( அமிர்த தாரா தீட்சை பெறுவதற்கு...........!! click here )



மிர்த தாரா மந்திர தீட்சை மார்ச் 12 ஞாயிறு அன்று கொடுக்கப்படுகிறது appointment பெற விரும்புபவர்கள் இந்த எண்ணிற்கு தொடர்பு கொள்ளுங்கள். +91-8110088846 

அமிர்த தாரா மந்திர தீட்சை !


    ள்ள அள்ள குறையாத அமுத சுரபி இருந்தாலும், அடங்காத ஆசை வானத்தை எட்டிப்பிடிக்க தாவி பறக்குமே அன்றி, இருப்பதை வைத்து திருப்தி கொள்ள பார்க்காது. இன்னும் வேண்டும் என்ற ஆசை, இது போதாது என்ற பேராசை கொண்ட மனிதர்கள் உலக வீதியில் நாலாபுறத்திலும் இருப்பதை நாமறிவோம். ஆயினும் அடிப்படை தேவைக்கு கூட வசதியும், வாய்ப்பும் இல்லாமல் அல்லாடும் ஜீவன்களை அன்றாடம் பார்க்கிறோம் லட்சக்கணக்கில்.

காரும், பங்களாவும் வேண்டுமென்று ஆசைப்படவில்லை. அந்த அப்பாவி ஜீவன்கள் பசிக்கும் பட்டினிக்கும் உணவும், உடம்பை மறைக்க ஆடையும், வெயிலுக்கும், மழைக்கும் ஒதுங்க ஒரு குடிசை வேண்டுமென்று நியாயமாக விரும்புகிறார்கள். அவர்களுக்கு அது கிடைக்கவில்லை. வாழ்வதற்கு திண்ணை கூட இல்லாமல், பல்லாயிரம் பேர்கள் தவிக்கும் போது ஒரு மனிதனுக்கு ஒன்பது வீடுகள் இருக்கிறது. இது சமுதாயத்தின் சீர்கேடா? இயற்கையின் சாபமா? ஆண்டவனின் திருவிளையாடலா?



 வாங்குவது ஒற்றை சம்பளம், பசியாற வேண்டியதோ ஏழு வயிறுகள். இதில் அன்றாடத்தேவையை எப்படி பூர்த்தி செய்வது? பிச்சைக்காரனை போல் தெருவிலே வாழவும் முடியவில்லை. பணக்காரனை போல் குளிரூட்டப்பட்ட அறையினில் உறங்கவும் முடியவில்லை. இரண்டிற்கும் நடுவில் ஊசலாடும் நடுத்தர உயிர்களும், இந்த பூமியில் எண்ணில் அடங்காமல் இருக்கின்றன.

பசித்தவன் சோறு வாங்க பணம் கேட்கிறான். நடுத்திர மனிதனும் நல்லவண்ணம் வாழ பணம் கேட்கிறான். பணக்கார வர்க்கத்தில் இருப்பவன் கூட இன்னும் வசதிகளை அதிகப்படுத்த வேண்டுமென்று பணம் கேட்கிறான். எவருமே பணத்தை வேண்டாம் என்று ஒதுக்குவார் இல்லை. உலகே மாயை, வாழ்வே மாயை என்று சந்நியாசம் சென்றவனுக்கு கூட வழிபாடு நடத்த இந்த காலத்தில் பணம் தேவைப்படுகிறது.

உடல் முழுவதும் எண்ணெயை பூசிக்கொண்டு உருண்டாலும், ஓட்டுவது தான் ஒட்டுமென்று அறிவுக்கு தெரியும். ஆனால் ஆசை, அறிவை வேலை செய்ய விடுவது இல்லை. எந்த வகையிலாவது பணத்தை தேடு என்று சரீரம் என்ற குதிரையை சாட்டையால் சொடுக்கிய வண்ணமே இருக்கிறது. மனிதன் அறிவைத்தேடி ஓடுகிறானோ இல்லையோ அன்பைத்தேடி அலைகிறானோ இல்லையோ பணத்தை தேடி நித்த நித்தம் அலைபாய்ந்து கொண்டே இருக்கிறான். ஓயாமல் உழைக்கிறான், உறங்காமல் பாடுபடுகிறான். ஆனாலும் அவன் கைகளில் தேவைக்கான செல்வம் கிடைக்கவில்லை.


இந்த நிலையிலிருந்து தப்பிக்க அதிர்ஷ்டப்படி பெயரை மாற்றிக்கொண்டால், நல்லது நடக்குமா? அதிர்ஷ்ட கற்களை அணிந்தால் சுகம் கிடைக்குமா? அஞ்சனங்கள், யாகங்கள் மற்றும் பரிகார பூஜைகள் செய்தால் நிலைமையில் கொஞ்சமேனும் மாறுதல் ஏற்படுமா? என்று துடியாக துடிக்கிறான். இவைகள் சில நேரங்களில் பலன்களை துல்லியமாக தருகிறது. பல நேரங்களில், பண செலவாகவே முடிகிறது. இதனால் சம்மந்த பட்டவனின் மனம் தள்ளாடுகிறது. சாஸ்திரம் என்பதும், பரிகாரம் என்பதும் பயனற்ற செயலா? அதில் பயன் இல்லையா? என்ற சந்தேக மேகம் கருமையாகி மின்னலாக வெட்டி இடியாகவும் இடிக்கிறது.

இவர்கள் ஒன்றை தெரிந்து கொள்ள வேண்டும். பெயரை மாற்றுவதும், நவரத்தினங்கள் அணிவதும், பரிகார பூஜைகள் நடத்துவதும் நமது முன்னோர்கள் சொன்ன வழிகள் தான் என்பதில் சந்தேகம் இல்லை. அவைகள் சக்தி வாய்ந்தவைகள் என்பதில் மாற்றுக்கருத்து இல்லை. ஆனால் அவைகள் அனைத்துமே நமக்காக, நமது முன்னேற்றத்திற்காக, வெளியில் செய்யப்படும் ஏற்பாடுகள், புறக்கருவிகள். அவைகளில் சக்தி அலைகள் நமது உடம்பிற்குள் சரியான கோணத்தில் புகுந்தால் மட்டுமே பயனைத்தரும். உட்புகவில்லை என்றால் எதிர்பார்த்தது கிடைக்காது.

எனவே நமது எண்ணங்கள் நிறைவேறுவதற்கு புறக்காரணங்களை மட்டுமே மேற்கொள்ளாமல், வேறு சில அகக்காரியங்கள் இருக்கிறதா? என்பதை யோசித்து பார்க்க வேண்டும். காரணம் நமது சாஸ்திரங்களும், வேத நூல்களும் நமக்கு தேவையான அனைத்தும் நமக்குள்ளேயே மறைந்திருப்பதாக சொல்கின்றன. அந்த சக்திகளை கண்டுபிடித்து, உசுப்பி விட்டால் நடக்காததும் நடக்கும். நடக்கவே முடியாததும், முடியாது என்று ஓரங்கட்டபட்டவைகளும் நடக்கும் நடந்தே தீரும் அது எப்படி?


மனித உடம்பு இருக்கிறதே இது ஒரு அற்புதமான பொக்கிஷம். இந்த பொக்கிஷத்திற்குள் விலைமதிக்க முடியாத புதையல்கள் பல இருக்கிறது. அதில் சில மனித கண்ணுக்கும், விஞ்ஞான அறிவிற்கும் தெரியும். பல புலன்களால் உணரமுடியாதவைகள். காட்சிக்கும், கருத்துக்கும் வரமுடியாதவைகள். ஆனால் சத்தியமான சாஸ்வதங்கள். கண்ணுக்கு புலப்படாத இந்த மர்ம உறுப்புகளில் தான் பிரபஞ்ச ரகசியம் பொதிந்து கிடக்கிறது. அதனால், தான் அண்டத்தில் உள்ளது பிண்டத்தில் உள்ளது என்று நமது பெரியவர்கள் கூறினார்கள்.

பிரபஞ்ச வெளியில் சில மந்திர ஓசைகள் மிதந்து கொண்டிருக்கின்றன அவைகளை ஈர்க்கும் ஆற்றல் நமது உடம்பிற்கு உள்ளே மறைந்து இருக்கிறது. அந்த ஆற்றல் விழிப்போடு செயல்பட நாம் சில ஓசைகளை, மெளனமாக குறிப்பிட்ட ரிதத்தில் ஏற்படுத்த வேண்டும். அந்த ரித அதிர்வுகள் நமது சக்தி மையங்களை பிரபஞ்ச ஓசைகளோடு ஒருங்கிணைத்து விடும். அப்போது இறைவனின் ஆற்றல் நமக்குள் பெருக்கெடுத்து ஓடும். அந்த நேரம் நாம் விரும்புவது அனைத்தும் கிடைக்கும். நமக்கு தேவையானது எல்லாமே நம்மை தேடி வரும்.

மெளனமான ரிதங்கள் என்றால் என்ன? அதை எப்படி பெறுவது? அதன் பெயர் என்ன? என்ற ஆர்வம் எல்லோருக்குமே ஏற்படும். அதன் பெயர் நாம் அனைவரும் அன்றாடம் அறிந்த பெயர் தான். தினசரி பயன்படுத்தும் பெயரே தான் சந்தேகமே இல்லை. நம்புகிறவர்களும், நம்பாதவர்களும் திரும்ப திரும்ப சொல்லும் மந்திரம் என்பதே அந்த பெயர். மந்திரம் சொல்லி அர்ச்சனை செய்யலாம். மந்திரம் சொல்லி தியானம் செய்யலாம். மந்திரம் சொல்லி மாயாஜால வேலை கூட செய்யலாம். மந்திரம் சொன்னால் செல்வம் கிடைக்குமா? மந்திரம் பணத்தை அடைவதற்கு உதவுமா? அப்படி ஒரு மந்திரம் இருக்கிறதா? அது என்ன மந்திரம்? என்று நீங்கள் கேட்பது எனக்கு நன்றாக கேட்கிறது. ஆம், செல்வத்தை தரும் மந்திரம் இருக்கிறது அதன் பெயர்.



    அமிர்த தாரா மந்திரம்   

சிலருக்கு சிரிப்பு வரும், சிலருக்கு அவநம்பிக்கை வரும். சிலர் இது எதோ ஏமாற்று வித்தை என்றும் நினைக்கத்தோன்றும். யார் எப்படி நினைத்தாலும் இது சத்தியம். இது உண்மை. நீங்கள் எந்த நிலையில் இருந்தாலும், எவ்வளவு ஆழமான பள்ளத்தில் கிடந்தாலும், உங்களை தூக்கி நிமிர்த்தி சமுதாயம் என்ற கோபுரத்தின் மேலே, உங்களை உட்கார வைக்கும் ஆற்றல் இந்த மந்திரத்திற்கு உண்டு. இதை நம்பி கெட்டவர்களை விட, நம்பாமல் கெட்டவர்கள் தான் அதிகம். இவ்வளவு உறுதியாக இந்த விஷயத்தை நான் பேசுவதற்கு காரணம் இருக்கிறது. முதலில் மந்திரம் என்றால் என்ன? அது நம்மை எப்படி வழிநடத்தும் என்ற தொழில்நுட்பதை நீங்கள் புரிந்து கொண்டால் அந்த காரணம் உங்களுக்கே தெளிவாகி விடும்.

