( அமிர்த தாரா தீட்சை பெறுவதற்கு...........!! click here )



பகவான் ஸ்ரீ மத் ருத்ர பரமஹம்சர் அருளாலும், வாசகர்களின் பிரார்த்தனையாலும் குருஜி உடல்நலம் தேறி வருகிறார்.







பகவான் ஸ்ரீமத் ருத்ர பரமஹம்சர் அருளாலும். 


வாசகர்களின் பிரார்த்தனையாலும் 

குருஜி உடல்நலம் தேறி வருகிறார். ...








கேட்டதை தரும் அதிசய மந்திரம் !


    ள்ள அள்ள குறையாத அமுத சுரபி இருந்தாலும், அடங்காத ஆசை வானத்தை எட்டிப்பிடிக்க தாவி பறக்குமே அன்றி, இருப்பதை வைத்து திருப்தி கொள்ள பார்க்காது. இன்னும் வேண்டும் என்ற ஆசை, இது போதாது என்ற பேராசை கொண்ட மனிதர்கள் உலக வீதியில் நாலாபுறத்திலும் இருப்பதை நாமறிவோம். ஆயினும் அடிப்படை தேவைக்கு கூட வசதியும், வாய்ப்பும் இல்லாமல் அல்லாடும் ஜீவன்களை அன்றாடம் பார்க்கிறோம் லட்சக்கணக்கில்.

காரும், பங்களாவும் வேண்டுமென்று ஆசைப்படவில்லை. அந்த அப்பாவி ஜீவன்கள் பசிக்கும் பட்டினிக்கும் உணவும், உடம்பை மறைக்க ஆடையும், வெயிலுக்கும், மழைக்கும் ஒதுங்க ஒரு குடிசை வேண்டுமென்று நியாயமாக விரும்புகிறார்கள். அவர்களுக்கு அது கிடைக்கவில்லை. வாழ்வதற்கு திண்ணை கூட இல்லாமல், பல்லாயிரம் பேர்கள் தவிக்கும் போது ஒரு மனிதனுக்கு ஒன்பது வீடுகள் இருக்கிறது. இது சமுதாயத்தின் சீர்கேடா? இயற்கையின் சாபமா? ஆண்டவனின் திருவிளையாடலா?



 வாங்குவது ஒற்றை சம்பளம், பசியாற வேண்டியதோ ஏழு வயிறுகள். இதில் அன்றாடத்தேவையை எப்படி பூர்த்தி செய்வது? பிச்சைக்காரனை போல் தெருவிலே வாழவும் முடியவில்லை. பணக்காரனை போல் குளிரூட்டப்பட்ட அறையினில் உறங்கவும் முடியவில்லை. இரண்டிற்கும் நடுவில் ஊசலாடும் நடுத்தர உயிர்களும், இந்த பூமியில் எண்ணில் அடங்காமல் இருக்கின்றன.

பசித்தவன் சோறு வாங்க பணம் கேட்கிறான். நடுத்திர மனிதனும் நல்லவண்ணம் வாழ பணம் கேட்கிறான். பணக்கார வர்க்கத்தில் இருப்பவன் கூட இன்னும் வசதிகளை அதிகப்படுத்த வேண்டுமென்று பணம் கேட்கிறான். எவருமே பணத்தை வேண்டாம் என்று ஒதுக்குவார் இல்லை. உலகே மாயை, வாழ்வே மாயை என்று சந்நியாசம் சென்றவனுக்கு கூட வழிபாடு நடத்த இந்த காலத்தில் பணம் தேவைப்படுகிறது.

உடல் முழுவதும் எண்ணெயை பூசிக்கொண்டு உருண்டாலும், ஓட்டுவது தான் ஒட்டுமென்று அறிவுக்கு தெரியும். ஆனால் ஆசை, அறிவை வேலை செய்ய விடுவது இல்லை. எந்த வகையிலாவது பணத்தை தேடு என்று சரீரம் என்ற குதிரையை சாட்டையால் சொடுக்கிய வண்ணமே இருக்கிறது. மனிதன் அறிவைத்தேடி ஓடுகிறானோ இல்லையோ அன்பைத்தேடி அலைகிறானோ இல்லையோ பணத்தை தேடி நித்த நித்தம் அலைபாய்ந்து கொண்டே இருக்கிறான். ஓயாமல் உழைக்கிறான், உறங்காமல் பாடுபடுகிறான். ஆனாலும் அவன் கைகளில் தேவைக்கான செல்வம் கிடைக்கவில்லை.


இந்த நிலையிலிருந்து தப்பிக்க அதிர்ஷ்டப்படி பெயரை மாற்றிக்கொண்டால், நல்லது நடக்குமா? அதிர்ஷ்ட கற்களை அணிந்தால் சுகம் கிடைக்குமா? அஞ்சனங்கள், யாகங்கள் மற்றும் பரிகார பூஜைகள் செய்தால் நிலைமையில் கொஞ்சமேனும் மாறுதல் ஏற்படுமா? என்று துடியாக துடிக்கிறான். இவைகள் சில நேரங்களில் பலன்களை துல்லியமாக தருகிறது. பல நேரங்களில், பண செலவாகவே முடிகிறது. இதனால் சம்மந்த பட்டவனின் மனம் தள்ளாடுகிறது. சாஸ்திரம் என்பதும், பரிகாரம் என்பதும் பயனற்ற செயலா? அதில் பயன் இல்லையா? என்ற சந்தேக மேகம் கருமையாகி மின்னலாக வெட்டி இடியாகவும் இடிக்கிறது.

இவர்கள் ஒன்றை தெரிந்து கொள்ள வேண்டும். பெயரை மாற்றுவதும், நவரத்தினங்கள் அணிவதும், பரிகார பூஜைகள் நடத்துவதும் நமது முன்னோர்கள் சொன்ன வழிகள் தான் என்பதில் சந்தேகம் இல்லை. அவைகள் சக்தி வாய்ந்தவைகள் என்பதில் மாற்றுக்கருத்து இல்லை. ஆனால் அவைகள் அனைத்துமே நமக்காக, நமது முன்னேற்றத்திற்காக, வெளியில் செய்யப்படும் ஏற்பாடுகள், புறக்கருவிகள். அவைகளில் சக்தி அலைகள் நமது உடம்பிற்குள் சரியான கோணத்தில் புகுந்தால் மட்டுமே பயனைத்தரும். உட்புகவில்லை என்றால் எதிர்பார்த்தது கிடைக்காது.

எனவே நமது எண்ணங்கள் நிறைவேறுவதற்கு புறக்காரணங்களை மட்டுமே மேற்கொள்ளாமல், வேறு சில அகக்காரியங்கள் இருக்கிறதா? என்பதை யோசித்து பார்க்க வேண்டும். காரணம் நமது சாஸ்திரங்களும், வேத நூல்களும் நமக்கு தேவையான அனைத்தும் நமக்குள்ளேயே மறைந்திருப்பதாக சொல்கின்றன. அந்த சக்திகளை கண்டுபிடித்து, உசுப்பி விட்டால் நடக்காததும் நடக்கும். நடக்கவே முடியாததும், முடியாது என்று ஓரங்கட்டபட்டவைகளும் நடக்கும் நடந்தே தீரும் அது எப்படி?


மனித உடம்பு இருக்கிறதே இது ஒரு அற்புதமான பொக்கிஷம். இந்த பொக்கிஷத்திற்குள் விலைமதிக்க முடியாத புதையல்கள் பல இருக்கிறது. அதில் சில மனித கண்ணுக்கும், விஞ்ஞான அறிவிற்கும் தெரியும். பல புலன்களால் உணரமுடியாதவைகள். காட்சிக்கும், கருத்துக்கும் வரமுடியாதவைகள். ஆனால் சத்தியமான சாஸ்வதங்கள். கண்ணுக்கு புலப்படாத இந்த மர்ம உறுப்புகளில் தான் பிரபஞ்ச ரகசியம் பொதிந்து கிடக்கிறது. அதனால், தான் அண்டத்தில் உள்ளது பிண்டத்தில் உள்ளது என்று நமது பெரியவர்கள் கூறினார்கள்.

பிரபஞ்ச வெளியில் சில மந்திர ஓசைகள் மிதந்து கொண்டிருக்கின்றன அவைகளை ஈர்க்கும் ஆற்றல் நமது உடம்பிற்கு உள்ளே மறைந்து இருக்கிறது. அந்த ஆற்றல் விழிப்போடு செயல்பட நாம் சில ஓசைகளை, மெளனமாக குறிப்பிட்ட ரிதத்தில் ஏற்படுத்த வேண்டும். அந்த ரித அதிர்வுகள் நமது சக்தி மையங்களை பிரபஞ்ச ஓசைகளோடு ஒருங்கிணைத்து விடும். அப்போது இறைவனின் ஆற்றல் நமக்குள் பெருக்கெடுத்து ஓடும். அந்த நேரம் நாம் விரும்புவது அனைத்தும் கிடைக்கும். நமக்கு தேவையானது எல்லாமே நம்மை தேடி வரும்.

மெளனமான ரிதங்கள் என்றால் என்ன? அதை எப்படி பெறுவது? அதன் பெயர் என்ன? என்ற ஆர்வம் எல்லோருக்குமே ஏற்படும். அதன் பெயர் நாம் அனைவரும் அன்றாடம் அறிந்த பெயர் தான். தினசரி பயன்படுத்தும் பெயரே தான் சந்தேகமே இல்லை. நம்புகிறவர்களும், நம்பாதவர்களும் திரும்ப திரும்ப சொல்லும் மந்திரம் என்பதே அந்த பெயர். மந்திரம் சொல்லி அர்ச்சனை செய்யலாம். மந்திரம் சொல்லி தியானம் செய்யலாம். மந்திரம் சொல்லி மாயாஜால வேலை கூட செய்யலாம். மந்திரம் சொன்னால் செல்வம் கிடைக்குமா? மந்திரம் பணத்தை அடைவதற்கு உதவுமா? அப்படி ஒரு மந்திரம் இருக்கிறதா? அது என்ன மந்திரம்? என்று நீங்கள் கேட்பது எனக்கு நன்றாக கேட்கிறது. ஆம், செல்வத்தை தரும் மந்திரம் இருக்கிறது அதன் பெயர்.

    அமிர்த தாரா மந்திரம்   

சிலருக்கு சிரிப்பு வரும், சிலருக்கு அவநம்பிக்கை வரும். சிலர் இது எதோ ஏமாற்று வித்தை என்றும் நினைக்கத்தோன்றும். யார் எப்படி நினைத்தாலும் இது சத்தியம். இது உண்மை. நீங்கள் எந்த நிலையில் இருந்தாலும், எவ்வளவு ஆழமான பள்ளத்தில் கிடந்தாலும், உங்களை தூக்கி நிமிர்த்தி சமுதாயம் என்ற கோபுரத்தின் மேலே, உங்களை உட்கார வைக்கும் ஆற்றல் இந்த மந்திரத்திற்கு உண்டு. இதை நம்பி கெட்டவர்களை விட, நம்பாமல் கெட்டவர்கள் தான் அதிகம். இவ்வளவு உறுதியாக இந்த விஷயத்தை நான் பேசுவதற்கு காரணம் இருக்கிறது. முதலில் மந்திரம் என்றால் என்ன? அது நம்மை எப்படி வழிநடத்தும் என்ற தொழில்நுட்பதை நீங்கள் புரிந்து கொண்டால் அந்த காரணம் உங்களுக்கே தெளிவாகி விடும்.

இயற்கை சக்திகளின் அதிபதிகள் தேவதைகள். மந்திரங்கள் என்பது தேவதைகளின் உருவமாகும். அதாவது உண்மையில் தேவதைகள் என்பதே மந்திரங்கள் தான். கடவுளும், தேவதைகளும் இரண்டு வடிவாக இருப்பதாக நமது ஞானிகள் கூறுகிறார்கள். ஒன்று ஒளி வடிவம். இன்னொன்று ஒலி வடிவம். ஒருவகையில் இரண்டுமே ஒன்றுதான். வெளிச்சம் சத்தமாக வருகிறது எனலாம். மந்திரங்கள் என்பதும் சத்தமாக இருக்கின்ற தேவதைகளே. குறிப்பிட்ட தேவதை, குறிப்பிட்ட வரத்தை கொடுப்பது போன்று குறிப்பிட்ட மந்திரம் குறிப்பிட்ட பலனை தருகிறது.

மந்திரங்கள் என்பது ஓசைகளின் கூட்டமைப்பு. ஓசைகள் இல்லாமல், உலகம் இல்லை. உயிர்கள் இல்லை. உடலும் இல்லை. இந்த உலகில் காணப்படும் அனைத்துமே ஓசையிலிருந்து தான் வந்ததாகும். கிறிஸ்தவ மதமும் கூட, இதை ஒத்துக்கொள்கிறது. விவிலியம் முதலாம் அதிகாரத்தில், ஆதியில் வார்த்தை இருந்தது. அந்த வார்த்தை தேவனாக இருந்தது என்று வருகிறது. இதைதான் இந்து மதம் விவிலிய காலத்து முன்பே நாத விந்து என்றது. இறைவனை வேத மந்திர சொரூபன் என்றது.

ஓசைகள் ஒன்று என்றாலும், சமுத்திரத்தில் பல துளிகள் சேர்ந்து ஒரு பேரலையை உற்பத்தி செய்வது போல, ஓசையிலும் பல சிறிய ஓசைகள் உண்டு. அவைகள் எண்ணிக்கையில் அடங்காதவைகள். நேற்று பிறந்த, இன்று பிறந்திருக்கிற, நாளை பிறக்கப்போகிற அனைத்து மனிதர்களுக்குமே தனித்தனியான பிரத்தியேகமான ஓசைகள் இருக்கின்றன. இப்படி நான் மட்டும் கூறவில்லை. நமது வேதங்களும், சாஸ்திரங்களும் கூறுகின்றன. வாடகை வீடுகள் ஆயிரம் இருந்தாலும், நமக்கென்று உள்ள சொந்த குடிசையில் கிடைக்கின்ற சுதந்திரமும் சுகமும் வேறு எதிலும் கிடைக்காது அல்லவா? அதைப்போல ஆயிரம் மந்திரங்கள் இருந்தாலும், நமக்கென்று தனியாக இருக்கும் மந்திரத்தை தேர்ந்தெடுத்து சொன்னால் தான் நமது சொந்த தேவைகள் பூர்த்தியாகும்.

இந்த ஆடை எனக்கு பொருத்தமானது என்று தேர்ந்தெடுக்க முடியும். இந்த கார் எனக்கு பிடித்திருக்கிறது என்று தீர்மானத்திற்கு வரமுடியும். இந்த தண்ணீரில் தான் குளிப்பேன் என்று கூட முடிவு செய்து விட முடியும். காரணம் இவைகள் அனைத்துமே வெளியில் இருப்பது. கண்ணுக்கு தெரிவது. பத்து பேருக்கு அறிமுகமானது. மந்திரம் என்பது அப்படி இல்லையே கண்ணுக்கும், காட்சிக்கும் புலப்படாத சூட்சமம். அது சாதாரண மந்திரத்தையே அடையாளம் காணுவது மகாசிரமம். எனக்கென்று உரியதை எப்படி தேர்ந்தெடுக்க முடியும்? என்று பலரின் நெஞ்சம் குழம்பும்.

இந்த உலகில் பலகோடி மனிதர்கள் இருக்கலாம். ஒவ்வொரு மனிதனுக்கும் தனித்தனி சுபாவங்கள் இருக்கலாம். விந்தையான பழக்கங்கள், விசித்தரமான சூழ்நிலைகள் எண்ணிப்பார்க்க முடியாத எண்ணங்களின் அதிர்வலைகள் என்று ஆயிரம் இருந்தாலும், அனைத்து மனிதர்களுமே மூன்று குணங்களுக்குள் அடங்கி விடுவதாக நமது வேதங்கள் சொல்கிறது. வேதங்கள் சொல்வதை பல்லாயிர ஆண்டுகள் காலதாமதம் செய்து விஞ்ஞானமும் இப்போது ஒத்துக்கொள்கிறது. உறுதியோடு இருக்கும் சத்வம், ஓடிக்கொண்டே இருக்கும் ராஜசம், ஒரே இடத்தில் இருக்கும் தாமசம் இவைகள் தான் அந்த மூன்று குணங்கள். இந்த மூன்று குணத்தில் மங்கோலியன், ஆப்ரிக்கன், ஆசியன், ஐரோப்பியன் என்று மனித குலங்கள் அனைத்துமே அடங்கி விடுகிறது.

ராஜசம், தாமசம், சத்வசம் ஆகிய மூன்று குணங்களும் தனித்தனியாகவோ ஒருங்கினைந்தோ செயல்படுவது கிடையாது. ராஜசத்திற்குள் சத்வசமும், சத்வசத்திற்குள் தாமசமும் கலக்கின்றன. அப்படி கலக்கும் போது, விகிதாசாரங்கள் மாறுபட்டு, பல்லாயிரக்கணக்கான குணங்களாக சுபாவங்களாக உருவெடுக்கின்றன. அப்படி பலகோடி குணங்கள் உருவானாலும், அவற்றின் வேர்களாக இருப்பது முக்குணங்களே ஆகும்.

மனித குணங்கள் மூன்று என்று தரம்பிரித்த நமது முன்னோர்கள், மனிதனின் லெளகீக தேவைகளை பூர்த்தி செய்யும் மந்திரங்களையும் மூன்று பகுதிகளாக பிரித்தார்கள். புலன்கள் ஒவ்வொன்றிற்கும் ஒன்றோடு ஒன்று கலந்து பல்வேறுபட்ட கலவைகள் இருப்பது போலவே மந்திரங்களுக்கும், லட்சக்கணக்கான கலவைகள் உண்டு. அந்த கலவைகளின் சூத்திரத்தை கற்றவர்களுக்கு இன்னாருக்கு இந்த மந்திரம் சொந்தமானது என்று முடிவுக்கு வந்து விட முடியும். இந்த இடத்தில் தான் மந்திர சாஸ்திரம் பயில்வதற்கு குரு ஒருவரின் ஒத்தாசை அவசியமாகிறது.


