாதர் அழைக்கிறார். நூலையும், துணியையும் பிரிக்க வேண்டுமென்றால் இவற்றில் எதாவது ஒன்றை அழித்து ஆகவேண்டும். ஒன்றை அழிக்காமல் மற்றொன்றை பிரிக்க இயலாது. நூல் நமக்கு வேண்டுமென்றால் அதை தனித்தனியாக பிரிக்க நேரிட்டால் துணி என்பது முற்றிலும் அழிந்துவிடுவது இயற்கை அல்லவா? அதே நேரம் சமவாய சம்மந்தம் என்ற ஒன்று இருக்கிறது அதாவது ஒன்றை அழித்தாலும் மற்றொன்று அழியாது என்பதாகும். துணியிலே கறை படிந்திருக்கிறது அந்த கறையை அகற்றினால் துணி அழியப்போவது இல்லை. இதைத்தான் துணிக்கும் கறைக்கும் உள்ள சமவாய சம்மந்தம் அல்லது உறவு என்று கூறுவது. இந்த வாதம் எப்படி இல்லாத ஒன்றிலிருந்து இருப்பது தோன்றுகிறது என்ற அசத் காரிய வாதத்திற்கு துணை செய்கிறது என்பதை பார்ப்போம்.

கபிலருடைய தத்துவப்படி பானை உருவாக்கம் பெறுவதற்க்கான இயல்பு மண்ணில் இருக்க வேண்டும். அப்படி இல்லை என்றால் பானை என்பது உருவாகாது என்பதாகும். இதற்கு கபிலர் சூட்டியிருக்கின்ற பெயர் காரண காரிய வாதம் என்பதை முன்பே நாம் அறிவோம். ஆனால், இங்கே கணாதர் அசத் காரிய வாதம் என்ற ஒரு புதிய சிந்தனையை கொண்டுவருகிறான். அதாவது காரணத்தில் இல்லாத ஒரு பொருள் காரியத்தில் வரும் என்பது இதன் பொருளாகும். அதாவது காரியத்தை அழித்தால் பொருள் அழிந்து பழையபடி சாதாரண நிலைக்கு காரண நிலைக்கு போய்விடும். உதாரணமாக மண்ணால் செய்த பானையை போட்டு உடைத்துவிட்டால் மீண்டும் பானை பானையாக இருக்காது மண்ணாக மாறிவிடும்

ஆனால் சத்காரிய வாதப்படி காரணத்திலே காரியம் உண்டு என்றால் காரியம் அழிந்தாலும் பொருள் என்பது அழியாமல் அப்படியே இருக்க வேண்டும். காரணம் காரணத்தில் காரியம் ஏற்கனவே அப்படியே இருக்கிறது. ஆகவே பொருளை அழிக்க முடியாது. அது காரண நிலையிலேயே அழியாமல் நிலைத்திருக்கும் என்றாகிறது அதாவது சமவாய சம்மந்த தத்துவப்படி காரியத்தை அழித்தால் பொருளும் அழிந்துவிடும். காரணம் மட்டுமே நிலைத்திருக்கும். மேலும் கணாதரின் சித்தாந்தப்படி இன்னொரு அம்சம் என்னவென்றால் பகுதிகளுக்கும் பொருளுக்கும் உள்ள சம்மந்தத்தையே தனிப்பொருளாக குறிப்பிடுகிறார்கள் அதனால் தான் அணுக்கள் எல்லாம் ஒரே மாதிரியான தன்மையில் இருப்பது இல்லை அளவையில் மட்டும் ஒத்திருந்தாலும் அதனுடைய குணாம்சத்தில் ஒவ்வொன்றும் மாறுபாடு கொண்டே அமைந்திருக்கும் என்று கருதினார்கள்.

பொதுவாக இந்திய தத்துவ மரபாக இருக்கட்டும். ஐரோப்பிய தத்துவ மரபாக இருக்கட்டும். எல்லோருமே பிரபஞ்சம் முழுவதையும் ஒன்றுக்குள் ஒன்றாக உட்படுத்தி இறுதியில் எல்லாம் ஒரே பொருள் தான் என்னும் ஒருமை வாதத்தில் போய் நிற்பார்கள். ஆனால் கணாதர் பிரபஞ்சத்தை பகுதி பகுதியாக பிரித்து பலப்பொருட்களாக காட்டி ஒவ்வொன்றும் தனித்தன்மை வாய்ந்தது என்பதை அடையாளபடுத்தி பன்மை வாதத்தை நிலைநாட்டுகிறார். இப்போது அவர் உயிரின் துவக்கத்தை பற்றி சொல்வதை நாம் ஓரளவு புரிந்துகொள்ள முயலவேண்டும். அணுக்கள் செயற்கைதான் உடல் அந்த உடலின் உற்பத்தியை இணைத்துப் பிடிக்க உயிர் என்ற புதிய பொருள் அதாவது பூதங்களின் காரணத்தில் இல்லாத காரியமாகிய உயிர் என்ற பொருள் வருகிறது என்பதாகும்.

இங்கே மேலும் ஒரு சந்தேகம் நமக்கு வருகிறது. பொருட்கள் பொருளாக உதயமாவதற்கு முன்னால் அணுக்களாக இருந்தது இயற்கை என்றால் அப்படி தனித்தனி அணுக்களை ஒன்றாக சேர்த்து பொருளாக ஆக்கியது யார்? அணுக்களுக்கு தனிக்குணங்கள் உண்டு என்பதனால் அந்த அணுக்களே சுய விருப்பத்தின் அடிப்படையில் ஒருங்கிணைந்து பொருட்களாக உருவானதா? அல்லது இவைகளுக்கு அப்பாற்பட்ட சக்தியால் அவைகள் இணைக்கப்பட்டு பொருட்களாக உருமாற்றம் அடைந்தனவா என்பது மிக முக்கியமான கேள்வியாகும். இந்த கேள்விக்கான பதிலாக இரண்டு கருத்துக்களை முன் வைக்கலாம். ஒன்று கர்மா இன்னொன்று கடவுள்.

அணுக்கள் தனியான குணங்கள் கொண்டவைகள் என்பதனால் குணங்களுக்கு செயல்பாடு உண்டு செயல் என்ற ஒன்று வந்தவுடனேயே செயலுக்கான பலனும் பிறந்துவிடுகிறது. இதை தான் கர்மா கொள்கை என்று அழைக்கிறோம். இந்த கர்ம வினையானது செயல்பட துவங்கி அதற்கான பலனை அனுபவிக்க அணுக்களை ஒருங்கிணைத்து பொருட்களை அல்லது ஜீவன்களை உருவாக்குகிறது என்று சொன்னால் இந்த இடத்தில் கடவுள் என்ற சிந்தனைக்கு இடம் இல்லை கடவுள் தேவையே இல்லை. காரணம் கடவுள் செய்ய வேண்டிய வேலையை கர்மா செய்துவிடுகிறது. இப்படி தான் ஜைனர்களும், பெளத்தர்களும் தங்களது தத்துவங்களை ஸ்தாபிக்கிறார்கள். இதை முற்றிலுமாக கணாதரர் புறக்கணிக்கிறார்.

