( அமிர்த தாரா தீட்சை பெறுவதற்கு...........!! click here )



மிர்த தாரா மந்திர தீட்சை நவம்பர் 26 ஞாயிறு அன்று கொடுக்கப்படுகிறது appointment பெற விரும்புபவர்கள் இந்த எண்ணிற்கு தொடர்பு கொள்ளுங்கள். +91-8110088846 

அமிர்த தாரா மந்திர தீட்சை !


    ள்ள அள்ள குறையாத அமுத சுரபி இருந்தாலும், அடங்காத ஆசை வானத்தை எட்டிப்பிடிக்க தாவி பறக்குமே அன்றி, இருப்பதை வைத்து திருப்தி கொள்ள பார்க்காது. இன்னும் வேண்டும் என்ற ஆசை, இது போதாது என்ற பேராசை கொண்ட மனிதர்கள் உலக வீதியில் நாலாபுறத்திலும் இருப்பதை நாமறிவோம். ஆயினும் அடிப்படை தேவைக்கு கூட வசதியும், வாய்ப்பும் இல்லாமல் அல்லாடும் ஜீவன்களை அன்றாடம் பார்க்கிறோம் லட்சக்கணக்கில்.

காரும், பங்களாவும் வேண்டுமென்று ஆசைப்படவில்லை. அந்த அப்பாவி ஜீவன்கள் பசிக்கும் பட்டினிக்கும் உணவும், உடம்பை மறைக்க ஆடையும், வெயிலுக்கும், மழைக்கும் ஒதுங்க ஒரு குடிசை வேண்டுமென்று நியாயமாக விரும்புகிறார்கள். அவர்களுக்கு அது கிடைக்கவில்லை. வாழ்வதற்கு திண்ணை கூட இல்லாமல், பல்லாயிரம் பேர்கள் தவிக்கும் போது ஒரு மனிதனுக்கு ஒன்பது வீடுகள் இருக்கிறது. இது சமுதாயத்தின் சீர்கேடா? இயற்கையின் சாபமா? ஆண்டவனின் திருவிளையாடலா?



 வாங்குவது ஒற்றை சம்பளம், பசியாற வேண்டியதோ ஏழு வயிறுகள். இதில் அன்றாடத்தேவையை எப்படி பூர்த்தி செய்வது? பிச்சைக்காரனை போல் தெருவிலே வாழவும் முடியவில்லை. பணக்காரனை போல் குளிரூட்டப்பட்ட அறையினில் உறங்கவும் முடியவில்லை. இரண்டிற்கும் நடுவில் ஊசலாடும் நடுத்தர உயிர்களும், இந்த பூமியில் எண்ணில் அடங்காமல் இருக்கின்றன.

பசித்தவன் சோறு வாங்க பணம் கேட்கிறான். நடுத்திர மனிதனும் நல்லவண்ணம் வாழ பணம் கேட்கிறான். பணக்கார வர்க்கத்தில் இருப்பவன் கூட இன்னும் வசதிகளை அதிகப்படுத்த வேண்டுமென்று பணம் கேட்கிறான். எவருமே பணத்தை வேண்டாம் என்று ஒதுக்குவார் இல்லை. உலகே மாயை, வாழ்வே மாயை என்று சந்நியாசம் சென்றவனுக்கு கூட வழிபாடு நடத்த இந்த காலத்தில் பணம் தேவைப்படுகிறது.

உடல் முழுவதும் எண்ணெயை பூசிக்கொண்டு உருண்டாலும், ஓட்டுவது தான் ஒட்டுமென்று அறிவுக்கு தெரியும். ஆனால் ஆசை, அறிவை வேலை செய்ய விடுவது இல்லை. எந்த வகையிலாவது பணத்தை தேடு என்று சரீரம் என்ற குதிரையை சாட்டையால் சொடுக்கிய வண்ணமே இருக்கிறது. மனிதன் அறிவைத்தேடி ஓடுகிறானோ இல்லையோ அன்பைத்தேடி அலைகிறானோ இல்லையோ பணத்தை தேடி நித்த நித்தம் அலைபாய்ந்து கொண்டே இருக்கிறான். ஓயாமல் உழைக்கிறான், உறங்காமல் பாடுபடுகிறான். ஆனாலும் அவன் கைகளில் தேவைக்கான செல்வம் கிடைக்கவில்லை.


இந்த நிலையிலிருந்து தப்பிக்க அதிர்ஷ்டப்படி பெயரை மாற்றிக்கொண்டால், நல்லது நடக்குமா? அதிர்ஷ்ட கற்களை அணிந்தால் சுகம் கிடைக்குமா? அஞ்சனங்கள், யாகங்கள் மற்றும் பரிகார பூஜைகள் செய்தால் நிலைமையில் கொஞ்சமேனும் மாறுதல் ஏற்படுமா? என்று துடியாக துடிக்கிறான். இவைகள் சில நேரங்களில் பலன்களை துல்லியமாக தருகிறது. பல நேரங்களில், பண செலவாகவே முடிகிறது. இதனால் சம்மந்த பட்டவனின் மனம் தள்ளாடுகிறது. சாஸ்திரம் என்பதும், பரிகாரம் என்பதும் பயனற்ற செயலா? அதில் பயன் இல்லையா? என்ற சந்தேக மேகம் கருமையாகி மின்னலாக வெட்டி இடியாகவும் இடிக்கிறது.

இவர்கள் ஒன்றை தெரிந்து கொள்ள வேண்டும். பெயரை மாற்றுவதும், நவரத்தினங்கள் அணிவதும், பரிகார பூஜைகள் நடத்துவதும் நமது முன்னோர்கள் சொன்ன வழிகள் தான் என்பதில் சந்தேகம் இல்லை. அவைகள் சக்தி வாய்ந்தவைகள் என்பதில் மாற்றுக்கருத்து இல்லை. ஆனால் அவைகள் அனைத்துமே நமக்காக, நமது முன்னேற்றத்திற்காக, வெளியில் செய்யப்படும் ஏற்பாடுகள், புறக்கருவிகள். அவைகளில் சக்தி அலைகள் நமது உடம்பிற்குள் சரியான கோணத்தில் புகுந்தால் மட்டுமே பயனைத்தரும். உட்புகவில்லை என்றால் எதிர்பார்த்தது கிடைக்காது.

எனவே நமது எண்ணங்கள் நிறைவேறுவதற்கு புறக்காரணங்களை மட்டுமே மேற்கொள்ளாமல், வேறு சில அகக்காரியங்கள் இருக்கிறதா? என்பதை யோசித்து பார்க்க வேண்டும். காரணம் நமது சாஸ்திரங்களும், வேத நூல்களும் நமக்கு தேவையான அனைத்தும் நமக்குள்ளேயே மறைந்திருப்பதாக சொல்கின்றன. அந்த சக்திகளை கண்டுபிடித்து, உசுப்பி விட்டால் நடக்காததும் நடக்கும். நடக்கவே முடியாததும், முடியாது என்று ஓரங்கட்டபட்டவைகளும் நடக்கும் நடந்தே தீரும் அது எப்படி?


மனித உடம்பு இருக்கிறதே இது ஒரு அற்புதமான பொக்கிஷம். இந்த பொக்கிஷத்திற்குள் விலைமதிக்க முடியாத புதையல்கள் பல இருக்கிறது. அதில் சில மனித கண்ணுக்கும், விஞ்ஞான அறிவிற்கும் தெரியும். பல புலன்களால் உணரமுடியாதவைகள். காட்சிக்கும், கருத்துக்கும் வரமுடியாதவைகள். ஆனால் சத்தியமான சாஸ்வதங்கள். கண்ணுக்கு புலப்படாத இந்த மர்ம உறுப்புகளில் தான் பிரபஞ்ச ரகசியம் பொதிந்து கிடக்கிறது. அதனால், தான் அண்டத்தில் உள்ளது பிண்டத்தில் உள்ளது என்று நமது பெரியவர்கள் கூறினார்கள்.

பிரபஞ்ச வெளியில் சில மந்திர ஓசைகள் மிதந்து கொண்டிருக்கின்றன அவைகளை ஈர்க்கும் ஆற்றல் நமது உடம்பிற்கு உள்ளே மறைந்து இருக்கிறது. அந்த ஆற்றல் விழிப்போடு செயல்பட நாம் சில ஓசைகளை, மெளனமாக குறிப்பிட்ட ரிதத்தில் ஏற்படுத்த வேண்டும். அந்த ரித அதிர்வுகள் நமது சக்தி மையங்களை பிரபஞ்ச ஓசைகளோடு ஒருங்கிணைத்து விடும். அப்போது இறைவனின் ஆற்றல் நமக்குள் பெருக்கெடுத்து ஓடும். அந்த நேரம் நாம் விரும்புவது அனைத்தும் கிடைக்கும். நமக்கு தேவையானது எல்லாமே நம்மை தேடி வரும்.

மெளனமான ரிதங்கள் என்றால் என்ன? அதை எப்படி பெறுவது? அதன் பெயர் என்ன? என்ற ஆர்வம் எல்லோருக்குமே ஏற்படும். அதன் பெயர் நாம் அனைவரும் அன்றாடம் அறிந்த பெயர் தான். தினசரி பயன்படுத்தும் பெயரே தான் சந்தேகமே இல்லை. நம்புகிறவர்களும், நம்பாதவர்களும் திரும்ப திரும்ப சொல்லும் மந்திரம் என்பதே அந்த பெயர். மந்திரம் சொல்லி அர்ச்சனை செய்யலாம். மந்திரம் சொல்லி தியானம் செய்யலாம். மந்திரம் சொல்லி மாயாஜால வேலை கூட செய்யலாம். மந்திரம் சொன்னால் செல்வம் கிடைக்குமா? மந்திரம் பணத்தை அடைவதற்கு உதவுமா? அப்படி ஒரு மந்திரம் இருக்கிறதா? அது என்ன மந்திரம்? என்று நீங்கள் கேட்பது எனக்கு நன்றாக கேட்கிறது. ஆம், செல்வத்தை தரும் மந்திரம் இருக்கிறது அதன் பெயர்.



    அமிர்த தாரா மந்திரம்   

சிலருக்கு சிரிப்பு வரும், சிலருக்கு அவநம்பிக்கை வரும். சிலர் இது எதோ ஏமாற்று வித்தை என்றும் நினைக்கத்தோன்றும். யார் எப்படி நினைத்தாலும் இது சத்தியம். இது உண்மை. நீங்கள் எந்த நிலையில் இருந்தாலும், எவ்வளவு ஆழமான பள்ளத்தில் கிடந்தாலும், உங்களை தூக்கி நிமிர்த்தி சமுதாயம் என்ற கோபுரத்தின் மேலே, உங்களை உட்கார வைக்கும் ஆற்றல் இந்த மந்திரத்திற்கு உண்டு. இதை நம்பி கெட்டவர்களை விட, நம்பாமல் கெட்டவர்கள் தான் அதிகம். இவ்வளவு உறுதியாக இந்த விஷயத்தை நான் பேசுவதற்கு காரணம் இருக்கிறது. முதலில் மந்திரம் என்றால் என்ன? அது நம்மை எப்படி வழிநடத்தும் என்ற தொழில்நுட்பதை நீங்கள் புரிந்து கொண்டால் அந்த காரணம் உங்களுக்கே தெளிவாகி விடும்.

இயற்கை சக்திகளின் அதிபதிகள் தேவதைகள். மந்திரங்கள் என்பது தேவதைகளின் உருவமாகும். அதாவது உண்மையில் தேவதைகள் என்பதே மந்திரங்கள் தான். கடவுளும், தேவதைகளும் இரண்டு வடிவாக இருப்பதாக நமது ஞானிகள் கூறுகிறார்கள். ஒன்று ஒளி வடிவம். இன்னொன்று ஒலி வடிவம். ஒருவகையில் இரண்டுமே ஒன்றுதான். வெளிச்சம் சத்தமாக வருகிறது எனலாம். மந்திரங்கள் என்பதும் சத்தமாக இருக்கின்ற தேவதைகளே. குறிப்பிட்ட தேவதை, குறிப்பிட்ட வரத்தை கொடுப்பது போன்று குறிப்பிட்ட மந்திரம் குறிப்பிட்ட பலனை தருகிறது.

மந்திரங்கள் என்பது ஓசைகளின் கூட்டமைப்பு. ஓசைகள் இல்லாமல், உலகம் இல்லை. உயிர்கள் இல்லை. உடலும் இல்லை. இந்த உலகில் காணப்படும் அனைத்துமே ஓசையிலிருந்து தான் வந்ததாகும். கிறிஸ்தவ மதமும் கூட, இதை ஒத்துக்கொள்கிறது. விவிலியம் முதலாம் அதிகாரத்தில், ஆதியில் வார்த்தை இருந்தது. அந்த வார்த்தை தேவனாக இருந்தது என்று வருகிறது. இதைதான் இந்து மதம் விவிலிய காலத்து முன்பே நாத விந்து என்றது. இறைவனை வேத மந்திர சொரூபன் என்றது.

ஓசைகள் ஒன்று என்றாலும், சமுத்திரத்தில் பல துளிகள் சேர்ந்து ஒரு பேரலையை உற்பத்தி செய்வது போல, ஓசையிலும் பல சிறிய ஓசைகள் உண்டு. அவைகள் எண்ணிக்கையில் அடங்காதவைகள். நேற்று பிறந்த, இன்று பிறந்திருக்கிற, நாளை பிறக்கப்போகிற அனைத்து மனிதர்களுக்குமே தனித்தனியான பிரத்தியேகமான ஓசைகள் இருக்கின்றன. இப்படி நான் மட்டும் கூறவில்லை. நமது வேதங்களும், சாஸ்திரங்களும் கூறுகின்றன. வாடகை வீடுகள் ஆயிரம் இருந்தாலும், நமக்கென்று உள்ள சொந்த குடிசையில் கிடைக்கின்ற சுதந்திரமும் சுகமும் வேறு எதிலும் கிடைக்காது அல்லவா? அதைப்போல ஆயிரம் மந்திரங்கள் இருந்தாலும், நமக்கென்று தனியாக இருக்கும் மந்திரத்தை தேர்ந்தெடுத்து சொன்னால் தான் நமது சொந்த தேவைகள் பூர்த்தியாகும்.

இந்த ஆடை எனக்கு பொருத்தமானது என்று தேர்ந்தெடுக்க முடியும். இந்த கார் எனக்கு பிடித்திருக்கிறது என்று தீர்மானத்திற்கு வரமுடியும். இந்த தண்ணீரில் தான் குளிப்பேன் என்று கூட முடிவு செய்து விட முடியும். காரணம் இவைகள் அனைத்துமே வெளியில் இருப்பது. கண்ணுக்கு தெரிவது. பத்து பேருக்கு அறிமுகமானது. மந்திரம் என்பது அப்படி இல்லையே கண்ணுக்கும், காட்சிக்கும் புலப்படாத சூட்சமம். அது சாதாரண மந்திரத்தையே அடையாளம் காணுவது மகாசிரமம். எனக்கென்று உரியதை எப்படி தேர்ந்தெடுக்க முடியும்? என்று பலரின் நெஞ்சம் குழம்பும்.