குரு என்பவர், மந்திரத்தின் சூட்சமம் அறிந்தவர், ஒவ்வொரு மந்திரத்தின் அதிர்வும் எத்தகைய எதிர்விளைவுகளை ஏற்படுத்தும் என்பது, அவரது அனுபவத்தில் தெரியும். சிலர் ஞானிகளும், முனிவர்களும், ரிஷிகளும், குருவானவர்களும் மந்திரத்தை உருவாக்கியவர்கள். ஒரு கவிதையை போல, காவியத்தை போல தங்களது புலமையினால் மந்திர சாஸ்திரத்தை உண்டாக்கியவர்கள் என்று நினைக்கிறார்கள் இது முற்றிலும் தவறு. மந்திரம் நாற்காலி அல்ல உருவாக்குவதற்கு. அது கிணறும் அல்ல பத்துபேரின் கூட்டு முயற்சியால் தோண்டுவதற்கு. அது தானாக தோன்றிய சுயம்பு. எப்போதுமே பிரபஞ்ச வெளியில் இருந்து கொண்டே இருக்கும். சாஸ்வதம் ரிஷிகளும், ஞானிகளும் அந்த சாஸ்வதத்தை காதுகளால் மட்டும் கேட்கவில்லை. கண்களாலும் பார்த்தார்கள். அதனால் தான், அவர்களுக்கு மந்த்ர த்ரஷ்டா என்று பெயர். அதாவது அவர்கள் மந்திரங்களை நேருக்கு நேராக நமக்கு பார்த்து சொன்னவர்கள். அந்த மந்திரங்கள் ஏடுகளில் எழுதப்பட்டது மிகவும் சொற்பம். குரு பரம்பரை வழியாக வாழையடி வாழை என வந்து கொண்டு இருப்பதே அதாவது எழுதப்படாத மந்திரங்களே மிக அதிகம்.

பரம்பரையாக குரு உபதேசம் பெற்று வருகின்ற குருமார்கள், இந்த மந்திரர்களை இன்னாருக்கு இன்னது என்று அடையாளம் கண்டு கொடுப்பதில் வல்லவர்கள். அவர்களுக்கு மட்டும் அந்த திறன் எப்படி கிடைக்கிறது? என்று யோசிப்பதில் பொருள் இல்லாமல் இல்லை. ஒவ்வொரு மனிதனும் மூன்று வகையான உடம்பை பெற்றிருக்கிறான் ஒன்று உணவுகளால் ஆன சரீரம். இரண்டாவது உணர்வுகளால் ஆன மனது. மூன்றாவது அதிர்வுகளால் ஆன வெளிச்சம். இப்படி சொல்வது சற்று குழம்பலாம். மூன்றாவது சொல்லப்பட்ட விஷயம் என்னவென்று தெரியாமல் தடுமாறலாம்.

ஒவ்வொரு மனிதனுக்கும் அவனது உடம்பை சுற்றி இயற்கை ஒரு ஒளிவட்டத்தை கொடுத்திருக்கிறது. அது வெண்மை, நீலம், சிவப்பு மற்றும் மஞ்சள் என்று பலவகை வண்ணங்களால் ஆனது. ஒவ்வொரு வண்ணமும் குறிப்பிட்ட அந்த மனிதனின் எண்ணங்களை, ஆத்மாவின் தன்மையை அடையாளப்படுத்துவது ஆகும். உதாரணமாக ஊதா நிறத்தில், ஒருவனை சுற்றி ஒளிவட்டம் இருந்தால் அவன் கடினமான சித்தம் கொண்டவனாக இருப்பான். வெள்ளை மற்றும் மஞ்சள் நிறத்தில் ஒளிவட்டம் இருந்தால் அவன் மலர்ச்சியானவனாக இருப்பான். இந்த வட்டத்தை என்னவென்று பார்க்கும் ஆற்றல் யோகிகளுக்கும், ஞானிகளுக்கும், இயற்கையாகவே தெய்வீக சக்திகள் நிறைந்த ஒருசில மனிதருக்கும் உண்டு.

எனது வாழ்வின் அனுபவத்தில் நான், அன்று முதல் இன்றுவரை அதாவது எனக்கு விபரம் தெரியாத காலம் துவங்கி இன்றுவரை எனக்குள் இருக்கும் ஒரு தன்மை என்னவென்றால் ஒருமனிதனை நேருக்கு நேராக நான் பார்க்கும் போது அவனது எண்ண அதிர்வுகள், சில வண்ண நிறங்களாக வெளிப்படுவதை உணர்வேன். இப்போது எனது அனுபவமும், எனது பயிற்சியும் அந்த வண்ணம் என்பது மனிதனை சுற்றி இருக்கும் ஆரா என்பதை நன்றாக அறிய வைக்கிறது. இந்த ஆராவை உன்னிப்பாக கவனித்தால், ஒருவன் ராஜசகுனம் கொண்டவனா, சத்வசத்தின் வசம் இருப்பவனா, தாமசமானவனா என்பதை சுலபமாக கணித்து விட முடியும். இப்படி கணிக்கும் ஆற்றலும், மந்திர சாஸ்திர தேர்ச்சியும் இருந்தால் ஒவ்வொரு மனிதனுக்கும் தனித்தனியாக உள்ள மந்திரங்கள் இதுவென்று அறிந்து கொள்ளலாம்.

நான்கு வேதங்களில் கூறப்படுகிற அனைத்து வார்த்தைகளுமே மந்திரங்கள் தான். வேதங்களில் உள்ள வார்த்தைகளுக்கு பொருளை தேடுவதை விட, அதன் வார்த்தை ஒலிகளில் மறைந்து கிடக்கும் சக்தியை தேடுவது தான் புத்தி உள்ளவர்களுக்கு அழகு என்று பெரியவர்கள் கூறுவார்கள். வேத மந்திரங்கள் தவிர பல ரிஷிகள் தங்களது தவ வலிமையால் கண்டறிந்த மந்திரங்கள் நிறைய உண்டு. அவைகளை கொண்டு தான் மந்திர சாஸ்திரம் உருவாக்கப்பட்டிருக்கிறது. இந்த மந்திரம் தேவதா மந்திரம், பாராயண மந்திரம், பீஜ மந்திரம் என்ற மூன்றுவகை இருக்கிறது.

தேவதா மந்திரம் என்பது சில வரிகளை கொண்டதாகும். இதற்கு உதாரணமாக காயத்திரி மந்திரம், மஹா மந்திரம் போன்றவைகளை சொல்லலாம். பாராயண மந்திரம் என்பது நீண்ட பல சொற்றொடர்களை கொண்டதாகும். ருத்ரம், விஷ்ணு சகஸ்ராநாமம், ஸ்ரீ சூக்தம் போன்றவைகள உதாரணமாக காட்டலாம். பீஜ மந்திரங்கள் என்பது இரண்டு அல்லது மூன்று எழுத்தில் முடிந்து விடும் சக்தி மிகுந்த ஒசைகளாகும். இந்த ஓசைகள் இல்லாமல் உலகம் இல்லை. இந்த ஓசைகளுக்குள் தான் நமக்கு வரம் தரும் சக்தி மறைந்து கிடக்கிறது. நமக்கான பீஜ மந்திரத்தை குருமூலம் உபதேசம் பெற்று மீண்டும் மீண்டும் அந்த மந்திரத்தை நாம் சொல்கிற போது, அந்த மந்திர அதிர்வு நமது உடம்பிற்குள் மறைந்து கிடக்கும் சக்தி மையங்களை விழிப்படையச்செய்கிறது. அப்படி விழிப்படைந்த சக்தி மையங்கள் பீஜ மந்திரங்களின் அதிர்வுகளோடு கலக்கும் போது பிரபஞ்ச ஆற்றலை மிக சுலபமாக ஈர்க்கிறது அதன் பிறகு நாம் நினைத்தது நடக்கிறது.

மனிதப்பிறவி என்பதே இறைவனின் ஆற்றலை உணர்ந்து, அவனது அருளில் கரைந்து அவனுக்குள் ஐக்கியமாகி, முக்தி அடைவது தான். முக்திக்கு முன்னால் பணம், பதவி, பகட்டு என்பவைகள் வெறும் தூசுக்கு சமம். ஞானிகளாக இருப்பவர்கள், சாதாரண மனிதர்கள் முக்தி அடைவதற்கு வழிகாட்ட வேண்டுமே தவிர அதை விட்டு விட்டு செல்வத்தை பெறவும், இகவுலக வாழ்வில் சுகத்தை பெறவும், மந்திரங்களை வகைப்படுத்தி வைத்திருப்பது சரியான தர்மம் தானா? என்று சிலர் யோசிக்க கூடும். அவர்கள் ஆதிகால மனிதன் பசிக்காக ஓடி ஆடி வேட்டையாடிய காலத்தில் பெரிய அளவில் சிந்திக்கவில்லை. வேளாண்மையில் புகுந்து பசியாறிய பிறகே தனது சிந்தனையை கூர்மைப்படுத்தினான் என்பதை அறிய வேண்டும். அதாவது மனிதனுக்கு லெளகீக தேவைகள் முடிந்த பிறகே பரமார்த்திக தேவைகளை பற்றி யோசிப்பான் என்பதை நினைவில் வைக்க வேண்டும்.

உப்புக்கும், சீனிக்கும், செப்பு காசுக்கும் அலைந்து  கொண்டிருந்தால் ஆத்திகன் கூட நாத்திகன் ஆகிவிடுவான் என்பது மகாகவி பாரதியின் சக்திய வாக்கு. அதனால் தான் இறைவனை கண்ணார காண்பதற்கு மந்திர ஜெபங்களை உருவாக்கிய நமது முன்னோர்களே, செல்வங்களை பெறுவதற்கும் மந்திர ஜெபங்களை உருவாக்கினார்கள். இன்றைய மனிதர்களுக்கு தேவைகள் அதிகம் இருக்கிறது. தவிர்க்க முடியாத கடமைகளும் அதிகம் இருக்கிறது. இதனால் பணம் என்பதை தேடி அலைய வேண்டிய பரிதாபகரமான சூழலும் இருக்கிறது. இந்த பெரிய பாதாளத்தை தாண்டி வெளியில் வந்தால் தான், அவர்கள் இறைவன் என்ற மகாசமுத்திரத்தை உணர முடியும். எனவே அவர்களை வறுமைக்கடலை தாண்டவைக்க வேண்டிய கடமை நமக்குண்டு. சுவாமி விவேகனந்தர் கூட, பசித்தவன் முன்னால் வேதம் படிக்காதே! சாதம் படை என்று சொன்னார் அதனால் தான் நானறிந்த மந்திர சாஸ்திரத்தை இதுவரை பலருக்கும் கொடுத்து அவர்கள் கடலை கடக்க துணையாக நின்றிருக்கிறேன்.

நிறைய அனுபவங்களை என்னால் கூற இயலும். ஆனால் அத்தனைக்கும் இங்கே இடம் போதாது. மந்திரம், தந்திரம் இவைகள் எல்லாம் இந்து மதத்தில் உள்ள மூடநம்பிக்கைகள் என்று மிக ஆழமான முறையில் பிரச்சாரம் செய்து வரும் பெந்தகொஸ்தே சபையை சேர்ந்த ஒரு நண்பர் எனக்கு உண்டு. அவர் எந்த அளவிற்கு கர்த்தரின் மீது பக்தி வைத்திருந்தாரோ, அதே அளவிற்கு கர்த்தர் அவர்மீது அன்பு வைத்து, அவரை சோதித்து பார்க்க வறுமையை கொடுத்திருந்தார். அவரிடம் ஒரு குறிப்பிட்ட மந்திரத்தை கொடுத்து, இது உங்களுக்கான மந்திரம் சொல்லி பாருங்கள். உங்கள் வறுமை தீரும். மந்திரம் என்பது மதம் சார்ந்தது அல்ல, அது ஒரு ஆன்மீக விஞ்ஞானம். எனவே எனக்காக சொல்லுங்கள் என்றேன். அவர் என் மீது கொண்ட மரியாதையால் அரை மனதோடு கர்த்தரிடம் மன்னிப்பு கேட்டபிறகு சொல்லி வந்தார். நாளடைவில் அவரது வறுமை மறைந்தது. இன்று பாளையங்கோட்டையில் சொந்த வீடு, மனைவி, மக்கள், தொழில் என்று நலமோடு வாழ்கிறார்.

இதை எதற்காக இங்கு சொல்கிறேன் என்றால், மந்திரங்களை நம்பிக்கை இல்லாமல் சொன்னால் கூட அது பலன் தரும். நிச்சயம் கைவிடாது. அதே நேரம் மந்திரங்கள் இந்துக்களுக்கும், இந்து மதத்தில் நம்பிக்கை கொண்டவர்களுக்கும் மட்டுமே சொந்தமானது அல்ல என்பதற்காகவே மந்திரம் காற்றை போல, நீரை போல, ஆகாயத்தை போல எல்லோருக்கும் பொதுவானது. மந்திரம் என்ற நதி, தாகத்தோடு தன்னிடம் வரும் அனைவருக்கும் பரிவு காட்ட தயாராக இருக்கிறது. நாம் அந்த நதியை நோக்கி நடந்து செல்ல தயங்கி கொண்டிருக்கிறோம். நமது தயக்கத்தையும், மயக்கத்தையும் தூக்கி தூர வைத்து விட்டு மந்திர நதியில் குளிக்க முற்படவேண்டும்.

நான் இப்போது சொல்லிவருகிற மந்திரம் பணத்தை மட்டும் தான் கொடுக்கும் என்று தவறாக நினைக்கவேண்டாம். நமது வாழ்வில், நமக்கென்று ஏற்பட்ட துயரங்கள் அனைத்தையுமே தடுத்து ஆனந்தலகரியை மட்டுமே கொடுக்கின்ற அதிசய அட்சயபாத்திரம் இந்த மந்திரமாகும். நோய்கள் உனது தொல்லையா? அதை இந்த மந்திரம் தீர்க்கும். இல்லற வாழ்க்கை அமையவில்லையே? என்ற வருத்தமா அதையும் இந்த மந்திரம் கொடுக்கும். குடும்பத்தில் கணவன்-மனைவி இணங்குவதில் சங்கடமா? அதையும் இந்த மந்திரம் தீர்க்கும். மழலை செல்வம் இல்லையே? என்ற வருத்தம் இருப்பவர்களுக்கு கூட மருந்தாக இந்த மந்திரம் அமையும். சுருக்கமாக சொல்வது என்றால், உங்களுக்கு வரும் எல்லாவிதமான சந்தோஷ கேடுகளையும் இந்த மந்திரம் எதிர்த்து போராடி உங்கள் இதயத்தில் அமைதி பூங்காற்று வீசச்செய்து அங்கே இறைவனை குடியேற்றி விடும்.

தாகம் தீர்க்கும் நதி எதிரே வருகிறது. குளிர்ச்சியை தரும் தென்றல் உங்கள் வீட்டு வாசலில் வீசுகிறது. வாசனை நிறைந்த மல்லிகை பூ உங்கள் பந்தலில் படர்ந்திருக்கிறது. சந்தன குழம்பை வாரி இறைக்கும் வண்ண நிலவு நீலவானில் பவனி வருகிறது. நீங்கள் மட்டும் ஏன் கதவை சாற்றி நாலு சுவற்றிற்குள் உங்களை சிறைப்படுத்தி கொள்ள வேண்டும். உங்களது விடுதலைக்கு உத்திரவாதம் அளிக்க, உங்கள் சுகங்களுக்கு சரியான மேடை அமைத்து தர, இதோ நமது யோகிகள் தந்த மந்திரம் என்ற அமுதகலசம் இருக்கிறது. உங்களுக்கு பரிமாற நான் குருமார்களிடம் கற்ற மந்திர விருந்தை உங்களுக்கு படைக்க தயாராக இருக்கிறேன். பகிரங்கமாக இருகரம் நீட்டி உங்களை வரவேற்கிறேன். வாருங்கள் துயரங்களை வெல்வோம்...



      அமிர்த தாரா மஹாமந்திர தீட்சை  கொடுக்க படுகிறது மேலும் விபரங்களை தெரிந்து கொள்ள கீழே உள்ள தொலைபேசி எண்ணிற்கு தொடர்பு கொள்ளவும்.

தொலைபேசி எண் :-


 India Time9 am - 6 pm 


அமிர்த தாரா மஹாமந்திர தீட்சையின் பயன்கள்:

  • செல்வமும், செல்வாக்கும் பெருகும்.
  • வியாபாரம் அபிவிருத்தியாகி, கோடிஸ்வர யோகம் தரும்.
  • குடும்பத்தில் அமைதி நிலவும்.
  • கணவன்-மனைவி சிக்கல்கள் தீரும்.
  • நல்ல திருமண வாழ்க்கை உடனடியாக அமையும்.
  • குழந்தை பாக்கியத்தை பெறலாம்.
  • குழந்தைகள் வளர்ச்சி காண்பார்கள்.
  • கல்வி தடையில்லாமல் வளரும்.
  • வேலை கிடைக்கும். அயல்நாட்டு யோகம் வரும்.
  • நவக்கிரஹ தோஷங்கள் விலகும்.
  • செவ்வாய் தோஷம் தீர்வுக்கு வரும்.
  • சனி மற்றும் ராகு-கேது தோஷம் தீரும்.
  • நீண்ட நாள் நோய்கள் விலகும்.
  • தீய சக்திகளின் பாதிப்புகள் அகலும்.
  • தெய்வ அனுக்ரஹம் கிடைக்கும்.
 -----------------------------------------

 ------> இனி உஜிலாதேவி பதிவுகளை செல்பேசியிலும் வாசிக்கலாம் அதற்க்கு நீங்கள் செய்யவேண்டியது Google Play‎ Store -க்கு சென்று Ujiladevi என்று டைப் செய்து நமது Apps உங்கள் தொலைபேசியில் Download  செய்து கொள்ளுங்கள் அல்லது  

நேரடியாக Download செய்ய கிழே கிளிக் செய்யவும் 

-----------------------------------------


குருஜியின் செவ்வாய்கிரக பயணம் !