அணுக்களை இயக்குவது கர்மாதான் என்ற கருத்தை கணாதரர் மறுப்பதற்கு காரணம் இருக்கிறது காரணம் கர்மா என்பது அறிவுடைய பொருள் அல்ல கர்மாவுக்கு சுயசிந்தனை என்பது கிடையாது. சுய சிந்தனை கொண்ட பொருளாக இருந்தால் தான் உலகத்தை இப்போது படைக்க வேண்டும் இப்போது அழித்து மீண்டும் அணுவின் நிலைக்கே கொண்டுசெல்ல வேண்டும் என்பதை திட்டமிட்டு நிகழ்த்த முடியும் இப்படி சிந்தித்து படைக்கின்ற ஆற்றல் கர்மாவிற்கு முற்றிலும் கிடையாது கர்மா என்பது தானே இயங்குகிற சக்தி அதனால் அதற்கு அறிவு உண்டு என்று புத்தரும் மற்றும் பல கிரேக்க ஞானிகளும் கருதுவது வைசேடிக சிந்தனைப்படி அடிப்படையே இல்லாத கருத்தாகும்.

இயங்கும் சக்தி அல்லது இயங்கி கொண்டே இருக்கின்ற ஆற்றல் என்பது அனுவிற்கு இயல்பாகவே அமைந்தது அதனுடைய சுபாவமே அப்படிதான் என்றால் படைப்பு என்பது எப்போதும் ஒரே மாதிரியாக நடந்தவண்ணம் இருக்க வேண்டும் தானாக இயங்குகிற அணுவினால் படைப்பு மட்டும் தான் நடக்குமே தவிர இயக்கத்தை நிறுத்துகிற ஆற்றல் அனுவிற்கு இல்லை என்பதனால் அல்லது இயங்காமல் இருக்கின்ற இயல்பு அனுவிடம் கிடையாது என்பதனால் படைத்ததை அழிக்கின்ற சக்தி அனுவிற்கு கிடையாது. ஆனால் நாம் உருவாக்கத்தையும் பாக்கிறோம். ஒன்றுமே இல்லாமல் அழிந்து போவதையும் பார்க்கிறோம். எனவே இயக்கத்தை துவக்குவதற்கும் தக்க சமயத்தில் நிறுத்துவதற்கும் மீண்டும் ஆரம்பிப்பதற்கும் வேறொரு சக்தி தேவை அந்த சக்தியின் பெயர் தான் கடவுள்.

வைசேடிகம் உருவான காலத்தில் அது கடவுள் என்ற கருத்தை பற்றி எதுவும் சொல்லவில்லை இன்னும் ஒருபடி மேலே சொல்வது என்றால் கடவுள் என்ற வார்த்தையையே அது பயன்படுத்தவில்லை. இதனால் வைசேடிக தத்துவம் கடவுள் மறுப்பு, தத்துவம், சாங்கியம், சார்வாகம் போன்ற சிந்தனைகளை போலவே உலகம் படைக்கப்படுவதற்கு கடவுள் என்ற சக்தி தேவையில்லை என்று தான் கணாதரரும் கருதுகிறார். என்று வாதிடுவோர்களும் இன்று இருக்கிறார்கள். அவர்கள் மிக முக்கியமாக ஒரு விஷயத்தை கவனிக்க தவறுகிறார்கள் என்பதை நாம் கருத்தில் கொள்ளவேண்டும்.

கணாதரர் கடவுள் என்ற சொல்லை பயன்படுத்தவில்லையே தவிர கடவுளுக்கு என்னென்ன இலக்கணங்கள் வல்லமைகள் கற்பிக்கப் படுகிறதோ அதையெல்லாம் ஒருங்கே கொண்ட அதிர்ஷ்டம் என்ற சொல்லை பயன்படுத்துகிறார். ஒருவேளை நாம் கடவுளுக்கு கணாதரர் அதிர்ஷ்டம் என்ற பெயரை கொடுத்தார் என்று கூட எடுத்துக்கொள்ளலாம். கணாதரர் காலத்திற்கு பிறகு வந்த ஞானிகள் அதிர்ஷ்டம் என்ற சொல்லுக்கு பதிலாக கடவுள் என்ற பதத்தையே நேரடியாக பயன்படுத்தினர் பிரபஞ்சத்தின் தோற்றத்தையும் முடிவையும் செய்விப்பவன் கடவுள் என்று வெளிப்படையாகவே பேசினார்கள்.

நாற்காலியை செய்வது தச்சனின் வேலை அத்தோடு அவன் பணி முடிந்து விடுகிறது. அதன் பிறகு நாற்காலியை பயன்படுத்துபவனுடைய விருப்பபடி தான் அது இயங்கும். இதில் தச்சன் பயன்படுத்துபவன் இரண்டுபேருமே நாற்காலியின் அதிகாரிகள் என்றாலும் கூட இருவரும் நாற்காலிக்கு மூலகாரணம் கிடையாது. நாற்காலியின் மூலம் காட்டிலிருக்கும் மரம் அதே போன்று தான் கடவுள் என்பவன் அநாதியான அணுக்களை ஒன்றுசேர்த்து உலகத்தை படைக்கிறான். அதாவது உலகத்தின் தச்சன் கடவுள் ஜீவன்கள் படைக்கப்பட்ட உலகத்தை அனுபவிக்கிறார்கள். ஆனால் உலகம் என்பதற்கு மூலமாக இருப்பது கடவுளோ ஜீவன்களோ கிடையாது. கடவுள் என்பது நிமித்த காரணமே தவிர மூல காரணம் இல்லை என்பது தான் கணாதரரின் இறுதியான முடிவு.

கணாதரர் கொண்ட இந்த முடிவுகள் சரியானது தானா? நடைமுறைக்கு ஏற்றது தானா? என்பதை தற்கால அறிஞர்கள் அலசி ஆராய்ந்தார்கள் சிலர் மறுத்தார்கள் சிலர் ஏற்றார்கள் அப்படி மருத்துவர்களில் ஒருசிலர் மட்டுமே அதற்கான சரியான காரணங்களை காட்டினார்கள். அவர்களில் முக்கியமானவர்கள் ஜைமினி மகரிஷியும் குமாரில பட்டரும் ஆவார்கள். அவர்கள் உலகத்தை பற்றி ஆத்மாவை பற்றி கடவுளை பற்றி என்ன சொன்னார்கள் என்பதை அடுத்துவரும் அமர்வுகளில் விரிவாகவே சிந்திப்போம்.