இந்த உலகில் பலகோடி மனிதர்கள் இருக்கலாம். ஒவ்வொரு மனிதனுக்கும் தனித்தனி சுபாவங்கள் இருக்கலாம். விந்தையான பழக்கங்கள், விசித்தரமான சூழ்நிலைகள் எண்ணிப்பார்க்க முடியாத எண்ணங்களின் அதிர்வலைகள் என்று ஆயிரம் இருந்தாலும், அனைத்து மனிதர்களுமே மூன்று குணங்களுக்குள் அடங்கி விடுவதாக நமது வேதங்கள் சொல்கிறது. வேதங்கள் சொல்வதை பல்லாயிர ஆண்டுகள் காலதாமதம் செய்து விஞ்ஞானமும் இப்போது ஒத்துக்கொள்கிறது. உறுதியோடு இருக்கும் சத்வம், ஓடிக்கொண்டே இருக்கும் ராஜசம், ஒரே இடத்தில் இருக்கும் தாமசம் இவைகள் தான் அந்த மூன்று குணங்கள். இந்த மூன்று குணத்தில் மங்கோலியன், ஆப்ரிக்கன், ஆசியன், ஐரோப்பியன் என்று மனித குலங்கள் அனைத்துமே அடங்கி விடுகிறது.

ராஜசம், தாமசம், சத்வசம் ஆகிய மூன்று குணங்களும் தனித்தனியாகவோ ஒருங்கினைந்தோ செயல்படுவது கிடையாது. ராஜசத்திற்குள் சத்வசமும், சத்வசத்திற்குள் தாமசமும் கலக்கின்றன. அப்படி கலக்கும் போது, விகிதாசாரங்கள் மாறுபட்டு, பல்லாயிரக்கணக்கான குணங்களாக சுபாவங்களாக உருவெடுக்கின்றன. அப்படி பலகோடி குணங்கள் உருவானாலும், அவற்றின் வேர்களாக இருப்பது முக்குணங்களே ஆகும்.

மனித குணங்கள் மூன்று என்று தரம்பிரித்த நமது முன்னோர்கள், மனிதனின் லெளகீக தேவைகளை பூர்த்தி செய்யும் மந்திரங்களையும் மூன்று பகுதிகளாக பிரித்தார்கள். புலன்கள் ஒவ்வொன்றிற்கும் ஒன்றோடு ஒன்று கலந்து பல்வேறுபட்ட கலவைகள் இருப்பது போலவே மந்திரங்களுக்கும், லட்சக்கணக்கான கலவைகள் உண்டு. அந்த கலவைகளின் சூத்திரத்தை கற்றவர்களுக்கு இன்னாருக்கு இந்த மந்திரம் சொந்தமானது என்று முடிவுக்கு வந்து விட முடியும். இந்த இடத்தில் தான் மந்திர சாஸ்திரம் பயில்வதற்கு குரு ஒருவரின் ஒத்தாசை அவசியமாகிறது.


குரு என்பவர், மந்திரத்தின் சூட்சமம் அறிந்தவர், ஒவ்வொரு மந்திரத்தின் அதிர்வும் எத்தகைய எதிர்விளைவுகளை ஏற்படுத்தும் என்பது, அவரது அனுபவத்தில் தெரியும். சிலர் ஞானிகளும், முனிவர்களும், ரிஷிகளும், குருவானவர்களும் மந்திரத்தை உருவாக்கியவர்கள். ஒரு கவிதையை போல, காவியத்தை போல தங்களது புலமையினால் மந்திர சாஸ்திரத்தை உண்டாக்கியவர்கள் என்று நினைக்கிறார்கள் இது முற்றிலும் தவறு. மந்திரம் நாற்காலி அல்ல உருவாக்குவதற்கு. அது கிணறும் அல்ல பத்துபேரின் கூட்டு முயற்சியால் தோண்டுவதற்கு. அது தானாக தோன்றிய சுயம்பு. எப்போதுமே பிரபஞ்ச வெளியில் இருந்து கொண்டே இருக்கும். சாஸ்வதம் ரிஷிகளும், ஞானிகளும் அந்த சாஸ்வதத்தை காதுகளால் மட்டும் கேட்கவில்லை. கண்களாலும் பார்த்தார்கள். அதனால் தான், அவர்களுக்கு மந்த்ர த்ரஷ்டா என்று பெயர். அதாவது அவர்கள் மந்திரங்களை நேருக்கு நேராக நமக்கு பார்த்து சொன்னவர்கள். அந்த மந்திரங்கள் ஏடுகளில் எழுதப்பட்டது மிகவும் சொற்பம். குரு பரம்பரை வழியாக வாழையடி வாழை என வந்து கொண்டு இருப்பதே அதாவது எழுதப்படாத மந்திரங்களே மிக அதிகம்.

பரம்பரையாக குரு உபதேசம் பெற்று வருகின்ற குருமார்கள், இந்த மந்திரர்களை இன்னாருக்கு இன்னது என்று அடையாளம் கண்டு கொடுப்பதில் வல்லவர்கள். அவர்களுக்கு மட்டும் அந்த திறன் எப்படி கிடைக்கிறது? என்று யோசிப்பதில் பொருள் இல்லாமல் இல்லை. ஒவ்வொரு மனிதனும் மூன்று வகையான உடம்பை பெற்றிருக்கிறான் ஒன்று உணவுகளால் ஆன சரீரம். இரண்டாவது உணர்வுகளால் ஆன மனது. மூன்றாவது அதிர்வுகளால் ஆன வெளிச்சம். இப்படி சொல்வது சற்று குழம்பலாம். மூன்றாவது சொல்லப்பட்ட விஷயம் என்னவென்று தெரியாமல் தடுமாறலாம்.

ஒவ்வொரு மனிதனுக்கும் அவனது உடம்பை சுற்றி இயற்கை ஒரு ஒளிவட்டத்தை கொடுத்திருக்கிறது. அது வெண்மை, நீலம், சிவப்பு மற்றும் மஞ்சள் என்று பலவகை வண்ணங்களால் ஆனது. ஒவ்வொரு வண்ணமும் குறிப்பிட்ட அந்த மனிதனின் எண்ணங்களை, ஆத்மாவின் தன்மையை அடையாளப்படுத்துவது ஆகும். உதாரணமாக ஊதா நிறத்தில், ஒருவனை சுற்றி ஒளிவட்டம் இருந்தால் அவன் கடினமான சித்தம் கொண்டவனாக இருப்பான். வெள்ளை மற்றும் மஞ்சள் நிறத்தில் ஒளிவட்டம் இருந்தால் அவன் மலர்ச்சியானவனாக இருப்பான். இந்த வட்டத்தை என்னவென்று பார்க்கும் ஆற்றல் யோகிகளுக்கும், ஞானிகளுக்கும், இயற்கையாகவே தெய்வீக சக்திகள் நிறைந்த ஒருசில மனிதருக்கும் உண்டு.

எனது வாழ்வின் அனுபவத்தில் நான், அன்று முதல் இன்றுவரை அதாவது எனக்கு விபரம் தெரியாத காலம் துவங்கி இன்றுவரை எனக்குள் இருக்கும் ஒரு தன்மை என்னவென்றால் ஒருமனிதனை நேருக்கு நேராக நான் பார்க்கும் போது அவனது எண்ண அதிர்வுகள், சில வண்ண நிறங்களாக வெளிப்படுவதை உணர்வேன். இப்போது எனது அனுபவமும், எனது பயிற்சியும் அந்த வண்ணம் என்பது மனிதனை சுற்றி இருக்கும் ஆரா என்பதை நன்றாக அறிய வைக்கிறது. இந்த ஆராவை உன்னிப்பாக கவனித்தால், ஒருவன் ராஜசகுனம் கொண்டவனா, சத்வசத்தின் வசம் இருப்பவனா, தாமசமானவனா என்பதை சுலபமாக கணித்து விட முடியும். இப்படி கணிக்கும் ஆற்றலும், மந்திர சாஸ்திர தேர்ச்சியும் இருந்தால் ஒவ்வொரு மனிதனுக்கும் தனித்தனியாக உள்ள மந்திரங்கள் இதுவென்று அறிந்து கொள்ளலாம்.

நான்கு வேதங்களில் கூறப்படுகிற அனைத்து வார்த்தைகளுமே மந்திரங்கள் தான். வேதங்களில் உள்ள வார்த்தைகளுக்கு பொருளை தேடுவதை விட, அதன் வார்த்தை ஒலிகளில் மறைந்து கிடக்கும் சக்தியை தேடுவது தான் புத்தி உள்ளவர்களுக்கு அழகு என்று பெரியவர்கள் கூறுவார்கள். வேத மந்திரங்கள் தவிர பல ரிஷிகள் தங்களது தவ வலிமையால் கண்டறிந்த மந்திரங்கள் நிறைய உண்டு. அவைகளை கொண்டு தான் மந்திர சாஸ்திரம் உருவாக்கப்பட்டிருக்கிறது. இந்த மந்திரம் தேவதா மந்திரம், பாராயண மந்திரம், பீஜ மந்திரம் என்ற மூன்றுவகை இருக்கிறது.

தேவதா மந்திரம் என்பது சில வரிகளை கொண்டதாகும். இதற்கு உதாரணமாக காயத்திரி மந்திரம், மஹா மந்திரம் போன்றவைகளை சொல்லலாம். பாராயண மந்திரம் என்பது நீண்ட பல சொற்றொடர்களை கொண்டதாகும். ருத்ரம், விஷ்ணு சகஸ்ராநாமம், ஸ்ரீ சூக்தம் போன்றவைகள உதாரணமாக காட்டலாம். பீஜ மந்திரங்கள் என்பது இரண்டு அல்லது மூன்று எழுத்தில் முடிந்து விடும் சக்தி மிகுந்த ஒசைகளாகும். இந்த ஓசைகள் இல்லாமல் உலகம் இல்லை. இந்த ஓசைகளுக்குள் தான் நமக்கு வரம் தரும் சக்தி மறைந்து கிடக்கிறது. நமக்கான பீஜ மந்திரத்தை குருமூலம் உபதேசம் பெற்று மீண்டும் மீண்டும் அந்த மந்திரத்தை நாம் சொல்கிற போது, அந்த மந்திர அதிர்வு நமது உடம்பிற்குள் மறைந்து கிடக்கும் சக்தி மையங்களை விழிப்படையச்செய்கிறது. அப்படி விழிப்படைந்த சக்தி மையங்கள் பீஜ மந்திரங்களின் அதிர்வுகளோடு கலக்கும் போது பிரபஞ்ச ஆற்றலை மிக சுலபமாக ஈர்க்கிறது அதன் பிறகு நாம் நினைத்தது நடக்கிறது.

மனிதப்பிறவி என்பதே இறைவனின் ஆற்றலை உணர்ந்து, அவனது அருளில் கரைந்து அவனுக்குள் ஐக்கியமாகி, முக்தி அடைவது தான். முக்திக்கு முன்னால் பணம், பதவி, பகட்டு என்பவைகள் வெறும் தூசுக்கு சமம். ஞானிகளாக இருப்பவர்கள், சாதாரண மனிதர்கள் முக்தி அடைவதற்கு வழிகாட்ட வேண்டுமே தவிர அதை விட்டு விட்டு செல்வத்தை பெறவும், இகவுலக வாழ்வில் சுகத்தை பெறவும், மந்திரங்களை வகைப்படுத்தி வைத்திருப்பது சரியான தர்மம் தானா? என்று சிலர் யோசிக்க கூடும். அவர்கள் ஆதிகால மனிதன் பசிக்காக ஓடி ஆடி வேட்டையாடிய காலத்தில் பெரிய அளவில் சிந்திக்கவில்லை. வேளாண்மையில் புகுந்து பசியாறிய பிறகே தனது சிந்தனையை கூர்மைப்படுத்தினான் என்பதை அறிய வேண்டும். அதாவது மனிதனுக்கு லெளகீக தேவைகள் முடிந்த பிறகே பரமார்த்திக தேவைகளை பற்றி யோசிப்பான் என்பதை நினைவில் வைக்க வேண்டும்.

உப்புக்கும், சீனிக்கும், செப்பு காசுக்கும் அலைந்து  கொண்டிருந்தால் ஆத்திகன் கூட நாத்திகன் ஆகிவிடுவான் என்பது மகாகவி பாரதியின் சக்திய வாக்கு. அதனால் தான் இறைவனை கண்ணார காண்பதற்கு மந்திர ஜெபங்களை உருவாக்கிய நமது முன்னோர்களே, செல்வங்களை பெறுவதற்கும் மந்திர ஜெபங்களை உருவாக்கினார்கள். இன்றைய மனிதர்களுக்கு தேவைகள் அதிகம் இருக்கிறது. தவிர்க்க முடியாத கடமைகளும் அதிகம் இருக்கிறது. இதனால் பணம் என்பதை தேடி அலைய வேண்டிய பரிதாபகரமான சூழலும் இருக்கிறது. இந்த பெரிய பாதாளத்தை தாண்டி வெளியில் வந்தால் தான், அவர்கள் இறைவன் என்ற மகாசமுத்திரத்தை உணர முடியும். எனவே அவர்களை வறுமைக்கடலை தாண்டவைக்க வேண்டிய கடமை நமக்குண்டு. சுவாமி விவேகனந்தர் கூட, பசித்தவன் முன்னால் வேதம் படிக்காதே! சாதம் படை என்று சொன்னார் அதனால் தான் நானறிந்த மந்திர சாஸ்திரத்தை இதுவரை பலருக்கும் கொடுத்து அவர்கள் கடலை கடக்க துணையாக நின்றிருக்கிறேன்.

நிறைய அனுபவங்களை என்னால் கூற இயலும். ஆனால் அத்தனைக்கும் இங்கே இடம் போதாது. மந்திரம், தந்திரம் இவைகள் எல்லாம் இந்து மதத்தில் உள்ள மூடநம்பிக்கைகள் என்று மிக ஆழமான முறையில் பிரச்சாரம் செய்து வரும் பெந்தகொஸ்தே சபையை சேர்ந்த ஒரு நண்பர் எனக்கு உண்டு. அவர் எந்த அளவிற்கு கர்த்தரின் மீது பக்தி வைத்திருந்தாரோ, அதே அளவிற்கு கர்த்தர் அவர்மீது அன்பு வைத்து, அவரை சோதித்து பார்க்க வறுமையை கொடுத்திருந்தார். அவரிடம் ஒரு குறிப்பிட்ட மந்திரத்தை கொடுத்து, இது உங்களுக்கான மந்திரம் சொல்லி பாருங்கள். உங்கள் வறுமை தீரும். மந்திரம் என்பது மதம் சார்ந்தது அல்ல, அது ஒரு ஆன்மீக விஞ்ஞானம். எனவே எனக்காக சொல்லுங்கள் என்றேன். அவர் என் மீது கொண்ட மரியாதையால் அரை மனதோடு கர்த்தரிடம் மன்னிப்பு கேட்டபிறகு சொல்லி வந்தார். நாளடைவில் அவரது வறுமை மறைந்தது. இன்று பாளையங்கோட்டையில் சொந்த வீடு, மனைவி, மக்கள், தொழில் என்று நலமோடு வாழ்கிறார்.