குருஜியின் மர்மம் 1
  மக்கு தெரியாததை அறிந்து கொள்ளும் ஆர்வம் இயற்கையாக எல்லோருக்கும் உண்டு. தென் அமெரிக்கா நாட்டில் மறைந்து போன மாயன்களின் அதிசய ஆற்றல்களை அறிந்து கொள்வதற்கே ரேஷன் கடையில், மண்ணெண்ணெய் வாங்குவதற்கு வரிசையில் நிற்பது போல நமது ஜனங்கள் நிற்கிறார்கள் என்றால் கண்ணுக்கும், கருத்துக்கும் வெகுதூரத்தில் இருக்கின்ற அண்டங்கள் மற்றும் அமானுஷ்ய இரகசியங்களை தெரிந்துகொள்ளவே வேண்டாம் என்று எந்த சோம்பேறியும் சொல்லமாட்டான். தள்ளாடி தள்ளாடி மரணப்படுக்கையில் கிடக்கும் கிழவன் கூட இப்படிப்பட்ட செய்தி கிடைக்கிறது என்றால் எழுந்து திண்ணையில் வந்து உட்கார்ந்து கொள்வான். அவ்வளவு ஆர்வம் மனித சமூகத்தை ஆட்டிப்படைத்து கொண்டிருக்கிறது.

பூமியில் மட்டும் தான் மனிதர்கள் வாழ்கிறார்களா? வேற்று கிரக மனிதர்கள் பூமிக்கு வந்து போகிறார்களா? பூமியில் அறியப்படாத இரகசியங்கள் வேறு எதாவது உண்டா? கூடு விட்டு கூடு பாய்வது என்றால் என்ன? அமானுஷ்யமான உருவங்களை எல்லோரும் பார்க்க முடியவில்லையே ஏன்? பார்க்க என்ன செய்ய வேண்டும்? இப்படி நிறைய கேள்விகள் நம்மிடம் உண்டு. இந்த கேள்விகள் பலவற்றிற்கு அறிவியல் கூறுகிற பதில்கள் நமக்கு தெரியும். நமது பண்டையகால ரிஷிகள் வேதங்களிலும், வேறு பல நூல்களிலும் வான சாஸ்திரம், கிரகங்களின் தன்மைகள், ஆகாயத்தில் பறக்கும் வித்தை என்பது போன்று பல அறிய இரகசியங்களை கூறி வைத்திருக்கிறார்கள். அப்படி அவர்கள் சொல்லி சென்றிருக்கின்ற இரகசியங்கள் என்ன? அத்தகைய இரகசியங்களை அவர்களால் மட்டும் தான் காண முடியுமா? கண்டு கூற முடியுமா? இன்று இருக்கும் ஆன்மீக பெரியவர்கள் எவராலும் அப்படி கூற இயலாதா? என்பது போன்ற பல கேள்விகளை குருஜியிடம் நாங்கள் அவ்வப்போது கேட்பதுண்டு. அதற்கு அவர் நேராகவும், மறைமுகமாகவும் பதிலைச் சொல்வார். அந்த பதில்களில் சிலவற்றை உங்களோடு அவ்வப்போது பகிர்ந்து கொள்வதற்கு விரும்புகிறோம். அந்த வகையில் குருஜியிடம் பூமியை தவிர மற்ற இடங்களில் மனிதர்கள் இருக்கிறார்களா? என்ற கேள்வியை கேட்டோம் அதற்கு அவர்


புராணங்களை பற்றி நமக்கு மிக தவறான அபிப்ராயங்கள் இருக்கிறது. புராணங்கள் என்றாலே அதில் மிகைபடுத்தி கூறப்பட்ட விஷயங்கள் இருக்கும். பொய்களும், அதீதமான கற்பனைகளும் மலிந்து கிடக்கும் எதை நம்பினாலும் நம்பலாம். புராணங்களை நம்ப கூடாது என்று நினைக்கிறோம். இது நமது இயற்கையான சுபாவம் அல்ல. வெள்ளைக்காரன் நமது மண்டையை உடைத்து, அதற்குள் திணித்து வைத்த சுபாவமாகும். முதலில் நமது அறிவு வளர வேண்டுமென்றால் இது இப்படிதான் இருக்க வேண்டும் என்று பொத்தாம் பொதுவாக முடிவு கட்டிவிடும் மனோ பாவத்தை மாற்ற வேண்டும். புராணங்களிலும் உண்மைகள் இருக்கலாமோ, அவைகளிலும் நம்ப தகுந்த காரியங்கள் எதாவது மறைந்து கிடக்குமோ? என்ற ஆய்வு மனப்பான்மையை வளர்த்து கொண்டாவது அவைகளை படிக்க வேண்டும்.

பல புராணங்களில் அசுரர்களும், தேவர்களும் அசாத்தியமான வீரம் படைத்த அரச குமாரர்களும் பல உலகங்களுக்கு சென்று வந்ததாகவும், அவைகளை வென்று வந்ததாகவும் கருத்துக்கள் நிறையவே இருக்கிறது. பொய்யான ஒரு விஷயத்தை கண்ணை மூடிக் கொண்டு திரும்ப திரும்ப சொல்வது நமது முன்னோர்களின் இயல்பு அல்ல. ஒரு சதவிகிதம் கூட உண்மை இல்லாத விஷயத்தை அவர்கள் பேச மாட்டார்கள். உதாரணத்திற்கு சந்திரனை எடுத்து கொள்வோம். சந்திரன் என்றாலே குளிர்ச்சி, சிலேத்துமம், தண்ணீர் என்று தான் நமது பெரியவர்கள் கூறினார்கள். ஆனால், விஞ்ஞானம் என்ன சொன்னது ஒட்டுமொத்த நிலாவையே பிடித்து வந்து ஆலையில் போட்டு அரைத்து பிழிந்து எடுத்தாலும், ஒரு சொட்டு தண்ணீர் கூட கிடைக்காது என்று தான் ஆரம்பத்தில் வாதிட்டார்கள். கற்பூரத்தை அடித்து சத்தியம் செய்தார்கள். இன்று நிலைமை மாறிவிட்டது. சந்திரனில் இருக்கும் ஒரு சிறு நீர் பிடிப்பு பகுதியை பூமிக்கு கொண்டுவந்தால் பூமியில் முக்கால்வாசிபேர் சில வருடங்கள் தாகம் இல்லாமல் இருப்பார்கள் என்ற அளவிற்கு பேச வந்துவிட்டார்கள். எனவே விஞ்ஞானம் கூறுவது இறுதியான உறுதியான முடிவுகள் அல்ல. காலந்தோறும் அவைகள் மாறிக்கொண்டே வருவதை காணலாம். அதே போலதான் வேறு உலகங்களை பற்றிய நிகழ்வுகளும்.

நமது ரிஷிகளில் பலர் “ஆகாச காமினி” என்ற மந்திர சித்தி பெற்றவர்கள். இந்த மந்திர சித்தி என்ன பலனை தருமென்றால் நமது உடம்பு ஒரு இடத்தில் பத்திரமாக இருக்கும் போதே,  நமது உயிர் உடம்போடு சிறிய தொடர்பை மட்டும் வைத்துக்கொண்டு எங்கு வேண்டுமென்றால் சென்று வரலாம் என்பதாகும். இதன் சக்தியால் பூமியை மட்டுமல்ல. பூமிக்கு அப்பாலும் சென்று பல அரிய காட்சிகளை, இரகசியங்களை தெரிந்து வரலாம். அந்த வகையில் எந்தெந்த கிரகங்களில் உயிர்கள் இருக்கிறது. எதில் இல்லை என்பதை தெளிவாகவும், உறுதியாகவும் அறிந்து கொள்ளலாம். இதுவரையில் நமது ஞானிகள் பூமியை தவிர, பதினாலு உலகங்கள் உயிர்கள் வாழக்கூடிய தகுதியில் இருக்கிறது என்று கண்டறிந்து இருக்கிறார்கள். அதல, விதல, சுதல, பாதாள, என்பது தொடங்கி பூ, புவ, சுவ என்று அதன் பட்டியல்கள் செல்கிறது இதை மிக சுலபமாக மேலோகம், ஏழு கீழ் லோகம், ஏழு என்று நாம் பிரிக்கலாம்.

இஸ்லாமிய  இறை வேதமான குரானில் கூட, ஏழு வானங்கள் இருப்பதாக சொல்லபட்டிருப்பது ஏழு உலகங்களை தான் குறிக்குமென்று நான் நம்புகிறேன். கிறிஸ்துவ விவிலியத்திலும், வானவர்கள் மேலே இருந்து இறங்கி வந்தார்கள் என்று கூறுவதையும் இந்த வகைகளிலே கருதுகிறேன். எனவே பூமியை தவிர வேறு பல கிரகங்களில் உயிர்வாழ்க்கை இருக்கிறது வேண்டுமானால், நமது சூரிய குடும்பத்திலுள்ள மற்ற கிரகங்களில் தற்போதைய நிலையில் உயிர் வாழ்க்கை எதுவும் இல்லை என்று கூறலாம். ஆனால், மற்ற சூரிய குடும்பத்தில் நிலைமை இப்படி இல்லை. அங்கே உயிர்கள் உண்டு என்று பதில் சொன்னார். அவரிடம் செவ்வாய் கிரகத்தில் உயிர்கள் வாழ்ந்ததா, அதைப் பற்றி நமது முன்னோர்கள் எதாவது கூறியிருக்கிறார்களா? நீங்கள் சொல்லும் ஆகாச காமினி மந்திரத்தால் உங்களுக்கு சொந்த அனுபவங்கள் ஏதாவது உண்டா? என்று கேட்டோம்.

நமது பூமியை போலவே செவ்வாயில் உயிர் வாழ்க்கை இருந்திருக்கிறது. கந்த புராணத்தில் சூரபத்மன் செவ்வாய் கிரகத்தில் தான் தேவர்களை அடைத்து வைத்திருக்க வேண்டும். ஏனென்றால் புராணத்தில் சொல்லப்படும் சிறைச்சாலை பற்றிய வர்ணனைகளும் தற்போது தொழில்நுட்ப உதவியால் நாம் பெற்றிருக்கும் செவ்வாயை பற்றிய புகைப்படங்களும் இதை நமக்கு சொல்லாமல் சொல்லுகின்றன. இன்று பூமியை நாம் இயற்கையை சிதைத்து வாழ்ந்து கொண்டிருப்பது போல, அன்று செவ்வாய் வாசிகள், செவ்வாயை கொன்றிருக்கிறார்கள். குருஷேத்ராவில் புதைபொருளாக கண்டெடுக்கப்படும் எலும்புகளில் அணுக்கதிர் தாக்கம் இருப்பதை விஞ்ஞான ஆய்வுகள் உறுதி செய்கின்றன. அணுவாற்றலை அக்கால மனிதர்களே அறிந்து வைத்திருக்கின்ற போது, செவ்வாயில் வாழ்ந்தவர்கள் அணுவை விட சக்தி வாய்ந்த வேறு எதாவது ஒரு வகை கனிமத்தை கண்டுபிடித்து விபரீதமாக விளையாடி தாங்கள் வாழும் பகுதியை முற்றிலுமாக கொலை செய்திருக்கலாம். ஆனாலும், செவ்வாய் முழுமையாக செத்துவிடவில்லை. அதன் ஒரு பகுதியில் நீரும், காற்றும் இன்னும் உயிர் துடிப்போடு இருக்கிறது. சில உயிர்களும் கூட அங்கிருக்கலாம். இன்னும் சிறிது காலத்தில் மக்கள் நம்பும் படியான ஆதாரங்கள் கண்டிப்பாக கிடைக்கும். அப்போது நான் சொல்வது உண்மை என்று தெரியவரும். என்று பதில் சொன்னார். இந்த பதிலில் அவரது ஆகாச காமினி மந்திர அனுபவமும் கலந்திருப்பதை எங்களால் உணர முடிந்தது.

குருஜியின் 
சீடன் 
P. சதீஷ் குமார்







ஆவிகளை விடுவித்த குருஜி !


குருஜியின் மர்மம் 2



    வி, பேய், பிசாசு, பூதம் என்றவுடன் நமக்கு நினைவுக்கு வருவது என்ன?  வெள்ளை ஆடை, தரையில் கால் படாமல் மிதந்து செல்லுதல், தலைவிரிக் கோலம், மல்லிகைப் பூ வாசம், சலங்கை ஒலி இந்த மாதிரியான கற்பனை நமது மனதில் ஆழமாக பதிந்து விட்டது. அதற்கு காரணம் சினிமாக்களும், நாவல்களும், நமது பாட்டிமார்களும், பேய்பிடித்து ஆடுவதாக கூச்சல் போட்டுக்கொண்டு தெருவில் ஓடும் அப்பாவி பெண்களும் இவர்கள் சித்தரித்த இந்த கோலம் சரியானதா...? ஆவிகள் இப்படி தான் இருக்குமா...? என்று ஆவிகள் உலகத்தில் நல்ல அறிமுகமும், தேர்ச்சியும் பெற்ற நமது குருஜியிடம் கேட்டோம்.

அதற்கு அவர் சிரித்தார். நமது விருப்பபடி சில கற்பனைகளை வளர்த்து கொண்டு, இது இப்படித்தான் இருக்குமென்று கருதுவது அறியாமை மட்டுமல்ல. ஆபத்தும் கூட. பாம்பு கடித்து செத்தவனை விட கடித்துவிட்டதே என்ற அச்சத்தில் செத்துப் போனவர்களின் எண்ணிக்கை தான் அதிகம். அச்சம் என்பது மிக கொடிய நோய். ஆனால், அந்த நோய் தான், சோறு உண்ண மறுக்கும் விளையாட்டு பிள்ளை காலத்திலிருந்து இன்று வரை சக மனிதர்கள் நமக்கு புகட்டி கொண்டிருக்கிறார்கள்.

சில திரைப்படங்களில், ஆவிகளின் நடமாட்டத்தை பற்றி காட்டுகிற காட்சிகள் மிரட்டுவது போல் இருந்தாலும், விஷயம் தெரிந்தவர்களுக்கு வேடிக்கையாக தான் இருக்கிறது. முதலில் ஆவியை பற்றி அடிப்படையான விஷயத்தை தெரிந்து கொள்ளுங்கள். நமது உயிருக்கு, அது தங்குவதற்கு சரீரம் என்ற ஒன்று இருப்பதனால் நாம் மனிதர்கள் என்று கருதபடுகிறோம்.  ஆவிகளுக்கு அந்த உடம்பு கிடையாது. அவைகளுக்கும் நமக்கும் உள்ள வேறுபாடு இது தான். வெள்ளைநிறத்தில் கருப்பான குழி விழுந்த கண்களும், கோரைப் பற்களும், கொக்கு போல நீளமான மூக்கும் நமது கற்பனையே.

ஆவிகள் வெள்ளை நிறத்தில் மட்டுமே இருப்பது இல்லை. எனக்கு தெரிந்தவரையில் கருப்பு, வெள்ளை, ஆரஞ்சு போன்ற நிறத்தில் ஆவிகள் வரும். ஆவிகள் வந்தால் குறிப்பாக பெண் ஆவிகள் வந்தால், சலங்கை சத்தம் வரும் என்பதெல்லாம் கிடையாது. வருகிற ஓசையே இல்லாமல் ஆவிகள் வருவது உண்டு. வேறு பல ஓசைகளை எழுப்புவதும் உண்டு. நாம் வாழுகிற போது நமது உடல் குண்டாக, கொழுத்து இருந்தால் ஆவியான பின்பும் தோற்றம் அப்படியே இருக்கும் என்று கூறவும் இயலாது. ஆவி தோற்றம் என்பது வாயுத்தன்மை மிகுந்தது என்பதனால், காற்றில் அலை பாய்வது போல தெரிந்தாலும், பழைய மனித தோற்றம் ஒரு குறியீடு போல தெரியும். என்ற பதிலை சொன்னார். அவர் கூறியது வியப்பாக இருந்தது.

நமக்கும், ஆவிக்கும் வித்தியாசம் உடம்பு மட்டும் தான் என்றால் ஆவிகளால் வருங்காலத்தை எப்படி உணர்ந்து கொள்ள முடிகிறது. நம்மால் அது முடிவதில்லையே என்ற கேள்வி பிறந்தது. அதற்கும் குருஜி தக்க பதில் வைத்திருந்தார். மதில் சுவற்றின் மேல் இருப்பவன், சுவற்றிற்கு உள்ளே நடப்பதையும், வெளியே நடப்பதையும் காண முடியும். மரணம் என்பது உயிரை உடம்பிலிருந்து முற்றிலுமாக பிரித்து விடுவதனால் உயிருக்கு உடல் ரீதியான சங்கடங்கள் கிடையாது. எனவே அவைகளால் மூன்று காலங்களையும் ஒரு சேர காணமுடியும். நாம் உடம்போடு கிடந்து அவதிப்படுவதனால் காலம் என்ற தேரில் செல்லுகிற வாய்ப்பு நமக்கில்லை.

ஆவிகளால் வருங்காலத்தை பற்றி கூறமுடியுமே தவிர, அக் காலங்களில் நாம் அனுபவிக்கும், நல்லது கெட்டதுகளை மாற்றிவிட இயலாது. வருவதை முன்கூட்டியே அறிந்து கொள்வது கூட, ஒருவித தடுப்பு என்ற வகையில் ஆறுதல் அடையலாம். காலத்தை மாற்றுகிற அதிகாரம் ஆண்டவன் ஒருவனுக்கே உண்டு என்று பதில் சொன்னார். இப்போது வேறு ஒரு ஆர்வம் மிக்க கேள்வி எங்களுக்கு தோன்றியது. உங்கள் வாழ்வில் தனிப்பட்ட ரீதியிலோ அல்லது பொதுவாகவோ சில சம்பவங்கள் நடக்க போவதாக ஆவிகள் கூறியது உண்டா? எச்சரித்தது உண்டா? என்று கேட்டோம்.அதற்கு நிறைய சம்பவங்களை என்னால் கூற முடியும். இருந்தாலும் ஒன்றை கூறுகிறேன் என்று தனது அனுபவத்தை எங்களோடு பகிர்ந்து கொள்ள துவங்கினார்.