அணுவை ஆராய்ந்த ரிஷி !


சொற்பொழிவு தொடர் -- 15


ன்பார்ந்தவர்களுக்கு வணக்கம்!!!

சென்ற அமர்வுகளில் இதுவரையிலும் நம்மால் புராணங்களில் மட்டுமே அறியப்பட்டுவந்த கெளதமர் என்பவருடைய நியாய சித்தாந்தத்தை சிந்தித்து வந்தோம். புராணங்களில் அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாக வருகின்ற கெளதமரை நாம் அகலிகைக்கு சாபம் கொடுத்தவர் என்பதாக மட்டுமே இதுவரை அறிந்திருந்தோம். அவருடைய தத்துவத்தை ஆராய்கிற போது அவருக்குள் இருந்த ஆழமான சிந்தனை அறிவுக் கூர்மை நம்மை வியப்பில் ஆழ்த்தாமல் இருக்கவில்லை. அக்காலத்தில் ரிஷிகள் என்பவர்கள் கோபம் கொள்வதற்கும், சாபம் கொடுப்பதற்கும் மட்டுமே தெரிந்தவர்கள் என்று நினைத்தவர்களுடைய எண்ணங்கள் இப்போது சற்று மாறி இருக்கும் என்று நினைக்கிறேன்.

நமது இந்திய சிந்தனை வரலாற்றை ஆராய்கின்ற போது பல சிக்கல்களை எதிர்கொள்ள நேரிடும். ஆராய்ச்சி செய்பவர்கள் தங்களுக்கென்று சில கொள்கைகளையும், கோட்பாடுகளையும் வைத்துக்கொண்டு அதை ஒட்டியே தமது ஆராய்ச்சிப் பொருளும் அமையவேண்டுமென்று எதிர்பார்ப்பார்கள். நாத்திக வாதத்தில் நாட்டமுடையவர்கள் ஆத்திக சிந்தனைகள் எந்த அளவு கேவலமானது என்பதை காட்ட முனைவார்கள். அதே போலவே ஆத்திக வாதிகளும் நாத்திகத்தை சிறுமைப்படுத்த பாடுபடுவார்கள். ஒரு சிலர் மட்டுமே ஆத்திகம், நாத்திகம் இரண்டிலும் உள்ள நல்ல கருத்துக்களையும் தீய கருத்துக்களையும் பாகுபாடு இல்லாமல் மக்களின் முன்னால் வைப்பார்கள்.

குறிப்பாக சொல்வது என்றால் தத்துவங்களின் கால நிலைகளை கணிக்கிற போது மிக பயங்கரமான சச்சரவுகள் அறிஞர்கள் மத்தியில் ஏற்படுகிறது. சனாதன சிந்தனைக்கு எதிராக இருப்பவர்கள் கெளதம புத்தரின் காலத்திற்கு பிறகே இந்தியாவில் தத்துவ விசாரணைகள் தோன்றின என காட்டுவதற்காக மற்ற தத்துவ பிரிவுகளை எந்தளவு திரிபு செய்ய முடியுமோ அந்தளவு திரிப்பார்கள். பெளத்தத்திற்கு எதிரான சிந்தனை உடையவர்கள் புத்தரின் சிந்தனை காலத்தால் மிகவும் பிந்தியது என்று காட்டுவதற்கு அரும்பாடு படுவார்கள். இதனால் ஏற்படுகிற விளைவு என்னவென்றால் புதியதாக தத்துவங்களை அறிந்துகொள்ள விரும்பி அதனுள்ளே நுழைபவர்கள் வெகுவாக குழம்பி விடுவார்கள்.

வைசேடிகம் என்ற தத்துவமும் இத்தகைய வாத பிரதிவாதங்களில் சிக்கி தவிக்கின்ற ஒன்றாக இருந்து வருகிறது. வைசேடிகத்தை உருவாக்கிய கணாதர் புத்தருக்கு தோன்றியவர் என்று பலர் வாதிடுகிறார்கள். ஆனால், அடிப்படையான உண்மை என்னவென்றால் கெளதம மகரிஷி உருவாக்கிய நியாயம் என்ற சிந்தனை மரபு கணாதரரின் வைசேடிக சிந்தனை மரபின் தொடர்ச்சியாகும். கெளதமர் புத்தருக்கு முன்னால் வாழ்ந்தவர் என்றால் அவருக்கும் முன்னால் இருந்தவர் கணாதரர் ஆவார். பிறகு எப்படி இவர் புத்தரை விட இளையவராக இருக்க முடியும்? இந்த அடிப்படை சிந்தனையை மறந்தே அறிஞர்கள் வாதிடுவது விந்தையிலும் விந்தை.

வைசேடிகம் என்பது மிக பழமையான சிந்தனை தொகுப்பு. இந்த சிந்தனையை தழுவி தான் நியாய தத்துவம் தோன்றியது எனலாம். கபிலருடைய சாங்கிய சிந்தனையையும், பதஞ்சலி மகரிஷியின் யோக சிந்தனையையும் ஒன்றாக இணைத்து சாங்கிய யோகம் என்று அழைப்பார்கள் அதே போன்று தான் கெளதமரின் சித்தாந்தத்தையும், கணாதரரின் சிந்தனையையும் இணைத்து நியாய வைசேடிகம் என்று அழைப்பது மரபு. உண்மையில் நியாய தத்துவத்திற்கும் வைசேடிக தத்துவத்திற்கும் பெரிய வித்தியாசம் இல்லை. ஆனால் அடிப்படையில் சில பொருட்களுக்கு வைசேடிகம் கொடுக்கின்ற விளக்கம் நியாய சித்தாந்தத்தை மிகத் தெளிவாக புரிந்துகொள்ள உதவியாக இருக்கும்.

நிஜமாக இந்த உலகத்தில் இருப்பது மனம் என்ற ஒன்று மட்டும் தானா? அல்லது வெளியே பார்க்கின்ற பொருட்களும் இருக்கின்றதா? என்ற இந்த கேள்வி தான் இந்திய சிந்தனை மரபில் அடிக்கடி தோன்றுகிற கேள்வியாகும். பொருள் என்பது பொய். மனம் என்பதே மெய். மனம் தான் பொருட்கள் பற்றிய சிந்தனைகளுக்கு அடித்தளம் ஒரு பொருளை இது பொருள் என்று உணர்வது அடையாளப்படுத்துவது மனம் தான். மனம் என்பது இல்லை என்றால் பொருள் என்பது இல்லாததாகி விடும். ஆகையால் மனம் தான் உண்மை பொருளாக தெரிவது எல்லாமே மாயை கற்பனை பொய்கள் என்று வாதிடுபவர்கள் நிறைய பேர் உண்டு.