இயற்கை சக்திகளின் அதிபதிகள் தேவதைகள். மந்திரங்கள் என்பது தேவதைகளின் உருவமாகும். அதாவது உண்மையில் தேவதைகள் என்பதே மந்திரங்கள் தான். கடவுளும், தேவதைகளும் இரண்டு வடிவாக இருப்பதாக நமது ஞானிகள் கூறுகிறார்கள். ஒன்று ஒளி வடிவம். இன்னொன்று ஒலி வடிவம். ஒருவகையில் இரண்டுமே ஒன்றுதான். வெளிச்சம் சத்தமாக வருகிறது எனலாம். மந்திரங்கள் என்பதும் சத்தமாக இருக்கின்ற தேவதைகளே. குறிப்பிட்ட தேவதை, குறிப்பிட்ட வரத்தை கொடுப்பது போன்று குறிப்பிட்ட மந்திரம் குறிப்பிட்ட பலனை தருகிறது.

மந்திரங்கள் என்பது ஓசைகளின் கூட்டமைப்பு. ஓசைகள் இல்லாமல், உலகம் இல்லை. உயிர்கள் இல்லை. உடலும் இல்லை. இந்த உலகில் காணப்படும் அனைத்துமே ஓசையிலிருந்து தான் வந்ததாகும். கிறிஸ்தவ மதமும் கூட, இதை ஒத்துக்கொள்கிறது. விவிலியம் முதலாம் அதிகாரத்தில், ஆதியில் வார்த்தை இருந்தது. அந்த வார்த்தை தேவனாக இருந்தது என்று வருகிறது. இதைதான் இந்து மதம் விவிலிய காலத்து முன்பே நாத விந்து என்றது. இறைவனை வேத மந்திர சொரூபன் என்றது.

ஓசைகள் ஒன்று என்றாலும், சமுத்திரத்தில் பல துளிகள் சேர்ந்து ஒரு பேரலையை உற்பத்தி செய்வது போல, ஓசையிலும் பல சிறிய ஓசைகள் உண்டு. அவைகள் எண்ணிக்கையில் அடங்காதவைகள். நேற்று பிறந்த, இன்று பிறந்திருக்கிற, நாளை பிறக்கப்போகிற அனைத்து மனிதர்களுக்குமே தனித்தனியான பிரத்தியேகமான ஓசைகள் இருக்கின்றன. இப்படி நான் மட்டும் கூறவில்லை. நமது வேதங்களும், சாஸ்திரங்களும் கூறுகின்றன. வாடகை வீடுகள் ஆயிரம் இருந்தாலும், நமக்கென்று உள்ள சொந்த குடிசையில் கிடைக்கின்ற சுதந்திரமும் சுகமும் வேறு எதிலும் கிடைக்காது அல்லவா? அதைப்போல ஆயிரம் மந்திரங்கள் இருந்தாலும், நமக்கென்று தனியாக இருக்கும் மந்திரத்தை தேர்ந்தெடுத்து சொன்னால் தான் நமது சொந்த தேவைகள் பூர்த்தியாகும்.

இந்த ஆடை எனக்கு பொருத்தமானது என்று தேர்ந்தெடுக்க முடியும். இந்த கார் எனக்கு பிடித்திருக்கிறது என்று தீர்மானத்திற்கு வரமுடியும். இந்த தண்ணீரில் தான் குளிப்பேன் என்று கூட முடிவு செய்து விட முடியும். காரணம் இவைகள் அனைத்துமே வெளியில் இருப்பது. கண்ணுக்கு தெரிவது. பத்து பேருக்கு அறிமுகமானது. மந்திரம் என்பது அப்படி இல்லையே கண்ணுக்கும், காட்சிக்கும் புலப்படாத சூட்சமம். அது சாதாரண மந்திரத்தையே அடையாளம் காணுவது மகாசிரமம். எனக்கென்று உரியதை எப்படி தேர்ந்தெடுக்க முடியும்? என்று பலரின் நெஞ்சம் குழம்பும்.

இந்த உலகில் பலகோடி மனிதர்கள் இருக்கலாம். ஒவ்வொரு மனிதனுக்கும் தனித்தனி சுபாவங்கள் இருக்கலாம். விந்தையான பழக்கங்கள், விசித்தரமான சூழ்நிலைகள் எண்ணிப்பார்க்க முடியாத எண்ணங்களின் அதிர்வலைகள் என்று ஆயிரம் இருந்தாலும், அனைத்து மனிதர்களுமே மூன்று குணங்களுக்குள் அடங்கி விடுவதாக நமது வேதங்கள் சொல்கிறது. வேதங்கள் சொல்வதை பல்லாயிர ஆண்டுகள் காலதாமதம் செய்து விஞ்ஞானமும் இப்போது ஒத்துக்கொள்கிறது. உறுதியோடு இருக்கும் சத்வம், ஓடிக்கொண்டே இருக்கும் ராஜசம், ஒரே இடத்தில் இருக்கும் தாமசம் இவைகள் தான் அந்த மூன்று குணங்கள். இந்த மூன்று குணத்தில் மங்கோலியன், ஆப்ரிக்கன், ஆசியன், ஐரோப்பியன் என்று மனித குலங்கள் அனைத்துமே அடங்கி விடுகிறது.

ராஜசம், தாமசம், சத்வசம் ஆகிய மூன்று குணங்களும் தனித்தனியாகவோ ஒருங்கினைந்தோ செயல்படுவது கிடையாது. ராஜசத்திற்குள் சத்வசமும், சத்வசத்திற்குள் தாமசமும் கலக்கின்றன. அப்படி கலக்கும் போது, விகிதாசாரங்கள் மாறுபட்டு, பல்லாயிரக்கணக்கான குணங்களாக சுபாவங்களாக உருவெடுக்கின்றன. அப்படி பலகோடி குணங்கள் உருவானாலும், அவற்றின் வேர்களாக இருப்பது முக்குணங்களே ஆகும்.

மனித குணங்கள் மூன்று என்று தரம்பிரித்த நமது முன்னோர்கள், மனிதனின் லெளகீக தேவைகளை பூர்த்தி செய்யும் மந்திரங்களையும் மூன்று பகுதிகளாக பிரித்தார்கள். புலன்கள் ஒவ்வொன்றிற்கும் ஒன்றோடு ஒன்று கலந்து பல்வேறுபட்ட கலவைகள் இருப்பது போலவே மந்திரங்களுக்கும், லட்சக்கணக்கான கலவைகள் உண்டு. அந்த கலவைகளின் சூத்திரத்தை கற்றவர்களுக்கு இன்னாருக்கு இந்த மந்திரம் சொந்தமானது என்று முடிவுக்கு வந்து விட முடியும். இந்த இடத்தில் தான் மந்திர சாஸ்திரம் பயில்வதற்கு குரு ஒருவரின் ஒத்தாசை அவசியமாகிறது.


குரு என்பவர், மந்திரத்தின் சூட்சமம் அறிந்தவர், ஒவ்வொரு மந்திரத்தின் அதிர்வும் எத்தகைய எதிர்விளைவுகளை ஏற்படுத்தும் என்பது, அவரது அனுபவத்தில் தெரியும். சிலர் ஞானிகளும், முனிவர்களும், ரிஷிகளும், குருவானவர்களும் மந்திரத்தை உருவாக்கியவர்கள். ஒரு கவிதையை போல, காவியத்தை போல தங்களது புலமையினால் மந்திர சாஸ்திரத்தை உண்டாக்கியவர்கள் என்று நினைக்கிறார்கள் இது முற்றிலும் தவறு. மந்திரம் நாற்காலி அல்ல உருவாக்குவதற்கு. அது கிணறும் அல்ல பத்துபேரின் கூட்டு முயற்சியால் தோண்டுவதற்கு. அது தானாக தோன்றிய சுயம்பு. எப்போதுமே பிரபஞ்ச வெளியில் இருந்து கொண்டே இருக்கும். சாஸ்வதம் ரிஷிகளும், ஞானிகளும் அந்த சாஸ்வதத்தை காதுகளால் மட்டும் கேட்கவில்லை. கண்களாலும் பார்த்தார்கள். அதனால் தான், அவர்களுக்கு மந்த்ர த்ரஷ்டா என்று பெயர். அதாவது அவர்கள் மந்திரங்களை நேருக்கு நேராக நமக்கு பார்த்து சொன்னவர்கள். அந்த மந்திரங்கள் ஏடுகளில் எழுதப்பட்டது மிகவும் சொற்பம். குரு பரம்பரை வழியாக வாழையடி வாழை என வந்து கொண்டு இருப்பதே அதாவது எழுதப்படாத மந்திரங்களே மிக அதிகம்.

பரம்பரையாக குரு உபதேசம் பெற்று வருகின்ற குருமார்கள், இந்த மந்திரர்களை இன்னாருக்கு இன்னது என்று அடையாளம் கண்டு கொடுப்பதில் வல்லவர்கள். அவர்களுக்கு மட்டும் அந்த திறன் எப்படி கிடைக்கிறது? என்று யோசிப்பதில் பொருள் இல்லாமல் இல்லை. ஒவ்வொரு மனிதனும் மூன்று வகையான உடம்பை பெற்றிருக்கிறான் ஒன்று உணவுகளால் ஆன சரீரம். இரண்டாவது உணர்வுகளால் ஆன மனது. மூன்றாவது அதிர்வுகளால் ஆன வெளிச்சம். இப்படி சொல்வது சற்று குழம்பலாம். மூன்றாவது சொல்லப்பட்ட விஷயம் என்னவென்று தெரியாமல் தடுமாறலாம்.

ஒவ்வொரு மனிதனுக்கும் அவனது உடம்பை சுற்றி இயற்கை ஒரு ஒளிவட்டத்தை கொடுத்திருக்கிறது. அது வெண்மை, நீலம், சிவப்பு மற்றும் மஞ்சள் என்று பலவகை வண்ணங்களால் ஆனது. ஒவ்வொரு வண்ணமும் குறிப்பிட்ட அந்த மனிதனின் எண்ணங்களை, ஆத்மாவின் தன்மையை அடையாளப்படுத்துவது ஆகும். உதாரணமாக ஊதா நிறத்தில், ஒருவனை சுற்றி ஒளிவட்டம் இருந்தால் அவன் கடினமான சித்தம் கொண்டவனாக இருப்பான். வெள்ளை மற்றும் மஞ்சள் நிறத்தில் ஒளிவட்டம் இருந்தால் அவன் மலர்ச்சியானவனாக இருப்பான். இந்த வட்டத்தை என்னவென்று பார்க்கும் ஆற்றல் யோகிகளுக்கும், ஞானிகளுக்கும், இயற்கையாகவே தெய்வீக சக்திகள் நிறைந்த ஒருசில மனிதருக்கும் உண்டு.