இதை எதற்காக இங்கு சொல்கிறேன் என்றால், மந்திரங்களை நம்பிக்கை இல்லாமல் சொன்னால் கூட அது பலன் தரும். நிச்சயம் கைவிடாது. அதே நேரம் மந்திரங்கள் இந்துக்களுக்கும், இந்து மதத்தில் நம்பிக்கை கொண்டவர்களுக்கும் மட்டுமே சொந்தமானது அல்ல என்பதற்காகவே மந்திரம் காற்றை போல, நீரை போல, ஆகாயத்தை போல எல்லோருக்கும் பொதுவானது. மந்திரம் என்ற நதி, தாகத்தோடு தன்னிடம் வரும் அனைவருக்கும் பரிவு காட்ட தயாராக இருக்கிறது. நாம் அந்த நதியை நோக்கி நடந்து செல்ல தயங்கி கொண்டிருக்கிறோம். நமது தயக்கத்தையும், மயக்கத்தையும் தூக்கி தூர வைத்து விட்டு மந்திர நதியில் குளிக்க முற்படவேண்டும்.

நான் இப்போது சொல்லிவருகிற மந்திரம் பணத்தை மட்டும் தான் கொடுக்கும் என்று தவறாக நினைக்கவேண்டாம். நமது வாழ்வில், நமக்கென்று ஏற்பட்ட துயரங்கள் அனைத்தையுமே தடுத்து ஆனந்தலகரியை மட்டுமே கொடுக்கின்ற அதிசய அட்சயபாத்திரம் இந்த மந்திரமாகும். நோய்கள் உனது தொல்லையா? அதை இந்த மந்திரம் தீர்க்கும். இல்லற வாழ்க்கை அமையவில்லையே? என்ற வருத்தமா அதையும் இந்த மந்திரம் கொடுக்கும். குடும்பத்தில் கணவன்-மனைவி இணங்குவதில் சங்கடமா? அதையும் இந்த மந்திரம் தீர்க்கும். மழலை செல்வம் இல்லையே? என்ற வருத்தம் இருப்பவர்களுக்கு கூட மருந்தாக இந்த மந்திரம் அமையும். சுருக்கமாக சொல்வது என்றால், உங்களுக்கு வரும் எல்லாவிதமான சந்தோஷ கேடுகளையும் இந்த மந்திரம் எதிர்த்து போராடி உங்கள் இதயத்தில் அமைதி பூங்காற்று வீசச்செய்து அங்கே இறைவனை குடியேற்றி விடும்.

தாகம் தீர்க்கும் நதி எதிரே வருகிறது. குளிர்ச்சியை தரும் தென்றல் உங்கள் வீட்டு வாசலில் வீசுகிறது. வாசனை நிறைந்த மல்லிகை பூ உங்கள் பந்தலில் படர்ந்திருக்கிறது. சந்தன குழம்பை வாரி இறைக்கும் வண்ண நிலவு நீலவானில் பவனி வருகிறது. நீங்கள் மட்டும் ஏன் கதவை சாற்றி நாலு சுவற்றிற்குள் உங்களை சிறைப்படுத்தி கொள்ள வேண்டும். உங்களது விடுதலைக்கு உத்திரவாதம் அளிக்க, உங்கள் சுகங்களுக்கு சரியான மேடை அமைத்து தர, இதோ நமது யோகிகள் தந்த மந்திரம் என்ற அமுதகலசம் இருக்கிறது. உங்களுக்கு பரிமாற நான் குருமார்களிடம் கற்ற மந்திர விருந்தை உங்களுக்கு படைக்க தயாராக இருக்கிறேன். பகிரங்கமாக இருகரம் நீட்டி உங்களை வரவேற்கிறேன். வாருங்கள் துயரங்களை வெல்வோம்...



      அமிர்த தாரா மஹாமந்திர தீட்சை நவம்பர்  26  ஞாயிறு  அன்று கொடுக்க படுகிறது மேலும் விபரங்களை தெரிந்து கொள்ள கீழே உள்ள தொலைபேசி எண்ணிற்கு தொடர்பு கொள்ளவும்.



நேரடி தீட்சை :-   Cell:- 8110088846

தொலைபேசி எண் :-




அமிர்த தாரா மஹாமந்திர தீட்சையின் பயன்கள்:

  • செல்வமும், செல்வாக்கும் பெருகும்.
  • வியாபாரம் அபிவிருத்தியாகி, கோடிஸ்வர யோகம் தரும்.
  • குடும்பத்தில் அமைதி நிலவும்.
  • கணவன்-மனைவி சிக்கல்கள் தீரும்.
  • நல்ல திருமண வாழ்க்கை உடனடியாக அமையும்.
  • குழந்தை பாக்கியத்தை பெறலாம்.
  • குழந்தைகள் வளர்ச்சி காண்பார்கள்.
  • கல்வி தடையில்லாமல் வளரும்.
  • வேலை கிடைக்கும். அயல்நாட்டு யோகம் வரும்.
  • நவக்கிரஹ தோஷங்கள் விலகும்.
  • செவ்வாய் தோஷம் தீர்வுக்கு வரும்.
  • சனி மற்றும் ராகு-கேது தோஷம் தீரும்.
  • நீண்ட நாள் நோய்கள் விலகும்.
  • தீய சக்திகளின் பாதிப்புகள் அகலும்.
  • தெய்வ அனுக்ரஹம் கிடைக்கும்.

 ------> இனி உஜிலாதேவி பதிவுகளை செல்பேசியிலும் வாசிக்கலாம் அதற்க்கு நீங்கள் செய்யவேண்டியது Google Play‎ Store -க்கு சென்று Ujiladevi என்று டைப் செய்து நமது Apps உங்கள் தொலைபேசியில் Download  செய்து கொள்ளுங்கள் அல்லது  

நேரடியாக Download செய்ய கிழே கிளிக் செய்யவும் 

-----------------------------------------


யோகியின் ரகசியம் !


அண்டங்களின் நாயகி !


சித்தர் ரகசியம் - 24


   ந்து சமயம் என்ற பொதுப் பெயரால் இன்று அழைக்கப்படுகிற நமது சனாதன தர்மத்தில் ஆறு பெரும் பிரிவுகள் உள்ளன. சூரியனை கடவுளாக வழிபடும் செளரம், சுப்ரமணியனை வழிபடும் கெளமாரம், கணபதியை போற்றி வணங்கும் காணாபத்தியம், சிவனை தொழும் சைவம், திருமாலை மங்களாசாசனம் செய்யும் வைஷ்ணவம், சக்தி தேவியை வணங்கி மகிழும் சாக்தம் என்ற ஆறு பிரிவுகள் மிகவும் பிரபலமானது. 

ஒருகாலத்தில் இந்த ஆறு பிரிவுகளும் தனித்தனி மதங்களாக இயங்கி மக்களை வேற்றுமையில் ஆழ்த்தி வந்தது. சனாதன தர்மம் பிரிந்து கிடந்தால் அதற்கு எதிராக அசுர வளர்ச்சி பெற்று வந்த ஜைனம், பெளத்தம் போன்ற மதங்கள் கபலீகரம் செய்துவிடும் என்று அறிவு பூர்வமாக யோசனை செய்து ஆதி சங்கரர் ஆறு பிரிவுகளையும் ஒரே பிரிவுகளாக்கி தனித்தனி வழிபாட்டு முறைகளை ஏற்படுத்தினார். 

இந்த ஆறு பிரிவுகளில் எது சிறந்தது எது உயர்ந்தது என்று யாராலும் கணித்துக் கூற முடியாது. காரணம் ஆறு மதங்களின் மிக முக்கியமான நோக்கமே இறைவனை உணர்ந்து அவனது திருவடிகளை சரணடைவது ஒன்றே ஆகும். 

சைவம் வைஷ்ணவம் இவை இரண்டும் பெருவாரியான மக்களால் பாரத தேசம் முழுவதும் பின்பற்றப்பட்டு வந்தாலும் வடக்கு தெற்கு கிழக்கு மேற்கு என்ற பேதங்கள் இல்லாமல் எல்லா சமயப் பிரிவு மக்களும் சக்தி வழிபாட்டை ஏற்றுக்கொண்டார்கள் என்று தான் கூறவேண்டும். சைவத்திற்கும் வைணவத்திற்கும் குடுமிபிடி சண்டை வரலாற்று காலத்தில் நடந்தது என்றாலும் கூட, சக்தியை திருமாலின் தங்கையாகவும் சிவனாரின் துணைவியாகவும் இருபிரிவினர்களுமே ஏற்று வழிபட்டார்கள். 

கணபதியை வணங்குபவர்கள் கந்தனை வணங்குபவர்கள் அன்னை சக்தியை புறக்கணித்து விடவே முடியாது. காரணம் கணபதி கந்தன் இரண்டு பேருக்குமே அன்னை அபிராமி தான் பெற்றெடுத்த தாய். எனவே தாயை புறக்கணித்து விட்டு தனயன்களை வழிபட யாரும் துணிய மாட்டார்கள். கண்ணுக்கு நேரே தெரிகின்ற கடவுளாகிய சூரிய பகவான் கூட, சக்தி தேவியின் நெற்றியில் ஜொலிக்கும் திலகமாகி விடுவதால் செளரம் என்ற சூரிய வழிபாடும் சக்தி வழிபாட்டிற்கு முன்னால் அடங்கி விடுகிறது. 

அண்டங்கள் அனைத்தையும் ஆக்கும் சக்தியாக அன்னை பார்வதி தேவியை வழிபடும் தர்மத்திற்கு சாக்தம் என்று பெயர். சாக்த நெறியில் தந்திரம் என்றால் ஆகமம் என்று பொருள்படும். பொதுவாக ஆகமம் என்பது இறைவழிபாட்டை பொறுத்தவரை வரைபடம் போன்றதாகும். இன்ன ஊருக்கு இப்படி செல்லலாம் என்று வரைபடம் காட்டுவது போல ஆகமம் அல்லது தந்திரம் இன்ன தெய்வத்தை இப்படி அடையலாம் என்று கூறுவதாகும். 

மற்ற மத பிரிவுகளை விட சாக்த மதத்தில் எண்ணிக்கையில் அடங்காத ஆகமங்கள் அதாவது தந்திரங்கள் உண்டு. அதனாலேயே காலப்போக்கில் சாக்தத்தை தாந்த்ரீகம் என்று கூறி மக்கள் அழைக்கலானார்கள். தாந்த்ரீகம் என்றால், மந்திரம் எந்திரம் தந்திரம் என்று நிறைய தனித்தனி பிரிவுகள் உண்டு. அது அதற்கான பூஜை விதிகளும் உண்டு. சாதாரணமான மக்களை எளிதில் கவர்ந்து இழுக்கக் கூடிய ஈர்ப்பு சக்தி தாந்த்ரீகத்திற்கு இயற்கையாலுமே உண்டு.

ஒரு மனிதன் நோயில் அவதிப்படுகிறான். அவனை குணப்படுத்த மருந்தும் மருத்துவனும் சக்தி அற்றவர்களாக ஆகிவிட்டார்கள். கடவுள் ஒருவனே தான் அவனைக் காப்பாற்ற வேண்டும் என்று நிர்கதியாக ஒரு ஜீவன் தவிக்கின்ற போது, அவனுக்குக் கைகொடுக்க தாந்த்ரீகம் ஓடிவருகிறது. அயன வெளியில் இருக்கும் சப்த அலைகளை மந்திரங்களாக மாற்றி, பாதிக்கப்பட்டவனின் மூலாதார சக்கரத்தில் உரு ஏற்றி, அவனை நோயிலிருந்து விடுபட வைக்கிறது தாந்த்ரீகம். 

பயிர் வளர்வதற்கும், பள்ளியில் பிள்ளைகள் படிப்பதற்கும், இறந்துபோன தீய சக்திகள் ஓடி ஒளிவதற்கும், தண்ணீர் நிலைகள் விஷமாகிப் போனால் அதைக் காப்பதற்கும் தாந்த்ரீக மந்திரமே துணை வருகிறது. இந்த தாந்த்ரீக மந்திரங்களின் கருவூலமாக அதர்வண வேதம் இருக்கிறது. இதனால் தான், அதாவது மக்களின் துயரங்களை உடனடியாக தீர்க்கும் மார்க்கத்தை தனக்குள் வைத்திருப்பதனால் தான் அதர்வண வேதத்திற்கு மக்கள் வேதம் என்ற பெயர் இருக்கிறது. 

தாந்த்ரீகம் வெறும் உடல் தேவைகளை மட்டும் பூர்த்தி செய்வது அல்ல. நீ வணங்கும் தெய்வம் எதுவாக இருந்தாலும் அந்த தெய்வத்தின் சுவையோடு உன்னை ஐக்கியமாக்குவதற்கு தாந்த்ரீகம் ஒன்றே முன்வருகிறது. உதாரணமாக, நீ சிவபெருமானை உணர வேண்டுமென்றால் கர்மயோகம், ஞானயோகம், தியானயோகம், ராஜயோகம் என்று எத்தனையோ படித்தரங்களை தாண்டித்தான் வரவேண்டும் என்று சைவம் கூறும். ஆனால் தாந்த்ரீகம், எந்த யோகமும் வேண்டாம்.. நான் உன்னை அழைத்துப் போகிறேன் என்று சிவத்தை சிவனாகவே அனுபவிக்க மனிதனை வைத்துவிடும். 

இதனால் தான் சனாதன தர்மத்தில் மட்டுமல்ல, சனாதன தர்மத்தையே அழித்து ஒழித்து மண்மேடாக்க துடித்துக் கொண்டிருந்த அன்றைய பெளத்தம், ஜைனம் போன்றவற்றில் கூட தாந்த்ரீகத்தின் செல்வாக்கு கொடிகட்டிப் பறந்தது. மஹாயான பெளத்தத்தில், தாந்த்ரீகம் மட்டுமே புத்தனின் போதனையை விட உயர்ந்ததாக இருக்கிறது என்று சொன்னால் அது மிகையாகாது. ஜைனத்திலும் தாந்த்ரீக தாக்கம் அளப்பரியது. 

தாந்த்ரீகத்தில், மந்திரம் யந்திரம் சக்கரம் உபாசனை போன்ற பலவகை கூறுகள் உண்டு. இவைகள் மட்டுமல்லாது மருந்து மைதுனம் என்ற தனி கூறுகளும் உண்டு. மருந்து என்றால், பலவிதமான அபூர்வ மூலிகைகளை ஒருங்கிணைத்து ஆதார சக்கரங்களை விழிப்படையச் செய்து மூலாதாரம் சகஸ்ரத்தை நோக்கி செல்லுவதற்கு வழி ஏற்படுத்துவது ஆகும். 

மைதுனம் என்பது ஆணும் பெண்ணும், ஆடைகள் இல்லாமல் ஒருவரோடு ஒருவர் பாம்புகள் போல பிணைந்து, இருவரின் பிறப்புறுப்புகளும் இணைந்து, அதன் உணர்ச்சிப் பெருக்கால் சுக்கில சுரோணிதம் கீழ்நோக்கி வடிந்து ஓடிவரும். சிவ யோகத்தால் அதை தடுத்து நிறுத்தி குண்டலினிப் பாதையில் மேல்நோக்கி செலுத்துவதாகும். இந்த யோக நெறியில் பலரும் வழிதடுமாறி சருக்கி விழுந்துவிடும் அபாய நிலை உள்ளது. அதனால் தான் யோகிகளில் பலர் இந்தப் பாதையை தேர்ந்தெடுக்காமல் மற்ற பாதையை நோக்கிச் செல்வார்கள். சித்தர்களில் பெருவாரியான பேர்கள் மைதுன பாதையை தொடவே மாட்டார்கள். அதிகபட்சமாக அவர்கள் பயன்படுத்துவது மருந்து என்ற வழிவகையே ஆகும். 