மனதை இல்லை என்று சொல்லவில்லை. மனம் என்ற ஒன்று இருக்கிறது மனம் எப்படி இருக்கிறதோ அதே போலவே வெளியிலே பொருட்களும் இருக்கிறது மனம் உள்ள பொருள் என்றால் பொருட்களும் உள்ளது தான் இல்லாதது இல்லை இல்லாததது ஒன்றை இருப்பதாக உணர முடியாது. எனவே இரண்டும் பொய் என்று சொல்வது தவறு இரண்டுமே உண்மை என்று வாதிடுவதில் வைசேடிகம் முன்னணியில் இருக்கிறது. அதனாலேயே வைசேடிக சிந்தனையை மெய்மை வாதம் என்ற சிறப்பு பெயர் கொடுத்து அறிவுலகம் அழைக்கிறது.

பொருட்கள் உண்மை என்றால் பொருட்களால் ஆன உலகமும் உண்மை என்றாகிவிடுகிறது. இப்படி உண்மையான உலகம் எதிலிருந்து தோன்றியது? இது தோன்றுவதற்கு மூலகாரணம் ஒன்றா? இரண்டா? அல்லது பலவா? என்பது இந்திய சிந்தனை மரபில் மிக முக்கியமான கேள்வியாகும். இந்த கேள்விக்கு பதிலை தராமல் எந்த தத்துவ ஞானமும் தப்பித்துவிட முடியாது. மனம் மட்டும் தான் இருக்கிறது பொருட்கள் இல்லை என்று கூறுபவர்கள் மிக சுலபமாக இந்த கேள்வியிலிருந்து தப்பித்து விடலாம். அதாவது பொருட்களால் தான் உலகம் ஆனது எனும் போது பொருட்களே இல்லை அவைகள் கற்பனைகளே என்று கொண்டால் உலகம் என்பதும் இல்லாத பொருள் மாயா ஜால வஸ்து என்றாகிவிடுகிறது. இல்லாத பொருள் ஒன்றால் ஆனால் என்ன? ஆகாவிட்டால் என்ன? ஆனால் மனமும் இருக்கிறது பொருளும் நிஜமாக இருக்கிறது என்பவர்களுக்கு இந்த கேள்வி சற்று சிக்கலானது.

உலக உற்பத்திக்கு காரணமானது ஒரே ஒரு பொருளென்றால் உலகத்தில் மாறுபட்ட தன்மைகள் இருக்காது. பாறையை பார்த்தாலும், மலரை பார்த்தாலும், நெருப்பை பார்த்தாலும் வித்தியாசம் இல்லாமல் எல்லாம் ஒன்றாகவே இருக்கும். எனவே உலகம் என்பது ஒரு பொருளிலிருந்து தோன்றவில்லை. அது பல பொருளிலிருந்து தோன்றியிருக்க வேண்டும். அதனால் தான் மரத்தின் தன்மை ஒருவிதமாகவும், மண்ணின் தன்மை ஒருவிதமாகவும் உடல்களின் சதைகளின் தன்மை வேறு விதமாகவும் இப்படி பலப்பல விதமாக இருக்கிறது என்று கணாதர் ஆழ்ந்த சிந்தனைக்குரிய விடையை தருகிறார்.

உலகம் என்பது மாயை என்றால் பிரபஞ்சமும் மாயை என்றாகிவிடுகிறது. இந்த வாதத்தை ஒரு விவாததிற்காக ஒத்துக்கொண்டால் பிரம்மம் ஒன்று தான் நிஜம் மற்றவைகள் எல்லாம் மாயை என்றால் பிரம்மம் இருக்கின்ற வரையில் மாயை என்பதும் இருக்கும் அப்போது மாயா வசத்தால் உருவான உலகமும் பிரபஞ்சமும் இருந்து கொண்டே இருக்கும் அழிவு என்பதே இவைகளுக்கு கிடையாது. என்பதை ஒத்துக்கொள்ள வேண்டிய நிலைவரும். ஆனால் உலகம் என்பது பொருள் பிரபஞ்சம் என்பதும் பொருள் என்றால் ஜடப்பொருள் என்றுமே நிலையானது அல்ல ஒரு குறித்த காலத்திற்கு பிறகு அழிந்து போகக்கூடியது பொருட்களால் தான் பிரபஞ்சம் உருவானது என்று கருதுகிற வைசேடிக தத்துவம். இந்த உலகமும் பிரபஞ்சமும் ஒருகாலத்தில் அழிந்து போய்விடும் என்று கூறுகிறது.

இப்படி அழிந்து போகக்கூடிய பிரபஞ்சம் அழியாத பொருளிலிருந்து உற்பத்தி ஆவதாக அது கருதுகிறது. அதாவது பொருளாக இருந்தது உலகமாக மாறுகிறது என்றால் உலகம் அழிந்த பிறகு பொருள் தான் இருந்த இடத்திற்கே மீண்டும் போய் சேர்ந்துவிடும் அல்லவா? அதனால் பொருள் அழிவற்றது என்று கருதப்படுகிறது. இப்படி அழிவற்ற பொருளின் மூலமாக இருப்பது அணுக்கள் என்று கணாதரர் கருதுகிறார். உலக பொருட்கள் அனைத்தும் பஞ்ச பூதங்களால் ஆனது பிரளயம் ஏற்பட்ட பிறகு பஞ்ச பூதங்கள் தனித்தனியாக பிரிந்து போய்விடும்.

நிலம் தனியாக நிற்கும். நீர் தனியாக நிற்கும் நெருப்பு தனியாக நிற்கும் காற்றும் தனியாக நிற்கும் ஆகாயம் கூட தனியாக பிரிந்து சென்றுவிடும்.  இதில் ஆகாயம் ஒன்றை தவிர மற்ற நான்கு பூதங்களும் தங்களுக்குள்ளேயே தனித்தனியாக பிரிந்துபோகும் தன்மை உடையது. உதாரணமாக சொல்வது என்றால் நிலம் தனித்த ஒரு பூதம் இந்த நிலம் கூட ஒன்றாக இருக்காமல் தனித்தனியாக பிரிந்துவிடும். அப்படி பிரிந்ததையும் மேலும் கூறு கூறாக பிரிக்கலாம் இப்படி பிரித்துக்கொண்டே போனால் கடைசியில் பிரிக்கவே முடியாமல் ஒரு பகுதி வரும் அல்லவா? அந்த பகுதிக்கு பெயர் தான் அணு என்பது இதை பரமாணு என்று சொல்லலாம். அதாவது பகுதிகள் அற்ற பிரிக்க முடியாத அணு என்பது இதன் பொருளாகும். ஆகவே இந்த பிரபஞ்சத்தில் கடல் அழிந்து போகும் மரம் செடி கொடி அழிந்து போகும். சூரியனும் சந்திரனும் கூட இல்லாமல் போய்விடும். ஆனால் அணு என்ற ஒன்று மட்டும் எப்போதுமே இல்லாமல் போகாது. அதனால் தான் அந்த அணு படைப்பிற்கு மூலமாக இருக்கிறது என்று கணாதர் சொல்கிறார்.