எனது வாழ்வின் அனுபவத்தில் நான், அன்று முதல் இன்றுவரை அதாவது எனக்கு விபரம் தெரியாத காலம் துவங்கி இன்றுவரை எனக்குள் இருக்கும் ஒரு தன்மை என்னவென்றால் ஒருமனிதனை நேருக்கு நேராக நான் பார்க்கும் போது அவனது எண்ண அதிர்வுகள், சில வண்ண நிறங்களாக வெளிப்படுவதை உணர்வேன். இப்போது எனது அனுபவமும், எனது பயிற்சியும் அந்த வண்ணம் என்பது மனிதனை சுற்றி இருக்கும் ஆரா என்பதை நன்றாக அறிய வைக்கிறது. இந்த ஆராவை உன்னிப்பாக கவனித்தால், ஒருவன் ராஜசகுனம் கொண்டவனா, சத்வசத்தின் வசம் இருப்பவனா, தாமசமானவனா என்பதை சுலபமாக கணித்து விட முடியும். இப்படி கணிக்கும் ஆற்றலும், மந்திர சாஸ்திர தேர்ச்சியும் இருந்தால் ஒவ்வொரு மனிதனுக்கும் தனித்தனியாக உள்ள மந்திரங்கள் இதுவென்று அறிந்து கொள்ளலாம்.

நான்கு வேதங்களில் கூறப்படுகிற அனைத்து வார்த்தைகளுமே மந்திரங்கள் தான். வேதங்களில் உள்ள வார்த்தைகளுக்கு பொருளை தேடுவதை விட, அதன் வார்த்தை ஒலிகளில் மறைந்து கிடக்கும் சக்தியை தேடுவது தான் புத்தி உள்ளவர்களுக்கு அழகு என்று பெரியவர்கள் கூறுவார்கள். வேத மந்திரங்கள் தவிர பல ரிஷிகள் தங்களது தவ வலிமையால் கண்டறிந்த மந்திரங்கள் நிறைய உண்டு. அவைகளை கொண்டு தான் மந்திர சாஸ்திரம் உருவாக்கப்பட்டிருக்கிறது. இந்த மந்திரம் தேவதா மந்திரம், பாராயண மந்திரம், பீஜ மந்திரம் என்ற மூன்றுவகை இருக்கிறது.

தேவதா மந்திரம் என்பது சில வரிகளை கொண்டதாகும். இதற்கு உதாரணமாக காயத்திரி மந்திரம், மஹா மந்திரம் போன்றவைகளை சொல்லலாம். பாராயண மந்திரம் என்பது நீண்ட பல சொற்றொடர்களை கொண்டதாகும். ருத்ரம், விஷ்ணு சகஸ்ராநாமம், ஸ்ரீ சூக்தம் போன்றவைகள உதாரணமாக காட்டலாம். பீஜ மந்திரங்கள் என்பது இரண்டு அல்லது மூன்று எழுத்தில் முடிந்து விடும் சக்தி மிகுந்த ஒசைகளாகும். இந்த ஓசைகள் இல்லாமல் உலகம் இல்லை. இந்த ஓசைகளுக்குள் தான் நமக்கு வரம் தரும் சக்தி மறைந்து கிடக்கிறது. நமக்கான பீஜ மந்திரத்தை குருமூலம் உபதேசம் பெற்று மீண்டும் மீண்டும் அந்த மந்திரத்தை நாம் சொல்கிற போது, அந்த மந்திர அதிர்வு நமது உடம்பிற்குள் மறைந்து கிடக்கும் சக்தி மையங்களை விழிப்படையச்செய்கிறது. அப்படி விழிப்படைந்த சக்தி மையங்கள் பீஜ மந்திரங்களின் அதிர்வுகளோடு கலக்கும் போது பிரபஞ்ச ஆற்றலை மிக சுலபமாக ஈர்க்கிறது அதன் பிறகு நாம் நினைத்தது நடக்கிறது.

மனிதப்பிறவி என்பதே இறைவனின் ஆற்றலை உணர்ந்து, அவனது அருளில் கரைந்து அவனுக்குள் ஐக்கியமாகி, முக்தி அடைவது தான். முக்திக்கு முன்னால் பணம், பதவி, பகட்டு என்பவைகள் வெறும் தூசுக்கு சமம். ஞானிகளாக இருப்பவர்கள், சாதாரண மனிதர்கள் முக்தி அடைவதற்கு வழிகாட்ட வேண்டுமே தவிர அதை விட்டு விட்டு செல்வத்தை பெறவும், இகவுலக வாழ்வில் சுகத்தை பெறவும், மந்திரங்களை வகைப்படுத்தி வைத்திருப்பது சரியான தர்மம் தானா? என்று சிலர் யோசிக்க கூடும். அவர்கள் ஆதிகால மனிதன் பசிக்காக ஓடி ஆடி வேட்டையாடிய காலத்தில் பெரிய அளவில் சிந்திக்கவில்லை. வேளாண்மையில் புகுந்து பசியாறிய பிறகே தனது சிந்தனையை கூர்மைப்படுத்தினான் என்பதை அறிய வேண்டும். அதாவது மனிதனுக்கு லெளகீக தேவைகள் முடிந்த பிறகே பரமார்த்திக தேவைகளை பற்றி யோசிப்பான் என்பதை நினைவில் வைக்க வேண்டும்.

உப்புக்கும், சீனிக்கும், செப்பு காசுக்கும் அலைந்து  கொண்டிருந்தால் ஆத்திகன் கூட நாத்திகன் ஆகிவிடுவான் என்பது மகாகவி பாரதியின் சக்திய வாக்கு. அதனால் தான் இறைவனை கண்ணார காண்பதற்கு மந்திர ஜெபங்களை உருவாக்கிய நமது முன்னோர்களே, செல்வங்களை பெறுவதற்கும் மந்திர ஜெபங்களை உருவாக்கினார்கள். இன்றைய மனிதர்களுக்கு தேவைகள் அதிகம் இருக்கிறது. தவிர்க்க முடியாத கடமைகளும் அதிகம் இருக்கிறது. இதனால் பணம் என்பதை தேடி அலைய வேண்டிய பரிதாபகரமான சூழலும் இருக்கிறது. இந்த பெரிய பாதாளத்தை தாண்டி வெளியில் வந்தால் தான், அவர்கள் இறைவன் என்ற மகாசமுத்திரத்தை உணர முடியும். எனவே அவர்களை வறுமைக்கடலை தாண்டவைக்க வேண்டிய கடமை நமக்குண்டு. சுவாமி விவேகனந்தர் கூட, பசித்தவன் முன்னால் வேதம் படிக்காதே! சாதம் படை என்று சொன்னார் அதனால் தான் நானறிந்த மந்திர சாஸ்திரத்தை இதுவரை பலருக்கும் கொடுத்து அவர்கள் கடலை கடக்க துணையாக நின்றிருக்கிறேன்.

நிறைய அனுபவங்களை என்னால் கூற இயலும். ஆனால் அத்தனைக்கும் இங்கே இடம் போதாது. மந்திரம், தந்திரம் இவைகள் எல்லாம் இந்து மதத்தில் உள்ள மூடநம்பிக்கைகள் என்று மிக ஆழமான முறையில் பிரச்சாரம் செய்து வரும் பெந்தகொஸ்தே சபையை சேர்ந்த ஒரு நண்பர் எனக்கு உண்டு. அவர் எந்த அளவிற்கு கர்த்தரின் மீது பக்தி வைத்திருந்தாரோ, அதே அளவிற்கு கர்த்தர் அவர்மீது அன்பு வைத்து, அவரை சோதித்து பார்க்க வறுமையை கொடுத்திருந்தார். அவரிடம் ஒரு குறிப்பிட்ட மந்திரத்தை கொடுத்து, இது உங்களுக்கான மந்திரம் சொல்லி பாருங்கள். உங்கள் வறுமை தீரும். மந்திரம் என்பது மதம் சார்ந்தது அல்ல, அது ஒரு ஆன்மீக விஞ்ஞானம். எனவே எனக்காக சொல்லுங்கள் என்றேன். அவர் என் மீது கொண்ட மரியாதையால் அரை மனதோடு கர்த்தரிடம் மன்னிப்பு கேட்டபிறகு சொல்லி வந்தார். நாளடைவில் அவரது வறுமை மறைந்தது. இன்று பாளையங்கோட்டையில் சொந்த வீடு, மனைவி, மக்கள், தொழில் என்று நலமோடு வாழ்கிறார்.

இதை எதற்காக இங்கு சொல்கிறேன் என்றால், மந்திரங்களை நம்பிக்கை இல்லாமல் சொன்னால் கூட அது பலன் தரும். நிச்சயம் கைவிடாது. அதே நேரம் மந்திரங்கள் இந்துக்களுக்கும், இந்து மதத்தில் நம்பிக்கை கொண்டவர்களுக்கும் மட்டுமே சொந்தமானது அல்ல என்பதற்காகவே மந்திரம் காற்றை போல, நீரை போல, ஆகாயத்தை போல எல்லோருக்கும் பொதுவானது. மந்திரம் என்ற நதி, தாகத்தோடு தன்னிடம் வரும் அனைவருக்கும் பரிவு காட்ட தயாராக இருக்கிறது. நாம் அந்த நதியை நோக்கி நடந்து செல்ல தயங்கி கொண்டிருக்கிறோம். நமது தயக்கத்தையும், மயக்கத்தையும் தூக்கி தூர வைத்து விட்டு மந்திர நதியில் குளிக்க முற்படவேண்டும்.

நான் இப்போது சொல்லிவருகிற மந்திரம் பணத்தை மட்டும் தான் கொடுக்கும் என்று தவறாக நினைக்கவேண்டாம். நமது வாழ்வில், நமக்கென்று ஏற்பட்ட துயரங்கள் அனைத்தையுமே தடுத்து ஆனந்தலகரியை மட்டுமே கொடுக்கின்ற அதிசய அட்சயபாத்திரம் இந்த மந்திரமாகும். நோய்கள் உனது தொல்லையா? அதை இந்த மந்திரம் தீர்க்கும். இல்லற வாழ்க்கை அமையவில்லையே? என்ற வருத்தமா அதையும் இந்த மந்திரம் கொடுக்கும். குடும்பத்தில் கணவன்-மனைவி இணங்குவதில் சங்கடமா? அதையும் இந்த மந்திரம் தீர்க்கும். மழலை செல்வம் இல்லையே? என்ற வருத்தம் இருப்பவர்களுக்கு கூட மருந்தாக இந்த மந்திரம் அமையும். சுருக்கமாக சொல்வது என்றால், உங்களுக்கு வரும் எல்லாவிதமான சந்தோஷ கேடுகளையும் இந்த மந்திரம் எதிர்த்து போராடி உங்கள் இதயத்தில் அமைதி பூங்காற்று வீசச்செய்து அங்கே இறைவனை குடியேற்றி விடும்.

தாகம் தீர்க்கும் நதி எதிரே வருகிறது. குளிர்ச்சியை தரும் தென்றல் உங்கள் வீட்டு வாசலில் வீசுகிறது. வாசனை நிறைந்த மல்லிகை பூ உங்கள் பந்தலில் படர்ந்திருக்கிறது. சந்தன குழம்பை வாரி இறைக்கும் வண்ண நிலவு நீலவானில் பவனி வருகிறது. நீங்கள் மட்டும் ஏன் கதவை சாற்றி நாலு சுவற்றிற்குள் உங்களை சிறைப்படுத்தி கொள்ள வேண்டும். உங்களது விடுதலைக்கு உத்திரவாதம் அளிக்க, உங்கள் சுகங்களுக்கு சரியான மேடை அமைத்து தர, இதோ நமது யோகிகள் தந்த மந்திரம் என்ற அமுதகலசம் இருக்கிறது. உங்களுக்கு பரிமாற நான் குருமார்களிடம் கற்ற மந்திர விருந்தை உங்களுக்கு படைக்க தயாராக இருக்கிறேன். பகிரங்கமாக இருகரம் நீட்டி உங்களை வரவேற்கிறேன். வாருங்கள் துயரங்களை வெல்வோம்...