தாய் தெய்வமான கொற்றவையை வழிபடுவது தமிழர்களுக்கு புதியதானது அல்ல. சரித்திர பூர்வமாக கூறவேண்டும் என்றால், சிந்து சமவெளி நாகரீக காலம் தொட்டே பெண் தெய்வ வழிபாடு தமிழர்களின் வாழ்க்கையோடு இணைந்த ஒன்றாகும். தொல்காப்பியம் மற்றும் பல சங்க இலக்கியங்களில் சக்தி வழிபாடு மிக சிறப்பாக சுட்டிக் காட்டப்படுகிறது. இந்த சக்தி வழிபாட்டோடு தாந்த்ரீகம் என்பது சிலப்பதிகாரம் மணிமேகலை போன்ற காப்பியங்கள் உருவான காலத்தில் இணைந்ததாக அறிய முடிகிறது. 

சித்தர்களின் தலைவர் என்று அழைக்கப்படும் திருமூலர் எழுதிய திருமந்திரத்தில், சைவ நெறியே பெருவாரியாக பேசப்பட்டாலும் திருமந்திரம் நான்காம் தந்திரத்தில் தாந்த்ரீக நெறி மிக விரிவாக அலசி ஆராயப்பட்டு எளிய மக்களும் புரிந்து கொள்ளுகிற வகையில் கூறப்படுகிறது. பரம்பொருளாகிய அம்மை அப்பனும் ஒருவரை விட்டு இன்னொருவர் அகலாது இருப்பதை சுட்டிக்காட்டி சிவம் என்பது படைப்பு காப்பு மறைப்பு அழிப்பு அருளல் என்ற ஐந்தொழிலை செய்வதாகவும் சக்தி என்பது இந்த ஐந்தொழில் செய்ய சிவனுக்கு சக்தியைக் கொடுப்பதாகவும் இருக்கிறது என்று காட்டப்படுகிறது. அதாவது, இயங்காமல் இருந்தால் அதன் பெயர் சிவம். இயக்கத்திற்கு வந்தால் அது தான் சக்தி என்பது திருமந்திர தத்துவமாகும். 

விளங்கிடு மேல்வரு மெய்ப்பொருள் சொல்லின் 
விளங்கிடு மெல்லிய லானது வாகும். 
விளங்கிடு மெய்ந்நின்ற ஞானப் பொருளை
விளங்கிடு வார்கள் விளங்கினர் தானே 


என்று திருமூலர் திருமந்திரத்தில் ஆயிரத்து முன்னூற்று அறுபதாவது பாடலில் கூறுகிறார். அதாவது, பராசக்தி என்ற அம்மையை உயர்ந்த மெய்ப்பொருள் என்பது இதன் மையப் பொருளாகும். ஒளிமயமாக விளங்குகின்ற மெல்லிய இயல்புள்ள சக்தியே பரமசக்தியாக ஞானப் பொருளாக திகழ்கிறார் என்று அழகான கவிதையில் திருமூலர் பாடுகிறார். அதுமட்டுமல்ல, 

தானே வெளியென எங்கும் நிறைந்தவள் 
தானே பரம வெளியது வானவள் 
தானே சகலமும் ஆக்கி அழித்தவள்
தானே அனைத்துள அண்ட சகலமே 

 என்கிறார். பொதுவாக சிவனையோ திருமாலையோ குறிப்பிடும் போதுதான் நோக்கும் இடமெல்லாம் நிறைந்த நிர்மலப் பொருள் என்று ஞானிகள் கூறுவார்கள். அத்தகைய பரப்பிரம்ம நிர்மலப் பொருளே, தானே எங்கும் நிறைந்து தானே சகலத்தையும் படைத்து தானே சகலத்துக்கும் கொடுத்து தானே சகலத்தையும் சம்ஹாரம் செய்வதாகக் கூறுவார்கள். இங்கே திருமூலர் ஆக்கல், அழித்தல், காத்தல் என்ற முத்தொழிலையும், அதாவது பிரம்மனாகவும் சிவனாகவும் விஷ்ணுவாகவும் இருப்பவள் அன்னை ஆதிபராசக்தியே என்ற புதிய கருத்தை முன்வைக்கிறார். அது மட்டுமல்ல அன்னை பராசக்தி, தானே முளைத்த சுயம்பு என்று கூறி அவளே உலகத்தின் மூல காரணம் என்கிறாள். 

தனக்கு மேலே தன்னை படைத்ததாக தன்னை ஆட்சி செய்வதாக யாரும் இல்லாதவள் ஆதி பராசக்தி. அதனால் அவள் தத்துவ நாயகி என்றும் அறியப்படுகிறாள். தேவருக்கும் மூவருக்கும் யாவருக்கும் எங்கும் என்றும் தலைவியாகத் திகழ்பவள் அன்னை. அத்தகைய அன்னைக்கு தற்பரை என்ற சிறப்புப் பெயர் சூட்டி அவளை அனாதியானவள் என்று நமக்கு திருமூலர் காட்டுகிறார். 

சொற்களை எடுத்து வர்ணனை செய்யும் மனதிற்கும் அப்பாற்பட்டவள். மனதைக் கடந்தும் மனதை அடக்கியும் நிற்பவள் அவள். அதனால் தான் அவள் மனோன்மணியாகிறாள். அவளின் கட்டளையை நிறைவேற்ற பேய்ப்படையும் ஊழிப்படையும் கூளிப்படையும் கொண்டிருக்கிறாள். இவை அனைத்திற்கும் மேலாக, சிவ கணங்கள் அனைத்தையும் தன்னகத்தே கொண்டவள் என்று சக்தியின் வலிமையை நமக்குக் காட்டுகிறார். 

சக்தி தேவி முக்திதரும் தேவியாகவும் இருக்கிறாள். அவள் நினைத்தால் கர்மவினையை காற்றினில் கரைத்து விடுவாள். அவள் அருள் இல்லாமல் யோக சமாதியை எந்த ஞானியும் அடைய முடியாது என்று கூறும் திருமூலர், அத்தகைய சக்தி ஸ்தூல வடிவமாக எந்திரத்தில் குடிகொண்டு இருப்பதாகக் கூறி ஒரு சக்கர விளக்கத்தை தத்துவ விளக்கமாக நமக்குத் தருகிறார். அதை அடுத்த அத்தியாயத்தில் பார்ப்போம்.



பித்ரு தோஷம் நீங்க மந்திரம் - ( Tamil Video )

பித்ரு தோஷம் நீங்க மந்திரம் - ( Tamil Video )









நோய் தீர்க்கும் மந்திரம் - ( Tamil Video )


நோய் தீர்க்கும் மந்திரம் - ( Tamil Video )










மோடி நினைத்ததை நடத்தினாரா...?



   ரண்டு நாட்களுக்கு முன்பு முகநூல் பக்கத்தில் வேடிக்கையான  ஒரு புகைப்படத்தைப் பார்த்தேன். அதைப் பார்க்கும் போது ஒரு புறம் வேதனையாகவும் மறுபுறம் வேடிக்கையாகவும் இருந்தது. படத்தில் இருந்த காட்சி வேறொன்றும் இல்லை. மத்திய அரசாங்கத்தால், செல்லாது என்று அறிவிக்கப்பட்ட ஐநூறு ரூபாய், ஆயிரம் ரூபாய் நோட்டுகளைப் போட்டு முதலாம் ஆண்டு கண்ணீர் அஞ்சலி என்று எழுதி இருந்தார்கள். 

இந்த ரூபாய் நோட்டுகளை செல்லாது என்று நமது பிரதமர் அறிவித்த அன்று இரவு பதினோரு மணியிருக்கும்.. அதை ஆதரித்து என் முகநூல் பக்கத்தில் ஒரு செய்தி எழுதினேன். முரார்ஜி தேசாய் அப்போதைய ரூபாய் நோட்டுகளை செல்லாது என்று அறிவித்தது போல, இந்திரா காந்தி அதிரடியாக வங்கிகள் அனைத்தையும் தேசிய மயமாக்கி அறிவித்தது போல இதுவும் ஒரு புரட்சிகரமான முன்னேற்றத்திற்கான முதல் படி என்று எழுதி இருந்தேன். 

சில காலங்கில் வங்கியின் வாசலில் மக்கள் நீண்ட வரிசையில் நிற்பதைப் பார்த்தும் அரசாங்கம் சொல்லியது போன்ற கள்ளப் பணங்கள் குறையாததை பார்த்தும் சலிப்பு வந்து விட்டது. இந்த அரசு எதையோ நினைத்து எதையோ செய்திருக்கிறது. இது நாம் நினைத்தது போல இந்தியாவை துரிதகதியில் முன்னேற்ற உதவப் போவதில்லை என்பதும் மெதுவாகத் தெரிய ஆரம்பித்தது. 

பழைய ரூபாய் நோட்டுகளை மதிப்பிழக்க செய்த நடவடிக்கையால் என்னென்ன இலக்குகளை அடைய முடியும் என்று அரசாங்கம் நமக்கு காட்டியதோ அந்த இலக்குகளை அரசு அடைந்திருக்கிறதா? அதன் மூலம் சாதனைகள் எதுவும் நிகழ்த்தப் பட்டிருக்கிறதா? என்பதை தீர்க்கமாக யோசிக்கும் போது சாதனைகளை விட வேதனைகளே அதிகமாக இருக்கிறதோ என்று தோன்றுகிறது. 

ஐநூறு, ஆயிரம் ரூபாய் நோட்டுகள் செல்லாது என்று அறிவிக்கப்பட்ட நள்ளிரவு நேரத்திலிருந்து புழக்கத்திலிருந்த சுமார் பதினைந்து லட்சம் கோடி ரூபாய் நோட்டுகள் மக்கள் கைகளில் இருந்தன. இந்த பணத்தில் குறைந்த பட்சம் மூன்றிலிருந்து ஐந்து லட்சம் கோடி ரூபாய் நோட்டுகள் வரை வங்கிகளுக்கு வராது கருப்புப் பண முதலாளிகளின் கஜானாக்களிலேயே அது தங்கி விடும். மதிப்பே இல்லாத வெற்று காகிதங்களாக மாறி விடும் என்று எதிர்பார்க்க பட்டது. 

ஆனால் உண்மையில் நடந்தது என்ன? வெளியில் புழக்கத்தில் இருந்த செல்லாத ரூபாய் நோட்டுகளில் தொண்ணூற்று ஒன்பது சதவிகிதம் ரூபாய் நோட்டுகள் வங்கிகளுக்கு வந்து புதிய பணமாக மாறி கணக்குகளில் சிம்மாசனம் போட்டு உட்கார்ந்து விட்டது. அதாவது கள்ளப்பணமாக மதிப்பிழந்திருக்க வேண்டிய பணம் நல்ல பணமாக மாறி விட்டது. இந்த இடத்தில்தான் பொருளாதார அறிவே இல்லாத வெகு சாதாரண மக்களாகிய நமக்குக் கூட ஒரு சந்தேகம் வருகிறது. தொண்ணூற்று ஒன்பது சதவிகிதம் பணம் வங்கிக்கு வந்துவிட்டது என்றால் அதுவரை கள்ளப்பணம் நிறைய இருக்கிறது என்று அரசாங்கம் சொன்ன சொல் என்ன ஆனது? ஒருவேளை அரசு மாயமான் பின்னால் சென்றதா?  

இன்னொரு காரணமும் அரசாங்கத்தால் சொல்லப்பட்டது. இந்தியாவில் கிராமங்களிலிருந்து நகரம் வரையிலும் பெருவாரியான கொள்வினை கொடுப்பினைகள் பண பரிவர்த்தனைகள் நடைபெற்று வருகிறது. இனி இந்த நடவடிக்கையால் வங்கிகள் மூலமாக மட்டுமே, அதாவது பண அட்டைகள் மூலமாக மட்டுமே பரிவர்த்தனை நடக்கும். இதனால் அரசாங்கத்திற்கு வரவேண்டிய வரிகள் தங்கு தடை இல்லாமல் கிடைக்கும் என்றும் கூறினார்கள். ஆனால் ஆண்டு ஒன்றாகி விட்ட போதும் கூட அதற்கான அறிகுறிகள் எதுவும் தென்படவில்லை. இன்னும் பழையபடியேயான பணப் பரிவர்த்தனை தான் மக்கள் மத்தியில் நடந்து வருகிறது. 

கடன் அட்டைகள் மூலமாக பரிவர்த்தனைகளை நடத்த வேண்டுமென்று சட்டங்கள் வகுத்த அமெரிக்கா போன்ற முன்னேறிய நாடுகளில் கூட அது சாத்தியமாகவில்லை. பெருவாரியான மக்கள் அத்தகைய பரிவர்த்தனையை விரும்பவில்லை. முற்றிலும் டிஜிட்டல் மயமாகி விட்ட நாடுகளில் உள்ள நிலைமையே இப்படி என்றால் இந்தியாவில் இன்னும் பலப்படி மோசமாகத்தான் இந்த திட்டம் இருக்கும் என்று எல்லோருக்கும் தெரியும். 

ஒட்டுமொத்தமாக ரூபாய் நோட்டுகளை செல்லாது என்று அறிவித்ததில் நன்மையே ஏற்படவில்லை என்று சொல்லிவிடவும் முடியாது. இரண்டாயிரத்து பதினாறாம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பு வரி கட்டுபவர்களின் எண்ணிக்கை மிகவும் குறைவாக இருந்தது. அது இப்போது மாறி இருக்கிறது. அரசாங்கத்திற்கு வருகின்ற வரியின் அளவு பதினேழு லட்சம் கோடியாக அதிகரித்திருப்பதை மறுக்க இயலாது. 

அரசாங்கத்தின் வருவாய்க்கு முக்கிய மூலதனமாக இருப்பது மக்கள் கட்டுகிற வரிப்பணமே ஆகும். இந்த வரிப்பணம் தான் நலத்திட்ட உதவிகளை செய்வதற்கும், அயல்நாட்டு கடன்களை அடைப்பதற்கும், பாதுகாப்பு நடவடிக்கைகளை மேற்கொள்வதற்கும் முக்கிய காரணியாக இருக்கிறது என்பதை சாதாரண மக்கள் உணர்ந்து கொள்ள வேண்டும். 

இந்த ஒரு வளர்ச்சியைத் தவிர, பல லட்சம் பேர் இந்திய அளவில் வேலை இழந்திருக்கிறார்கள். வளர்ச்சியின் அடையாளமாக காட்டப்பட்ட நிலவணிகம் முற்றிலுமாக முடங்கிக் கிடக்கிறது. சிறு குறு தொழில்கள் அழிவின் விளிம்பிற்கு தள்ளப்பட்டிருக்கிறது என்பவைகளைப் பார்க்கும்போது, வரி வருவாய் மட்டும் அதிகரித்திருப்பதை சாதனையாக கூறிவிட முடியாது. 