அணுக்கள் என்பது தான் ஒரு பொருளின் ஆரம்பமும், முடிவும். படைக்கப்படும் போதும் அணுதான் வந்து நிற்கிறது. அழிக்கப்படும் போது அணுதான் மிஞ்சி நிற்கிறது. அதாவது கழுதை தேய்ந்து கட்டெறும்பானது என்று பழமொழி சொல்வார்களே அதே போல பொருட்கள் அழிந்து அழிந்து இறுதியில் அணுவாக மாறிவிடும். அந்த அணுவும் அழியும் அல்லது பிரியும் என்று சொன்னால் இறுதியில் எதுவும் இல்லாமல் வெறும் சூன்யம் தான் இருக்கும் என்ற நிலை வந்துவிடும். சூன்யமாக ஒன்றுமே இல்லாமல் போய்விட்டால் ஒரு பெரிய அபாயம் இருக்கிறது. அழிவுக்கு பிறகு படைப்பு நடக்க வேண்டும் அல்லவா? அதற்கு எந்த பொருளும் இல்லாமல் போய்விடும். இல்லாமல் இருந்து அதாவது சூன்யத்திலிருந்து எதையும் உற்பத்தி செய்ய இயலாது. அதனால் தான் அணுவை அழிக்க முடியாது என்று கணாதர் சொல்கிறார்.

மேலும் இங்கே நாம் கண்களால் காணுகின்ற பொருட்கள் அனைத்தும் அது மிகப்பெரும் மலையாக இருந்தாலும் ஆற்றில் அடித்து வருகின்ற கூழாங்கல்லாக இருந்தாலும் அது அணுக்களால் ஆனது தான் பொருட்களில் சிறியதும் உண்டு பெரியதும் உண்டு. சிறிய பொருள் உருவாக அதற்கேற்ற அணுக்களும் பெரிய பொருள் உருவாக அதற்கேற்ற அணுக்களும் தேவைப்படும். ஒரு பொருள் பிரிந்து போகின்ற போது ஒரு அளவோடு மட்டும் தான் அது பிரியுமே தவிர அளவுக்கு மீறி பிரிந்து விடாது. இறுதியில் இருப்பது அணு ஒன்று தான் என்பதை நம்பவில்லை என்றால் அணுக்களின் எண்ணிக்கைக்கு தகுந்தபடி பொருட்களின் பருமன் அமைகிறது என்ற சித்தாந்தத்திற்கு இடமில்லாமல் போய்விடும். ஆனால் சிறிதும் பெரிதுமாக பல பொருட்கள் இருப்பதை ஒவ்வொரு நிமிடமும் பார்க்கிறோம். எனவே அழியாமல் இருப்பது அணு ஒன்று தான் என்பதை மீண்டும் மீண்டும் நிரூபிக்க எதார்த்த காட்சிகளே சாட்சிகளாக இருக்கிறது.

உலக பொருட்கள் அணுக்களால் ஆனது என்று ஜைன மகரிஷி மகாவீரும் ஏற்றுக்கொள்கிறார் அவரை போலவே கிரேக்க தத்துவ ஞானிகளில் ஒருவரான எபிகியூரஷ் டெமாக்ரேஸ் போன்றோர்களும் ஏற்கிறார்கள். ஆனால், இவர்களது ஏற்பு கொள்கைகளுக்கும் கணாதரரின் அணுக் கொள்கைக்கும் சிறிது வித்தியாசம் உண்டு. ஒரே இயல்புடையதாக அணுக்கள் இருந்தாலும் கூட அவைகள் ஒன்றோடு ஒன்று இணைந்து ஒரு பொருளாக உருமாறுகிற போது அணுக்களின் எண்ணிக்கையின் வித்தியாசத்தாலும் சேர்ந்த தேகத்தில் வித்தியாசத்தாலும் பொருட்கள் பலவிதமான தன்மை கொண்டதாக இருக்கிறது என்று அவர்கள் கருதுகிறார்கள்.

ஆனால் வைசேடிக தத்துவத்தை உலகிற்கு தந்த கணாதர் இதை ஏற்க மறுக்கிறார். அணுக்கள் ஒவ்வொன்றும் ஒரே தன்மை உடையது அல்ல ஒவ்வொரு அணுவும் வித்தியாசமான மாறுபட்ட தன்மைகளை கொண்டது. அணுவில் ஒற்றுமை என்பது அதனுடைய தரத்தை பொறுத்து இருக்கிறதே தவிர தன்மையை பொறுத்து இருப்பது இல்லை நிலத்திலுள்ள அணு ஒருவிதமாகவும், நீரிலுள்ள அணு வேறு விதமாகவும், நெருப்பிலுள்ள அணு மற்றோருவிதமாகவும், காற்றிலுள்ள அணு மற்றோருவிதமாகவும் பலத்தன்மைகளை கொண்டதாக இருக்கிறது. இப்படி பல தன்மைகளோடு, பல குணத்தோடு இருப்பதனால் தான் பலவிதமான பொருட்கள் தோன்ற முடிகிறது. நிலம், நீர், காற்று, நெருப்பு என்று நான்குவித பூதத்திலிருந்து அணுக்கள் வருவதனால் நான்கு வித குணத்தில் அணுக்கள் அமைந்தாலும் கூட அந்த நான்கு குணத்திலும் ஒன்றுக்கொண்று இணைந்தும் பிரிந்தும் பலவித குணங்கள் இருப்பதே உலகில் எண்ணிலடங்காத பொருட்கள் இருப்பதற்கு காரணமாக இருக்கிறது.

பொருட்கள் பிரிந்து போனால் அணுவாக இருக்கிறது. அணுக்களெல்லாம் ஒன்று சேர்ந்து மீண்டும் பொருட்களாக வருகிறது என்று கணாதர் பிரபஞ்ச சிருஷ்டியின் ரகசியத்தை தனது கண்ணோட்டத்தில் கூறுகிறார். படைப்பின் மூல பொருட்கள் இப்படி தான் இருக்கின்றன என்று கூறுகிற வைசேடிக தத்துவம் படைப்பு எவ்வாறு நிகழ்கிறது என்பதையும் அறிவார்ந்த நிலையில் நமக்கு விளக்குகிறது. முதலில் பஞ்ச பூதங்களில் நான்கு மட்டுமே இணைந்து பொருளாக உருமாறினாலும் இறுதியில் ஆகாயத்தின் தன்மை பொருட்களோடு கலந்த பிறகு தான் அந்த பொருளின் சிருஷ்டி பரிபூரணமாக நிறைவடைகிறது.