மந்திரத்தால் நல்ல ஆரோக்கியத்தோடு இருக்கின்ற மனித உடம்பில் படிப்படியாக விஷத் தன்மையை ஏற்றி அவனை செயலிழக்க செய்துவிடலாம் அல்லது கொன்றும் விடலாம் அப்படிப்பட்ட மந்திரத்தை முறியடிப்பதற்கு மாற்று மந்திரம் உண்டு. நான் அந்த மாற்று மந்திரத்தை அறிந்து கொள்ளவும், கற்று கொள்ளவும் மிகவும் ஆசைபட்டேன். முயற்சி செய்தேன். எல்லாமே தோல்வியில் தான் முடிந்தது. இதனுடைய வருத்தம் வெகு நாட்களாக எனக்கு தீரவில்லை. இந்த வருத்தத்தை எனது நண்பர் வேலு நாயக்கரிடம் நான் பகிர்ந்ததுண்டு. ஒரு துரதிருஷ்டமான நிகழ்வு ஒன்றில் அவர் காலமாகிவிட்டார். ஒரு முறை அவர் ஆவியோடு நான் பேசிய போது, நீ அந்த மந்திரம் வேண்டுமென்று முன்பெல்லாம் வருந்துவாயே அந்த மந்திரம் இன்ன ஊரில் இன்னாரிடம் இருக்கிறது. இவரை அணுகினால் அவர் உனக்கு பெற்று தருவார் என்று கூறினார்.

அவரது கூற்றுப்படி நான் நடந்து கொண்டு அந்த அரிய, அபூர்வ மந்திர ஏட்டை பெற்றேன். அதில் நான் தேர்ச்சியும் பெற்றிருக்கிறேன் என்றால் அதற்கு வேலுநாயக்கர் ஆவிக்கு நன்றி செலுத்த வேண்டும். உயிரோடு வாழ்ந்த போது செய்ய முடியாத உதவியை இறந்த பிறகு அவர் செய்தார் என்பது ஒருபுறம் இருக்க, ஆவிகளால் இத்தகைய வியப்பான காரியங்களை நடத்த முடியும் என்பதை அனுபவ ரீதியில் அறிந்து கொண்டேன். நன்மையான விஷயங்கள் ஆவியின் மூலம் பெற்றிருப்பது போலவே, பல தீமைகளையும் பெற்றிருகிறேன். நான் ஆத்ம சாந்தி இல்லாமல் தவிக்கிறேன் என்று என்னிடம் முறையிட்ட பல ஆவிகளுக்கு கிரிகைகள் செய்ய போய் உடல் ரீதியிலும், மன ரீதியிலும் சங்கடங்களை சந்தித்திருக்கிறேன். தீமையை மறந்து நன்மைகளை மட்டுமே பேச வேண்டும் என்பதனால் நாயக்கரின் உதவியை இங்கு குறிப்பிட்டேன்.

குருஜி கூறியவற்றில் சிலவற்றை அவரோடு இருந்து நாங்கள் நேரில் அனுபவித்திருக்கிறோம். ஒருமுறை அவர் சொந்த ஊருக்கு அருகிலுள்ள உவரி புனித அந்தோனியார் ஆலயத்திற்கு, அவரோடு சென்றோம். ஆலயத்தின் கொடி மரத்தை எங்கள் கார் கடக்கும் போது, காரணமே இல்லாமல் நின்றுவிட்டது. ஐந்து நிமிடம் நின்றிருக்கும் என்று நினைக்கிறோம். அதன் பிறகு கடற்கரைக்கு மிக அருகில் சென்று உட்காரலாம் என்று நினைத்தோம். குருஜி மறுத்தார் உடனடியாக வண்டியை தன் பூர்வீக வீட்டிற்கு விடு என்றார்.

வீட்டிற்கு வருவதற்குள், குருஜிக்கு பலமுறை வயிற்றுப்போக்கு ஏற்பட்டது. மிகவும் கஷ்டப்பட்டார். ஐந்து கிலோ மீட்டர் பயணம் செய்வதற்குள் களைத்து போய்விட்டார். வீட்டிற்கு வந்ததும், சகஜமான உற்சாகத்திற்கு வந்துவிட்டார். எங்களுக்கு ஆச்சரியமாக இருந்தது. காரணம் கேட்டோம். அதற்கு அவர், அந்தோனியார் ஆலயத்தின் கொடிமரத்தின் கீழே கட்டப்பட்டு பல ஆண்டுகளாக பல ஆவிகள் அவதிப்பட்டு கொண்டிருந்தன. அவைகள் நமது காரின் இயக்கத்தை நிறுத்தி, தன்னை விடுவிக்குமாறு மன்றாடின. அவைகளின் வேண்டுகோளுக்கு செவி சாய்த்து, உணர்ச்சி வேகத்தில் மந்திரத்தை சொல்லி விடுவித்தேன். அதனுடைய விளைவு தான் வயிற்று கோளாறு என்று சிரித்து கொண்டே பதில் சொன்னார். கஷ்டத்தில் கூட சிரிக்கும் இயல்பு குருஜிக்கு மட்டுமே உண்டு.

குருஜியின் 
சீடன் 
P. சதீஷ் குமார்


கூடு விட்டு கூடு பாய்வது ஏன்...?


குருஜியின் மர்மம் 3
  
           சின்ன வயதில் மாயாஜால கதைகளில் படித்திருக்கிறோம். பழைய தெலுங்கு சினிமாக்களில் பார்த்து வியந்திருக்கிறோம். அப்போதெல்லாம், நமக்கும் அப்படியொரு வாய்ப்பு அமைந்தால் நமது உடம்பை விட்டு விட்டு வண்ணத்து பூச்சி உடம்பில் விண்ணைத் தொட்டு, பறக்கும் கருடனின் உடம்பில் புகுந்து உலகம் முழுவதையும் பார்ப்பதற்கு ரசிப்பதற்கு ஆசை பட்டிருக்கிறோம்.

சிறிது வயது வந்த பிறகு, அறிவு வளர்ந்த பிறகு, கூடு விட்டு கூடு பாயும் வித்தை என்பது இந்தா பிடி வைத்துக் கொள் என்று யாரும் தந்து விடுகிற பொம்மை அல்ல. அதற்கு இறைவனின் அருள் வேண்டும். கடினமான பயிற்சிகள் வேண்டும் என்று அறிந்திருக்கிறோம். அப்போது கூட எதையுமே நம்பாத நாத்திகர்களின் வாதங்களால் மயக்கம் அடைந்து, ஒரு வேளை இந்த வித்தைகள் அனைத்தும் தனிப்பட்ட மனிதர்களை, விஸ்வரூபமாக காட்டும் கற்பனை தந்திரமோ என்று நினைத்து குழம்பி இருக்கிறோம். எது எப்படி இருந்தாலும் கூடு விட்டு கூடு பாயும் கலையிலுள்ள ஆர்வம் எல்லா காலத்திலும் நம்மை தொடர்ந்தே வந்திருக்கிறது.

சித்தர்களின் தலைவரான திருமூலர், மாடு மேய்க்கும் ஆயர் குல இளைஞன் ஒருவனின் உடம்பிற்குள் புகுந்து, அவனது பசு கூட்டத்திற்கு ஆறுதல் அளித்துவிட்டு அவனது உடம்பிலேயே தங்கி திருமந்திரம் என்ற உயரிய நூலை படைத்த கதை நமக்கு தெரியும். அருணகிரிநாதரும், கிளி வடிவம் எடுத்து, கோபுரத்தில் தங்கி இருந்ததையும் நமக்கு பெரியவர்கள் சொல்லி இருக்கிறார்கள். அதிலிருந்து அடிப்படையான ஒரு கேள்வி நமக்கு எழுகிறது. கூடு விட்டு கூடு பாய்தல் எப்படி நடக்கிறது. ஏன் நடக்கிறது? என்பதெல்லாம் ஒரு புறம் இருக்கட்டும். கூடு விட்டு கூடு பாய்வதனால் ஏற்படும் நன்மைகள் என்ன?  என்பதை அறிந்து கொள்ள ஆர்வம் தோன்றி அதைப் பற்றி நமது குருஜியிடம் கேட்டோம்.

பகவத் கீதையில் கண்ணபெருமான் பயன் கருதாமல் செயல்களை செய் என்று சொன்னார். ஆனால் மனிதர்களான நமக்கு இறைவனின் கட்டளைப்படி நடக்க மிகவும் சிரமாக இருக்கிறது. நம்மைப் போன்ற சாதாரண மனிதர்களாக இருக்கட்டும். பெரிய ஞானிகளாக இருக்கட்டும் எதையாவது ஒன்றை எதிர்பார்க்காமல் எதையும் செய்ய முடிவதில்லை. நாம், நமது செயலால் நமக்கென்ன விளைகிறது என்று பார்ப்போம். ஞானிகள் அப்படி பார்க்கவில்லை என்றாலும், நன்மை என்ற ஒன்றாவது அவர்களது நோக்கமாக இருக்கிறது.

ஞானிகள் விரும்புவது என்ன? எப்படியாவது விரைவில் இறைவனின் பாதார விந்தங்களில் ஐக்கியமாக வேண்டும் என்பது தான். அதற்கு இடையறாத தியானமும், தவமும், ஜெபமும் வேண்டும். சில சமயம் நாம் பெற்றிருக்கின்ற இந்த உடம்பால் அவைகளை முழுமையாக நிறைவேற்ற முடியாமல் தவிப்பு ஏற்படுகிறது. இந்த பிறவியில் நாம், நமது முக்திக்கான மார்க்கத்தை தேடவில்லை என்றால் அடுத்த பிறவியை எதிர்கொள்ள வேண்டிய துர்பாக்கிய நிலை ஏற்படும். எனவே, பிறப்பை தடுப்பதற்கு முடிந்தால் இந்த உடம்பிலிருந்து ஆவியை விடுவித்துக் கொண்டு இன்னொரு உடம்பிற்குள் பிரவேசம் செய்து, அங்கே உட்கார்ந்து தனது தியானம், தவம் போன்றவற்றை முடித்து கொள்ள முனிவர்கள் விரும்பியதனால் தான் அரும்பாடுபட்டு கூடு விட்டு கூடு பாயும் பரகாயப் பிரவேசம் என்ற கலையை கண்டுபிடித்தார்கள்.

ஒரு பாம்பின் உடம்பில், திடகாத்திரமான ஒரு இளைஞனின் உடம்பில் அல்லது காடுகளுக்குள் அதிக பசி, தாகம் இல்லாமல் இருக்க கூடிய ஏதாவது ஒரு ஜீவனின் உடம்பில் புகுந்து கொண்டால் யாருடைய தொந்தரவு இல்லாமல், உடல் சோர்வும் இல்லாமல் தவம் செய்யலாம். தொடர்ச்சியான பீரங்கி தாக்குதல் அசைக்க முடியாத கற்கோட்டையையும் அடித்து வீழ்த்தி விடுவது போல, நமது தொடர் தவமும் முக்தியை நோக்கி நம்மை அழைத்து சென்று விடும். அதற்கு உடம்பு தடையாக இருந்தால் அதை விலக்குவதில் ஞானிகளுக்கு ஆட்சேபனை கிடையாது.

பரகாயப் பிரவேசம் எதற்காக நடத்தப்படுகிறது என்பது நமக்கு புரிகிறது. அது எப்படி நடக்கிறது என்ற அடுத்த கேள்வி நமக்கு எழுவதை தவிர்க்க இயலவில்லை. அதை அறிந்து கொண்ட குருஜி தெளிவாக விளக்கம் சொல்ல துவங்கினார். உயிர் என்பது மூலாதாரத்தில் இருக்கின்ற ஒரு வித சப்தம் அல்லது நாதம் அல்லது அதிர்வு என்று சொல்லலாம். இதை படிப்படியாக மேலே எழும்ப செய்து கபாலம் வரையில் அதாவது சகஸ்ரம் வரையில் கொண்டு செல்ல உதவுவது குண்டலினி பயிற்சி. இந்த குண்டலினி பயிற்சியை இன்னும் தீவிரப் படுத்தினால் நாம் விரும்புகிறப்படி உடம்பில் எந்த பகுதிக்கு வேண்டுமென்றாலும் உயிர் சக்தியை கொண்டு செல்லலாம். உடம்பிற்கு வெளியேயும் அதை எடுத்து செல்ல முடியும்.

அப்படி எடுத்து செல்வது தான் இந்த கலையின் அரிச்சுவடியாகும். எடுத்து செல்லப்படும் உயிர், வேறொரு உயிர் இல்லாத சடலத்திற்குள் புகுத்தப்படும் போது அந்த சடலம் உயிர் பித்து விடுகிறது. இப்போது உயிரும், மனதும் நாமாகவும், உடம்பு மட்டும் வேறாகவும் இருக்கிறது. உண்மையில் நமது பிறப்பின் இரகசியமே இது தான். நமது உயிர் காலம் காலமாக பயணப்பட்டுக் கொண்டே வருகிறது. வருகிற வழியில் எத்தனையோ சரீரங்களில் தங்கியும் வருகிறது. இதை நாம் அறிவதில்லை. கூடு விட்டு கூடு பாயும் வித்தையில் நிதர்சனமாக அறிந்து கொள்கிறோம்.

குருஜி கூறுவதை ஒரு நிமிடம் யோசித்துப் பார்த்தால் விந்தையாகவும் இருக்கிறது. பயமாகவும் இருக்கிறது. நான் இராணியின் புருஷன் என் உயிரை வேணியின் புருஷன் உடம்பில் செலுத்தி விடுகிறேன். இப்போது நான் மனதால் ராணியின் புருஷனாக இருந்தாலும், உடம்பால் வேறொருத்தியின் புருஷனாவேன். இந்த தர்ம சங்கடத்தை எப்படி நான் வெளிப்படுத்துவது. என் மன நெருக்கடியிலிருந்து எப்படி நான் விடுபடுவது? யோசித்தாலே இதயம் நின்றுவிடுவது போலிருக்கிறது. இதை குருஜியிடம் வெளிப்படுதினேன். அதற்கு அவர் கட கடவென சிரித்தார்.

இது பரவாயில்லை. ஜலதோஷம் பிடித்தது என்று வைத்துக் கொள். நான் சீந்தி (வெளியேற்றுவது) போடுவது வேறொருவன் சளியை. நான் விழுங்குவது கூட இன்னொருவன் எச்சிலை. இப்படி யோசித்துக் கொண்டே போனால் கூடு விட்டு கூடு பாய்வதில் உள்ள ஆர்வம் முற்றிலுமாக குறைந்து போய்விடும். அதனால் தான் பல ஞானிகள் வீணான, மன நெருக்கடியை தவிர்க்க இந்த வித்தையை அதிகமாக பயன்படுத்தாமல் இருந்தார்கள் என்று நினைக்கிறன் என்று எங்களுக்கு பதில் சொல்லிவிட்டு பொதுவாக இந்த வித்தைகள் உடலை பிரதானமாக கருதுபவர்களால் செய்ய இயலாது. உடம்பை தாண்டி சிந்திப்பவர்களால் மட்டுமே இது இயலும். அதனால் இந்த நெருக்கடி என்று நாம் பேசுவது வீண் பேச்சு என்று நான் கருதுகிறேன். என்று அந்த விஷயத்திற்கு குருஜி முற்றுப்புள்ளி வைத்தார்.

எங்கள் ஆர்வம் அத்தோடு நிற்கவில்லை. மீண்டும் சில கேள்விகள் தோன்றின. குருஜி, ஒருவர் கூடு விட்டு கூடு பாயும் போது, அவரது சொந்த உடலுக்கு எதாவது தீங்கு ஏற்பட்டு விட்டால் மீண்டும் பழையபடி வரமுடியுமா?  என்று கேட்டோம். நன்றாக புரிந்து கொள்ளுங்கள். ஒரு உடம்பில் ஒரு நேரத்தில் ஒரு உயிரால் மட்டும் தான் முழுவதுமாக வாழ முடியும். இரண்டு உயிர்கள் ஒரு உடம்பில் இருக்க இயலாது. அதே போல இரண்டு உடம்பில் ஒரு உயிரால் இருக்கவும் இயலாது. உடம்பு ஒன்று என்றால் உயிரும் ஒன்று தான். வேறொரு உடம்பில் வாழுகிற காலத்தில் நமது உடம்பிற்கு அழிவு ஏற்பட்டு விட்டால் ஒன்று புதிய உடம்பிலேயே வாழ்ந்தாக வேண்டும் அல்லது அதையும் விட்டு விட்டு ஆவி உலக வாழ்க்கையை மேற்கொள்ள வேண்டும். இதை தவிர வேறு மார்க்கமே கிடையாது.

பரகாயப் பிரவேசம் செய்வதில் நிறைய சிக்கல்கள் இருக்கிறது. பழைய உடம்பு பாதுகாக்கப்பட வேண்டும். எந்த இயற்கை சீற்றமும் அதை பாதித்து விட கூடாது என்பதோடு மட்டுமல்ல. நமது உடம்பில் உள்ள உயிரை எடுத்து இன்னொரு உடம்பில் வைக்கின்ற போது நமது பழைய உடம்பு என்ன நிலையில் கிடக்கிறதோ அதே நிலையில் இருந்தால் தான் மீண்டும் இங்கே வரமுடியும். யாரவது கை கால்களை நகர்த்தி வைத்தால் கூட உயிர் உடம்பிற்குள் இறங்குவதில் இடர்பாடு ஏற்பட்டு விடும் என்ற தகவலை குருஜி சொல்லவும் எங்களுக்கு திக்கென்று பழைய சம்பவம் ஒன்று நினைவுக்கு வந்தது.