      அமிர்த தாரா மஹாமந்திர தீட்சை மார்ச்  12  ஞாயிறு அன்று கொடுக்க படுகிறது மேலும் விபரங்களை தெரிந்து கொள்ள கீழே உள்ள தொலைபேசி எண்ணிற்கு தொடர்பு கொள்ளவும்.



நேரடி தீட்சை :-   Cell:- 8110088846

தொலைபேசி எண் :-




அமிர்த தாரா மஹாமந்திர தீட்சையின் பயன்கள்:

  • செல்வமும், செல்வாக்கும் பெருகும்.
  • வியாபாரம் அபிவிருத்தியாகி, கோடிஸ்வர யோகம் தரும்.
  • குடும்பத்தில் அமைதி நிலவும்.
  • கணவன்-மனைவி சிக்கல்கள் தீரும்.
  • நல்ல திருமண வாழ்க்கை உடனடியாக அமையும்.
  • குழந்தை பாக்கியத்தை பெறலாம்.
  • குழந்தைகள் வளர்ச்சி காண்பார்கள்.
  • கல்வி தடையில்லாமல் வளரும்.
  • வேலை கிடைக்கும். அயல்நாட்டு யோகம் வரும்.
  • நவக்கிரஹ தோஷங்கள் விலகும்.
  • செவ்வாய் தோஷம் தீர்வுக்கு வரும்.
  • சனி மற்றும் ராகு-கேது தோஷம் தீரும்.
  • நீண்ட நாள் நோய்கள் விலகும்.
  • தீய சக்திகளின் பாதிப்புகள் அகலும்.
  • தெய்வ அனுக்ரஹம் கிடைக்கும்.

 ------> இனி உஜிலாதேவி பதிவுகளை செல்பேசியிலும் வாசிக்கலாம் அதற்க்கு நீங்கள் செய்யவேண்டியது Google Play‎ Store -க்கு சென்று Ujiladevi என்று டைப் செய்து நமது Apps உங்கள் தொலைபேசியில் Download  செய்து கொள்ளுங்கள் அல்லது  

நேரடியாக Download செய்ய கிழே கிளிக் செய்யவும் 

-----------------------------------------


யோகியின் ரகசியம் !


உலகிற்கு கடவுள் மூலம் அல்ல !



சொற்பொழிவு தொடர் -- 14

ன்பார்ந்தவர்களுக்கு வணக்கம்!!!

 மனிதன் அறிவை வளர்ப்பது ஏன்? அதாவது மனிதனுக்கு கல்வி என்பது எதற்காக என்று வள்ளுவனை கேட்டால் உலக பேரறிஞானான அவனே சொல்கிறான். இறைவனை தொழுவதற்கு என்று இந்த கருத்தை மேலோட்டமாக பார்த்தால் குழந்தைத்தனமாக தெரியும். அறிவியல் படிப்பது, புவியியல் அறிவுபெறுவது, மொழியியலை வளர்ப்பது எல்லாமே இறைவனை வணங்குவதற்காக என்றால் இத்தனை தகுதி இருந்தால் தான் கடவுளை வணங்க முடியுமா? கல்வி இல்லாத பாமரர்கள் அவனை வணங்க முடியாதா?  என்பது போன்ற கேள்விகள் மட்டுமல்ல படிப்பது வணங்குவதற்காக என்றால் அந்த படிப்பு எதற்காக? படிக்காமலே வணங்கிவிட்டு போகலாமே என்றும் நமக்கு தோன்றும்.

ஆனால் வள்ளுவன் சொன்னதை ஆழ்ந்து சிந்திக்க வேண்டும். கல்வி அறிவை மேம்படுத்த உதவ வேண்டும். அறிவு என்பது ஞானத்தை நோக்கி வளரவேண்டும். ஞானம் என்பது புலன் ஒடுக்கம் என்ற தவத்தை நோக்கி மனிதனை அழைத்துச் செல்ல வேண்டும். தவம் முத்தி பாதையை காட்டவேண்டும் என்ற ஒப்பற்ற உண்மை தெரியவரும். இந்த நாட்டில் தோன்றிய அறிஞர்களும் சரி. ஞானிகளும் சரி. சாதாரண மனிதன் தனது சுயத்தன்மையை உணர்ந்து இறைவனுக்கு இணையாக அல்லது இறைவனோடு ஐக்கியமாவதற்கு என்ன சொல்கிறார்கள் என்று தான் பார்க்கப்படும். இறைவனை சென்றடைய வழிகாட்டாத எந்த அறிவாளிகளின் கருத்தும் இங்கே இரண்டாம் பட்சமாகத்தான் கருதப்படும். இது அன்று முதல் இன்று வரை மக்களிடம் உள்ள பொதுவான மனோபாவம்.

கெளதமர் புராண புருஷராக இருக்கலாம். ஒரு நிமிடம் யோசிப்பதை நிறுத்திவிட்டு அகலிகைக்கு சாபம் கொடுத்த முன்கோபியாக இருக்கலாம். எது எப்படி இருந்தாலும் அவர் ஒரு ரிஷி. அவர் கொடுத்த சாபம் கூட பெற்றவர்களின் தகுதியை உயர்த்துமே தவிர சிறுமை படுத்தாது. இருட்டில் கிடக்கும் மனிதனை வழிநடத்தி செல்வதற்கு அறிவு வேண்டும். அந்த அறிவு நல்லறிவாக இருக்க அதை தருகின்ற வழிமுறைகள் சரியானதாக இருக்கவேண்டும் என்று விஞ்ஞான பூர்வமாக தர்க்கத்தை தந்தவர் அவர் அவருடைய சிந்தனைப்படி முக்தி என்பது என்ன? இறைவன் என்பது என்ன? என்பதை நாம் அறிந்துகொள்ள வேண்டியது மிகவும் அவசியமானது ஆகும். காரணம் கடவுளை பற்றிய அடிப்படை அறிவு நமக்கு வேண்டுமென்றால் அவரது முடிவு மிகவும் தேவையானது.

ஜடமான பொருட்களிலிருந்து விடுபட்டு உணர்வுகளை முற்றிலுமாக அழித்துவிட்டு தன்மயமாக உயிர் இருக்கும் நிலைதான் முக்தி என்று கெளதமர் முக்தியை பற்றி கூறுவதை சுருக்கமாக ஒரே வரியில் கூறிவிடலாம். ஆனால், அப்படி கூறுகிற போது ஒரு சந்தேகம் நமக்கு வருகிறது. ஜட சம்மந்தத்திலிருந்து உயிர் விடுபட்டுவிட்டால் கெளதமரின் கருத்துப்படி உயிர் அறிவற்ற பொருளாக மாறிவிடுகிறது. அப்படி என்றால் அறிவு இல்லாமல் இருக்கும் நிலைதான் முக்தியா? என்பதே அந்த சந்தேகமாகும். நமது சாதாரண கண்களுக்கு அறிவோடு இருத்தல் என்பது உயர்ந்த நிலை. அறிவில்லாமல் இருப்பது என்பது தாழ்ந்த நிலை என்று தான் நினைக்கிறோம். அறிவில்லாத நிலைதான் முக்தி என்றால் முக்தி என்பது தாழ்ந்த நிலையாகிவிடுகிறது. ஒரு தாழ்ந்த நிலையை அடைவதற்கு உயிர்கள் பாடுபட வேண்டுமா? என்றும் நமக்கு தோன்றுகிறது.

ஆனால் கெளதமர் இந்த கூற்றுகளை முற்றிலும் புறக்கணிக்கிறார். அறிவு அற்ற அல்லது அறிவு உள்ள என்ற கருத்தில் பாகுபாடு படுத்திக்கொண்டு இது உயர்ந்தது. அது தாழ்ந்தது என்று மதிப்பிட வேண்டிய அவசியம் இல்லை. உணர்வுகள் என்பது இரும்பால் செய்த விலங்கு என்றால் அறிவு என்பது தங்கத்தால் செய்த விலங்கு என்பதாகும். இந்த விலங்கு பூட்டப்பட்ட நிலையை அதாவது கட்டுப்பட்ட நிலையிலிருந்து உயிர் விடுபடுவது தான் முக்தி என்பது கெளதமரின் கருத்து. எதுவாலும் தீண்டப்படாத தூய நிலையில் உள்ள ஜீவன் ஜட சம்மந்தபட்டு உணர்வுகளை பெற்று அதன் மூலம் அறிவு என்பதை வளர்த்து இறுதி நிலையில் அனைத்தும் பொய் என்பதை உணர்ந்து தன்னுடைய ஆதி நிலையான ஏகாந்த நிலையை அடைவது தான் முக்தி. இந்த நிலையில் அறிவு உள்ள அறிவு இல்லாத என்ற பேச்சிற்கே இடமில்லை என்று முடிவாக கூறுகிறார் கெளதமர்.

முக்தி அடைந்த உயிர் ஏகாந்த நிலையிலிருக்கும். உயிர் அறிவும் இல்லாமல் உணர்வும் இல்லாமல் தனித்து இருக்கிறது என்றால் ஒரு கற்பாறை கூட அப்படி தான் இருக்கிறது. அதனால், கல்லும் முக்தி அடைந்த உயிரும் ஒன்றானது என்று தான் கருதவேண்டிய நிலை வரும். என்று அறிஞர்கள் இந்த கருத்தை விமர்சனம் செய்யலாம். ஆனால், கெளதமர் அந்த விமர்சனத்திற்கும் தக்க பதிலை வைத்திருக்கிறார் கல் என்ற ஒன்று முற்றிலும் ஜடமயமானது. அதில் எத்தனை பாடுபட்டாலும் அறிவை ஏற்றிவிட முடியாது ஒருபோதும் கல்லால் ஒரு உடம்பிற்குள் புகுந்து உயிராக இயங்கிவிட இயலாது. ஆனால் அறிவு இல்லாமல் முக்தி நிலையிலிருக்கும் உயிரால் அறிவு மயமாகவும் ஆகமுடியும். ஒரு உடம்பையும் இயங்க வைக்க முடியும். அது தான் முக்தி அடைந்த உயிருக்கும் கல்லுக்கும் உள்ள வித்தியாசம் என்று விமர்சனம் வளர்வதற்கு முன்னாலேயே முடிவுக்கு கொண்டுவந்து விடுகிறார்.

முக்தி என்பதை பற்றி நாத்தீகர்களின் கருத்து ஒரு மாதிரியானது. புத்தரும், மகாவீரரும் முக்திக்கு வேறு இலக்கணத்தை தருகிறார்கள். சாங்கிய முனியான கபில மகரிஷியும் முக்தியை வித்தியாசமான கோணத்தில் அணுகுகிறார். வேதாந்தமும் புதுக்கருத்தை தான் கூறுகிறது. இப்படி ஒவ்வொரு தத்துவமும் முக்தியை பற்றி வித்தியாசமான விளக்கங்களை தருகிற போது கெளதமர் தருகின்ற விளக்கத்தையும் நாம் அறிந்து கொள்வது அவசியமாகிறது.