ஐந்து விதமான பூதங்களும் இணைந்தால் பொருட்கள் அதாவது ஜடப்பொருட்கள் தோன்றுவதை தர்க்க ரீதியில் நம்மால் உணர்ந்து கொள்ள முடிகிறது. இந்த ஜடப்பொருட்களில் இல்லாத இவைகளுக்கு முற்றிலும் முரணான ஜீவன் என்பது ஒன்று வந்து உடலோடு இணைகிறதே அது பொருள் என்ற நிலையிலிருந்து உடல் என்ற உயர்ந்த பொருளாக மாறுகிறதே அதற்கு ஆதாரமான ஜீவன் என்பது எப்படி வருகிறது?   எப்படி இதனோடு இணைகிறது? என்ற வினாவை நமது மனம் கேட்பதற்கு முன்பே அதற்கான பதிலையும் கணாதர் வைத்திருக்கிறார். அந்த பதில் என்ன? என்று அடுத்த அமர்வில் சிந்திப்போம்.






பெளர்ணமி அன்று அமிர்த தாரா மஹாமந்திர தீட்சை !


  ருகிற பெளர்ணமி அன்று அமிர்த தாரா மஹாமந்திர தீட்சை ( மார்ச் 12 ஞாயிறு ) கொடுக்க படுகிறது மேலும் விபரங்களை தெரிந்து கொள்ள கீழே உள்ள தொலைபேசி எண்ணிற்கு தொடர்பு கொள்ளவும்.


நேரடி தீட்சை :-   Cell:- 8110088846








உலகிற்கு கடவுள் மூலம் அல்ல !



சொற்பொழிவு தொடர் -- 14

ன்பார்ந்தவர்களுக்கு வணக்கம்!!!

 மனிதன் அறிவை வளர்ப்பது ஏன்? அதாவது மனிதனுக்கு கல்வி என்பது எதற்காக என்று வள்ளுவனை கேட்டால் உலக பேரறிஞானான அவனே சொல்கிறான். இறைவனை தொழுவதற்கு என்று இந்த கருத்தை மேலோட்டமாக பார்த்தால் குழந்தைத்தனமாக தெரியும். அறிவியல் படிப்பது, புவியியல் அறிவுபெறுவது, மொழியியலை வளர்ப்பது எல்லாமே இறைவனை வணங்குவதற்காக என்றால் இத்தனை தகுதி இருந்தால் தான் கடவுளை வணங்க முடியுமா? கல்வி இல்லாத பாமரர்கள் அவனை வணங்க முடியாதா?  என்பது போன்ற கேள்விகள் மட்டுமல்ல படிப்பது வணங்குவதற்காக என்றால் அந்த படிப்பு எதற்காக? படிக்காமலே வணங்கிவிட்டு போகலாமே என்றும் நமக்கு தோன்றும்.

ஆனால் வள்ளுவன் சொன்னதை ஆழ்ந்து சிந்திக்க வேண்டும். கல்வி அறிவை மேம்படுத்த உதவ வேண்டும். அறிவு என்பது ஞானத்தை நோக்கி வளரவேண்டும். ஞானம் என்பது புலன் ஒடுக்கம் என்ற தவத்தை நோக்கி மனிதனை அழைத்துச் செல்ல வேண்டும். தவம் முத்தி பாதையை காட்டவேண்டும் என்ற ஒப்பற்ற உண்மை தெரியவரும். இந்த நாட்டில் தோன்றிய அறிஞர்களும் சரி. ஞானிகளும் சரி. சாதாரண மனிதன் தனது சுயத்தன்மையை உணர்ந்து இறைவனுக்கு இணையாக அல்லது இறைவனோடு ஐக்கியமாவதற்கு என்ன சொல்கிறார்கள் என்று தான் பார்க்கப்படும். இறைவனை சென்றடைய வழிகாட்டாத எந்த அறிவாளிகளின் கருத்தும் இங்கே இரண்டாம் பட்சமாகத்தான் கருதப்படும். இது அன்று முதல் இன்று வரை மக்களிடம் உள்ள பொதுவான மனோபாவம்.

கெளதமர் புராண புருஷராக இருக்கலாம். ஒரு நிமிடம் யோசிப்பதை நிறுத்திவிட்டு அகலிகைக்கு சாபம் கொடுத்த முன்கோபியாக இருக்கலாம். எது எப்படி இருந்தாலும் அவர் ஒரு ரிஷி. அவர் கொடுத்த சாபம் கூட பெற்றவர்களின் தகுதியை உயர்த்துமே தவிர சிறுமை படுத்தாது. இருட்டில் கிடக்கும் மனிதனை வழிநடத்தி செல்வதற்கு அறிவு வேண்டும். அந்த அறிவு நல்லறிவாக இருக்க அதை தருகின்ற வழிமுறைகள் சரியானதாக இருக்கவேண்டும் என்று விஞ்ஞான பூர்வமாக தர்க்கத்தை தந்தவர் அவர் அவருடைய சிந்தனைப்படி முக்தி என்பது என்ன? இறைவன் என்பது என்ன? என்பதை நாம் அறிந்துகொள்ள வேண்டியது மிகவும் அவசியமானது ஆகும். காரணம் கடவுளை பற்றிய அடிப்படை அறிவு நமக்கு வேண்டுமென்றால் அவரது முடிவு மிகவும் தேவையானது.

ஜடமான பொருட்களிலிருந்து விடுபட்டு உணர்வுகளை முற்றிலுமாக அழித்துவிட்டு தன்மயமாக உயிர் இருக்கும் நிலைதான் முக்தி என்று கெளதமர் முக்தியை பற்றி கூறுவதை சுருக்கமாக ஒரே வரியில் கூறிவிடலாம். ஆனால், அப்படி கூறுகிற போது ஒரு சந்தேகம் நமக்கு வருகிறது. ஜட சம்மந்தத்திலிருந்து உயிர் விடுபட்டுவிட்டால் கெளதமரின் கருத்துப்படி உயிர் அறிவற்ற பொருளாக மாறிவிடுகிறது. அப்படி என்றால் அறிவு இல்லாமல் இருக்கும் நிலைதான் முக்தியா? என்பதே அந்த சந்தேகமாகும். நமது சாதாரண கண்களுக்கு அறிவோடு இருத்தல் என்பது உயர்ந்த நிலை. அறிவில்லாமல் இருப்பது என்பது தாழ்ந்த நிலை என்று தான் நினைக்கிறோம். அறிவில்லாத நிலைதான் முக்தி என்றால் முக்தி என்பது தாழ்ந்த நிலையாகிவிடுகிறது. ஒரு தாழ்ந்த நிலையை அடைவதற்கு உயிர்கள் பாடுபட வேண்டுமா? என்றும் நமக்கு தோன்றுகிறது.