ஒருவேளை நமது பிரத மந்திரி கூறுவது போல, இந்த சீர்திருத்த நடவடிக்கைகள் உடனடியான பலனைத் தராது சற்று காலதாமதம் சென்றே பலன் தரும் என்பது உணமையாகவும் இருக்கக்கூடும். ஆனால் மக்களாகிய நாம் அவசரப்பட்டு முடிவு செய்வதற்கு பிரதமர் அவர்களின் சில பேச்சுக்களே காரணமாக இருக்கிறது என்பதை அவரும் யோசிக்க வேண்டும். 

ஐம்பது நாளில் மாற்றம் வரும் என்றார். ஓராண்டிற்குள் உச்சமான நிலையை அடைந்து விடலாம் என்றார். அவர் வார்த்தைப்படி அவைகள் நடக்காத போதுதான் நாம் கேள்வி கேட்க வேண்டிய நிலையில் இருக்கிறோம். நரேந்திர மோடி அவர்களை மக்கள் ஒரு சாதாரண அரசியல்வாதியைப் போல பார்க்கவில்லை. ஆரம்ப நாட்களில் தங்களையும் தேசத்தையும் மீட்க வந்த ரட்சகர் என்றே கருதினார்கள். ஆனால் இப்போது சில காலமாக அவர் நிலை மாறிக்கொண்டு வருவது போலத் தெரிகிறது. அந்த நிலைக்கு அவர் தாழ்ந்து விடாமல் மக்கள் மத்தியில் எப்போதுமே செல்வாக்காக இருக்க வேண்டுமென்று நிறையப்பேர் விரும்புகிறார்கள். அந்த விருப்பத்தை நிறைவேற்றுகிற பொறுப்பு பிரதமர் அவர்களிடம் தான் இருக்கிறதே தவிர மக்களிடம் இல்லை.   





கடவுளே அறியவே பிறந்தோம் !



சொற்பொழிவு தொடர் 21


ன்பார்ந்தவர்களுக்கு, வணக்கம்.. 

இதுவரை நமது சொற்பொழிவில் பழங்கால ஞானிகள் கடவுளைப் பற்றி கொண்டிருந்த கருத்துக்கள் சிலவற்றை பார்த்தோம். பெரிய ரிஷிகள் முனிவர்கள் என்பவர்கள் எல்லாம் கூட கடவுளை நம்புவதில், கடவுளை பற்றிய இருப்பு விஷயத்தில் சந்தேகங்களையும் குழப்பங்களையும் அவநம்பிக்கைகளையும் வெளிப்படுத்தியவர்களாக இருந்திருக்கிறார்கள். 

பொதுவாக ஆதிகால முனிவர்கள் என்பவர்கள் தெய்வத்தை நம்புபவர்களாக, தெய்வத்தின் மீது அதீத பக்தி கொண்டு தெய்வத்தையே சரணாகதி அடைவதற்கு தவம் செய்பவர்களாக நம்மால் நம்பப்பட்டு வந்திருக்கிறது. அப்படிப்பட்ட முனிவர்களே, அதுவும் குறிப்பாக இந்து மதத்தின் ஆதார தூண்களான கருத்துக்களை உருவாக்கிய முனி சிறேஷ்டர்களே கடவுளைப் பற்றி இத்தகைய கேள்விகள் கேட்பவர்களாக இருந்திருக்கிறார்கள் என்பதை முதலில் சிந்திக்க வேண்டும். 

கடவுள் என்பது வெறும் நம்பிக்கையால் உருவாக்கப்பட்ட கருத்துரு அல்ல. கண்களுக்கு தெரிவதில்லை. புலன்களுக்கு அகப்படவில்லை என்பதனால் வெறும் வார்த்தை ஜாலங்களால் செதுக்கப்பட்ட சிலையும் அல்ல. கடவுள் என்பது ஆழ்ந்து சிந்திக்கத்தக்கது. அறிவின் துணை கொண்டு ஆராயத்தக்கது. அறிவாலும் அனுபவத்தாலும் உணரத்தக்கது. அத்தகைய கடவுளை நம்பிக்கை என்ற ஒரே ஒரு அளவு கோலை வைத்துக்கொண்டு முடிவு செய்துவிட முடியாது. 

விஞ்ஞானம் வளர்ந்து விட்ட நிலையில் சிந்திப்பதற்கு, ஆராய்வதற்கு பல கருவிகள் உருவாக்கப்பட்ட நிலையில் எத்தனையோ விதமான பரிணாமங்களை மனித அறிவு பெற்றுவிட்ட நிலையில், கடவுளைப் பற்றிய வாதங்களும் விவாதங்களும் இருப்பது இயற்கை. ஆனால் இயற்கையை மட்டுமே துணையாகக் கொண்டு மனிதன் வாழ்ந்த காலத்திலேயே அவனது சிந்தனை ஒரு வானத்தின் அளவு விரிந்திருப்பதை பார்க்கும் போது வியப்பாக இருக்கும். 

இந்த சொற்பொழிவை தொடர்ந்து கவனித்து வருபவர்களுக்கு அடிப்படையான ஒரு குழப்பம் வரும். நமது ஞானிகள் நிஜமாகவே கடவுள் இருக்கிறார் என்கிறார்களா? அல்லது இல்லை என்கிறார்களா? என்பது தான் அந்தக் குழப்பம். முனிவர்களின் கருத்துக்களை வகை வகையாகப் பிரித்துக் காட்டுகிற நீ.. அதாவது நான்.. கடவுளைப் பற்றி இறுதியாகக் கொண்டிருக்கின்ற முடிவுகள் தான் என்ன என்பதையும் கேட்கத் தோன்றும். அந்தக் கேள்விகளுக்கு சரியான பதில்களை சொல்லவேண்டிய கடமை நிச்சயம் எனக்கிருக்கிறது. 

நமது ஆதிகால ரிஷிகள் பெரிய அறிவாளிகள். கடவுள் என்ற ஒரு தத்துவம் விஞ்ஞான அடிப்படையில் எப்படியெல்லாம் பார்க்கப்பட வேண்டும் என்பதை நமக்கு காட்டுவதற்காகவே கடவுள் தேவையா? கடவுளின் அவசியம் உண்டா? என்றெல்லாம் கேள்விகள் கேட்டு பதிலை சொல்லி, நமது எண்ணங்களையும் அறிவுகளையும் விருத்தி அடையச் செய்தார்கள். 

கடவுள் இருக்கிறாரா? இல்லையா என்பது இன்று நேற்று தோன்றிய கேள்வி அல்ல. மனிதன், என்று மனிதனாக படைக்கப்பட்டானோ அன்றே தோன்றிய கேள்வி இதுவாகும். மின்னல் வெட்டுகிறது.. இடி இடிக்கிறது.. மழை பொழிகிறது.. நெருப்பு சுடுகிறது.. இவற்றிற்கெல்லாம் காரணம் யார்? இவைகளை இயக்குவது யார்? என்றே கேள்விகளை கேட்டு அவைகளுக்கெல்லாம் அதிகாரி கடவுளாகத்தான் இருக்க வேண்டும் என்று குழந்தைத்தனமாக முடிவு செய்தவன் அல்ல மனிதன்.

ஆதிகால சிந்தனையிலிருந்து அவனுடைய எண்ணத்தின் விரிவாக்கம் அளப்பரியதாக இருந்திருக்கிறது. இயற்கை சீற்றங்களுக்கு கடவுள் காரணம் என்றால் அந்த கடவுளுக்கு யார் காரணம்? என்று அடுத்தடுத்து பல கேள்விகளை அவன் கேட்டான். அந்தக் கேள்விகள்தான் இன்று மதமாக சமயமாக தத்துவங்களாக வளர்ந்து வந்திருக்கின்றது. எனவே, கடவுள் உண்டா? இல்லையா? என்ற கேள்வி இன்னும் எத்தனை காலங்கள் ஆனாலும் தொடர்ந்து வந்துகொண்டே இருக்கும். இந்தக் கேள்விக்கு சரியான பதிலை எவனும் சொல்ல வேண்டிய அவசியமும் இல்லை. காரணம்.. உண்டு இல்லை என்ற பதில்களே பல ஆய்வுகளுக்கு உட்படுத்த வேண்டிய பதில்களாகும். 

சிந்தனை என்பது உயர்ந்த சிகரத்தில் ஏறி நிற்கும் போது அங்கே கடவுளைப் பற்றிய விவாதம் என்பது அர்த்தமற்றதாகக்கூட ஆகிவிடக்கூடும். சில பெரிய சிந்தனையாளர்களும் அறிஞர்கள் என்று நம்மால் பாராட்டப்படுபவர்களும் பகுத்தறிவுவாதிகள் என்று பட்டங்களை சூட்டிக் கொள்பவர்களும் கடவுள் என்பவர் இல்லை என்பதை நிரூபிக்க மிகவும் பிரயத்தனப்பட்டு, அடுக்கடுக்கான கருத்துக்களை சொல்லிக்கொண்டே போகிறார்கள். இது பல நூறாண்டுகளாக வரலாற்றுப் பக்கங்களில் வளர்ந்து கொண்டே வருகிறது. 

அவர்களது சிந்தனைகளை ஆழ்ந்து படிக்கும் போது, நாம் ஆராய்கிறபோது, கடவுள் இல்லை என்ற அவர்களின் சிந்தனை கடவுளைப் பற்றிய பல புதிய தகவல்களை நமக்குத் தருவதாக இருக்கிறதே தவிர கடவுள் இல்லை என்ற முடிவை நம்மை அடைய விடுவது இல்லை. அதனால் தான் கடவுள் இருக்கிறார் என்பதை முழுமையாக நிரூபிக்க முடியாமல் மனிதன் எப்படி தவிக்கிறானோ, அதே போலவே அவன், இல்லை என்றும் நிரூபிக்க வகை இல்லாமல் இருக்கிறான். 

பொதுவாக மனிதனின் சுபாவம் பலனை எதிர்பார்த்தே செயல்களை செய்வதாகும். அன்னை குழந்தையிடம் அன்புகாட்டுவதும், மக்கள் பெற்றோர்களை அரவணைப்பதும், கணவன் மனைவி தாம்பத்திய வாழ்க்கையில் ஈடுபடுவதும் ஆழ்ந்து சிந்தித்துப் பார்த்தால், எதாவது ஒரு வகையில் பலனை நோக்குவதாகவே இருந்திருக்கும். பலன் இல்லாத, பலன் கிடைக்காத எந்தக் காரியத்தையும் மனிதன் தொடர்ந்து செய்ய மாட்டான். 

கடவுள் என்ற பொருளையும் இதே கருத்துக்குள் ஆட்படுத்தி நாம் சிந்திக்க வேண்டும். கடவுளை வணங்குவதால் எந்தப் பயனும் இல்லை என்றால், கடவுள் மீது பக்தி செலுத்துவதனால் எந்தவிதமான லாபமும் இல்லை என்றால், மனிதன் பல ஆயிரம் ஆண்டுகளாக அதே காரியத்தில் தொடர்ந்து ஈடுபடுவது ஏன்? பயனே தராத கடவுளுக்கு ஆலயங்கள் எழுப்புவது ஏன்? சாம்ராஜ்யங்களை உருவாக்கி, அதில் கடவுளின் ஆட்சி நடக்க வேண்டுமென்று பாடுபடுவது ஏன்? என்பதை சிந்தித்தால் பெருவாரியான மனித குலம், கடவுள் தேவை.. கடவுள் இல்லாமல் மனித வாழ்க்கைச் சக்கரம் உருளாது என்ற நிலைக்கு வந்துவிட்டது நன்றாகத் தெரியும். 

கடவுள் இருக்கிறாரா? இல்லையா? என்பது முடிவு செய்ய முடியாத விஷயம். தத்துவங்களும் அறநெறிகளும் சமயங்களும் காலம் காலமாக மனித குலத்தை ஒழுக்கம் குலையாமல் கட்டுப்பாடு மாறாமல் பாவ புண்ணியங்களை மறுக்காமல் வழிநடத்தி வந்திருக்கிறது என்றால் அந்தக் கடவுள் என்பது எவ்வளவு பெரிய தாக்கத்தை மனித சமுதாயத்தில் ஏற்படுத்தி இருக்கிறது என்பதை நாம் முதலில் சிந்திக்க வேண்டும். 

கடவுள் இல்லை என்று சொல்பவனுக்கு, நம்புகிறவனுக்கு, பாவத்தின் மேலும் புண்ணியத்தின் மேலும் நம்பிக்கை இருக்கிறது என்று சொல்ல முடியாது. ஒழுக்கமே இல்லாத நாஸ்திகன்தான் மரண காலம் வரையில் நாஸ்திகனாக இருக்கிறான். ஒழுக்கம் நிறைந்த நாஸ்திகன் அறிவு முதிர்சி அடையும் போது ஆஸ்திக பாதைக்கு வந்துவிடலாம். இதை நமது அனுபவத்தில் இன்று நாம் மிகத் தெளிவாகப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறோம். 

பொதுவாக நாஸ்திக வாதிகள் கடவுளைப் பற்றி விவாதிப்பதை விட கடவுளை மையமாக வைத்து இயங்குகிற மதத்தின் மூலமாக நடக்கும் மோசடிகளையும், அநீதிகளையும், தவறான மூட நம்பிக்கைகளையும் மிக அதிகமாகப் பேசுகிறார்கள். அப்படிப் பேசுகிறபோது மக்களை ஏமாற்றி பிழைப்பதற்காக மக்களின் அறிவை மழுங்கடித்து, அறியாமையை வளர்த்து, கடவுள் என்ற ஒரு மாயப் பொருளை கற்பித்து வயிறு வளர்ப்பதற்காகவே, கடவுள் இருக்கிறார் என்ற வாதத்தை வைக்கிறார்கள் என்றும் வாதம் செய்கிறார்.

அவர்கள் ஒரு விஷயத்தை தெளிவாகப் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். சமுதாயத்தில் அத்தியாவசிய தேவையாகிப் போன ஒன்றில், நடைமுறையில் பல தீமைகள் இணைந்து விடுவது தவிர்க்க முடியாத செயலாகும். எந்த ஒரு நல்லதையும் சுயநலம்பிகள் தங்களது தேவைகளுக்காகப் பயன்படுத்திக் கொள்வார்கள். நல்லதை தீயதாக நடைமுறைப் படுத்துவார்கள் என்பது அனைவரும் அறிந்த உண்மையாகும். அதன் அடிப்படையிலே கடவுள் என்ற சித்தாந்தமும் மதம் என்ற தத்துவமும் பல நேரங்களில் சுயநலக் கூடாரமாக இருக்கிறதே தவிர, அதனுடைய உண்மையான சுபாவம் அப்படி அல்ல. எனவே, மத நிறுவனங்களில் நடக்கும் முறைகேடுகளை வைத்துக்கொண்டு, கடவுளைப் பற்றி முடிவுக்கு வருவது நிஜமான அறியாமையாகும்.

நம்மைச் சுற்றி உள்ள இயற்கையைப் பார்க்கிறோம். பூமியையும் தாண்டி அண்ட சராசரங்களில் உள்ள பல்லாயிரம் கிரகங்களையும் நட்சத்திர மண்டலங்களையும் தினசரி பார்க்கிறோம். இவைகள் அனைத்தும் திட்டமிட்டபடி ஒழுங்குமுறையில் சிறிதளவேனும் பிசகாமல் பல யுகங்களாக இயங்கிக் கொண்டிருக்கிறது. 