மற்றவர்கள் உயிரை பற்றி கவலைப்படாமல் முக்தியை பற்றி மட்டும் கவலைப்படுவதனால் தான் ஒவ்வொருவரும் ஒவ்வொரு விதமான விளக்கங்களை கொடுக்கிறார்கள். முக்தி என்பது முக்கியம் அது யாருக்கு முக்கியம்? உயிருக்கு தான் முக்கியமானது எனவே முக்தி என்ற தத்துவத்தை ஆராய்வதற்கு முன்னால் உயிரின் இயல்பை பற்றி அறிந்துகொள்வது அவசியமாகிறது. முதலில் உயிர் என்றால் என்னவென்று தெரிந்துகொள்ள வேண்டும். உயிர் என்பது பிராண வாயு, மூச்சுக் காற்று என்கிறார்கள். சிலர் உயிர் என்பது ஒளி என்கிறார்கள். வேறு சிலர் உயிர் என்பது சத்தம் என்றும், உயிர் என்பது துடிப்பு என்றும் பலரும் பலவிதமாக கருதுகிறார்கள். இவைகள் அனைத்துமே சரியாக இருக்கலாம். ஆனால் இவைகள் ஒவ்வொன்றிற்கும் முன்னால் அறிவு என்பதை இணைத்துக் கொள்ள வேண்டும். அதாவது உயிர் என்றால் அறிவு என்று அறிந்துகொள்ள வேண்டும்.

அறிவு தான் உயிர் என்று நம்பினால் அந்த அறிவை திரைபோட்டு மறைத்து நிற்கும் ஜடசம்மந்தத்திலிருந்து விடுவிப்பதே முத்தியாகும். ஆனால் உயிர் என்பது அறிவுமயமானது அல்ல. அறியப்படுவதினால் அறிந்துகொள்ளக்கூடிய ஒன்று எதை சார்ந்து இருக்கிறதோ அதுவாகவே மாறிவிடுகிற ஒன்று என்று நம்பினால் அப்படி உயிருக்கு அறிவிக்க கூடிய முற்றிலும் அறிவுமயமானது எதுவோ அதனை சேர்ந்து அறிவுமயமாகி விடுவது தான் முக்தி கெளதமரின் சித்தாந்தப்படி உடலோடும், மனதோடும் சம்மந்தப்பட்டதனால் தான் உயிர் உணர்வையும் அறிவையும் பெறுகிறது. உடலும் அறிவும் தனித்தனியான பொருள் இரண்டும் இணையுமே தவிர ஒன்றாகிவிட முடியாது. ஜடசம்மந்தபட்ட உயிர் உணர்வு பெற்று அந்த சம்மந்தத்தை உதறிவிட்டு அதாவது அறிவையும், ஜடத்தையும் சுவைத்து பார்த்துவிட்டு இவைகள் நிலையானது அல்ல என்று உணர்ந்து அவைகளை உதறிவிட்டு தனித்து நிற்பதே உயிர் அடையும் முக்தி என்கிறார் கெளதமர்.

கெளதமர் ஜடப்பொருளை பற்றி பேசுகிறார். உயிரைப் பற்றி பேசுகிறார். உயிர் அடையும் உன்னதமான நிலையை பற்றியும் பேசுகிறார் இவைகளெல்லாம் ஒழுங்குமுறைப்படி இயங்க வைப்பதற்கு காரணம் யார்? எது? என்பதை பற்றி பேசுகிறாரா? என்று கேட்டால் நிச்சயம் பேசுகிறார். இவைகளை இயங்க வைப்பது கடவுள் தான் என்று சந்தேகத்திற்கு இடமே இல்லாமல் பதிலும் தருகிறார். கடவுளை பற்றிய கெளதமரின் தத்துவம் மிகவும் சுகமானது. அந்த சுகத்தையும் சற்று நாம் அனுபவிக்கலாம்.

பிரபஞ்சத்திலுள்ள கண்ணுக்கு தெரிகிற கண்ணுக்கு தெரியாத எந்த ஒரு பொருளையோ விஷயத்தையோ எடுத்துக்கொண்டாலும் அவைகளை உருவாக்குவதற்கு உருவாக்கி இயக்குவதற்கு ஒரு சக்தி தேவை என்பது புலனாகும். இவைகளை அடிப்படையாக வைத்து பார்க்கும் போது அந்த சக்தி என்பது கடவுள் என்று கூற வேண்டிய நிலை வருகிறது. எதை ஆழமாக பார்த்தாலும் கடவுளின் தேவை என்பது தவிர்க்க முடியாததாக இருக்கிறது. அதனால் கடவுளை இல்லை அவர் வேண்டாம் என்று சொல்லுவதற்கு எந்த ஆதாரமும் கிடையாது. எனவே கடவுள் இருக்கிறார் அவர் தேவை என்பதில் எந்த சந்தேகமும் இல்லை.

ஆத்மா இருக்கிறது என்றால் அதற்கு உயிர் என்ற தன்மை இருக்கிறது கடவுள் இருக்கிறார் என்றால் அவருக்கு என்ன தன்மை இருக்கிறது? ஆத்மாவிற்கும் கடவுளுக்கும் உள்ள வித்தியாசம் என்ன? என்பதை பற்றி கெளதமர் சொல்கிறார். கடவுள் எல்லாம் வல்லவர் அவரால் எந்த நேரத்திலும் எதையும் ஆக்கவும் முடியும் அழிக்கவும் முடியும். ஆனால் ஆத்மாக்களால் அது இயலாது அதனால் தான் ஆத்மாவை ஜீவாத்மா என்கிறோம். எல்லாம் வல்ல எல்லாவற்றிலும் உயர்ந்த கடவுளை பரமாத்மா என்கிறோம். ஆத்மா அறிவு பெற வேண்டுமென்றால் உணர்வுகளை பெற வேண்டுமென்றால் இரண்டிலுமிருந்து விடுபட்டு முக்தியை அடைய வேண்டுமென்றால் கடவுளின் சம்மந்தம் நிச்சயம் வேண்டும். இது பொதுவான நியதி ஆனால் பரமாத்மாவான கடவுளுக்கு எந்த துணையும் எந்த உதவியும் தேவையில்லை

கபிலர் உலகில் தொன்னூற்று ஆறு வகையான தத்துவங்கள் இருப்பதாக கூறுகிறார். கெளதமரும் பதினாறு வித தத்துவங்களை பற்றி பேசுகிறார். ஆனால் இவர் தத்துவங்களுக்கு பதார்த்தங்கள் என்ற பெயரை தருகிறார். இந்த பதினாறு வித பதார்த்தங்களின் துணை கொண்டு கடவுளாக இருப்பவர் உலகத்தை படித்தும், காத்தும், அழித்தும் வருகிறார். அவர் ஒரு வினாடி கூட செயல் இல்லாமல் இருப்பது இல்லை என்கிறார். பதார்த்தங்களை கொண்டு இறைவன் உலகத்தை படைக்கிறார் என்றால் உலகம் தோன்றுவதற்கு முன்பே பதார்த்தங்கள் இருந்தன என்பது தெளிவாகிறது. அப்படி என்றால் பதார்த்தங்களை படைத்தது யார்? என்று கேட்டால் கெளதமர் அதற்கு பதார்த்தங்களை கடவுள் படைக்கவில்லை. அது எப்போதும் இருக்கிறது அதை கடவுள் பயன்படுத்தி கொண்டார் என்று பதிலை தருகிறார். அப்படி என்றால் கெளதமரின் கருத்துப்படி கடவுள் என்ற சக்தி உலகின் மூலகாரணம் அல்ல நிமித்த காரணம் என்பதாக நாம் எடுத்துகொள்ள வேண்டும்.

கெளதமரின் வாதங்களில் சரியும் இருக்கலாம். தவறும் இருக்கலாம் ஆனால், ஒன்று மட்டும் நிச்சயமானது. தத்துவமென்ற அறிவாராய்ச்சி துறையில் தர்க்கம் என்பதற்கு அறிவுப்பூர்வமான முக்கியத்துவத்தை முதன் முதலில் கொடுத்தது கெளதமர். அவர் தான் மேற்குலகம் சிந்திப்பதற்கு முன்பாக உலகத்தின் வளர்ச்சிக்கு அறிவு வளர்ச்சியே பிரதானம் என்று சிந்தித்து முடிவுக்கு வந்தார். சரியான அறிவு வளர சாரியான உபகரணங்கள் வேண்டும் அப்படி இருந்தால் தான் பெறப்பட்ட அறிவு அறிவாக இருக்கும் அல்லது அறிவீனமாக அழிவு சக்தியாக இருக்குமென்று முடிவு செய்தார். ஆன்மீக பாதைக்கு உணர்வு மட்டும் முக்கியமானது அல்ல. அறிவும் முக்கியமானது. அந்த அறிவை நமக்கு தட்டுப்பாடு இல்லாமல் வாரி வழங்கி தருவது கெளதமர் உபதேசித்த நியாய சித்தாந்தமாகும். இதை போற்றி பாதுகாப்பதில் நமக்கு நிறையவே பங்குண்டு.






அமாவசை அன்று அமிர்த தாரா மஹாமந்திர தீட்சை !


  ருகிற அமாவசைஅன்று அமிர்த தாரா மஹாமந்திர தீட்சை ( பிப்ரவரி  26  ஞாயிறு ) அன்று கொடுக்க படுகிறது மேலும் விபரங்களை தெரிந்து கொள்ள கீழே உள்ள தொலைபேசி எண்ணிற்கு தொடர்பு கொள்ளவும்.


நேரடி தீட்சை :-   Cell:- 8110088846







ஆத்மாவும் அறிவும் !



சொற்பொழிவு தொடர் -- 13

ன்பார்ந்தவர்களுக்கு வணக்கம்!!!

இங்கே நான் பேசுவதற்கும், எனது பேச்சை நீங்கள் கேட்பதற்கும் அடிப்படையாக எது தேவை என்று கேட்டால் சின்ன குழந்தை கூட அறிவு தேவை என்ற பதிலை தரும். அறிவு என்பது இசைக்கு, சுருதி ஆதாரமாக இருப்பது போல, உடலுக்கு உயிர் ஆதாரமாக இருப்பது போல, வாழ்க்கைக்கு அறிவு ஆதாரமாக இருக்கிறது. அறிவு இல்லாத வாழ்க்கை ஓட்டை விழுந்த படகு போல சமூதாய கடலில் தள்ளாடி தள்ளாடி இறுதியில் மூழ்கியே போய்விடும். இன்று வாழ்க்கையில் வெற்றி அடைந்திருக்கின்ற சாதானையாளர்களை போய் கேளுங்கள். அறிவால் வென்றேன் என்பார்கள். தோற்றுப்போனவர்களை போய் கேளுங்கள். அறிவை சரியான விதத்தில் பயன்படுத்தவில்லை என்பதனால் தோற்றுவிட்டேன் என்பார்கள். ஒரு மனிதன் பெற்றிருக்கும் அறிவே வெற்றி தோல்விகளுக்கு மூலாதாரமாக இருக்கிறது.