ஆனால் கெளதமர் இந்த கூற்றுகளை முற்றிலும் புறக்கணிக்கிறார். அறிவு அற்ற அல்லது அறிவு உள்ள என்ற கருத்தில் பாகுபாடு படுத்திக்கொண்டு இது உயர்ந்தது. அது தாழ்ந்தது என்று மதிப்பிட வேண்டிய அவசியம் இல்லை. உணர்வுகள் என்பது இரும்பால் செய்த விலங்கு என்றால் அறிவு என்பது தங்கத்தால் செய்த விலங்கு என்பதாகும். இந்த விலங்கு பூட்டப்பட்ட நிலையை அதாவது கட்டுப்பட்ட நிலையிலிருந்து உயிர் விடுபடுவது தான் முக்தி என்பது கெளதமரின் கருத்து. எதுவாலும் தீண்டப்படாத தூய நிலையில் உள்ள ஜீவன் ஜட சம்மந்தபட்டு உணர்வுகளை பெற்று அதன் மூலம் அறிவு என்பதை வளர்த்து இறுதி நிலையில் அனைத்தும் பொய் என்பதை உணர்ந்து தன்னுடைய ஆதி நிலையான ஏகாந்த நிலையை அடைவது தான் முக்தி. இந்த நிலையில் அறிவு உள்ள அறிவு இல்லாத என்ற பேச்சிற்கே இடமில்லை என்று முடிவாக கூறுகிறார் கெளதமர்.

முக்தி அடைந்த உயிர் ஏகாந்த நிலையிலிருக்கும். உயிர் அறிவும் இல்லாமல் உணர்வும் இல்லாமல் தனித்து இருக்கிறது என்றால் ஒரு கற்பாறை கூட அப்படி தான் இருக்கிறது. அதனால், கல்லும் முக்தி அடைந்த உயிரும் ஒன்றானது என்று தான் கருதவேண்டிய நிலை வரும். என்று அறிஞர்கள் இந்த கருத்தை விமர்சனம் செய்யலாம். ஆனால், கெளதமர் அந்த விமர்சனத்திற்கும் தக்க பதிலை வைத்திருக்கிறார் கல் என்ற ஒன்று முற்றிலும் ஜடமயமானது. அதில் எத்தனை பாடுபட்டாலும் அறிவை ஏற்றிவிட முடியாது ஒருபோதும் கல்லால் ஒரு உடம்பிற்குள் புகுந்து உயிராக இயங்கிவிட இயலாது. ஆனால் அறிவு இல்லாமல் முக்தி நிலையிலிருக்கும் உயிரால் அறிவு மயமாகவும் ஆகமுடியும். ஒரு உடம்பையும் இயங்க வைக்க முடியும். அது தான் முக்தி அடைந்த உயிருக்கும் கல்லுக்கும் உள்ள வித்தியாசம் என்று விமர்சனம் வளர்வதற்கு முன்னாலேயே முடிவுக்கு கொண்டுவந்து விடுகிறார்.

முக்தி என்பதை பற்றி நாத்தீகர்களின் கருத்து ஒரு மாதிரியானது. புத்தரும், மகாவீரரும் முக்திக்கு வேறு இலக்கணத்தை தருகிறார்கள். சாங்கிய முனியான கபில மகரிஷியும் முக்தியை வித்தியாசமான கோணத்தில் அணுகுகிறார். வேதாந்தமும் புதுக்கருத்தை தான் கூறுகிறது. இப்படி ஒவ்வொரு தத்துவமும் முக்தியை பற்றி வித்தியாசமான விளக்கங்களை தருகிற போது கெளதமர் தருகின்ற விளக்கத்தையும் நாம் அறிந்து கொள்வது அவசியமாகிறது.

மற்றவர்கள் உயிரை பற்றி கவலைப்படாமல் முக்தியை பற்றி மட்டும் கவலைப்படுவதனால் தான் ஒவ்வொருவரும் ஒவ்வொரு விதமான விளக்கங்களை கொடுக்கிறார்கள். முக்தி என்பது முக்கியம் அது யாருக்கு முக்கியம்? உயிருக்கு தான் முக்கியமானது எனவே முக்தி என்ற தத்துவத்தை ஆராய்வதற்கு முன்னால் உயிரின் இயல்பை பற்றி அறிந்துகொள்வது அவசியமாகிறது. முதலில் உயிர் என்றால் என்னவென்று தெரிந்துகொள்ள வேண்டும். உயிர் என்பது பிராண வாயு, மூச்சுக் காற்று என்கிறார்கள். சிலர் உயிர் என்பது ஒளி என்கிறார்கள். வேறு சிலர் உயிர் என்பது சத்தம் என்றும், உயிர் என்பது துடிப்பு என்றும் பலரும் பலவிதமாக கருதுகிறார்கள். இவைகள் அனைத்துமே சரியாக இருக்கலாம். ஆனால் இவைகள் ஒவ்வொன்றிற்கும் முன்னால் அறிவு என்பதை இணைத்துக் கொள்ள வேண்டும். அதாவது உயிர் என்றால் அறிவு என்று அறிந்துகொள்ள வேண்டும்.

அறிவு தான் உயிர் என்று நம்பினால் அந்த அறிவை திரைபோட்டு மறைத்து நிற்கும் ஜடசம்மந்தத்திலிருந்து விடுவிப்பதே முத்தியாகும். ஆனால் உயிர் என்பது அறிவுமயமானது அல்ல. அறியப்படுவதினால் அறிந்துகொள்ளக்கூடிய ஒன்று எதை சார்ந்து இருக்கிறதோ அதுவாகவே மாறிவிடுகிற ஒன்று என்று நம்பினால் அப்படி உயிருக்கு அறிவிக்க கூடிய முற்றிலும் அறிவுமயமானது எதுவோ அதனை சேர்ந்து அறிவுமயமாகி விடுவது தான் முக்தி கெளதமரின் சித்தாந்தப்படி உடலோடும், மனதோடும் சம்மந்தப்பட்டதனால் தான் உயிர் உணர்வையும் அறிவையும் பெறுகிறது. உடலும் அறிவும் தனித்தனியான பொருள் இரண்டும் இணையுமே தவிர ஒன்றாகிவிட முடியாது. ஜடசம்மந்தபட்ட உயிர் உணர்வு பெற்று அந்த சம்மந்தத்தை உதறிவிட்டு அதாவது அறிவையும், ஜடத்தையும் சுவைத்து பார்த்துவிட்டு இவைகள் நிலையானது அல்ல என்று உணர்ந்து அவைகளை உதறிவிட்டு தனித்து நிற்பதே உயிர் அடையும் முக்தி என்கிறார் கெளதமர்.