காலையில் சூரியன் வருகிறான்.. பகல் பொழுது உதயமாகிறது.. இதமான கதகதப்பான சூரியக் கதிர்கள் உச்சி வேளையில் சுட்டெரிக்கிறது. மாலையில் மீண்டும் சூரியன் மேற்குத் திசையில் போய் விழுகிறான். இரவு வருகிறது. இருட்டு பரவுகிறது. குளிர்ந்த காற்று இதமாக வீசுகிறது. இப்படி இன்று மட்டுமல்ல.. நமது பாட்டன் காலத்திலும் அவனுடைய பாட்டன் காலத்திலும் எத்தனையோ ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பிருந்தே கணிக்க முடியாத காலத்திலிருந்தே பருவ நிலை இப்படித் தான் நடந்து வருகிறது. உயிர் இயக்கத்தின் விரிவாக்கம் தொடர்ந்து வர இந்தக் கால இயக்கமே துணை செய்கிறது. 

இயற்கையில் எந்த ஒரு செயலும் கட்டுப்படுத்த முடியாமல் ஒழுங்கு முறை இல்லாமல் நடக்கவே இல்லை. எதோ ஒரு கட்டளைக்கு அடிபணிந்தது போலவே எல்லா இயக்கங்களும் நடந்து வருகிறது. அண்டத்தில் உள்ளது பிண்டத்திலும் உள்ளது என்று நமது தமிழ் முன்னோர்கள் கூறுவார்கள். அதாவது பிரபஞ்ச வெளியில் என்ன நடக்கிறதோ அதுவே நமது உடம்பிற்குள்ளும் நடக்கிறது என்பது தான் அதன் பொருள்.

உலகத்தில் இயற்கை எப்படி ஒழுங்கு மாறாமல் நடை பயின்று கொண்டிருக்கிறதோ அதே போன்றுதான் மனித உடம்பின் இயக்கமும் நடந்து வருகிறது. நான் நினைத்தால் கால் நடக்கிறது. கைகள் வேலை செய்கிறது. நான் மூடச் சொன்னால் கண்கள் மூடிக் கொள்கிறது. என் உடம்பு முழுவதுமே என் கட்டளைக்கு உட்பட்டு நடக்கிறது என்று நம்மில் யாரும் பெருமை பேசிக் கொள்ள இயலாது. 

கண்களை மூடிக்கொள்ளலாம். நுரையீரலை மூடிக் கொள்ள முடியுமா? கை கால் இயக்கத்தை கட்டுப்படுத்திக் கொள்ளலாம். இதயத்தின் இயக்கத்தை கட்டளை போட்டு நிறுத்திவிட முடியுமா? இரத்தம் ஓடுவதும் செரிமானம் நடப்பதும் நம்மைக் கேட்காமலே நடந்து கொண்டிருக்கிறது. அன்னையின் வயிற்றில் சிறு புள்ளியாக என்று நாம் உதயமானோமோ, என்று கல்லறைக்குள் நமது உடம்பு சென்று அடைக்கலமாகுமோ, அன்று வரை இந்த இயக்கம் உலகத்தின் இயக்கம் போல ஒழுங்குமுறை மாறாமல் நடந்துகொண்டே இருக்கும். 

வயலில் தானியமாக கிடைத்த பயிர்கள் நமக்கு உணவாகிறது. அந்த உணவை ஜீரணம் செய்து இரத்தமாக உருமாற்றி பல உள்ளுறுப்புகளுக்கு ஜீவ சக்தியாகக் கொடுக்கிறது. ஒரு இயக்கம் உணவை எரித்து ஜீவ சக்தியாக மாற்றுவதற்கு பிராண வாயுவே உடலுக்குள் இருக்கிறது. ஒரு இயக்கம் இரத்தத்தால் உடம்பும் உடம்பால் மூளையும் மூளையால் மனமும் மனத்தால் அறிவும் வளர்ந்து கொண்டே இருக்கிறது. இதுவே பேரதிசயம். இந்த அதிசயம் நமக்கு மட்டுமல்ல. நமது பேரனுக்கும் தொடரும். நமது முப்பாட்டனுக்கும் இருந்தது. 

தனிமனிதனுடைய இயக்கத்திலிருந்து அண்டத்திலுள்ள கிரகங்கள் வரையிலும் எல்லாமே ஒரு நியதிக்கு உட்பட்டு சலனமடைந்து செயல்பட்டுக் கொண்டே இருக்கிறது. இந்த அதிசயத்தின் மூலம் என்ன? இயற்கை என்று ஒரு சாரார் சொல்லலாம். அது தவறல்ல.. கடவுள் என்று இன்னொரு சாரார் சொல்லலாம். அதுவும் தவறல்ல.. ஒருவகையில் சொல்லப் போனால் கடவுள் இயற்கையாக இருக்கிறார். இயற்கை கடவுளாக இருக்கிறது. இதைத்தான் ஜைமினி மகரிஷியும் பதஞ்சலி மகரிஷியும் வேறு வேறு பாஷையில் சொன்னார்கள்.

இந்த உலகத்தின் இயக்கத்தை மனிதர்களாகிய நமது சிற்றறிவைக் கொண்டே நுணுக்கமாக ஆராய்ந்தோம். ஆனால் ஏதோ ஒரு பெரிய ஆற்றல் நம்மைச் சுற்றி உள்ள அனைத்தையும் நம்மையும் நமது கண்ணுக்குத் தெரிவதையும் தெரியாததையும் நெறிப்படுத்தி நடத்திக் கொண்டிருக்கிறது என்ற உண்மை தெரியவரும். 

அந்தப் பேராற்றலை இறைவன் என்றும் சொல்லலாம். கடவுள் என்றும் சொல்லலாம். தெய்வம் என்றும் சொல்லலாம். வேறு எந்தப் பெயரை வேண்டுமானாலும் வைத்து அந்த ஆற்றலை அழைக்கலாம். அப்படி அழைக்கும் போது மனிதன் அறிவைப் பயன்படுத்தாமல் அறியாமையின் விளிம்பில் நின்று சிந்திக்கிறான் என்று கூறிவிட முடியுமா? 

சூரியனையும் சந்திரனையும் எல்லையே இல்லாத விண்ணையும் எல்லைக்கு உட்பட்ட மண்ணையும் காற்றையும் கடலையும் மனிதன் போற்றி வழிபட்ட காலம் ஒன்று இருந்தது. மனிதனின் மனது விரிய விரிய அவனது அறிவு வளர வளர இயற்கையின் இரகசியங்களை ஓரளவு தெரிந்து கொண்டான். அதுவரையிலும் இரகசியத்தை தெரியாது இருந்த மனிதனுக்கு தெரிந்த பிறகு மேலும் வியப்பு பலமடங்கு அதிகரித்தது. அந்த வியப்பின் அளவுகோல் இன்றுவரை விரிந்து கொண்டே போகிறது. சவரத் தொழிலாளியின் குப்பை மேட்டை கிளறக் கிளற தலைமுடி வந்துகொண்டே இருப்பது போல, இயற்கையின் இரகசியத்தை உணர உணர மனிதனின் மலைப்பு அதிகரித்துக் கொண்டே போகிறது. அதனால் கடவுளின் மீது, கடவுளின் இருப்பு மீது மனிதன் கொண்ட நம்பிக்கை இன்னும் இறுக்கமாகிக் கொண்டே வருகிறது. 

மனிதன் இயற்கையை வென்றான். இயற்கையை அடிமைப்படுத்தி விட்டான். இயற்கையை தனது தேவைகளுக்காக வசியப்படுத்தி அனுபவிக்கத் துவங்கி விட்டான் என்பதெல்லாம் கேட்பதற்கு ரசமாக இருக்கின்ற கருத்துக்களே தவிர உண்மை அதுவல்ல. ஒருபோதும் மனிதன் இயற்கையை வெல்ல முடியாது. வேண்டுமானால் இயற்கையின் இரகசியங்களை தெரிந்து கொண்டு வருகிறான் என்று சொல்லலாம். 

கண்ணுக்குத் தெரியாத அணுவை உடைத்து அதன் பேராற்றலை மனிதன் வெளிப்படுத்திய போது இயற்கையின் வீரியத்தைக் கண்டு அவன் மெய்சிலிர்த்துப் போனான். அப்போது கூட அவன் இறைவனின் ஆற்றலை வியந்து அதிசயித்தானே ஒழிய சந்தேகப்படவில்லை. இறைவன் தூணிலும் இருப்பான் துரும்பிலும் இருப்பான் என்று பிரகலாதன் சொன்ன தத்துவத்தை, இறைவன் தன்மையை, அணுவில் இருப்பதை மனிதன் புரிந்து கொண்டான். 

அணுவாற்றலின் இரகசியத்தை முதல் முதலில் அறிந்து கொண்ட விஞ்ஞானி ஐன்ஸ்டீன் கூட, இறைவனின் பேராற்றலை பாராட்டினானே தவிர இறைவன் என்று ஒருவன் இல்லை, எல்லாமே மனித ஆற்றலுக்கு உட்பட்டதுதான் என்று கூறி நாஸ்திகனாகி விடவில்லை. 

அண்டவெளியில் விஞ்ஞானத்தால் மனித அறிவால் கண்டறிய முடியாத எத்தனையோ அதிசயங்கள் இன்னும் இருந்து கொண்டே இருக்கிறது. கற்பனை செய்து பார்க்கக் கூடிய கால எல்லைகளுக்குள் இயற்கையின், இறைவனின் பேராற்றலை மனிதன் கண்டு அறிந்துவிட முடியாது. அதற்கான காலமும் மனித ஆயுளுக்கும் அறிவுக்கும் கிடையாது. 

விண்ணில் மறைந்து கிடக்கும் இரகசியங்களையும் மண்ணில் புதைந்து கிடக்கும் அதிசயங்களையும் காணக் காண, மனிதன் இந்த உலகத்தின் முன்னால் இதன் ஆற்றலின் முன்னால் தான் எவ்வளவு சிறியவன், ஒரு சிறு புள்ளி அளவிற்கு கூட தகுதி இல்லாதவன் என்பதை உணர்ந்து பிரபஞ்சத்தின் பிரம்மாண்டத்தை எண்ணிப் பார்த்து வியந்து போகிறான். 

அந்த வியப்பின் மறுவடிவம் தான் பக்தி. இறைவா.. உன் பாதார விந்தங்களுக்கு முன்னால் நான் வெறும் தூசி. உனது அருளாற்றலுக்கு முன்னால் எனது ஆற்றல் எறும்பை விடக் கேவலமானது. நீ எதற்காக எதைப் படைத்திருக்கிறாய் என்பதை அறிந்து கொள்ளவே நான் ஆயிரம் முறை பிறக்க வேண்டும் என்று ஒவ்வொரு க்ஷணமும் நினைத்து நினைத்து கடவுளின் இருப்பை உணர்ந்து உணர்ந்து மனிதன் வளர்ந்து வருகிறான். அந்த வளர்ச்சிக்கு இலக்காக எல்லையாக இருப்பவன் தான் இறைவன். 

மனிதனாகப் பிறந்தவன் எப்போது இறைவனை அறிகிறானோ.. இறைவனின் இருப்பிடத்தை உணர்கிறானோ.. இறைவனின் ஆற்றலை அனுபவிக்கிறானோ.. அன்றுவரை, அன்றைய காலம் வரை மனிதப் பிறப்பு சக்கரம் சுழன்று கொண்டே இருக்கும். அதற்கு கால எல்லை என்பது வகுக்கும் தைரியம் தகுதி எவருக்கும் இல்லை. 

இரகசியங்களுக்கு எல்லாம் இரகசியமாக இருக்கும் இறைவனை இன்னதென்று துல்லியமாக சுட்டிக்காட்டும் தகுதி மனிதர்கள் யாருக்கும் இதுவரை இல்லை. உலக வரலாற்றில் எத்தனையோ ஞானிகள் யுக புருஷர்கள் இன்றுவரை தோன்றிக் கொண்டே இருக்கிறார்கள். அவர்கள் அனைவரும் இறைவனைப் பற்றி சொன்னார்கள். அப்படி அவர்கள் சொன்னது, அவர்கள் அறிந்த ஒரு சிறு பகுதியை மட்டும் தான். அவர்கள் அறியாமல் விட்டிருக்கும் பகுதியோ இன்னும் ஏராளம். 

யானையைத் தொட்டுப் பார்த்த குருடர்கள், தூண் என்றும் பானை என்றும் முறம் என்றும் பாம்பு என்றும் வித விதமாகச் சொன்னது போல், இறைவனை உணர்ந்த ஞானிகள் தனது அனுபவத்தை மட்டுமே சொல்ல முடிந்தவர்களாக இருந்திருக்கிறார்கள். அறிவுக்கெல்லாம் அறிவாக, மூலத்துக் எல்லாம் மூலமாக இருக்கும் இறைவனை, உண்டு என்று சொல்வதற்கான தகுதியும், இல்லை என்று சொல்வதற்கான தகுதியும் இன்னும் எந்த மனிதனுக்கும் இல்லை என்பதே என் கருத்து. 

எனவே இறைவனை.. இறைவனின் தன்மையை.. இறைவனின் ஆட்சியை.. இறைவனின் அன்பை முழுவதுமாக உணருவதற்கு நமது ஆயுள் காலம் அனைத்தையும் அற்பணித்து பாடுபடுவோம். நமக்கு இறைவன் மனிதப் பிறவியை தந்திருப்பதன் இரகசியமே அவனை அறிந்து கொள்ள உழைப்பதற்காகத்தான். எனவே நமது சின்னஞ்சிறு கரங்களைக் கொண்டு, விண்ணுக்கும் மண்ணுக்குமாக எழுந்து நிற்கும் விஷ்வ ரூபியான வாசு தேவ கிருஷ்ணனை அறிந்து கொள்ள பாடுபடுவோம். 

ஸ்ரீ கிருஷ்ணார்ப்பணம். 







மனிதன் கடவுள் ஆவானா...?



சொற்பொழிவு தொடர் 20


ன்பார்ந்தவர்களே.. 

  பதஞ்சலி கடவுளை ஒப்புக்கொள்கிறார். பிரபஞ்சத்தில் நிறைவான பொருள் கடவுள் மட்டும் தான் என்றும் உறுதிபட கூறுகிறார். ஆனால் அந்த கடவுள் நிறைவானவரே தவிர சர்வ வல்லமை படைத்தவராக இருக்கிறார் என்பதை ஒப்புக்கொள்வதில் சிறிது தயக்கம் காட்டுகிறார். இது பதஞ்சலியிடம் நாம் பார்க்கின்ற ஒரு சிறிய முரண்பாடு . என்றாலும் கூட கடவுளை அடைவதற்கு சாதாரண மனிதனாலும் இயலும், அதாவது கடவுள் தன்மையை மனிதனாலும் அடைய முடியும் என்று முதன்முதலில் உலகுக்கு அறிவித்து அதற்கான பாதையை வகுத்துக் கொடுத்தவர் பதஞ்சலி மகரிஷி என்றால் அது மிகையில்லை. 