அன்று முதல் இன்றுவரை குருஜியின் மிக நெருக்கமான முக்கியமான சீடராக இருப்பவர் கோவிந்தசாமி. குருஜியின் ஒவ்வொரு இயக்கத்தையும், சொல்லையும் அணு பிசகாமல் கடைபிடிப்பவர்கள் மற்றவர்களும் அப்படி தான் கடைபிடிக்க வேண்டும் என்று கட்டளை போடுபவர். எவ்வளவு முக்கியமானவராக இருந்தாலும் கோவிந்தசாமியின் ஒப்புதல் இல்லாமல் குருஜியியை அணுகிவிட இயலாது. குருஜியின் உணவு, உடை, உறக்கம் எல்லாமே இவரின் தனிப்பட்ட கவனிப்பின் அடிப்படையில் தான் நடந்து வரும். அவர் சில வருடங்களுக்கு முன்பு காலை நேரத்தில் குருஜியை எழுப்புவதற்கு நாங்கள் அருகில் சென்றால் தொடாதே அவர் விழிக்கிற வரையில் அப்படியே காத்திரு என்பார்.

தூக்க கலக்கத்தில் குருஜியின் கால் கைகள் மடங்கி இருந்தால் கூட அதை நிமிர்த்தி விட எங்களை அனுமதிக்க மாட்டார் உனக்கும் எனக்கும் தான் அவர் உறங்குவது போல் தெரிகிறது. ஒரு வேளை அவர் தூங்காமல் கூட தூங்கலாம் அல்லது வேறு எதாவது மந்திர பிரயோகத்தில் யோக கலையில் இருக்கலாம். அதை நாம் கெடுத்து விடக் கூடாது. எக்காரணத்தினாலும் குருஜியின் அனுமதி இல்லாமல் அவரைத் தொடதே என்று எங்களை எச்சரிப்பார். அவர் அப்படி எச்சரிப்பது அப்போது எங்களுக்கு அதிகபட்சமாகப்படும். இப்போது கூடு விட்டு கூடு பாயும் கலையில் உள்ள நடைமுறை நுணுக்கத்தை குருஜி விவரித்த போது கோவிந்தசாமியின் கட்டளையின் அர்த்தம் புரிந்தது.

அத்தோடு மட்டுமல்ல, குருஜிக்கு கூடு விட்டு கூடு பாய தெரியுமா?  அதில் அனுபவம் இருக்கிறதா?  அப்படி என்றால் எப்போதெல்லாம் செய்திருக்கிறீர்கள்? என்று கேட்பதற்கு எங்களிடமிருந்த ஆயிரம் கேள்விகளுக்கும் பதில் சொல்லாமலே புரிந்து கொண்டோம். எப்போதுமே ஞானிகள் பேசாமல் இருக்கும் போது தான் அதிகமாக கருத்துக்களை வெளியிடுகிறார்கள். என்ற வாசகத்தின் உண்மை பொருள் புரிந்தது.
  
                                    குருஜியின்  சீடர்,
P. சதீஷ் குமார்.



கொடிய விஷத்தை வென்ற குருஜி..!


குருஜியின் மர்மம் 4


  குருஜிக்கு இளம்பிள்ளை வாத நோய் தாக்கப்பட்டு அவரால் நடக்க முடியாமல் இருப்பது அனைவரும் அறிந்தது. இன்றும் அவரால் இரண்டு கைகளையும் மேலே உயர்த்தவோ அல்லது காற்று புகுந்து வெளியேறுகிற வண்ணம் இடைவெளி விட்டு வைத்து கொள்ளவோ இயலாது. இதனால் அவரது இரண்டு கை இடுக்கிலும் சிறிய சிறிய கட்டிகள் உருவாகி அதிகமான வலியை கொடுத்து தொந்தரவுபடுத்தும். இன்று பார்த்து கொள்ளலாம். நாளை பார்த்து கொள்ளலாம் என்று பொது வேலைகளில் கவனம் செலுத்தி இரண்டு மூன்று வருடகாலம் கட்டிகளை அவர் கவனிக்கவே இல்லை.

ஒரு முறை குருஜி அரியலூர் சென்றிருந்த போது டாக்டர் ஷரூக்கை சந்தித்தார். ஷரூக் குருஜியின் மீது நல்ல பாசம் உடையவர். குருஜிக்கும் அவர் மீதும், அவர் தொழில் மீதும் நல்ல மதிப்பு உண்டு. நான் பார்த்த மருத்துவர்களில் இவர் மிகச் சிறந்தவர் என்று பல முறை சான்று கொடுத்திருக்கிறார். எனவே, இந்த சந்தர்ப்பத்தை பயன்படுத்தி குருஜியை எப்படியாவது சிகிச்சை எடுத்து கொள்ள வைக்க வேண்டும் என்று கருதி டாக்டரிடம் விஷயத்தை சொன்னோம். டாக்டரும், குருஜியிடம் ஒரு சிறிய அறுவை சிகிச்சை மூலம் கட்டிகளை எடுத்து விடலாம் என்று சொல்லி அனுமதியும் வாங்கி விட்டார். கட்டிகள் சிறிது என்றாலும், பல இடங்களில் பரவி இருந்தது அதை ஒரே அறுவை சிகிச்சையில் எடுக்க இயலாது என்பதனால் ஒவ்வொன்றாக கவனித்து கொள்வோம் என்று கருதிய டாக்டர் ஒரு பகுதியில் இருந்த கட்டியை முற்றிலுமாக எடுத்துவிட்டார்.

அறுவை சிகிச்சை முடிந்து இரவு நேரம் காயத்தை தானே முன்னின்று சுத்தப்படுதினால் தான் சிறந்தது என்று கருதிய டாக்டர் அதை செய்தார். அந்த நேரம் காயத்திலிருந்த இரத்த நாளம் ஒன்று உடைந்து, இரத்தம் பெருக்கெடுக்க ஆரம்பித்தது. எந்த மருந்திற்கும் கட்டுப்படவில்லை. தையல் போட்டால் தான் இரத்தம் நிற்குமென்ற நிலை வந்து விட்டது. பச்சை புண்ணில் ஊசியை வைத்து தைப்பது, அதுவும் வலி மறுப்பு ஊசி போடாமல் செய்வது என்றால் வேதனை அதிகமாக இருக்கும். ஆனால் குருஜி அதை செய்யுங்கள் என்று கூறிவிட்டார்.

டாக்டர் ஷரூக்கும், அவர் மனைவி டாக்டர் ஷகிலாபானுவும் அந்த வேலையை செய்தார்கள். நாங்களும் அருகில் இருந்தோம். ஒவ்வொரு தையல் போடும் போதும் குருஜி வலியால் துடித்தார் வேதனையை அவரால் தாங்க முடியவில்லை. ஒரு வழியாக பத்து தையலுக்கு பிறகு இரத்தம் வருவது நின்றது. மருத்துவர்கள் நிம்மதி அடைந்தார்கள். இனி வலி இல்லை என்ற திருப்தியில் எழுந்து உட்கார்ந்த குருஜி இரவு ஒரு மணி ஆன நேரத்தில் எப்படியாவது தேநீர் வாங்கி வா என்று எங்களில் ஒருவரை அனுப்பி வைத்தார்.

அந்த நேரத்தில் டாக்டர் ஷகிலாபானு குருஜி, நீங்கள் பெரிய தவசீலர் ஆபத்தான நிலையில் மரணப்படுக்கையில் இருக்கும் நோயாளியை கூட காப்பாற்றி இருக்கிறீர்கள். அதை நான் என் அனுபவத்தில் பலமுறை பார்த்திருக்கிறேன். மற்றவர்களின் நோயை அகற்ற தெரிந்த உங்களுக்கு உங்கள் நோயை குணப்படுத்த முடியவில்லையா? குறைந்தபட்சம் வலி இல்லாமலாவது செய்திருக்கலாம் அல்லவா? என்று கேட்டார். அவர் கேள்வி எங்களுக்கு சரியானதாகவேபட்டது. ஏன் குருஜி இதுவரை அப்படி தன்னுடைய சொந்த தேவைகளுக்காக எதையும் செய்து கொள்ள மாட்டேன் என்கிறார் என்று பலமுறை நாங்கள் யோசித்ததுண்டு. ஆனால், அதை துணிச்சலோடு கேட்க தோன்றியது இல்லை. நல்லவேளை இந்த அம்மையார் எங்களுக்கு பதிலாக கேள்வியை கேட்டுவிட்டார்.

அந்த வலியிலும், இரவு ஒன்றரை மணிக்கு மேல் தேநீரை அருந்தியவாறு எங்கள் கேள்விக்கு பதிலை சொன்னார். நான் தகப்பனாரின் கடையில் வியாபாரத்தை கவனித்து கொண்டிருந்த போது, என் தந்தையின் நண்பர் பாபாகான் பாய் என்றொருவர் அடிக்கடி வருவார். அவருக்கும் எனக்கும் வயது வித்தியாசம் எண்பதுக்கு மேல் இருக்கும். அவர் தன்னுடைய நூற்றி பத்தாவது வயதில் தான் இயற்கை எய்தினார் என்றால் எங்களது வயதின் ஏற்றத் தாழ்வை புரிந்து கொள்ளுங்கள். அவரும், நானும் மிகச்சிறந்த நண்பர்கள். சினிமா கதையிலிருந்து அரசியல், ஆன்மிகம் என்ற நிறைய வாதங்கள் செய்வோம்.

பாபாகான் பாய்க்கு இறை வணக்கத்திற்கு கட்டாயப்படுத்தினால் பிடிக்காது. ஐந்து வேளை தொழுதால் தான் கடவுள் ஏற்றுக்கொள்வாரா? ஆறு வேளை பத்து வேளை என்று வணங்கினால் தூக்கி தூர எரித்து விடுவாரா? என்று விதாண்டாவாதம் பேசுவது போல் பேசுவார். எண்பது வயதை கடந்த போதும் புகைபிடிப்பது, மது அருந்துவது, மாமிசம் சாப்பிடுவது என்று எதையும் நிறுத்தியவர் கிடையாது. தினசரி இரண்டு கட்டு சலாம் பீடி புகைத்து விடுவார். ஆயினும் அவருக்கு பல மந்திர சித்தி உண்டு. பாம்பு கடித்தவர்கள், தேள் கடித்தவர்கள் அவரிடம் வருவார்கள். இடுப்பு பெல்டில் கத்தி ஒன்று வைத்திருப்பார். அந்த கத்தியால் தொட்டும், தொடாமலும் கடிவாயில் வைத்து கொண்டு மந்திரம் சொல்வார். சிறிது நேரத்தில் நீல நிறத்திலோ, கரும் பச்சை நிறத்திலோ இரத்தத்தோடு விஷம் வெளியே வருவதை நான் பார்த்திருக்கிறேன். கடிபட்டவர்கள் சிறிது நேரத்தில் குணமாகி விடுவதையும் கண்டிருக்கிறேன். நாகப்பாம்பு கடித்தவர்களை கூட, உள்ளுக்குள் மருந்து கொடுக்காமல் அவர் காப்பாற்றி இருப்பதை நான் அறிவேன்.

அவரிடம் அந்த விஷ முறிவு மந்திரங்களை கற்றுக்கொள்ள வேண்டுமென்று வெகுவாக ஆசைப்பட்டேன். அவ்வளவு சீக்கிரம் அவர் கற்றுத்தரவில்லை. கோபமாக திட்டுவார். முடியாததை வாங்கி தரச்சொல்லி அடம்பிடிப்பார். ஆயிரம் செய்தாலும், எதிலும் குறை காணுவார். என்னிடம் அவர் நடந்து கொள்வதை பார்த்து அவரிடம் போய் சகவாசம் வைத்திருக்கிறாயே உனக்கு மானமே இல்லையா? என்று நிறைய பேர் கேட்டிருக்கிறார்கள். நான் அதைப்பற்றி எல்லாம் கவலைபட்டது கிடையாது. என்னுடைய குறிக்கோள் அந்த மந்திரத்தை கற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்ற ஒன்று தான் அதற்காக எதையும் இழக்க சித்தமாக இருந்தேன். இப்படி சில வருடம் போராடிய பிறகு ஒரு வழியாக எனக்கு கற்று கொடுத்து, முதன் முதலில் இந்த மந்திரத்தை பரிசோதித்து பார்ப்பதை வெளி மனிதர்களுக்கு வைத்துக்கொள் சுயமாக செய்யாதே. அப்படி செய்தால் ஒரு முறை மட்டுமே இது பயன்தரும் என்றார். நானும் ஒப்புதல் சொல்லிவிட்டேன்.

இரண்டாயிரமாவது வருடம் பிறந்த அன்று என்று நினைக்கிறன். நமது ஆசிரமத்தில் இரவு எட்டு மணி பூஜை நடந்து கொண்டிருந்தது. உடல் நல பாதிப்பு சற்று இருந்ததனால், மாலையில் நான் குளிக்கவில்லை. அதனால் பூஜையில் கலந்து கொள்ளாமல் வெளியே புங்கமரத்துக்கு கீழ் போடப்பட்ட கட்டிலில் உட்கார்ந்திருந்தேன். அந்த நேரம் சிறுநீர் கழிக்க வேண்டும் என்ற உந்துதல் வரவே கட்டிலில் இருந்து எழுந்து, காலை கீழே போட்டவண்ணம் சிறுநீர் பாட்டிலில் போக துவங்கினேன். அப்போது என் பாதங்களுக்கு அடியில் ஏதோ ஒன்று நெளிவது போல உணர்ந்தேன். அந்த நெளிவு அதன் குளிர்ச்சி நிச்சயமாக ஒரு சிறிய பாம்பின் மீது நான் கால் வைத்திருக்கிறேன் என்பதை சொல்லாமல் சொல்லியது. காலை வேகமாக எடுத்தாலும் கடிக்கும். அழுத்தினாலும் கடிக்கும். அப்படியே இருப்பது தான் சரி என்று தோன்றி காலை எடுக்காமல் மற்றவர்களை அழைத்தேன். அவர்கள் அனைவரும் பூஜையில் இருந்ததனால் என் குரல் அவர்கள் காதில் விழவில்லை.

என் வலது காலில் பலம் என்பது சுத்தமாக கிடையாது. கைகளால் அழுத்தினால் தான் அழுத்த முடியும். சிறுநீர் கழிக்கும் நிலையில் இருந்ததனால் கைகள் கொண்டும் கால்களை அழுத்த முடியவில்லை. என் கால்களுக்குள் அகப்பட்டு கொண்ட சிறிய பாம்பு எப்படியோ நெளிந்து வெளியே வந்து விட்டது. வந்த பாம்பு ஆத்திரத்தில் என் கண்டை காலில் இரண்டு முறை கொத்தி விட்டது. குனிந்து பார்த்தேன் சிறிய நாகப் பாம்பு குட்டி என்பதை தெரிந்து கொண்டேன். பெரிய நாகம் கடித்தால் அவ்வளவு பயப்பட வேண்டிய அவசியம் இருக்காது. தன்னை தற்காத்து கொள்ள கடிப்பது போல் நடிக்குமே தவிர, விஷத்தை விரைவில் இறக்காது. ஆனால் சிறிய பாம்புகள் அப்படியல்ல அனுபவம் இன்மையால் விஷத்தை முழுமையாக செலுத்திவிடும். உடனடியாக சிகிச்சை இல்லை என்றால் கடிபட்டவர்கள் எமபட்டினம் பயணம் செய்வதை நிறுத்த முடியாது.

நான் யோசித்தேன். பூஜை முடிந்து மற்றவர்கள் வர இன்னும் முக்கால்மணி நேரம் ஆகலாம். அதற்கு பிறகு மருத்துவமனை சென்று சிகிச்சை எடுக்க மேலும் ஒருமணி நேரம் ஆகும். அதுவரை உடலில் உள்ள சக்தி தாங்காது என்பதை உணர்ந்து செய்ய வேண்டிய வேலைகள் கண்முன்னால் வரிசையாக வந்து நின்று எங்களை முடிக்காமல் எங்கே போகப்போகிறாய் என்று கேட்டதனால் வேறு வழியில்லாமல் ஊராருக்கு பயன்பட வேண்டிய விஷ முறிவு மந்திரத்தை எனக்கு நானே பயன்படுத்தினேன். பாம்பு விஷத்திலிருந்து நான் தப்பிக் கொண்டாலும், விஷ முறிவு மந்திரத்தை இனி வேறு யாருக்கும் பயன்படுத்த முடியாத துர்பாக்கிய நிலைக்கு தள்ளப்பட்டு விட்டேன். கெஞ்சி கூத்தாடி, அவமானப்பட்டு கற்றுக்கொண்ட மந்திரம் பயனில்லாமல் நீர்க்குமிழி போல ஆகிவிட்டது. அன்று முடிவு செய்தேன் நான் கற்ற வித்தைகள் எதையும் எனக்காக பயன்படுத்துவது இல்லை. கர்ம வினை எதுவாக இருந்தாலும் அதை சொட்ட சொட்ட கடைசி துளி இருக்கும் வரை அனுபவித்து முடித்து விடுவது என்று முடிவு செய்துவிட்டேன். அதனால் தான் வலியை அனுபவித்தேன். அதுவும் நல்ல அனுபவம் தானே என்று கூறி சிரித்தார். அறுவை சிகிச்சை நடக்கும் போது வேதனையை வெளிபடுத்திய முகம், நொடி நேரத்தில் மறைந்து தாமரைப் பூ போல சிரித்த அவர் முகத்தை கண்ட போது இன்பத்தையும், துன்பத்தையும் எப்படி சம நோக்கோடு பாவிக்கிறார் என்பதை அறிந்து கொண்டோம். அவரை போல் நம்மால் முடியுமா? என்றும் எண்ணி பார்த்தோம். துயரத்தை கண்டால் ஓடி ஒளிகிற நமது போக்கும், சிறிய துன்பத்தை அனுபவித்தால் கூட அழுது ஆர்ப்பாட்டம் செய்யும் போக்கும் நம்மிடம் நிறைந்திருப்பது வெட்கத்தை தந்தது.