எனவே ஒவ்வொருவனுக்கும் உடல் இயங்க குருதி தேவை என்பது போல, உயிர் வாழ காற்று தேவை என்பது போல, அறிவு என்பதும் அத்தியாவசியமாக தேவைப்படுகிறது. அறிவு காட்டுகிற வழியில் நடந்து சென்றால் தான் சரியான இலக்கை அடையமுடியும் என்பதனால் சரியான அறிவு நமக்கு தேவைப்படுகிறது. சரியான அறிவை நாம் எப்படி பெறுகிறோம்? பிரமாணங்கள் மூலம் பெறுகிறோம் என்று முதல் முதலில் அறிவை பற்றி ஆராய்ச்சி செய்த கெளதம மகரிஷி முடிவுக்கு வருகிறார். பிரமாணங்கள் என்பவைகள் தான் அறிவுக்கு மூலமாக இருக்கிறது என்றால் அந்த பிரமாணங்கள் சரியான சந்தேகத்திற்கு இடமில்லாத பிரமாணங்களாக இருக்க வேண்டும். நம்ப முடியாதவைகளாக முன்னுக்கு பின் முரணாக அமைந்தால் அதன் மூலம் பெறுகின்ற அறிவும் அப்படி தான் இருக்கும்.

அதனால் அறிவை விட அதை பெறுகின்ற பிரமாணங்கள் முக்கியமானது என்று கெளதமர் சொல்கிறார். எந்த பிரமாணம் சரியான பிரமாணம் என்று பின்பற்றி செல்கிறோமோ அதை பொறுத்து தான் பிரபஞ்சத்தை பற்றிய நம்முடைய கொள்கையும் அமையும். இதை அடிப்படையாக கொண்டு தான் வாழ்க்கை தத்துவங்கள் வளர்ச்சி அடையும். ஒவ்வொரு மனிதனும் தனது வாழ்வை நிலையானதாக நம்புகிறான். தனக்கு முன்னும் பின்னும் வாழ்ந்தவர்களில் வாழப்போகிறவர்களில் யாருமே சாதிக்க முடியாததை தான் சாதித்து அழிவே இல்லாமல் இருக்கப் போவதாக நினைக்கிறான். மனிதனது பரிபாஷையில் கூறுவதாக இருந்தால் வான் உள்ளளவும் சூரியன் உள்ளளவும் தான் இருக்க போவதாக ஒவ்வொருவனும் நம்புகிறான். இந்த நம்பிக்கை எந்த வகையில் உண்மை? நிஜமாகவே மனிதனாக இருந்தாலும் மற்ற உயிர்களாக இருந்தாலும் நிலையாக இந்த பூமியில் வாழ முடியுமா? நிச்சயம் முடியாது. காரணம் இந்த பூமியே நிலையற்ற தன்மை கொண்டது. இன்று பூமியாக தெரிவது நாளைக்கும் தெரியுமென்று சொல்ல முடியாது.

காரணம் நமது கண்பார்வைக்கு தெரிகிற இந்த உருவம் நிலையானது அல்ல. இந்த உருவத்தை பகிர்த்து பகிர்த்து ஆழமாக உள்ளே சென்றால் இறுதியில் பகிர்க்கவே முடியாத ஒரு பகுதி வரும். அந்த பகுதியின் பெயர் அணு என்று அழைக்கப்படும். அந்த அணு ஒன்று தான் நிலையானதே தவிர மற்ற அனைத்தும் நிலையற்றதாகும். அணுக்களின் கூட்டமைப்பே உருவம். அணுக்களின் செயற்கையே வாழ்க்கை என்பது கெளதமரின் சித்தாந்தம். இங்கே ஒன்றை குறிப்பிட வேண்டும். உலகில் பொருட்களை பகுத்து பார்த்தால் இறுதியில் மிஞ்சுவது அணு ஒன்று தான் என்று உலகிற்கு முதல் முறையாக எடுத்து சொன்னது கெளதமரே. இன்றைய நவீன விஞ்ஞான வளர்ச்சிக்கு அணுக்கொள்கையின் மூலம் வித்திட்டவர் கெளதமர் என்று துணிந்து சொல்லலாம்.

உலகம் உற்பத்தியாவதற்கு அணுவே மூலகாரணம் என்கிறார். கெளதமர் நாம் கண்களால் பார்க்கின்ற பொருட்கள் அனைத்துமே பிரிந்து போகக்கூடியவைகள். உதாரணத்திற்கு ஒரு சைக்கிளை எடுத்துக்கொள்வோம் இந்த சைக்கிள் இரண்டு சக்கரம் ஹான்டில் பார் இன்னும் சில உறுப்புகளால் ஆனது. அந்த உறுப்புகளை சிதைத்து விட்டு பார்த்தால் இரும்பு மிஞ்சும் அந்த இரும்பையும் பகுதி பகுதியாக பிரித்துக்கொண்டே சென்றால் இறுதியில் கிடைப்பது சாதாரண கண்களால் பார்க்க முடியாத அணு ஒன்றே ஆகும். எனவே சைக்கிள் என்பதை இரும்பால் செய்யப்பட்டது என்று கூறுவதை விட அணுக்களின் சேர்க்கையால் உருவானது என்று கூறலாம். சைக்கிள் என்ற ஜடப்பொருள் மட்டுமல்ல மனித உடலும் அணுக்களால் ஆனதே தான். இப்படி பிரிவுபடக்கூடிய எதுவும் இறுதி வரை நிலையானதாக அழியாததாக இருப்பதே இல்லை. ஆயினும் அதன் இறுதி கூறே அணு என்பதனால் அணுவை அழியாத வஸ்து என்று சொல்லலாம். அதனால் தான் இது உலகத்தின் உற்பத்திக்கு மூலகாரணமாக இருக்கிறது.


உலக சிருஷ்டிக்கு அணுவே மூலமென்று கெளதமர் உருவாக்கிய நியாய சாஸ்திரம் மட்டும் கூறவில்லை. புகழ்பெற்ற வைசேடிக சாஸ்திரமும் அணுதான் உலகின் மூலமென்று கூறுகிறது. ஆனால் வைசேடிக கருத்துக்கும் கெளதமரின் கருத்துக்கும் பல வித்தியாசங்கள் இருக்கிறது. அவை இரண்டையும் ஒப்பிட்டு இந்த நேரத்தில் நாம் குழம்ப வேண்டாம் என்று கருதுகிறேன். வைசேடிகத்தை பற்றி சிந்திக்கும் போது அதை பார்த்துக் கொள்ளலாம். இதை இங்கே நான் கூறுவதற்கு காரணம் அணுவை பற்றிய சிந்தனை கெளதமர் ஒருவருக்கு தான் இருந்தது அவர் காட்டிய வழியில் தான் மற்றவர்களும் சிந்தித்தார்கள் என்று நீங்கள் கருதிவிட கூடாது என்பதற்காக தான் சொல்கிறேன். அணு பற்றிய சித்தாந்தத்தை கெளதமர் துவங்கி புத்தர், மகாவீர் என்று எத்தனையோ இந்திய ஞான அறிஞர்கள் விளக்கி இருக்கிறார்கள். நமது தமிழகம் தந்த மிகப்பெரும் தத்துவ மேதையான ஒளவையர் கூட அணுவை பற்றி தெளிவான சிந்தனையை கொண்டிருந்தார்.

அணுதான் உலகின் மூலமென்று கூறிய கெளதமர் உயிரை பற்றி கூறுகின்ற போது உயிர் அணுவை போலவே ஒரு நித்திய பொருள் என்றும் அழியாது இருப்பது என்று கருதினார். அதே நேரம் உயிரின் தன்மை என்பது அறிவு மயமானது என்று குறிப்பிட்டார். அப்படி என்றால் உயிர் என்பது அறிவா? என்று கேட்டால் இல்லை அறிவை தாங்கி நிற்கின்ற பொருள் தான் உயிர் என்கிறார். அதாவது உயிர் வேறு? அறிவு வேறு. உயிர் எப்போதும் அறிவை தனக்குள் கொண்டிருக்கிறது. ஆனால், துரதிருஷ்டவசமாக அறிவு என்பது எப்போதும் உயிரை ஆதாரமாக கொள்வது இல்லை. உடலோடும், மனதோடும் உயிர் எப்போது சம்மந்தம் வைக்கிறதோ அப்போது தான் அறிவு என்பது உயிருக்கு வருகிறது என்கிறார். இதன் அடிப்படையில் நாம் பார்த்தால் உயிருக்கு அறிவு அல்லது உணர்வு வரவேண்டும் என்றால் உடம்பு என்பது கண்டிப்பாக தேவை ஆகிறது. உடலும், மனதும் உறவை பிரித்து கொண்டால் அறிவு என்பது தனித்து போய்விடும். உயிரும் தனிமையாகிவிடும்.

உயிர் அல்லது ஆத்மாவின் இயல்புகளை பற்றி நியாய சாஸ்திரம் கூறுவதை நாம் சற்று தெளிவாக புரிந்துகொள்ள வேண்டுமென்றால் அவைகளை பற்றிய மற்றவர்களின் சிந்தனைகளை மீண்டும் ஒருமுறை நினைவுக்கு கொண்டு வருவது நல்லது என்று கருதுகிறேன். ஆத்மாவை பற்றி பொதுவாக இந்திய ஞானிகள் கருதுவதை இரண்டு விதமாக பிரிக்கலாம். ஆத்மா என்பது உடலின் ஒரு அம்சம் போன்றது. பஞ்சபூதங்களின் சேர்க்கையால் ஆத்மா உற்பத்தியாகிறது. உடலுக்கு வெளியே ஆத்மா தனித்து செயல்பட முடியாது. இது உலகாயதர் என்ற நாத்திகவாதிகளின் கருத்து. ஆத்மாவுக்கும் உடலுக்கும் சம்மந்தமில்லை ஆத்மா, அறிவு பொருள், உடல் சடப்பொருள் அது உடலுக்கு வேறான தனித்த ஒரு பொருள் என்று கூறுவார்கள் ஆஸ்திக வாதிகள்

இந்த ஆஸ்திக கருத்திலேயே இரண்டு பிரிவுகள் இருக்கிறது. ஆத்மா உடம்புக்கு புறம்பாக தனித்து இருக்க கூடிய பொருளாக இருந்தாலும் அது நிலையான பொருளல்ல அதிவேகமாக மாறிக்கொண்டிருப்பதே ஆத்மாவின் இயற்கை தன்மை உணர்வுகளை தாங்கி நிற்பதற்கோ அவைகள் நிகழ்வதற்கு களமாக அமைவதற்கோ அல்லது அவற்றினிடையில் புகுந்து அவைகளை தொடர்பு படுத்துவதற்கோ நிலைத்த அழியாத பொருள் எதுவும் தேவையில்லை. உணர்வுகளின் மொத்த வடிவமே ஆத்மா என்பது ஒரு பிரிவினரின் கருத்து. இதற்கு நேர் மாறாக உணர்வுகள் கலந்ததல்ல ஆத்மா உணர்வுகளை காவல் காத்துகொண்டிருக்கும் பொருளே ஆத்மா என்பது மறுபிரிவினரின் கருத்தாகும். முதல் கருத்தை கொண்டவர்கள் பெளத்தர்கள் ஜைனர்கள் எனலாம். மற்ற அனைவரும் ஏனைய இந்திய ஞானிகள் என்று மொத்தமாக சொல்லிவிடலாம்.