பதஞ்சலி,  உலகத்தைப் படைத்தது கடவுள் அல்ல பிரகிருதியே என்கிறார். பிரகிருதி உலகைப் படைக்கும் போது கடவுள் அதற்கு உறுதுணையாக இருக்கிறார் என்பது அவரது சித்தாந்தம். சரி உலகத்தை படைத்தது கடவுள் இல்லை அதற்காக அவர் உதவி மட்டும் தான் செய்கிறார் என்றால், மனிதனுக்கு முக்தியை கடவுள் தானே கொடுக்கிறார் என்று கேட்டால், முக்தி கொடுப்பதும் கடவுள் வேலை அல்ல மனிதன் முக்தி அடைய கடவுள் உதவி செய்கிறார் என்ற பதிலைத் தருகிறார். 

உலகை கடவுள் படிக்கவும் இல்லை உயிர்களின் கர்மாக்களின் தக்கப்படி பலன்களை அவர் கொடுக்கவும் இல்லை. உயிர்களைக் காப்பதும் இல்லை, இறுதியில் உயிர்களுக்கு முக்தி கொடுக்கும் வேலை கூட கடவுளுக்கு இல்லை என்றால் கடவுள் என்ற ஒருவர் இருந்து என்ன பயன்? அவர் இல்லாமல் இருந்தால் என்ன நடக்குமோ அது தானே இருந்தாலும் நடக்கிறது. செயலற்று இருப்பது தான் கடவுளுடைய தன்மை என்றால் அவரால் என்ன பயன்தான் விளைகிறது என்று இயல்பாக நமக்கு கேட்கத் தோன்றுகிறது. 

உலகைப் படைப்பதிலும் உயிர்களுக்கு கர்மாப்படி பயன்களை கொடுப்பதிலும் முக்தி வழங்குவதிலும் பிரகிருதிக்கு துணையாக இருப்பதே கடவுளின் வேலை, இறுதியாக தளைகளிலிருந்து ஜீவன்கள் விடுபட்டு போய்ச் சேருமிடம் இறைவனின் திருப்பாதங்கள் அல்ல. உயிர்கள் அனைத்தும் இறைவனின் காலடியில் சேர வேண்டும் என்றால் தான் கடவுள் அத்தனைக்கும் கர்த்தாவாக இருக்க வேண்டும். ஆனால் உயிர்கள் முடிவில் இறைவனை அடைவது இல்லை. பிறகு முக்தி என்பது தான் என்ன? உயிர்களின் இறுதிப் புகலிடம் என்பது தான் எது? என்று யோசித்தால் பதஞ்சலி அருமையான விளக்கத்தை தருகிறார். 

முக்தி என்றால் உடல்களை விட்டுவிட்டு உயிர்கள் வேறுவேறாகப் பிரிந்து இன்னொரு உலகத்தை அடைகிறது. அந்த உலகில் கடவுள் சிம்மாசனத்தில் அமர்ந்திருக்கிறார். அங்கே சென்ற உயிர்கள் அவரது பாத நிழலில் இளைப்பாரி இன்பமாக இருக்கிறது என்று பலரும் கருதுகிறார்கள். இது முக்தியைப் பற்றிய மிகத் தவறுதலான கற்பிதமாகும். முக்தி என்பது ஆனந்தம் அல்ல. ஆனந்தம் தான் முக்தி என்றால் ஆனந்தம் என்பது அடிக்கடி மாறக்கூடியது . நிரந்தரம் இல்லாதது. ஆனால் முக்தி நிரந்தரமானது. அதனால் அது ஆனந்தம் அல்ல பிறகு முக்தி என்றால் என்னவென்று வினவினால், முக்தி என்பது பூரண அறிவு என்பதாகும். பிரகிருதியில் கட்டுண்டு கிடக்கும் உயிர்கள் தனது விலங்குகள் இதுவென்று உணர்ந்து அதை உடைத்தெறிந்து பூரண அறிவை அடைவது தான் முக்தியாகும். பதஞ்சலியின் தத்துவப்படி கடவுள் என்பதும் ஓர் உயிர் தான். அதாவது ஒவ்வொரு மனிதனும் அல்லது ஒவ்வொரு ஜீவனும் கடவுள் தன்மையுடனே இருக்கிறது என்பது தான் இதன் இறுதியான முடிவாகும். 

இந்த கருத்து மிகவும் விந்தையானது .மனிதன் என்பவன் ஆசாபாசங்களுக்கு ஆட்பட்டவன். துன்பம் வந்தால் அழவும் இன்பம் வந்தால் சிரிக்கவும் தெரிந்தவன். நானே வெற்றியாளன் நானே தோல்வி அடைந்தவன் என்ற, நான் என்ற அகங்காரத்தில் இருப்பவன். அப்படிப்பட்ட மனிதனும் கடவுளும் ஒன்றாக முடியுமா? கடவுளுக்கு இன்ப துன்பம் உண்டா? விருப்பு வெறுப்பு உண்டா? கடவுளையும் மனிதனையும் ஒன்றாக கருதுவது சரிதானா? என்று நமக்குத் தோன்றும். ஆனால் பதஞ்சலி அப்படி கருதவில்லை. 

வானத்தில் அளப்பது போல உயர்ந்து நிற்கும் இமயமலையும் கல்தான். ஆற்றில் அடித்துவரப்படும் சிறிய கூழாங்கல்லும் கல் தான். நாற்பது ஏக்கர் பரப்பளவில் பரந்து விரிந்து நிற்கும் ஆலமரமும் மரம் தான். சிறிய சிறிய துளசி செடியும் மரத்தின் இன்னொரு இனம் தான். அதே போன்று கடவுள் என்பதும் பிரம்மாண்டமான சக்தி. மனிதன் என்பது சாமான்ய சக்தி. பிரம்மாண்டம் சாமான்யம் என்று வார்த்தைகள் வேறுபட்டாலும் சக்தி என்னவோ ஒன்று தான். 

பிறகு எந்த இடத்தில் கடவுளும் மனிதனும் வேறு படுகிறார்கள்..?  மனிதன் கட்டுப்பட்ட நிலையில் தனது கட்டுகள் இதுவென்று உணர்ந்து அதிலிருந்து விடுபட்டு முக்தி அடைகிறான். கடவுள் ஒருபோதும் எந்த கட்டிற்குள்ளும் அகப்படாமல் சர்வ சுதந்திரமாக இருக்கிறான். பிரகிருதியின் தொடர்பிலிருந்து நீங்கிய மனிதன் பிறகு எப்போதுமே பிரகிருதியை அடைவதில்லை . ஆனால் கடவுள் பிரகிருதியோடு தொடர்புடையவராக எப்போதும் இருக்கிறார். கடவுளுக்கு விலங்குகள் கிடையாது. கர்மாக்கள் அவரைத் தீண்டாது. சுதந்திரம் மட்டுமே அவரது இயல்பு. அவரது துணை இல்லை என்றால் பிரகிருதி படைப்பு தொழிலை தொடர்ச்சியாக செய்ய முடியாமல் நின்றுபோய்விடும். 

இது தான் கடவுளுக்கும் மனிதனுக்கும் உடைய வித்தியாசம் என்று பதஞ்சலி மகரிஷி கூறுகிறார். ஆதி சங்கரருடைய அத்வைத தத்துவமும் ஏறக்குறைய இதே போன்று பேசுகிறது என்றாலும், சங்கரர் பிரகிருதியை தனி சக்தியாக கருதவில்லை. பிரகிருதியும் கூட பிரம்ம சொரூபமே என்கிறார். இரு பெரும் ஞானிகளின் கூற்று நமக்கு சற்று குழப்பத்தைத் தரும். ஆனால் நிஜமாக குழம்ப வேண்டிய அவசியமில்லை. 

நமது சிற்றறிவின் துணை கொண்டு இதை புரிந்துகொள்ளப் பார்ப்போம்.. கங்கை நதி பெருக்கெடுத்து ஓடுகிறது. அந்த நதியில் பொங்கி நுங்கும் நுரையுமாகப் போவதும் தண்ணீர் தான்.. நமது வீட்டிற்குள்ளே சிறிய குடத்திற்குள் இருப்பதும் தண்ணீர் தான்.. இரண்டும் தாகத்தையே தணிக்கும். சூரிய வெளிச்சம் அளவிட முடியாத பிரகாசம் கொண்டது.. சூரியனில் எது வெளிச்சமாக வெளிப்படுகிறதோ அந்த சக்தியே அகல் விளக்கிலும் வெளிச்சமாக வெளிப்படுகிறது.. சூரியன், அகல்விளக்கு இரண்டிற்கும் முக்கியமான வேலை இருட்டைப் போக்குவது தான். 

கங்கை நீர் எப்படி குடத்திற்குள் நீராக இருக்குமோ  சூரிய வெளிச்சம் எப்படி அகல் விளக்கிற்குள் பிரகாசிக்கிறதோ அதே போன்றே கடவுள் என்ற மகா சக்தி மனிதன் என்ற உடம்பிற்குள் பிரகாசித்துக் கொண்டிருக்கிறது. சுருக்கமாக கூறுவது என்றால் கடவுள் என்பது திருவண்ணாமலையில் ஏற்றப்படும் மகா தீபம். மனிதன் என்பது கருவறையில் ஏற்றப்படும் சிறிய தீபம். வெப்பத்தில் மட்டுமே, அதாவது சக்தியில் மட்டுமே இரண்டுக்கும் வேறுபாடு குறை நிறை இருக்கிறதே தவிர மற்றப்படி இரண்டும் ஒன்று தான் என்பது பதஞ்சலி மகரிஷியின் திடமான நம்பிக்கை. 






கடவுள் இருக்கிறார் !



சொற்பொழிவு தொடர் 19


ன்பார்ந்தவர்களுக்கு வணக்கம் 

இதுவரை எனது சொற்பொழிவை தொடர்ச்சியாக கேட்டுக்கொண்டிருக்கும் உங்களுக்கு பாரதத்தில் இத்தனை சிந்தனைச் செழுமை இருந்திருக்கிறதா? பாரத நாட்டின் மதமான சானாதன தர்மத்தில் இத்தனை கோட்பாடுகள் இருக்கிறதா? ஒரே மதத்திற்குள் பல முரண்பட்ட கோட்பாடுகளை வைத்துக்கொண்டு ஹிந்துமதம் எப்படி செழித்து வளர்ந்திருக்கிறது என்ற பெரிய சந்தேகம் உங்களுக்கு இயற்கையாக வந்திருக்கும். 

மதம் என்றால் ஒரு கடவுள் இருக்கிறார். அந்த கடவுளை அனுதினமும் போற்றி வணங்க வேண்டும். அவருடைய கட்டளைகளுக்கு கீழ்படிந்து நடக்க வேண்டும். அவர் சொல்லியதாக புனித நூல்களில் கூறப்பட்டிருக்கின்ற சங்கதிகளை மக்கள் மத்தியில் பிரச்சாரம் செய்ய வேண்டும். நம்பியவர்களை ஏற்றுக்கொண்டும் நம்பாதவர்களை ஏற்றுக்கொள்ள வைப்பதற்காக போராட்டங்கள் நடத்தியும் அப்படியும் முடியவில்லை என்றால் அவர்களை முற்றிலுமாக புறக்கணித்து விடுதலுமே மதத்தின் இயல்பு. மத நம்பிக்கையாளர்களின் நடத்தை என்று நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறோம். 

அதற்கு முற்றிலும் முரணாக இந்து மதத்திற்குள், கடவுள் இருக்கிறார், வணங்கு என்று ஒரு ஞானி சொல்கிறார். கடவுளும் இல்லை மனித சக்திக்கு மீறிய, புலன்களுக்கு அப்பாற்பட்ட விஷயங்கள் எதுவுமே இல்லை. நீ உன் வேலையைப் பார் என்று ஒரு ஞானியும், கடவுள் இருந்தால் என்ன? இல்லாமல் போனால் என்ன? உனக்கான கடமை என்னவோ அதைச் செய் என்று வேறொரு ஞானியும், கடவுளே வேண்டாம் என்று இன்னொருத்தரும் சொல்வதைப் பார்க்கும் போது நமக்கு ஆச்சரியமும் வருகிறது இதில் எதை ஏற்றுக்கொள்வது எதை விட்டு விடுவது என்று குழப்பமும் வருகிறது. 

முரண்பட்ட கருத்துக்கள் பலவற்றை இங்கு உங்கள் மத்தியில் நான் எடுத்துச் சொன்னதற்கு பல காரணங்கள் உண்டு. அவற்றில் முக்கியமானது, இந்த உலகில் மனிதனுடைய எண்ணிக்கை எவ்வளவு அதிகமானதோ அவ்வளவு அதிகமான சுபாவங்கள், சிந்தனைகள், கொள்கைகள் இருக்கின்றன  என்பதைக் காட்டவே.. இந்த சிந்தனைகளைப் புறக்கணித்து விட்டு அல்லது மறைத்துவிட்டு நெறிப்பட்ட நேர்மையான சிந்தனைகள் எதையும் நாம் பெற்றுவிட முடியாது. 

நாம் அம்மாவின் கருவறையில் சிறிய சிசுவாக இருக்கிறோம். பிறகு குழந்தையாகப் பிறக்கிறோம். சிறுவனாகவோ சிறுமியாகவோ வளர்கிறோம். இளமைப் பருவத்தை அடைகிறோம். வேறு பல வாரிசுகளை உருவாக்குகிறோம். இறுதியில் முதுமை அடைந்து மரணத்தில் விழுந்துவிடுகிறோம். இந்த வளர்ச்சியை நாம் ஒரு ஜீவனின் வளர்ச்சி என்றும் எடுத்துக்கொள்ளலாம் மனித சரீரத்தின் வளர்ச்சி என்று கூட கருதிக்கொள்ளலாம். ஆனால் ஒன்றுமட்டும் நிச்சயமானது.. உயிராக இருக்கட்டும் உடலாக இருக்கட்டும் ஒன்றிலிருந்து இன்னொன்றாக மாறி வளர்ச்சி அடைவதே இயற்கையின் விதியாகும். இந்த விதிக்கு கட்டுப்படாமல் யாரும் எதுவும் இருக்க முடியாது. 

மதங்கள் என்பதும் வழிபாட்டு முறைகள் என்பதும் சிந்தனைகள் கோட்பாடுகள் என்பதும் இந்த விதிகளை புறக்கணித்துவிட இயலாது. எப்படி மரம் செடி கொடிகள் இயற்கையானதோ அப்படியே மதங்களும் கொள்கைகளும் இயற்கையானது. இவைகள் இல்லாமல் மனிதன் எந்தக் காலத்திலும் வாழ்ந்தது இல்லை. அதனால் அதே போலவே மதங்களும் அதன் கோட்பாடுகளும் காலம் தோறும் மாறி வருகிறது. 