எனது கையிலிருக்கும் சாமரம் மற்றவர்களுக்கு வீசுவதற்கு தானே தவிர, என் சுகத்திற்கானது அல்ல என்று நினைப்பவன் தான் ராஜ விசுவாசி என்று சாணக்கியன் எழுதியதை படித்திருக்கிறோம். ராஜ விசுவாசியே தன் சுகத்தை கைவிடும் போது இறைவனை விசுவாசிக்கிற குருஜியை போன்ற புண்ணிய ஆத்மாக்கள் எப்படி பொதுநலத்தை மறப்பார்கள். அவர்கள் தாங்குகிற சுமைகள், நமது பாரத்தையும் குறைப்பதற்கு அவர்கள் குடிக்கிற விஷங்கள், நமது இரத்தத்தை சுத்தப்படுத்துவதற்கு என்பதை எண்ணி உணரும் போது அருளாளர்களின் மீது வியப்பை விட அன்பும், பக்தியும் மேலோங்குவதை உணர்வீர்கள்...

                                    குருஜியின்  சீடர்,
P. சதீஷ் குமார்.



அந்தரத்தில் மிதந்த குருஜி !




குருஜியின் மர்மம் 5


   தியானம் என்றால் என்ன? என்ற கேள்விக்கு பலரும் பலவிதமான பதில்களை கூறுகிறார்கள். பெருவாரியான நபர்கள் எந்த சிந்தனையும் இல்லாமல் மனதை நிர்மலமாக வைத்து கொள்வதன் பெயர் தான் தியானம் என்கிறார்கள். அதாவது எந்த எண்ணமும் இருக்க கூடாது. புதியதாக எந்த எண்ணமும் உதயமாக கூடாது. ஏறக்குறைய சந்திர மண்டலம் எப்படி சூன்யமாக இருக்குமோ அதைப் போல மனதையும் ஆக்கிக் கொள்வதன் பெயர் தான் தியானம் என்கிறார்கள்.

எனக்கு இவர்கள் கூற்றில் உடன்பாடு இல்லை. மனித சரீரம் ஒரு உயிர் பொருள். உயிர் இருக்கும் எதுவுமே செயல் இல்லாமல் இருக்க முடியாது. மனம் என்பது தனி உறுப்பாக கண்ணுக்கு தெரியும் உருவமாக இல்லை என்றாலும் கூட அதுவும் ஒரு உறுப்பு தான். அது நமது உடம்பிற்குள் தலையிலோ, மார்பிலோ மறைந்திருக்கிறது. எப்போது அது உயிர் உள்ள உடம்பிற்குள் வாழ்கிறதோ அப்போதே அதுவும் உயிர் பொருள் ஆகிவிடுகிறது. எனவே மனதால் இயங்காமல் இருக்க இயலாது. இயக்கம் என்பது அதன் இயற்கை சுபாவம். மனதின் இயக்கம் தான் எண்ணங்களின் உற்பத்தி ஸ்தலம். எனவே எண்ணங்களே இல்லாமல் மனிதனால் எப்போதும் இருக்க முடியாது என்பது எனது அனுபவம்.

நான் அறிந்த வரையில் நான் நேராக சந்தித்த பல யோகிகளும், எனது இந்த கருத்தை ஏற்றுக் கொள்கிறார்கள். பகவத் கீதையில் எனது கண்ண பெருமான் கூட இப்படித்தான் சொல்கிறார். அதாவது மனதை அடக்குவது இயலாத காரியம். அதற்காக அதை அடக்கும் முயற்சியை விட்டு விட கூடாது. தொடர்ச்சியான அப்பியாசம் அந்த செயலை சாத்தியமாக்கும். எண்ணங்கள் அனைத்துமே என்னை நோக்கி சமர்பிக்கபட்டுவிடும் என்று கண்ணன் சொல்வது இதைதான் என்று நான் நினைக்கிறன். அதாவது எண்ணங்களே இல்லாமல் இருப்பது தியானம் அல்ல. அந்த எண்ணத்தை இறைவன்பால் அல்லது சத்தியத்தின்பால் நிலைநிறுத்தி வைப்பது தியானம் என்பது என் கருத்து. நீங்கள் கூட தொடர்ந்து தியானத்தை பழகுவீர்கள் என்றால் நான் சொல்வது தான் சரியாகப்படும். அதற்காக மற்றவர்களின் அனுபவத்தை நான் குறைகான்பதாக யாரும் கருதவேண்டாம். நான் அறிந்ததை, நான் தெளிந்ததை என் அனுபவத்தை சொல்கிறேன். அவ்வளவு தான்.

இது தியானத்தை பற்றி குருஜி கொடுத்த அழகான விளக்கம். இந்த கருத்தில் உள்ள ஒவ்வொரு வார்த்தையிலும் அறிவும், அனுபவமும் அளவு கடந்த அன்பும் இருப்பது யாருக்கும் தெரியும். தியானத்தை புரியாத பாஷையில் தத்துவ மொழியில் பலரும் விளக்கம் சொல்வதனால் தான் அதன் எளிமை தன்மை மற்றவர்களுக்கு மிரட்சியை ஏற்படுத்தி தியானத்திலிருந்து விலகி நிற்கிறார்கள் என்பது உண்மை. ஆனால், குருஜி போன்ற எளிய ஞானிகள் வார்த்தை ஜாலங்களை காட்டுவது இல்லை. தனது மொழியறிவை விட கருத்தே பிரதானமானது. அதை மற்றவர்கள் புரிந்து கொள்வதே முதன்மையானது என்று கருதபவர்களால் மட்டும் தான் இத்தகைய விளக்கத்தை தர இயலும். குருஜியிடம் இதே போன்ற எத்தனையோ கருத்துக்கள் அலங்காரம், ஆடம்பரம் இல்லாமல் எளிமையாக இருப்பதை நாங்கள் அறிவோம்.

ஒரு முறை அவர் தனது பூர்வாசிரம கிராமத்திற்கு சென்ற போது அருகிலுள்ள உவரி சுயம்புலிங்க சுவாமி கோவிலுக்கு எங்களையும் அழைத்து சென்றார். சுவாமி தரிசனம் முடிந்த பிறகு இந்த ஆலயத்தில் வைத்து தான் எனது தாத்தா காலமானார். அவருக்கு ஏதோ ஒரு நோய் இருந்ததாம். அதை சுயம்பு லிங்க சுவாமி கண்டிப்பாக குணப்படுத்துவார் என்ற நம்பிக்கையில் என் பாட்டி அவரை இங்கேயே வைத்திருந்தாராம். பாவம் கடைசியில் தாத்தா புறப்பட்ட இடத்திற்கே போய் சேர்ந்துவிட்டார். மனிதனுக்கு நம்பிக்கை அவசியம். ஆனால், அதே நம்பிக்கை மூட நம்பிக்கையாக இருக்க கூடாது. நோய்களை தானே நேராக குணபடுத்திவிடலாம் என்றால், மருந்துகளையும் மருத்துவர்களையும் கடவுள் ஏன் படைக்கவேண்டும்? எனவே உடம்புக்கு வைத்தியம் பார்ப்பதும், மனதிற்கு வழிபாடு நடத்துவதும் வேறு வேறு என்பதை புரிந்து கொள்ள வேண்டும். இறைவன் அருள் இல்லாவிட்டால் நோய் போகாது என்பதை ஒத்துக்கொள்கிறேன். அதற்காக சிகிச்சையை தவிர்ப்பது சரியல்ல என்று எங்களுக்கு விளக்கம் சொல்லுவார்.


அந்த உவரியில் கடற்கரை பக்கத்தில் கல் மண்டபம் ஒன்று உண்டு. அதில் குருஜி அமர்ந்து கடலை பார்த்த வண்ணம் தியானம் செய்வார். அவர் தியானம் செய்யும் போது நாங்கள் விலகி விடுவோம். கடல் அலையும், காற்றும் தான் அந்த இடத்தில ஒலி எழுப்பும். அதுவும் ஆள் அரவம் இல்லாத இரவு நேரத்தில் கடற்கரையில் குருஜியின் இந்த தியான கோலத்தை பார்ப்பதற்கு பரவசமாக இருக்கும். அவரிடம் நீங்கள் மற்ற நேரங்களில் தியானம் செய்வது கூட எங்கள் யாருக்கும் தெரியாது. அவ்வளவு இரகசியமாக செய்வீர்கள். இந்த இடத்தில் மட்டும் எப்படி வெளிப்படையாக செய்கிறீர்கள்? என்று நாங்கள் பல முறை கேட்டாலும் இதுவரை அவரிடமிருந்து பதில் வந்தது இல்லை.

உவரி என்றில்லை கன்னியாகுமரி செல்லுகின்ற இடத்திலுள்ள முப்பந்தல் இசக்கி அம்மன் ஆலயத்திலும், குமரிமுனையிலும், திருவண்ணாமலை வாயுலிங்கம் அருகிலும், திருப்பதி ஸ்ரீபாதம் பக்கத்திலும் அவர் யாரையும் எந்த இடைஞ்சலையும் பொருட்படுத்தாமல் தியானம் செய்வார். சில நாட்கள் கால்மணி நேரமும் வேறு சில நாட்கள் மணிக்கணக்கிலும் தியானம் செய்யும் நேரம் நீடிக்கும். எங்களுக்குள் காரணம் தெரியாமல் இருந்த குழப்பத்தை ஒருநாள் குருஜியின் சீடர் சந்தானம் தெளிவுபடுத்தினார். குருஜி தியானம் செய்யும் போது வீசுகின்ற காற்றை அவர் இடது பக்கத்திலிருந்து ஐந்தடி தள்ளி நின்று நுகர்ந்து பாருங்கள். சில இரகசியங்கள் தெரியும் என்றார்.

ஒரு முறை திருவண்ணாமலையில் வைத்து இதை பரிசோதனை செய்யும் வாய்ப்பு எங்களுக்கு கிடைத்தது. அமாவாசை முடிந்து மூன்றாவது நாள் நள்ளிரவு பனிரெண்டு மணிக்கு மேலிருக்கும் வாயுலிங்கம் எதிரில் இருக்கும் கோவில் மேடையில் குருஜி தியானத்தில் இருந்தார். சந்தானம் சொன்னபடி குருஜிக்கு இடது புறத்தில் நிற்கும் வாய்ப்பு கிடைத்தது. முதலில் ஒன்றும் தெரியவில்லை. சிறிது நேரம் செல்ல செல்ல ஜவ்வாது மனம் வீச துவங்கியது. நேரம் ஆக ஆக ஜவ்வாது வாசனை காற்று முழுதும் நிறைந்து எங்கள் நுரையீரல் வரையில் வாசனையின் இதம் கத கதப்பாக பரவியது. அந்த வாசனையை நுகர நுகர நாங்கள் சிந்தனை மறந்து மயக்க நிலையில் இருப்பது போல உணர்ந்தோம். குருஜி தியானத்திலிருந்து கலைந்து எங்களை பெயர் சொல்லி அழைக்கும் போது தான் சுயநினைவு பெற்றோம். 

தியானம் செய்யும் போது, ஜவ்வாது மனம் ஏன் வீசுகிறது என்று எங்களுக்கு குழப்பமாக இருந்தது. அந்த குழப்பத்தை நிவர்த்தி செய்து கொள்ள சந்தானம் அவர்களிடம் விளக்கம் கேட்டோம். ஒரு மனிதனின் நற்செயல்களை தேவதைகள் ஆசிர்வதிக்கும். தீய செயல்களை பூத, வேதாள, பைசாசங்கள் ஆசிர்வதிக்குமென்று குருஜி கூறுவார். தியானம் என்பது நற்கர்மம் அந்த கர்மத்தை மனிதர்கள் செய்வது தேவதைகளுக்கு மிகவும் பிடித்தமான செயலாகும். காரணம் இறைவனிடத்தில் ஐக்கியமாகும் தகுதி மனிதர் ஒருவருக்கு தான் உண்டு. தேவதைகளாக இருந்தாலும், மனிதனாக பிறந்த பிறகு தான் முக்தியை நோக்கி செல்ல முடியும். மனம் கூடி தியானம் செய்யும் பாக்கியம் ஒரே பிறவியில் கிடைக்குமென்று கூறமுடியாது. பல பிறவிகளை கடந்து, தேவதை என்ற நிலைக்கு உயர்ந்து, அதன் பிறகு எடுக்கும் மனித ஜென்மாவே முக்தியை நோக்கி அழைத்து செல்லும் வா கனமாகும். அப்படி தங்களில் ஒருவர் முக்தி அடைய எடுக்கும் முயற்சியை தேவதைகள் ஆசிர்வதிக்கும். இடையூறுகளை தடுத்து நிறுத்தும்.

குருஜி தியானம் செய்யும் போது அவரை சுற்றி தேவதைகள் ஒரு வட்டம் போல சூழ்ந்து கொள்கின்றன. அங்கு தேவதைகள் இருக்கின்றன. அவர்கள் குருஜிக்கு ஒத்தாசைகளை செய்கிறார்கள் என்பதற்கு அடையாளமே இந்த ஜவ்வாது வாசனையாகும். தெய்வீக சக்திகள் இருக்கும் இடத்தில் இயற்கையாகவே வீசுகின்ற நறுமணம் இதுவேதான். திருவண்ணாமலையில் மட்டுமல்ல. குருஜி வேறு எங்கு அமர்ந்து தியானம் செய்தாலும் இதே வாசனையே நீங்கள் நுகரலாம் என்று எங்களுக்கு பதில் தந்தார். நாங்கள் குருஜியோடு சாதாரணமாக உரையாடுகிறோம். அவர் திட்டினால் கோபித்துக் கொள்கிறோம். அவர் கூடவே சேர்ந்து நையாண்டி பேசுகிறோம். அவர் எல்லாவற்றிலும் சாமான்யனை போலவே எங்களோடு கலந்து கொள்கிறார். ஆனால், உண்மையில் எவ்வளவு பெரியவர். பல தலைமுறை தேடினாலும் கிடைக்காத அபூர்வ மனிதர். காலத்தால் அழிக்க முடியாத அவதார புருஷர். அவரை குருஜியாக பெற்றிருப்பது நாங்கள் செய்த பெரும் புண்ணியம் என்று எங்களுக்குள்ளேயே மகிழ்ந்து போனோம்.

சந்தானம் சொன்னதன் உண்மை எங்களுக்கு சிறிது சிறிதாக தெரிய ஆரம்பித்தது. காடகனூர் ஆசிரமத்தில் இரவு நேரம் மங்கிய நிலா வெளிச்சத்தில், மரத்தடியில் தன்னந் தனிமையில் மணிக்கணக்காக உட்கார்ந்து அவர் தியானம் செய்த போது ஜவ்வாது மனம் வீசுவதையும் விசித்திரமாக காற்று சுழன்றடிப்பதையும் பார்த்திருக்கிறோம். ஒருநாள் குருஜியிடம் நீங்கள் மனம் ஒப்பி தியானம் செய்வதை புரிந்து கொள்கிறோம். அதே போல எங்கள் மனமும், ஒருமைப்பட என்ன செய்ய வேண்டும். இனிப்பு பலகாரத்தை நீங்கள் மட்டும் உண்டால் போதுமா? எங்களுக்கும் சிறிது தரக்கூடாதா என்று உரிமையோடு கேட்டோம்.

தியானம் என்பது மாயாஜால வித்தை அல்ல. ஆற்றல் மிக்க குரு, இந்தா வைத்துக்கொள் என்று தருகிற பரிசும் அல்ல. அது தவம். தவத்தை நீ மட்டும் தான் செய்ய முடியும். உனக்காக வேறு எவரும் செய்ய இயலாது. தொடர்ந்து மணியோசை எழுப்பினால் அதில் ஓம் என்ற பிரணவ மந்திர ஒலியை நீ கேட்கலாம். தொடர்ந்து தியானம் செய்ய பழகு. ஒவ்வொரு நிமிடமும், ஒவ்வொரு மணி நேரமும் ஒவ்வொரு நாளும் தியானத்தை பற்றி சிந்தித்த வண்ணமே கடமைகளை செய். எறும்பு ஊற கல்லும் தேயும் என்பது போல உன் தொடர் முயற்சி மனதை நிச்சயம் ஒருநிலைபடுத்தும். குரு என்பவன் சீடனை சுமந்து செல்பவன் அல்ல. வழிகாட்டி நடப்பவன். நான் வழிகாட்ட மட்டுமே முடியும். நீ தான் என்னோடு நடந்து வரவேண்டும் என்று பதிலை கூறி போர்க்களத்தில் சிரிக்கும் தளபதியை போல சிரித்தார்.

நாங்கள் முயற்சி செய்து தியானம் செய்வது தான் சரியான வழி என்று குருஜி கூறுவது எங்களுக்கு புரிகிறது. நாங்கள் அதற்காகத்தான் இரவு பகலும் பாடுபட்டு கொண்டிருகின்றோம். ஆனால், ஆரம்ப பாடசாலை குழந்தைகளிடம் ஆயிரம் கேள்விகள் இருப்பது போல, எங்களிடம் விடை தெரியாத எத்தனையோ கேள்விகள் இருப்பதனால் தான் குழம்பி இருக்கிறோம். இது சம்மந்தமான குழப்பங்களில் மிக இறுதியானது ஒன்று உண்டு. தியானம் என்பது மனம் சம்மந்தப்பட்ட விஷயம் என்றால், குருஜி போன்ற தெய்வீக புருஷர்களுக்கு மட்டும் இயற்கைக்கு அப்பாற்பட்ட அபூர்வ நிகழ்வுகள் நடக்கிறதே அது ஏன்? என்பதே அப்போது எங்களுக்கிருந்த இறுதி கேள்வியாகும். அதற்கும் சந்தானம் தெளிவான பதில் தந்தார்.