கெளதமர் ஜடப்பொருளை பற்றி பேசுகிறார். உயிரைப் பற்றி பேசுகிறார். உயிர் அடையும் உன்னதமான நிலையை பற்றியும் பேசுகிறார் இவைகளெல்லாம் ஒழுங்குமுறைப்படி இயங்க வைப்பதற்கு காரணம் யார்? எது? என்பதை பற்றி பேசுகிறாரா? என்று கேட்டால் நிச்சயம் பேசுகிறார். இவைகளை இயங்க வைப்பது கடவுள் தான் என்று சந்தேகத்திற்கு இடமே இல்லாமல் பதிலும் தருகிறார். கடவுளை பற்றிய கெளதமரின் தத்துவம் மிகவும் சுகமானது. அந்த சுகத்தையும் சற்று நாம் அனுபவிக்கலாம்.

பிரபஞ்சத்திலுள்ள கண்ணுக்கு தெரிகிற கண்ணுக்கு தெரியாத எந்த ஒரு பொருளையோ விஷயத்தையோ எடுத்துக்கொண்டாலும் அவைகளை உருவாக்குவதற்கு உருவாக்கி இயக்குவதற்கு ஒரு சக்தி தேவை என்பது புலனாகும். இவைகளை அடிப்படையாக வைத்து பார்க்கும் போது அந்த சக்தி என்பது கடவுள் என்று கூற வேண்டிய நிலை வருகிறது. எதை ஆழமாக பார்த்தாலும் கடவுளின் தேவை என்பது தவிர்க்க முடியாததாக இருக்கிறது. அதனால் கடவுளை இல்லை அவர் வேண்டாம் என்று சொல்லுவதற்கு எந்த ஆதாரமும் கிடையாது. எனவே கடவுள் இருக்கிறார் அவர் தேவை என்பதில் எந்த சந்தேகமும் இல்லை.

ஆத்மா இருக்கிறது என்றால் அதற்கு உயிர் என்ற தன்மை இருக்கிறது கடவுள் இருக்கிறார் என்றால் அவருக்கு என்ன தன்மை இருக்கிறது? ஆத்மாவிற்கும் கடவுளுக்கும் உள்ள வித்தியாசம் என்ன? என்பதை பற்றி கெளதமர் சொல்கிறார். கடவுள் எல்லாம் வல்லவர் அவரால் எந்த நேரத்திலும் எதையும் ஆக்கவும் முடியும் அழிக்கவும் முடியும். ஆனால் ஆத்மாக்களால் அது இயலாது அதனால் தான் ஆத்மாவை ஜீவாத்மா என்கிறோம். எல்லாம் வல்ல எல்லாவற்றிலும் உயர்ந்த கடவுளை பரமாத்மா என்கிறோம். ஆத்மா அறிவு பெற வேண்டுமென்றால் உணர்வுகளை பெற வேண்டுமென்றால் இரண்டிலுமிருந்து விடுபட்டு முக்தியை அடைய வேண்டுமென்றால் கடவுளின் சம்மந்தம் நிச்சயம் வேண்டும். இது பொதுவான நியதி ஆனால் பரமாத்மாவான கடவுளுக்கு எந்த துணையும் எந்த உதவியும் தேவையில்லை

கபிலர் உலகில் தொன்னூற்று ஆறு வகையான தத்துவங்கள் இருப்பதாக கூறுகிறார். கெளதமரும் பதினாறு வித தத்துவங்களை பற்றி பேசுகிறார். ஆனால் இவர் தத்துவங்களுக்கு பதார்த்தங்கள் என்ற பெயரை தருகிறார். இந்த பதினாறு வித பதார்த்தங்களின் துணை கொண்டு கடவுளாக இருப்பவர் உலகத்தை படித்தும், காத்தும், அழித்தும் வருகிறார். அவர் ஒரு வினாடி கூட செயல் இல்லாமல் இருப்பது இல்லை என்கிறார். பதார்த்தங்களை கொண்டு இறைவன் உலகத்தை படைக்கிறார் என்றால் உலகம் தோன்றுவதற்கு முன்பே பதார்த்தங்கள் இருந்தன என்பது தெளிவாகிறது. அப்படி என்றால் பதார்த்தங்களை படைத்தது யார்? என்று கேட்டால் கெளதமர் அதற்கு பதார்த்தங்களை கடவுள் படைக்கவில்லை. அது எப்போதும் இருக்கிறது அதை கடவுள் பயன்படுத்தி கொண்டார் என்று பதிலை தருகிறார். அப்படி என்றால் கெளதமரின் கருத்துப்படி கடவுள் என்ற சக்தி உலகின் மூலகாரணம் அல்ல நிமித்த காரணம் என்பதாக நாம் எடுத்துகொள்ள வேண்டும்.

கெளதமரின் வாதங்களில் சரியும் இருக்கலாம். தவறும் இருக்கலாம் ஆனால், ஒன்று மட்டும் நிச்சயமானது. தத்துவமென்ற அறிவாராய்ச்சி துறையில் தர்க்கம் என்பதற்கு அறிவுப்பூர்வமான முக்கியத்துவத்தை முதன் முதலில் கொடுத்தது கெளதமர். அவர் தான் மேற்குலகம் சிந்திப்பதற்கு முன்பாக உலகத்தின் வளர்ச்சிக்கு அறிவு வளர்ச்சியே பிரதானம் என்று சிந்தித்து முடிவுக்கு வந்தார். சரியான அறிவு வளர சாரியான உபகரணங்கள் வேண்டும் அப்படி இருந்தால் தான் பெறப்பட்ட அறிவு அறிவாக இருக்கும் அல்லது அறிவீனமாக அழிவு சக்தியாக இருக்குமென்று முடிவு செய்தார். ஆன்மீக பாதைக்கு உணர்வு மட்டும் முக்கியமானது அல்ல. அறிவும் முக்கியமானது. அந்த அறிவை நமக்கு தட்டுப்பாடு இல்லாமல் வாரி வழங்கி தருவது கெளதமர் உபதேசித்த நியாய சித்தாந்தமாகும். இதை போற்றி பாதுகாப்பதில் நமக்கு நிறையவே பங்குண்டு.






Next Post Home
 
Back to Top