இந்து மதமும் இதற்கு விதி விலக்கல்ல. வேத காலம் துவங்கி இன்று வரையில் அது பலவித மாற்றங்களை கண்டுள்ளது. ஒருகாலத்தில் இருந்த கொள்கைகள் வேறொரு காலத்தில் தவறு என்று தூக்கி எறியப்பட்டிருக்கிறது. இது நம்முடைய முன்னோர்கள் உருவாக்கியது. கடவுள் சொன்னது. எனவே அதை மாற்றக் கூடாது. அது அப்படியே தான் இருக்க வேண்டும் என்று எந்த மதமும் கருதினால் அது வளர்ச்சியை நோக்கிப் போகாது. காலம் தோறும் காலத்திற்கு ஏற்றவாறு அது மாற வேண்டும். அப்படி மாறினாலும் கூட அதற்கு அடித்தளமாக இருக்கும் ஒழுங்கு ஒழுக்கம் என்ற கட்டுப்பாடுகள் மாறக்கூடாது.. அவ்வளவு தான். 

இவ்வளவு முரண்பாடுகள் நிறைந்த இந்து மதத்தை மாற்றி செழுமைப்படுத்தி, இன்று அறிவுலகில் வெற்றிக்கொடி நாட்டிவிட்டோம் என்று விஞ்ஞானம் பேசுகின்ற மனிதன் கூட இந்து மதத்தின் சிறப்பைக் கண்டு வியப்படைகிறான் என்றால், அந்த நிலைக்கு இந்துமத கோட்பாடுகள் உயர்ந்து நிற்கிறது என்றால் அதற்கு மூலகாரணம் பதஞ்சலி என்ற மாபெரும் ஞானி.

கபிலர் எப்படி இந்திய அறிவுக்கு வித்திட்டவராக கருதப்படுகிறாரோ அதே போன்று இன்றைய இந்துமதம் செழுமைக்கு வித்திட்டவர் பதஞ்சலி என்றால் அது மிகையாகாது. அதற்கு காரணம் இருக்கிறது. ஆகாய விமானம் ஒன்று வானத்திலே பறக்கிறது என்றால் அப்படி பறப்பதற்கான இயந்திரங்களை உருவாக்கும் தொழில்நுட்பம் வேண்டும். நமது வீட்டை சுத்தப்படுத்த வேண்டுமென்றால் தெருவை, நாட்டை தூய்மையாக வைக்க வேண்டும் என்றால் அதற்கான தொழில்நுட்பம் வேண்டும். தொழில்நுட்பம் என்பது இல்லாத எந்த செயலும் செயலாக இருக்காது. அதே போன்று மதங்கள் வற்புறுத்துகின்ற கடவுள் என்ற ஒருவர் இருக்கிறாரா? இல்லையா?  என்பதை ஆராய்ந்து அறிந்து கொள்ளுகிற தொழில்நுட்பம் கண்டிப்பாக தேவை. அந்த தொழில்நுட்பத்தை மக்கள் அனைவருக்கும் பாகுபாடு இல்லாமல் தந்தவர் உலகில் பதஞ்சலி ஒருவரே. இன்றைய நவீன இந்து மதத்தின் பிதாமகரும் இவரே. 

பதஞ்சலி முனிவர் என்றவுடன் அவர் யோகாசனத்தின் தந்தை, யோகாவை உலகிற்குத் தந்தவர் என்று மட்டும் தான் இன்று பேசப்படுகிறது. பதஞ்சலி எவ்வளவோ உயர்ந்த விஷயங்களை சொல்லியிருக்கிறார். அவற்றில் யோகாசனமும் ஒன்று.. அவ்வளவு தான். அதற்காக அவருடைய ஒட்டுமொத்த நோக்கமே யோகாசனம் மட்டும் தான் என்ற ரீதியில் கருத்துக்களை வழியுறுத்துவது பதஞ்சலியை பாதி திரைபோட்டு மறைப்பதற்கு சமமானது.

பதஞ்சலி மகரிஷியை அவரது இதயத்தை முழுமையாக புரிந்து கொள்ள வேண்டுமென்றால் முதலில் யோகம் என்ற சொல்லிற்கு என்ன பொருள் என்று பார்க்க வேண்டும். இன்று யோகம் என்ற வார்த்தையை நம்மில் பலர் அதிர்ஷ்டம் என்ற பொருள்பட பயன்படுத்திக் கொண்டிருக்கிறோம். திடீரென்று கிடைக்கின்ற நல்ல வாய்ப்பை யோகம் என்று சொல்வது சரிதானா? அதற்கு இந்த வார்த்தையை பயன்படுத்துவது முறையாகுமா?  என்று சமஸ்கிருத பண்டிதர்கள் தான் நமக்கு விளக்கம் சொல்ல வேண்டும். 

ஆனால் அதிர்ஷ்டம் என்ற பொருளை மறந்துவிட்டு யோகம் என்ற வார்த்தைக்கு அர்த்தத்தை தேடிப்போனால் இரண்டு வகையான அர்த்தம் நமக்கு கிடைக்கிறது. ஒன்று பிரிதல் இன்னொன்று இணைதல் என்ற இரண்டு வார்த்தைகளையும் பார்த்தவுடன் நமக்கு ஆச்சரியமாக இருக்கும். பிரிதல் என்ற சொல்லுக்கு எதிர்ச்சொல்தான் இணைதல் என்ற சொல்லாகும். எப்படி ஒரே வார்த்தை நேர் சொல்லாகவும் எதிர்ச்சொல்லாகவும் இருக்கிறது என்று நமக்கு குழப்பம் வரும். இந்த குழப்பத்திற்கு பதஞ்சலி முனிவர் தான் சரியான பதிலை தருகிறார். 

அதாவது முதலாவதாக யோகம் என்பதற்கு பிரிதல் என்ற வார்த்தையை ஏன் பதஞ்சலி பயன்படுத்துகிறார் என்றால், உலகம் என்ற சடப்பொருள் என்ற பிரகிருதியிலிருந்து ஜீவனாகப்பட்டது பிரிந்து தனியாக விடுதலை அடைவதே பிரிதல் என்ற வார்த்தைக்கு யோகம் என்ற பொருள் அமைகிறது. 

இரண்டாவது பிரகிருதியிலிருந்து பிரிந்த ஆத்மா அல்லது புருஷன் பரம்பொருளோடு இணைவதை ஐக்கியமாவதை இணைதல் என்ற வார்த்தைக்கு யோகம் என்று பொருள் அமைகிறது. முதலாவதாக உள்ள பிரகிருதியிலிருந்து புருஷன் பிரிகிறது என்ற தத்துவத்தை சாங்கியம் அதாவது கபிலர் மீமாம்சம் அதாவது ஜைமினி போன்றோர்கள் எடுத்துக்கொண்டார்கள். இணைதல் என்ற பொருள்பட்ட யோகம் என்ற வார்த்தையை உபநிசத ஞானிகள் எடுத்துக்கொண்டார்கள். ஆகவே கடவுள் தேவையில்லை என்பவருக்கும் கடவுள் வேண்டும் என்பவர்களுக்கும் யோகம் என்ற ஒரே சொல்லை பாலமாக பதஞ்சலி மகரிஷி இங்கே பயன்படுத்துகிறார். 

அப்படி என்றால் நாஸ்திகர்களுக்கும் ஆஸ்திகர்களுக்கும் இணைப்பு பாலமாக பதஞ்சலி இருந்தாரா? என்று உங்களுக்கு தோன்றும். நான் இந்த இடத்தில் சர்வதேசத்தை பொறுத்தவரை நாஸ்திக ஆஸ்திக என்ற வார்த்தைகளுக்கு என்ன பொருள் இருக்கிறது. இந்தியாவில் குறிப்பாக மெய்ஞானிகளுக்கு ஆஸ்திகம் நாஸ்திகம் என்பது பற்றி என்ன கருத்து இருந்தது என்பதை சொல்லி ஆகவேண்டிய கட்டாயம் இருக்கிறது. கடவுள் இல்லை கடவுளை வணங்குபவன் முட்டாள் என்று சொல்பவனை நாஸ்திகன் என்று நாம் பொதுவாக அழைக்கிறோம். ஆனால் நாஸ்தி என்ற வார்த்தை கடவுள் மறுப்பு என்ற பொருளைத் தராது. சொத்து இல்லை என்ற பொருளை தான் நேரடியாகத் தரும். அதற்குக் காரணம் ஆஸ்தி என்ற வார்த்தை சொத்து என்ற பொருளைத் தருகிறது. 

அதனால் இந்திய வேதாந்திகள் தங்களுக்கு உன்னதமான சொத்து வேதம் என்ற ஒன்று இருப்பதாக கருதினார்கள். அந்த வேதத்தை கொண்டாடுபவன் அதன் கருத்துக்களை நம்புபவன் அதை தனது வாழ்நாளில் கடைபிடிப்பவன் எவனாக இருந்தாலும் அவன் ஆஸ்திகன். மறுப்பவன் நாஸ்திகன் அதாவது கடவுளே இல்லை என்று சொன்னாலும் கூட அவன் வேதத்தை ஏற்றுக்கொண்டால் முழுமையான ஆஸ்திகனே ஆவான். அதனால் பதஞ்சலி மகரிஷி கடவுள் நம்பிக்கைக்கும் அவநம்பிக்கைக்கும் பாலமாக இருந்தார். என்று சொல்வதை விட வேதங்களை ஏற்பவர்களுக்கும் அதை அவ்வளவு பெரியதாக எண்ணாதவர்களுக்கும் பாலமாக இருந்தார் என்று கருதுவதே சரியாக இருக்கும். 

பதஞ்சலி மகரிஷியின் யோக தத்துவத்திற்கும் கபிலரின் சாங்கிய தத்துவத்திற்கும் மிக நெருங்கிய தொடர்பு உண்டு. அதனால் தான் இரண்டையும் ஒன்றாக இணைத்து சாங்கிய யோகம் என்று அழைப்பது வழக்கமாக இருக்கிறது. இரண்டு சிந்தனை வருபவர்களுக்கும் பல ஒற்றுமைகள் இருந்தாலும் கடவுள் விஷயத்தில் வேறுபாடு இருக்கிறது. கபிலர் கடவுளைப் பற்றி கவலைப்படவில்லை. பதஞ்சலி கடவுள் இருக்கிறார் அவர் அவசியம் தேவை என்று நினைக்கிறார். அதற்குக் காரணம் இருக்கிறது.

உலக மக்களின் பார்வையைப் பொறுத்தவரை சாங்கிய தத்துவம் என்பது அறிவின் உச்சம். அதனால் தான் பகவான் கிருஷ்ணன் கூட நான் ரிஷிகளில் கபிலராக இருக்கிறேன் என்கிறான். கடவுளே கபிலராக அவதாரம் எடுத்தார் என்றால் அவருடைய தத்துவ வழியில் கடவுள் என்ற சக்திக்கு இடம் இல்லை என்றால் அது சந்திரனில் களங்கம் இருப்பது போன்று ஒரு குறைவு தானே? அந்த குறையை பதஞ்சலி தீர்த்து வைக்கிறார். பதஞ்சலி கடவுளை ஏன் ஏற்றுக்கொண்டார்? என்பதற்கு மிகச் சரியான விளக்கம் இருக்கிறது. 

இந்த பிரபஞ்சத்தில் நாம் பார்க்கின்ற பொருட்கள் எல்லாவற்றிலும் எதோ ஒருவித குறைபாடு இருக்கிறது. வீரத்திற்கு இலக்கணமாக பீமனை எடுத்துக்கொண்டால் அவனிடமும் ஆத்திரக்காரன், வயிறு பெருத்தவன் என்ற குறைகளைக் காணலாம். கற்பில் சிறந்தவள் கண்ணகி என்றால் அவளையும் மதுரையை எரித்த குற்றவாளி என்று மிக சுலபமாக அடையலாம் காணலாம். இப்படி குறைவுகள் என்று இல்லாத பொருளே இயற்கையில் கிடையாது. எல்லா பொருளும் குறைவுடையதாக இருக்கிறது என்றால் குறையே இல்லாத எதோ ஒன்று இருக்கவேண்டும் அல்லவா? அது எது? என்றால் அதற்கான பதில்.. கடவுள் என்று பதஞ்சலி தருகிறார். 

இங்கே அடுத்த கேள்வி வருகிறது. உலகப் பொருட்கள் அனைத்திலும் குறை இருக்கிறது என்றால், அந்தக் குறையை நாம் கண்ணுக்கு நேராக நிதர்சனமாக பார்க்கிறோம். சூரியனில் உள்ள கருமையும் கடலில் உள்ள நெருப்பும் கூட நமது கண்ணுக்கு தெரிகிறது. எதுவும் நம்மிடமிருந்து தப்பவில்லை. ஆனால் குறையே இல்லை என்று சொல்லப்படுகிற கடவுளை கண்ணுக்கு நேராக காணமுடியவில்லையே அது ஏன்? அப்படி என்றால் கடவுள் என்பது, மனிதனின் இல்லாத வெறும் கற்பனை தானா? என்பது தான் அடுத்த கேள்வி. இந்தக் கேள்விக்கான பதிலை பதஞ்சலி வெகு அழகாகத் தருகிறார். 

ஒரு பொருளின் இது தான் குறை என்று நாம் கருதும் போது அதற்கு அடிப்படையாக குறையில்லாத ஒன்று இருக்கிறது என்று நமது ஆழ்மனது நம்புகிறது. குறை நிறை என்ற இருவேறு கருத்துக்கள் நமது மனதில் இருப்பதனால் தான் இது குறை என்று நமக்குப் படுகிறது. அப்படி இல்லாது இருந்தால் எது குறையென்றே நமக்குத் தெரியாமல் போயிருக்கும். ஆக குறைவு என்ற பொருள் கண்ணுக்கு தெரிவது எந்த அளவு உண்மையோ அதே அளவு உண்மை நிறைவு என்ற ஒன்று, கண்ணுக்குத் தெரியவில்லை என்றாலும் இருக்கிறது என்பது உறுதியாகிவிடும். அதாவது, குறை இல்லாததை நாம் உணர்ந்திருப்பதனால் குறை என்ன என்று நமக்கு பார்த்தவுடன் தெரிந்துவிடுகிறது. இந்த பிரபஞ்சத்தில் காணப்படும் எந்தக் குறையும் இல்லாத ஒன்று இருக்கத்தான் வேண்டும் என்ற நம்பிக்கையும் நமக்குள் ஆழப்பதிந்து கிடக்கிறது. 

குறைவு இல்லாத நிறைவான பொருள் என்பது, நமது மனது தப்பிதமாகக் கட்டிக்கொண்ட கற்பனைக் கோட்டை என்றே வைத்துகொள்வோம். அப்படி குறைவற்ற பொருள் ஒன்று இல்லை என்று நாம் நம்பினாலும் கூட, குறைவு இல்லாத பொருள் பிரபஞ்சத்தில் இல்லை என்பதே அதற்கு ஒரு குறைதானே? அதனால் குறை என்ற ஒன்று இருக்கும் போது நிறை என்ற மற்றொன்று இருந்து தான் ஆகவேண்டும். அதனால் தான் பதஞ்சலி மகரிஷி, அப்படி ஒரு நிறைவான ஒரு பொருள் கடவுள் மட்டுமே.. அவர் மட்டுமே நிறைவான பொருளாக இருக்க முடியும் என்ற முடிவுக்கு வந்து, கடவுள் என்ற ஒரு சக்தி உலகில் இருக்கிறான் என்று தீர்க்கமான கருத்தை நமக்குத் தருகிறார். 







Next Post Home
 
Back to Top