மதியம் உணவு சமைத்தால் சாம்பார் ஒரு சுவை. பொறியல் ஒரு சுவை. அவியல் ஒரு சுவை. தீயல் ஒரு சுவை என்று வகைக்கு ஒரு ருசி இருக்கும் ஒவ்வொன்றையும் ருசித்து பார்த்தால் தான் ரசிக்க முடியும் என்றால் யாருக்கும் உணவின் மீது ஈடுபாடு இருக்காது. உணவு சமைக்கும் போதே மணம் வர வேண்டும். அந்த மணம் நாசி வழியாக சென்று, சுவை நரம்புகளை தட்டி எழுப்ப வேண்டும். அப்படி நரம்புகள் தட்டி எழுப்பும் போது மனதில் வித விதமான கற்பனைகள் தோன்றும். அந்த கற்பனை தான் உணவை ரசிக்க தூண்டும். சுவைக்கவும் தூண்டும். ஞானிகளுக்கு நிகழ்கின்ற அபூர்வ நிகழ்வுகளும், உணவின் வாசனையும் ஒன்று தான். அவருக்கு அப்படி அதியசம் நடந்தது. இவருக்கு இப்படி விசித்திரம் நடந்தது என்று நான்கு விஷயங்களை கேட்டு அறிந்தால் தான் அந்த வியப்பால், மலைப்பால் நமக்கும் தியானத்தின் மீது ஈடுபாடு வரும். சிறிது சிறிதாக நமது நாட்டம் அதிகரித்து தியானத்தின் எல்லையை நாம் தொடுவோம். எனவே ஞானிகளுக்கு நிகழும் அபூர்வ நிகழ்வுகள் அவர்களுக்கானது அல்ல. நமக்கானது. நமது படிப்பினைக்கானது என்று சந்தானம் தந்த பதில் எங்களை அமைதி படுத்தியது.

குருஜியிடம் இப்படி மட்டும் அதிசயம் நிகழ்வது இல்லை. இன்னும் பல அதியசங்கள் இருக்கிறது. அவற்றை அமாவாசை இரவு நாம் காணலாம். எல்லோரும் வந்துவிடுங்கள் என்று எங்கள் ஆர்வ நெருப்பிற்கு டன் கணக்கில் நெய்யை ஊற்றினார். அன்றிலிருந்து அமாவாசை வருகிற வரையில் ஆர்வத்தால் நாங்கள் பட்டபாடு சொல்லிமாளாது. இப்படி நடக்குமோ, அப்படி நடக்குமோ என்று ஆயிரம் கற்பனை செய்து சோர்ந்தே போய்விட்டோம். சந்தானம் சொன்ன அமாவாசை வந்தது. அன்று இரவு பனிரெண்டு மணிவரையில் எங்களோடு உரையாடி கொண்டிருந்த குருஜி என்னை தூக்கி அந்த மரத்தடியில் உட்கார வைத்துவிட்டு நீங்கள் சென்று ஓய்வெடுங்கள். நான் அழைக்கும் போது வந்தால் போதும் என்றார் அவர் சொன்னபடியே நாங்கள் செய்தோம். ஆனால் ஓய்வெடுக்கவில்லை. ஆசிரமத்திலுள்ள தியான ஹாலில் ஜன்னல் வழியாக குருஜியை இமை கொட்டாமல் பார்த்து கொண்டே இருந்தோம்.

இரவு நேரம். அதுவும் அமாவாசை இருட்டு வேறு. எந்த விளக்கும் கிடையாது. மையிருட்டில் கண்களை நன்று ஊன்றிப் பார்த்தால் மட்டுமே  குருஜி தெரிய வாய்ப்பில்லை. பத்து பதினைந்து நிமிடம் அவர் இருக்கும் இடத்தையே கூர்ந்து பார்த்த பிறகு ஓரளவு அவர் தெரிய ஆரம்பித்தார். வழக்கமாக மடியில் தலையணையை வைத்துக்கொண்டு தலை குனிந்த நிலையில் இருந்தார். சிறிது நேரத்தில் அங்கே நடந்தது எங்கள் இருதயத்தை நிறுத்திவிடும் போலிருந்தது. காற்றில் பலூன் ஒன்று பறப்பது போல குருஜி அமர்ந்த நிலையில் தரையிலிருந்து ஓரடி உயரத்தில் மிதக்க துவங்கினார். எங்கள் கண்களையே எங்களால் நம்ப முடியவில்லை. நாங்கள் காண்பது கனவா, நினைவா அல்லது மாயாஜாலமா என்பது புரியாமல் திகைத்தோம். உடம்பெல்லாம் வியர்த்து கொட்டிவிட்டது. ஆரம்பத்திலேயே சந்தானம் சொன்னபடி நாங்கள் மிகவும் கஷ்டப்பட்டு எந்த குரலும் எழுப்பாமல் அடக்கி கொண்டோம். குருஜி இருந்த இடத்தை நோக்கி சாஷ்டாங்கமாய் நமஸ்காரம் செய்தோம். கன்னத்தில் போட்டுக்கொண்டோம். ஆனந்தத்தில் வேறு எதுவும் செய்ய எங்களுக்கு தோன்றவில்லை. அந்த மரத்து அடியிலேயே மிதந்தவாறு அரைமணி நேரம் அவர் இருந்திருப்பார். சிறிது சிறிதாக அவர் தரையில் அமர்ந்தார். நாங்கள் சுயநினைவுக்கு வர துவங்கும் போது அவர் எங்களை குரல் கொடுத்து அழைத்தார்.

ஓடிச் சென்று அவர் கால்களை பிடித்துக் கொண்டு கதறி அழுதோம். எங்களை கரையேற்று என்று பிரார்த்தனை செய்தோம். அவர் எதுவும் நடக்காதது போல சர்வ சாதாரணமாக சூடாக வெந்நீர் இருந்தால் கொண்டுவா என்று கேட்டார். அவர் கட்டளையை நிறைவேற்ற நாங்கள் விரைந்த நேரத்தில், தனக்கு அருகில் நின்ற சந்தானத்தை பார்த்து முட்டாள்தனமான காரியத்தை செய்திருக்கிறாய். அவர்கள் சிறிய பையன்கள் இவைகளை பற்றி என்ன தெரியும்? தேவையில்லாத மனக்குழப்பம் தான் வரும். இனிமே இப்படியொரு காரியத்தை செய்யாதே என்று சற்றே குரலை உயர்த்தி பேசினார். கைகளை கட்டிக்கொண்டு பாவம் சந்தானம், எங்களுக்காக தலை கவிழ்ந்து குருஜியின் முன்னால் நின்றார். சந்தானம் எங்களிடம் தனிப்பட்ட ரீதியில் கேட்டுக் கொண்டதனால் இதை நாங்கள் ஆறு வருடமாக யாரிடமும் பகிர்ந்து கொள்ளவில்லை. இப்போது சந்தானத்தின் முழு அனுமதி பெற்றே பிறகே வாசகர்கள் குருஜியை முழுமையாக அறிந்து கொள்ள பதிவு செய்கிறோம்...


                                    குருஜியின்  சீடர்,
P. சதீஷ் குமார்.



குருஜியின் கூடவே வரும் சிவபெருமான்.!


குருஜியின் மர்மம் 6

   னக்கு விபரம் தெரிந்த நாளிலிருந்து கிருஷ்ணன் மேலே ஈடுபாடு உண்டு. சின்ன வயதில் மருத்துவமனையில் இருக்கும் போது என் தகப்பனார் சொன்ன ராமாயண - மகாபாரத கதைகளாலோ, எனது மூத்த சகோதரி கிருஷ்ணனின் பால லீலைகளை பற்றி சொன்னதாலோ அந்த ஈடுபாடு எனக்கு வந்திருக்கலாம். ஆனாலும், என்றும் நான் கிருஷ்ணனை வழிபடும் தெய்வமாக முழு முதற்கடவுளாக பக்தி கொண்டது இல்லை இது உண்மை. கண்ணன் என்றாலே எனக்கு அவன் தோழன், உறவினன் என்று தான் தோன்றும். பல நேரங்களில் அவனை மாமா என்று தான் உரிமையோடு அழைப்பேன். இது இப்படி இருக்கும் போது நான் வாழ்க்கையில் மிக நெருக்கடியான காலகட்டங்களில் மாட்டி தவிக்கும் வேளையில், என்னை காப்பதற்கு ஓடோடி வந்து நிதர்சனமாகவே உதவி செய்வது சிவபெருமான். அதனால் தான் அவரை அப்பா என்று மரியாதையோடு கூப்பிடுவேன்.

குருஜி கடவுள்களை உறவுமுறையில் எல்லா நேரமும் அழைக்க கூடியவர் அது ஏன் என்று நாங்கள் கேட்டபோது எங்களுக்கு அவர் தந்த பதில் இது. இந்த பதிலில் நூறு சதவிகிதம் உண்மை இருப்பதை நாங்கள் எங்களது நேர்முகமான அனுபவத்தில் பலமுறை பார்த்திருக்கிறோம். தாங்க முடியாத தவிர்க்க முடியாத கஷ்டங்கள் பல குருஜியின் வாழ்வில் சூறைக் காற்றாக தாக்கிய போது உடனிருந்தவர்கள் நாங்கள். எனவே அவர் வார்த்தைகளில் உள்ள சத்தியத்தை எங்களால் புரிந்து கொள்ள முடிந்தது.

குருஜி சந்நியாசம் வாங்கிய ஆரம்ப காலம் தீட்சை வாங்கியவுடன் குருஜி எடுத்த முதல் சங்கல்பம் மூன்று வருடத்திற்கு பணத்தை கையால் எந்த வகையிலும் தொடமாட்டேன். சாஸ்திரங்கள் பார்த்து, சம்பாவனைகள் வாங்க மாட்டேன். யாரும் தானாக கொடுக்காமல், நானாக நன்கொடைகள் கேட்க மாட்டேன் என்பது தான். இதை நாங்கள் இப்போது சுலபமாக எழுதிவிட்டோம். ஆனால், இதை கடைபிடிப்பதில் உள்ள கஷ்டங்களை அனுபவத்தில் தான் உணர முடியும். அந்த உணர்வுகளை குருஜியோடு சேர்ந்து நாங்களும் பெற்றோம் என்றால் அது எங்களது பெரும் பேறாகவே கருதுகிறோம்.

ஒரு நாள் ஆசிரமத்தில் அடுத்த வேளை சமையலுக்கு அரிசி உட்பட எந்த பொருளும் கிடையாது. அப்போது கையிருப்பில் இருந்த பொருட்கள் சில அலுமினிய பாத்திரங்களும், ஒரு கட்டு விறகும் தான். மதிய வேளை ஏழு பேர் உணவருந்த வேண்டும். அதில் ஐந்து பேர் ஆதரவு இல்லாத ஆசிரமத்தால் பராமரிக்கப்படும் குழந்தைகள். இன்னொருவர் குருஜி. மற்றொருவர் அப்போது அவருக்கு உதவியாளராக இருந்த திரு.விஜயன். யாரிடமும் சென்று எதுவும் கேட்க கூடாது என்று குருஜி உத்தரவு போட்டிருந்ததனால் என்ன செய்வது என்று யாருக்கும் விளங்கவில்லை. ஆனால், இதைப்பற்றி குருஜி சிறிது கூட கவலை இல்லாமல் சிவபுராணத்தை எடுத்து வைத்து ஏற்ற இறக்கத்தோடு பாடிக்கொண்டிருந்தார்.

குருஜியின் உதவியாளராக இருந்த விஜயன் சற்று அவசரக்காரர். உண்மையை சொல்ல வேண்டுமென்றால் யதார்த்தமான குடும்பஸ்தர். அவரால் மறு வேளை சோற்றுக்கு வழியில்லாமல் இருப்பதை பற்றி சிந்திக்க கூட முடியவில்லை. நேராக குருஜியிடம் சென்ற அவர், நீங்கள் எந்த உறுதி மொழியாவது எடுத்துக் கொள்ளுங்கள். அதற்காக இங்கிருக்கும் குழந்தைகள் பட்டினி கிடக்க வேண்டுமா? நீங்கள்தான் யாரிடமும் பணம் கேட்க கூடாது நாங்கள் கேட்கலாம் அல்லவா? அதற்காவது அனுமதி உண்டா? இல்லையா? என்று பட்டாசு வெடித்தது போல் பட படவென்று வார்த்தைகளை கொட்டினார்.

சிவபுராணத்தில் உள்ள கறந்த பால் கன்னலொடு நெய் கலந்தார் போல சிறந்தடியார் சிந்தனையுள் என்ற வரிகளை பாடிக்கொண்டிருந்த குருஜி நிமிர்ந்து, விஜயனை பார்த்தார். ஒன்றுமே இல்லாத காலிகுடம் தான் சத்தம் எழுப்பும். நீயும் நானும் காலிகுடமா என்ன? பேசாமல் இரு. யார் என்னை இந்த சங்கல்பம் எடுக்க வைத்தார்களோ அவர்களுக்கு இப்படி ஒரு சூழ்நிலை வருமென்றா தெரியாமல் வைத்தார்கள். எல்லாம் அவர்களுக்கு தெரியும் நடக்க வேண்டிய நேரத்தில் நடப்பது நடக்கும். பட்டினி கிடப்பது தான் இவர்களுக்கு சரியானது என்று கடவுள் நினைத்தால், அதை மாற்ற யாரால் முடியும்?  அமைதியாக ஏதாவது புத்தகத்தை எடுத்து படி. கொதிக்கும் நேரத்தில் மூளை அமைதி பெறும் என்று பதில் சொல்லிவிட்டு சிவபுராணத்தோடு கலந்துவிட்டார்.

விஜயனுக்கு, பிறகு அங்கு பேசுவதற்கு வார்த்தைகள் இல்லை. மீறி பேசினாலும் என்ன பதில் வருமென்று அவருக்கு தெரியும். எனவே தனக்கே உரிய முணுமுணுப்போடு இடத்தை விட்டு நகர்ந்தார். ஆசிரமம் முழுவதும் அமைதி நிலவியது. மணி மதியம் ஒன்று என்று கடிகாரம் காட்டியது. குருஜி, குடிப்பதற்கு தண்ணீர் எடுத்துவர சொன்னார். அந்த நேரத்தில் வாசலில் சிறிய லாரி ஒன்று வந்து நின்றது. அதிலிருந்து இரண்டு பேர் இறங்கி, ஒரு அரிசி மூட்டையும், காய்கறி கூடையும் ஒரு பை நிறைய பருப்பு, எண்ணெய் வகைகளும் எடுத்துக்கொண்டு குருஜியிடம் வந்து, அவர் காலடியில் வைத்தார்கள்.

குருஜி அவர்களை வியப்போடு பார்த்தார். நீங்கள் யார்? எங்கேயிருந்து வருகிறீர்கள். இவைகளை கொடுத்தனுப்பியது யார்? எதற்காக கொடுத்தனுப்பினார்கள்? என்ற ஒரே நேரத்தில் பல கேள்விகளை அவர் கேட்டார். அவர்கள் இருவரும், குருஜியின் முன்னால் நெடுஞ்சாண்கிடையாக விழுந்து வணங்கினார்கள். ஐயா டி.என்.சி குடோனுக்கு புதிய ஆபிசர் வந்திருக்கிறார். அவர் உங்களைப் பற்றி கேள்விப்பட்டு உங்களுக்காக முதலில் இந்த காணிக்கைகளை கொடுத்து வர சொன்னார். நீங்கள் அனுமதி கொடுத்தால், மாலையில் வந்து உங்களை சந்திப்பதாகவும் சொல்கிறார். அவருக்கு உங்கள் பதில் என்ன? என்று பணிவோடு கேட்டு நின்றார்கள்.

உங்கள் ஆபிசர் எவரையும் எனக்கு தெரியாதே? அவர் பெயர் என்ன?  என்று அந்த பணியாளர்களிடம் குருஜி கேட்கவும், ருத்ரமூர்த்தி என்று அவர்கள் இருவரும் ஒரே குரலில் பதிலை சொன்னார்கள். இதே ருத்ரமூர்த்தி என்ற பெயரை வேறொரு சந்தர்ப்பத்தில் நடு இரவையும் தாண்டிய நேரத்தில் காடுகள் அடர்ந்த பிரதேசத்தில் நாங்கள் கேட்டிருக்கிறோம். அப்போது இந்த பெயர் எங்களுக்கு வெறும் பெயராக தெரியவில்லை. கடவுளாகவே தெரிந்தது. ருத்ரமூர்த்தி என்ற பெயருக்கும், குருஜிக்கும் உள்ள மிக நெருக்கமான உறவு அதன் பிறகு தான் சிறிது சிறிதாக எங்களுக்கு விளங்க ஆரம்பித்தது.  

விழுப்புரத்திலிருந்து கன்னியாகுமரி வரை ஆட்டோவில் பயணம் செய்ய போவதாக குருஜி தீர்மானித்திருந்தார். அவர் தீர்மானம் எங்களுக்கு பயம் தந்தது. இப்போது இருப்பதுபோல அன்று நான்கு வழி பாதை கிடையாது. வாகனங்கள் வருவதும், போவதும் ஒரே சாலையில் தான் நடக்க வேண்டும். வளைவுகளும், உயர்ந்து நிற்கும் மரங்களும் கார் போன்ற வாகனங்களில் பயணம் செய்வதற்கு பெரிய சவாலாக இருக்கும் போது ஆட்டோ ரிக்ஷாவில் இவ்வளவு தூரம் பயணப்படுவதை நினைத்து பார்த்தால் யாருக்கு தான் அச்சம் வராமல் இருக்கும்?

பாதி தமிழ்நாட்டை நிதானமாக அணு அணுவாக பார்த்து ரசிக்க நான் விரும்புகிறேன். அதற்கு ஒன்று பாதயாத்திரை செல்ல வேண்டும் அல்லது மிதி வண்டியில் செல்ல வேண்டும். இரண்டும் என்னால் முடியாது. அதனால், மூன்று சக்கர வாகனத்தில் மெதுவாக பயணம் செய்வது என்று முடிவு செய்து விட்டேன். உங்களில் யார் என்னோடு வரப்போகிறீர்கள். இது தான் என் கேள்வி என்று இரத்தின சுருக்கமாக பேசினார் குருஜி. இதற்கு பிறகு அதற்கு மறுப்பு சொல்லும் அளவிற்கு எங்களில் யாருக்கு தகுதி இருக்கிறது? அனைவருமே வருகிறோம் என்றோம். அத்தனை பெரும் ஒரே ஆட்டோவில் பயணம் செய்ய இயலாது. எனவே நானும், சந்தானமும் தவிர கூட ஒருவர் மட்டும் வாருங்கள் என்று சொன்னார். சரி என்று எங்கள் பயணம் ஏற்பாடாயிற்று.