உணர்வுகளின் காவலாக இருப்பதே ஆன்மாவின் இயல்பு என்று கூறுகின்ற ஞானிகளை மேலும் இரண்டு கூறுகளாக பிரிக்க முடியும். அனுபவங்களை தாங்கி நிற்கின்ற ஆத்மாவாகிய நித்திய பொருளுக்கு உண்மையான இயல்பு என்ன? என்ற கேள்விக்கு பதில் கூறுகிற போது இந்த தரப்பு ஞானிகள் இரண்டு வகையாக பிரிந்து விடுகிறார்கள். ஆத்மாவை நிலையானதாக கொண்டால் அதனுடைய குணம் அறிவுடைமை ஆகும் என்பது ஒரு சாராரின் கருத்து. மற்றவர்கள் குணம் என்பது வேறு குணத்தினுடைய பொருள் என்பது வேறு அறிவுடைய ஆன்மா என்பது வேறு என்கிறார்கள். அறிவு என்பதே ஆத்மா தான் அறிவுக்கு புறம்பாக ஆத்மா என்ற ஒன்று இருக்க இயலாது என்று இவர்கள் வாதிடுவார்கள்.

ஆத்மா அறிவு மயமானது என்று கூறுவதில் முன்னணியில் இருப்பவர்கள் வேதாந்திகள் என்ற அத்வைதிகள் இவர்களை தவிர மற்ற அனைவரையும் ஒரு பகுதியில் சேர்த்து விடலாம். இதில் கெளதமர் ஆத்மா ஒரு நித்திய பொருள் சைதன்யம் அல்லது அறிவுடைமை என்பது அதன் சிறப்பு இயல்பு என்கிறார். இதோடு மட்டும் அவர் நிற்கவில்லை இதையும் தாண்டி விசித்திரமான ஒரு கருத்தையும் வெளியிடுகிறார். ஆத்மாவுக்கு அறிவுடைமை என்ற சிறப்பு இயல்பு எப்போதும் இருப்பது இல்லை உடலோடு சேர்ந்தால் மட்டுமே இருக்கிறது என்பதே அவரது கருத்தாகும். அதாவது ஆத்மா தனியாக இருந்தால் அது சலனமற்ற விருப்பு வெறுப்புகளுக்கு அப்பாற்பட்ட ஒன்றாகத்தான் இருக்கும். உடம்போடு சேர்ந்தால் தான் மனம் என்ற எண்ணம் கலக்கும். அந்த எண்ணக்கலவையில் தான் உணர்வுகள் பிறக்கும் உணர்வுகள் பிறந்தால் தான் அறிவு தோன்றும். எனவே ஆத்மா அறிவை பெறுவதற்கு உடலை பெறவேண்டும் என்கிறார் கெளதமர். இப்படி உடம்பை பெற்ற ஆத்மா முக்தியை எப்படி அடையும்? என்றால் அதற்கு கெளதமர் அறிவாராய்ச்சியின் அடிப்படையில் தருகின்ற பதில் வெகுவாகவே சிந்தனையை தூண்டுவது அது என்னவென்று அடுத்த அமர்வில் யோசிப்போம்.



தேன்சிட்டு வழங்கும் தேவாமிர்தம்



குருஜியின் நட்பு வட்டம் மிகப் பெரியது மனிதர்கள், மிருகங்கள் என்று துவங்கி பாம்பு வரையிலும் அந்த வரிசை நீளும், அன்றும் அப்படித்தான் சாதாரணமாக உரையாடிக் கொண்டிருந்த அவரின் கையில் தேன்சிட்டு ஒன்று பறந்து வந்து உட்கார்ந்தது

தடவிக் கொடுத்தால் பூனைக்குட்டியும் நாய்குட்டியும் எப்படி குழைந்து குழைந்து விழுந்து செல்லம் கொஞ்சுமோ அப்படி அந்த தேன்சிட்டு குருஜியின் கைகளில் புரண்டு புரண்டு விழுந்து விளையாடியது

"தேன்சிட்டை சாதாரண பறவை என்று நினைக்காதீர்கள் அது மனிதர்களுக்கு பல விஷயங்களை கற்றுத் தரும் ஞானாசிரியனாகும், ஆயிரக் கணக்கான பூக்கள் பூத்திருந்தாலும் எந்தப் பூவில் தேன் இருக்கிறது என்ற ரகசியம் அதற்கு நன்றாக தெரியும்

அதைப் போல மனுஷனும் தன்னை சுற்றி பலவிதமான சிந்தனைகள் கருத்துக்கள் இருந்தாலும் நல்லனவற்றை தேடி கண்டுபிடித்து தனக்காக சுவிகரித்து கொள்ள வேண்டும், அப்படி செய்தால் தான் முழு மனிதனாக வாழ முடியும்

தேன்சிட்டு இருக்கிறதே அது ரொம்ப சுத்தமான ஜீவனாகும், தன்னை மட்டுமல்ல தான் வாழும் இடத்தையும் சுத்தமாக வைத்துக் கொள்ளும், தன் குஞ்சுகளுக்கு இரை தேடி எடுத்து வந்து ஊட்டும், உணவு உண்டவுடன் குஞ்சுகள் மலம் கழிக்க துவங்கும் அந்த மலம் பார்ப்பதற்கு மிகச் சிறிய டியூப் மாத்திரை மாதிரி இருக்கும்

தாய்தேன்சிட்டு அந்த மலக்கழிவுகளை அலகுகளால் கொத்தி கூட்டிலிருந்து தொலைவுக்கு சென்று போட்டுவிட்டு வரும், ஆனால் அதன் அலகில் மலம் ஒட்டவே ஒட்டாத அளவிற்கு மிக நேர்த்தியாக காரியம் செய்யும்

நாமும் கூட நம் வாழ்நாளில் கெட்ட மனிதர்களோடு வாழ வேண்டிய பழக வேண்டிய சூழ்நிலை ஏற்படலாம், அப்போதும் அவர்களின் குணாம்சம் நம்மிடத்தில் ஒட்டாதவாறு பார்த்துக் கொள்ள வேண்டும்

இன்னொறு விஷயத்தையும் தேன்சிட்டு நமக்கு கற்பிக்கிறது, நாம் ஒருவரை நம்பி விட்டால் குருட்டுத்தனமாக அவரிடம் தவறுகளே இருக்காது என்று எண்ணி விடுகிறோம், அதற்காக பல வித நியாங்கள் கற்பித்து வாதாடவும் செய்கிறோம் அது தவறு என்று தேன்சிட்டு நமக்கு சுட்டிக்காட்டுகிறது

கூடு கட்ட உபகரணங்களை தேர்ந்தெடுப்பது, கூடு கட்டுவது எல்லாமே பெண் தேன்சிட்டுத்தான் ஆனால் ஆண் தேன்சிட்டு தானே எல்லா காரியத்தையும் செய்வது போல பெண்ணோடு கூட மாட பறக்கும், பரபரப்பாக காணப்படுமே தவிர ஒரு சிறு தும்பைக் கூட கிள்ளிப் போடாது

நம்மில் பலரும் அப்படித்தானே இருக்கிறார்கள், வீணான வாய்ஜம்பம் பேசுவார்கள், எல்லாமே தன்னால் தான் நடப்பது போல பாவனை செய்வார்கள், நாமும் அவர்கள் மீதுள்ள ஈடுபாட்டால் தவறுகளை கவனிக்க மாட்டோம், அது தவறு' ஒருவனிடம் உள்ள தீமைகளையும் அறிந்து அதை தவிர்த்து வாழ கற்றுக்கொள் என்று தேன்சிட்டு போதிக்கிறது"

சின்னஞ் சிறிய உயிரினம் கூட மனிதனுக்கு போதிக்கும் ஆற்றல் பெற்றதாக இருக்கிறது, சதாகாலமும் கண்களையும் செவிகளையும் தீட்டி வைத்து அறிவு விழிப்புணர்வோடு இருக்கும் எவருக்கும் அது புரியும் என்பதை குருஜியின் உபதேசத்தால் உணர முடிந்தது


                                    குருஜியின்  சீடர்,
P. சதீஷ் குமார்.



கவர்னர் காப்பது கள்ள மௌனமா?


சிகலா முதல்வராவதை நல்லவர்கள் விரும்பவில்லை

சசிகலாவை, நாட்டை நேசிப்பவர்கள் பதவிக்கு வரக்கூடாது என்று நினைக்கிறார்கள்

நல்ல அரசியல் ஞானம் உள்ளவர்கள், சசிகலாவின் அரசியல் பிரவேசத்தை அறுவெறுப்போடு பார்க்கிறார்கள்

ஒட்டு மொத்த தமிழ் நாடே சசிக்கலாவை வரவேற்க தயாராக இல்லை

ஆயினும் அ.இ.அ.தி.மு.க சட்டமன்ற உறுப்பினர்களின் பெருவாரியானவர்கள் சசிக்கலாவைத்தான் தங்களது தலைவராக தேர்ந்தெடுத்து இருக்கிறார்கள்

அரசியல் சாசன சட்டப்படி பெரும்பான்மையான குழுவின் தலைவருக்கே ஆளுனர், பதவிப் பிரமாணம் செய்து வைக்க வேண்டும் என்பது விதி

உச்ச நீதிமன்ற தீர்ப்பு சசிகலாவிற்கு பாதகமாக அமைந்து விட்டால் என்னாவது?எனவே தீர்ப்பு வரும் வரை காத்திருப்போம் என்று கவர்னர் மாளிகை மௌனம் சாதிப்பது முறையான செயலாக இருக்காது

தீர்ப்பு எதிர்மறையாக அமைந்து சசிகலா பதவியை விட்டு போக வேண்டிய சூழ்நிலை ஏற்பட்டால் அவர் போகட்டுமே, அதே கட்சியில் வேறொருவரை அப்போது தேர்ந்தெடுத்தால் போகிறது

இந்த ஜனநாய முறையை விட்டு விட்டு தேவையில்லாமல் காலதாமதம் செய்யப்பட்டால் கவர்னரின் மெளனம் கள்ள மௌனம் என்றாகிவிடும், தமிழக அரசியல் அரங்கில் மத்திய அரசு தலையிட்டு தகிடுதத்தம் செய்வதாகவும் விமர்சனம் எழும் இது நல்லதல்ல

எம்.எல்.ஏ.க்களின் ஆதரவை பெற இருதரப்பாரும் செய்கின்ற செயல்கள் கிரேக்கம் ரோமாபுரி ஆகிய நாடுகளில் ஆதியில் நடந்த அடிமை வியாபாரத்தை விட கேவலமாக இருக்கிறது 

தகவல் தொடர்பு சாதனங்கள் தொடர்ச்சியாக இந்த பதவிக்கான சண்டைகளை பற்றி மட்டுமே பேசுவதால், குழாய்யடி சண்டைக்கு நடுவில் மாட்டிக் கொண்டது போன்ற உணர்வு ஏற்படுகிறது

பலம் பொருந்தியவர் யார் என்று நிருபிக்க வேண்டிய இடம் நட்சத்திர விடுதியோ கவர்னர் மாளிகையோ அல்ல, அதற்கான இடம் சட்டசபை அங்கே பன்னீர் செல்வமும் வரட்டும் சசிகலாவும் வரட்டும் ஜனநாய முறைப்படி வாக்கெடுப்பு நடத்தட்டும் வென்றவர் ஆளட்டும்

அதை விட்டு விட்டு லாவணி கச்சேரி நடத்துவது சட்டம் ஒழுங்கு பிரச்சனைக்கு வழி ஏற்படுத்தும், நாட்டின் அமைதி கெட்டுவிடும்

நல்லவர் ஆள வேண்டும் என்று மக்கள் நினைக்கிறார்கள் எனவே இருவரையும் மோத விடுங்கள் உடைந்த கண்ணாடி ஒன்று சேராது, எப்படியும் இடைக்கால தேர்தலை தவிர்க்க முடியாது

மக்கள் மன்றம் தீர்ப்பு எழுதட்டுமே.