ஆட்டோவில் நாங்கள் திருச்சியை தொடும் போது இருட்டி விட்டது. சோதனையாக ஆட்டோவின் முன் விளக்குகள் எரிய மறுத்துவிட்டன. டைனோமாவில் பிரச்சனை என்று ஓட்டுனர் சொன்னார். சரி நிறுத்தாதே வண்டியை செலுத்து என்று குருஜியும் சொல்லி விட்டார். இருள் ஏறிக்கொண்டே வந்தது. சாலையில் முன் பகுதி எதுவும் தெரியவில்லை. எங்கள் வாகனத்தை பெரிய வாகனங்கள் கடந்து செல்லுகின்ற போது கிடைக்கின்ற வெளிச்சம் தான் அந்த பயணத்தில் எங்கள் கூட இருந்த விளக்குகளாகும். சற்றேறக் குறைய இதே மாதிரியான நிலையில் இரவு முழுவதும் எங்கள் பயணம் நடந்தது. உயிரை கையில் பிடித்துக் கொண்டு உட்கார்ந்திருந்தோம்.

இருபத்தைந்து மணி நேர பயணத்திற்கு பிறகு, கன்னியாகுமரியை சென்றடைந்தோம். அங்கே ஒரு நாள் ஓய்வெடுத்துவிட்டு பல கோவில்களுக்கு சென்று தரிசனம் செய்து விட்டு எட்டு நாள் கழித்து மீண்டும் எங்கள் பயணம் துவங்கியது. நல்ல வேளை ஆட்டோவின் விளக்குகள் அனைத்தையும் சரி செய்திருந்தோம். மூன்று சக்கர வாகன பயணம் ஒரு வாரத்தில் நன்றாக அனுபவப்பட்டு வந்துவிட்டதனால் வரும் போது இருந்த பயம் இப்போது  இல்லை. மதுரையை தாண்டி வந்து கொண்டிருப்போம் என்று நினைக்கிறேன். சுற்றி எந்த ஊர்களும் கண்ணுக்கு எட்டிய தொலைவு வரை தெரியவில்லை. இரவு மணி ஒன்றரை. வேகமாக சென்று கொண்டிருந்த ஆட்டோ திடீரென்று நின்றுவிட்டது. பயணப்பட்டவர்களில் யாரும் உறங்கவில்லை என்பதனால் முட்டிக்கொள்ளவில்லை. அதனால் காயமும் இல்லை. ஆனால், வண்டி நகராததன் ரகசியம் யாருக்கும் தெரியவில்லை.

ஓட்டுனரே மெக்கானிக் என்பதனால், சிறிய விளக்குகளை வைத்துக்கொண்டு ஆட்டோ இஞ்சின்களோடு போராடத் துவங்கினார். ஒரு மணிநேர போராட்டத்திற்கு பிறகு, சிறிய பொருள் ஏதோ ஒன்று உடைந்து விட்டதாகவும், அது இருந்தால் தான் வண்டி நகரும் என்றும் அவர் கூறினார். அந்த நேரத்தில், அந்த பொருளுக்கு எங்கே போவது?  யாரை பார்ப்பது குளிர்ந்த காற்று வேறு ஊசியால் குத்துவது போல் வீசியது. இன்னும் சிறிது நேரத்தில் மழை வருமென்ற அறிகுறி தென்பட்டது. சாலையில் சென்று கொண்டிருந்த வாகனங்களை நிறுத்துவதற்கு முயற்சி செய்தால் யாரும் நிறுத்தவில்லை. விடிகிற வரையில் அந்த இடத்தில தான் நிற்க வேண்டும் ஏன்ற நிலை வந்து விட்டது. மழை இப்போது சரசரவென துளிகளை போட துவங்கிவிட்டது. அந்த நேரத்திலும் குருஜி பதட்டப்படாமல் எங்களை நையாண்டி செய்து சிரித்துக்கொண்டிருந்தார். உண்மையில் அவரது உள்ளம் எங்களுக்கு புரியவில்லை. எதையுமே இவர் சீரியசாக எடுத்துகொள்ள மாட்டாரா? என்று தோன்றியது.

அந்த நேரம், போலீஸ் ஜீப் ஒன்று எங்கள் பக்கத்தில் வந்து நின்றது. யார் நீங்கள் என்று கரகரப்பான குரலில் கேட்டவாறு இன்ஸ்பெக்டர் ஒருவர் இறங்கி வந்தார். அவர் அருகில் சென்று எங்களை அறிமுகம் செய்துவிட்டு நிலைமையை சொன்னோம். குருஜியின் உடல்நிலையை கவனத்தில் கொண்ட அந்த இன்ஸ்பெக்டர், எங்களை மிகவும் கடிந்து கொண்டார். இவ்வளவு தொலைவிலிருந்து ஆட்டோவில் வருகிறீர்களே அதுவும் நடக்க முடியாத மனிதரை வைத்துக்கொண்டு பயணம் செய்கிறீர்களே நீங்களெல்லாம் படித்தவர்களா? நீங்களே தப்பு செய்தால் மற்றவர்கள் ஏன் செய்ய மாட்டார்கள்? என்று பேசிய அவர் குருஜியின் அருகில் வந்தார். எங்களுக்கு சிறிது தயக்கமாக இருந்தது எங்களிடம் பேசியது போலவே குருஜியிடமும் இவர் பேசி மரியாதை குறைவாக நடந்து கொண்டால் நன்றாக இருக்காதே என்று தோன்றியது.

நல்ல வேளை அப்படி எதுவும் நடக்கவில்லை. இன்ஸ்பெக்டர் தானாக குனிந்து குருஜியின் கால்களை தொட்டு வணங்கினார். உங்களுக்கு நான் என்ன உதவி செய்யவேண்டும் என்று கேட்டார்? குருஜி நிலைமையை சொல்லி உங்களால் என்ன முடியுமோ அதை செய்யுங்கள் போதும் என்றார். சரி சிரமத்தை பார்க்காமல் சற்று நேரம் காத்திருங்கள். ஐந்து நிமிடத்தில் வருகிறோம் என்று கூறி ஜீப்பை திருப்பிக் கொண்டு சென்ற இன்ஸ்பெக்டர் ஐந்து நிமிட நேரத்திலேயே சொன்ன படி வந்தார். அவரோடு வேறொரு மெக்கானிக்கும், தேவையான பொருட்களும் இருந்தன. பத்து நிமிட நேரத்தில் ஆட்டோ உறுமத் துவங்கி விட்டது.

குருஜியை மீண்டும் வணங்கிய இன்ஸ்பெக்டர் தனது வாகனத்தை தொடர்ந்து வரும் படியும், ஏதாவது சிறிது உணவு அருந்தும் படியும் பணிவோடு கேட்டு நின்றார் குருஜியும் சம்மதித்தார். அருகிலிருந்த சிறிய கிராமத்தில் பெட்டிக்கடையை திறந்து வாழைப்பழங்களை வாங்கி எங்களுக்கு கொடுத்த அந்த போலீஸ்காரர், குருஜியை திரும்பி பார்க்கும் ஒவ்வொரு நேரத்திலும் கண்களில் காட்டிய பணிவை எங்களால் மறக்க முடியாது. பிறகு எங்களோடு சிறிது தொலைவு கூடவே வந்த அவர், விடைபெறுவதற்கு குருஜியிடம் வந்தார். பணிவாக கை கட்டிக்கொண்டு குனிந்து நின்று, எனக்கு உத்தரவு கொடுங்கள் என்றார். மிகவும் நல்லது. உங்கள் பெயர் என்னவென்று தெரிந்து கொள்ளலாமா? என்று குருஜி கேட்கவும், ருத்ரமூர்த்தி என்று அவர் பதில் சொல்லவும் அந்த பெயர் மிக பிரம்மாண்டமான ஓசையாக எங்கள் செவிகளில் விழுந்து இதயங்களின் கதவுகளை திறந்துவிட்டு மணியோசையாக ரிங்காரம் செய்தது.

ஆரம்பத்தில் அரகண்டநல்லூரில் அமைக்கபட்டிருந்த நமது ஆசிரமம், களிமண் சுவர்களை கொண்டது. கூரையாக மூங்கிலும், மண் ஓடுகளும் இருந்தன. பார்ப்பதற்கு எளிமையாக அழகாக இருந்தாலும் கூட, மழை நேரங்களில் அருகிலுள்ள ஆற்றிலும், ஆசிரமத்திற்கு பின்னால் ஓடுகிற ஓடையிலும் தண்ணீர் அதிகரித்துவிட்டால், இருப்பிடதிற்குள்ளே இடுப்பளவிற்கு தண்ணீர் வந்துவிடும். நீர் முற்றிலுமாக வடிந்து சகஜ நிலை வருவதற்கு, பத்து பதினைந்து நாட்கள் ஆனாலும், அதுவரையிலும் வெளியில் தான் தங்கவேண்டும். இந்த நிலைமையை மாற்றி நல்ல உயரமாக சிறிய அளவில் கட்டிடம் அமைத்துக்கொண்டால் நன்றாக இருக்கும். அதற்கு அப்போதைய செலவு கணக்குப்படி குறைந்தது ஐம்பதாயிரம் ரூபாய் வரையிலும் ஆகக்கூடும். ஆனால், அதற்கான வசதி வாய்ப்புகள் அப்போது இல்லை. இதனால் பலமுறை குருஜியிடம் பிரச்சனைகளை தீர்த்து கொள்ள வருபவர்களிடம் வசதிபடைத்தவர்களாக இருந்தால் அதிகமான காணிக்கைகளை வாங்கி செய்யலாம் என்று வற்புறுத்துவோம்.

குருஜி அதற்கு சம்மதம் கொடுக்கமாட்டார். எவரிடமும் வற்புறுத்தி பணம் வாங்க கூடாது. அவர்கள் தருவதை தரட்டும். நடக்க வேண்டிய வேளை வந்தால் நல்லபடியாக நடக்கும். பொறுத்திருங்கள் என்று கூறுவார். ஒரு முறை பிரபல அரசியல்வாதி ஒருவர் தான் அமைச்சராக வேண்டும். அதற்கு பரிகார பூஜைகள் செய்ய வேண்டும். நீங்கள் செய்து தாருங்கள். எத்தனை லட்சம் செலவானாலும் பரவாயில்லை. உங்களுக்கு இந்த கட்டிடத்தையும் நான் முழுமையாக கட்டிகொடுத்து விடுகிறேன். வேண்டுமானால் நீங்கள் பூஜை செய்வதற்கு முன்பே கூட கட்டிடவேலையை முடித்து தருகிறேன் என்று வலியுறுத்தி கேட்டார்.

குருஜி அதற்கு சம்மதிக்கவில்லை. நான் அமைச்சராக வேண்டும் என்று கேளுங்கள் அதில் தவறில்லை. ஆனால், அதற்காக பேரம் பேசி இறையருளை வியாபரமாக்காதீர்கள் என்று கறாராக பேசினார். குருஜி அப்படி பேசியது எங்களுக்கு வருத்தமாக இருந்தது. பழம் நழுவி பாலில் விழுவது போல சந்தர்பம் வாய்க்கும் போது அதை தவற விடுகிறாரே என்று தோன்றியது. அந்த அரசியல்வாதி சென்ற பிறகு ஏன் அப்படி செய்தீர்கள் அவர் ஒன்றும் இல்லாதவர் அல்ல. அவரிடம் வாங்குவதில் என்ன தவறு? என்று கேட்டோம். அதற்கு குருஜி யாரிடமிருந்து வேண்டுமானாலும் பொருளை வாங்கி கொள்வது பிச்சை எடுப்பதாகும். தக்கவரிடமிருந்து பெறுவது தானமாகும். நான் பிச்சை எடுக்க விரும்பவில்லை இவன் கொடுக்கும் பணமும், மலத்தில் கிடக்கும் புழுவும் ஒன்று இதை வைத்து ஆசிரமம் கட்டினால் அது சிரமமாக முடியுமே தவிர ஆசிரமமாக இராது. உங்களுக்கு நல்ல கட்டிடம் தானே வேண்டும். பொறுத்திரு நல்ல காலம், நல்ல மனிதன் வடிவில் தெய்வம் கொண்டுவரும் என்று பதில் கூறி விட்டு தனது வேலைகளை கவனிக்கத் துவங்கி விட்டார்.

இந்த சம்பவம் நடந்து மூன்று மாதம் ஆகியிருக்கும். பெளர்ணமி இரவு, நிலா வெளிச்சத்தில் வெட்டவெளியில் அக்னி ஹோத்ரா ஹோமம் செய்து குருஜி முடித்திருந்தார். ஹோமம் என்றால் என்ன? அக்னியில் இடப்படும் பொருள் மனித சரீரத்திற்குள் எப்படி செல்கிறது என்பதை பற்றி விஞ்ஞான வடிவில் விளக்கம் சொல்லி கொண்டிருந்தார். பேசிக்கொண்டிருந்த குருஜியின் பார்வை திடீரென்று தெரு வாசலை நோக்கி சென்றது. அங்கு மூங்கில் படலை விலக்கி கொண்டு ஒரு மனிதன் நின்றிருந்தார். மெல்லிய வெளிச்சத்தில் அவரை பார்க்க முடிந்தது. ஐம்பது வயதிற்கு மேல் இருக்கும் தோற்றம். பஞ்ச கச்சம் கட்டி, அங்கவஸ்திரத்தால் உடம்பை போர்த்தி இருந்தார். தலை குடுமியும், நெற்றிப் பொட்டும் அவரை வைதீகர் என்று அடையாளம் காட்டியது. அவரை அழைத்து வா என்று குருஜி கூறவும், நாங்கள் சென்று கூட்டி வந்தோம்.

வந்த வைதீகர், சாஸ்திர முறைப்படி குருஜியை வணங்கினார். அவரும் குருஜியும் சிறிது நேரம், எதையோ பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள். சிறிது நேரத்தில், தனது அருகிலிருந்த இரண்டு வாழைபழங்களை எடுத்து, அந்த வைதீகரிடம் கொடுத்த குருஜி சுகமாக சென்று வாருங்கள் என்றார்.. பக்தியோடு பழங்களை பெற்ற அவர், தன்னிடம் இருந்த துணி மூட்டையை அவிழ்த்து, அந்த பழங்களை அதற்குள் வைத்து கட்டப் போனவர் முக்கியமான விஷயத்தை மறந்து போய்விட்டேன் என்று கூறி மூட்டையினுள் கை விட்டு ஐந்து கட்டு ரூபாய் நோட்டுகளை எடுத்தார். அதை குருஜியின் பாதங்களில் வைத்து விட்டு, இது எனது தாயார் எனக்கு தந்தது. சத்காரியங்களுக்கு கொடு என்று சொன்னார். இப்போது அதை செய்து விட்டேன், நான் வருகிறேன் என்று கூறி புறப்பட்டார்.

சந்தானம் அவர்களிடம் பணத்தை எடுத்து வைக்க குருஜி சொன்னார். சந்தானம் பணத்தை எடுப்பதற்கு முன்னால் அந்த வைதீகரிடம் ஐயா நன்கொடை கொடுத்த உங்கள் பெயரை கணக்கு புத்தகத்தில் எழுத வேண்டும் உங்கள் பெயர் என்ன? என்று கேட்டார். அதற்கு அந்த வைதீகர் எங்களை எல்லாம் பார்த்து அர்த்த புஷ்டியோடு சிரித்த வண்ணம் என் பெயர் ருத்ரமூர்த்தி என்றார். உண்மையில் நாங்கள் அதிர்ச்சியின் எல்லைக்கே சென்று விட்டோம். குருஜியின் வாழ்வில் பலமுறை நேரில் வந்து உதவுகிற இந்த ருத்ரமூர்த்தி யார்? உண்மையில் மனிதரா? அல்லது மனித வடிவில் வரும் தெய்வமா? என்று நாங்கள் ஆயிரம் கேள்விகளை கேட்டுக் கொண்டோம்.

ஆன்மீக வாழ்வின் ஆரம்ப கால கட்டத்தில் தனக்கு துறவு தீட்சை தருவதற்கு யாரும் இல்லையா? என்று குருஜி வருந்திய போது, அவரை தேடி வந்து அவரோடு தங்கி, மிக நுணுக்கமான, இரகசியமான விஷயங்கள் அனைத்தையும் கற்றுக் கொடுத்து சந்நியாச தீட்சை கொடுத்த குருதேவரின் பெயரும் ருத்ரபரமஹம்சர். இது மட்டுமின்றி ஒவ்வொரு இக்கட்டிலும் துனையாக நின்று, ஆதரவாக காத்து, பறவை ஒன்று தன் குஞ்சை பாதுகாப்பது போல காக்க வேண்டிய பல சந்தர்பத்திலும் ருத்ரன் என்ற திருநாமம் படைத்த மனிதர்களே குருஜியின் வாழ்க்கை முழுவதும் நிறைந்திருக்கிறார்கள். இங்கே உதாரணமாக காட்டியது ஒன்றிரண்டு ருத்ரமூர்த்திகள் தான். சொல்லப்படாமல் இருப்பது இன்னும் எத்தனையோ! அதனால் தான் நாங்கள் குருஜியிடம் யார் இந்த ருத்ர மூர்த்தி என்று கேட்டோம்.

அதற்கு அவர் இந்த பதிவின் துவக்கத்தில் சொன்ன பதிலை எங்களுக்கு சொன்னார். நீங்கள் மீண்டும் ஒருமுறை அந்த பதிலை படித்து பாருங்கள் குருஜியின் வாழ்வோடு கூடவரும் ருத்ரமூர்த்தி யார் என்பது தெளிவாக தெரியும். மனிதன் தெய்வமாக மாறுகிற போது, தெய்வம் மனித வடிவில் வந்து அன்பு காட்டு என்பதற்கு இதை விட வேறு உதாரணங்கள் எங்களுக்கு தேவையில்லை.


                                    குருஜியின்  சீடர்,
P. சதீஷ் குமார்.



Next Post Home
 
Back to Top