அறிவுக்கு நாலு கால் !


சொற்பொழிவு தொடர் -- 12

ன்பார்ந்தவர்களுக்கு வணக்கம்!!!

இங்கே மேடை இருக்கிறது. நாம் எல்லோரும் உட்காருவதற்கு நாற்காலிகள் இருக்கின்றன. இதமான காற்று வீசுவதற்கு மின்விசிறிகள் இருக்கின்றன. வெளிச்சம் தர விளக்குகளும், நமக்கு வேண்டியதை எழுதிக்கொள்ள குறிப்பு காகிதங்களும் இருக்கின்றன. இவைகள் நம் கண்ணுக்கு நிதர்சனமாக தெரிகிறது. இவைகள் நிச்சயமாக இருக்கிறது என்று உண்மையாக நம்புகிறோம். இதன் இருப்புகளை பற்றி நாம் சந்தேகப்படுவதே கிடையாது. ஆனால், உண்மையில் நமது இந்தியாவில் ஆதிகாலத்தில் தோன்றிய அறிவு ஜீவிகள் இந்த பொருட்கள் இருப்பது நிஜமா? அல்லது இவைகள் இருப்பதாக நமது மனது கற்பனை செய்து கொண்டிருக்கிறதா? இந்த பொருட்கள் வெளியில் இருக்கிறதா? அல்லது நமது மனதினுள்ளே இருக்கிறதா? என்று அடிப்படை விஷயத்தையே ஆட்டிப்படைக்கும் கேள்விகளை கேட்டார்கள்.

தெருவில் நடந்து செல்கிறோம். நமக்கு முன்னே நாம் நேசிக்கின்ற நம் காதலி சென்று கொண்டிருக்கிறாள். அவள் நடையழகும், உடையழகும் நமது மனதை கவர்கிறது. அவள் அருகில் செல்ல வேண்டும். அவள் தோள்மீது கைகளை போட்டு கொள்ள வேண்டும். அரவணைத்து நடக்க வேண்டும் என்று நமக்கு தோன்றுகிறது. ஆனாலும், அவளுக்கும் நமக்கும் இடைவெளி அதிகம் இருப்பதனால் மனதின் விருப்பத்தை நிறைவேற்ற முடியவில்லை. மனம் கற்பனையில் பறக்கிறது. அப்போது நமது எதிரே நமக்கு கல்வி கற்றுத்தந்த ஆசிரியர் வருகிறார். உற்ற நண்பர் வருகிறார். பிண ஊர்வலம் ஒன்று நம்மை கடந்து போகிறது. காய்கறி கடைக்காரன் தெருவிலே குப்பைகளை கொட்டுகிறான். இவைகளில் ஒன்று கூட நம் கவனத்தை கவரவில்லை. அந்த இடத்தில் நாம் இருப்பது உண்மை. அந்த சம்பவங்கள் நடப்பது உண்மை. ஆனால், நமது மனம் அங்கே இல்லை என்பதனால் நடப்பது எதுவும் நமக்கு தெரியவில்லை. நடக்காமல் இருந்திருந்தால் எப்படி இருக்குமோ அப்படி தான் இப்போதும் இருக்கிறோம்.

இப்போது நன்றாக யோசித்துப் பாருங்கள். வெளியில் நிகழ்வுகள் நடந்தாலும் நம் மனது அதில் இல்லை என்பதனால், அவைகள் நடக்கவில்லை என்று தான் நம்மை பொறுத்தவரை நாம் நம்புவோம். அத்தனை பொருட்கள் அத்தனை மனிதர்கள் வெளியில் இருந்தாலும் நமது சிந்தனையில் காதலி ஒருத்தியை தவிர வேறு யாரும் இல்லை. எனவே வெளியில் நடப்பவைகளை நமது மனம் தான் நடப்பதாக கருதிக்கொள்கிறேதே தவிர நம் மனம் அதில் செல்லவில்லை என்றால் வெளியில் எதுவும் நடக்கவில்லை என்பது தான் உறுதியாகிறது. எனவே தான் பொருட்கள் வெளியில் இல்லை இருப்பது போல் தெரிகிறது. உண்மையில் அவைகள் மனதில் இருக்கிறது. என்று அவர்கள் வாதிட்டார்கள். இந்த கருத்தை அப்போதே எதிர்ப்பவர்களும் இருந்தார்கள்.

மகரிஷி கெளதமர் இதை பற்றி கூறுகிற போது இருக்கிறதா இல்லையா என்று சந்தேகத்திற்கு இடம் கொடுக்கின்ற பொருள் வெளியிலுள்ள வஸ்துக்கள் அல்ல. உண்மையில் நமது மனது தான் உள்ளதா இல்லையா என்ற சந்தேகத்தில் இருக்கிறது. மனது இருந்தாலும் சரி, இல்லாமல் போனாலும் சரி வெளியிலுள்ள பொருட்கள் நிச்சயமாக எப்போதும் இருக்கிறது என்று கூறுகிறார். மனம் என்பது அழிந்து போனாலும் கூட சூரியன் உதிக்கும் காற்று வீசும். தண்ணீர் தாகத்தை தணிக்கும். இது கற்பனையானது அல்ல. அதே நேரம் மனது இருக்கின்ற வரை வெளியிலுள்ள இந்த பொருட்கள் எல்லாமே மனதிற்குள் இருக்கிறது அதுவும் நிஜம் என்று அகக்காட்சியும், புறக்காட்சியும் நிஜம் தான் என்று சமரசமான சிந்தனையை முன் வைக்கிறார் கெளதமர்.

ஒரு பொருள் கண்ணுக்கு தெரிகிறது. நாம் கண்களால் காண்பதை போலவே அது புற உலகிலும் இருக்கிறது என்று கூறுவதற்கு தத்துவ நோக்கில் காட்சி அளவியல் என்று கூறுவார்கள். இதையே வடமொழியில் பிரதியட்ச அனுமானம் என்று சொல்லலாம். இந்த காட்சி அளவியல் தான் கெளதம மகரிஷி உருவாக்கிய நியாயம் என்ற தத்துவ பிரிவுக்கு மிக ஆதாரமான ஊன்றுகோலாகும். சொல்லையும், பொருளையும் பிரிக்க முடியாது என்பது போல கெளதம சிந்தனையையும், காட்சி அளவியலையும் பிரிக்க முடியாது என்று சொல்லலாம். ஆனாலும் கூட அவர் இந்த ஒன்றை மட்டுமே வைத்துக்கொண்டு உலகத்தின் இருப்புத் தன்மையை நிலைநாட்ட முற்படவில்லை. கண்களால் பார்க்கின்ற சாட்சி மனது எண்ணுகின்ற நம்பிக்கை இவைகளை மட்டுமல்லாமல் முன்னோர்கள் அறிவாளிகள் அனுபவத்தையும் ஆப்த வாக்கிய பிரமாணம் என்ற பெயரில் ஏற்றுக்கொள்கிறார்கள். இதன் அடிப்படையில் வேதங்கள் குறிப்பிடுவது போல உலகம் என்பது மாயை அல்ல. நிஜமான பொருள் என்று அவர்கள் வாதிடுகிறார்கள்.

ஒன்றை உண்மை என்று கூறிவிட்டால் போதுமா? அதை மற்றவர்கள் ஏற்றுக் கொள்கிறபடி தர்க்க ரீதியில் நிரூபிக்க வேண்டாமா? அப்படி நிரூபித்து காட்ட தர்க்கம் புரிவதற்கான இலக்கணத்தை இவர் வகுத்தார். உலகத்திலேயே வாதம் புரிவதற்கு வரைமுறைகளை முதல் முறையாக வகுத்தவர் கெளதமர் என்று சொன்னால் அது மிகையாகாது. வாதம் செய்து அதனால் அடையக்கூடிய முடிவை விட, வாதம் புரிவதற்காக வகுக்கப்பட்ட பாதைகளே இலக்கண மரபுகளே முக்கியமானது என்று இவர்கள் கருதினார்கள். இந்தியாவிலும் சரி, வேறு எந்த நாட்டிலும் சரி வாதம் முறைக்கு இவர்கள் கொடுத்த அதி முக்கியத்துவ நிலையை வேறு எவரும் கொடுக்கவில்லை என்பதனால் இவருடைய கொள்கை நியாயம் அல்லது நையாபிகம் என்ற பெயரால் அழைக்கப்பட்டது. கெளதமரை கூட நையாபிகர் என்று சிறப்பு பெயர் கொடுத்து அறிவுகலகம் இன்றும் அழைத்து வருகிறது.

வாதத்திற்கு இவர்களை போன்று முக்கியத்துவம் கொடுப்பதில் ஓரளவு ஒப்பிடத்தக்கவர்கள் கிரேக்க தேசத்தின் பிரபல தத்துவ அறிஞர்கள் பிளாட்டோ, அரிஸ்டாட்டில் என்று சொல்லலாம். கிரேக்க மாவீரன் அலெக்ஸாண்டர் இந்தியாவின் மீது படைநடத்தி வந்த கதை நாம் வரலாற்று புத்தகத்தில் படித்திருக்கிறோம். பாபரை போல் கஜினி முகமதுவை போல் இந்தியாவின் செல்வ வளங்களை மட்டும் கொள்ளையடித்து போக அலெக்ஸாண்டர் படையெடுத்து வரவில்லை மிக முக்கியமாக இந்தியாவிலிருந்த வைரங்களை விட தங்கத்தை விட அறிவு என்பதே அலெக்ஸாண்டரை கவர்ந்தது என்று சொல்லலாம். அந்த கவர்ச்சி அவருக்கு ஏற்படுத்தியவர் அவரது ஆசிரியரான அரிஸ்டாட்டில். இவருடைய உத்தரவுப்படி, இந்தியாவிலிருந்து எராளமான அறிவுக் கருவூலங்களை கிரேக்கத்திற்கு அனுப்பு வைத்தான் அலெக்ஸாண்டர் அப்படி போன மிக முக்கியமான கருத்து பெட்டகம் தான் கெளதம மகரிஷியின் நியாயம் என்ற தத்துவத்திலுள்ள வாதம் செய்யும் முறை. இதை மிக சரியாக அரிஸ்டாட்டில் பயன்படுத்தி கொண்டார்.

இதில் வேடிக்கை என்னவென்றால் எதை எடுத்தாலும் வெள்ளைக்காரர்களே பாராட்டி பழக்கப்பட்ட தற்போதைய நவீன இந்தியாவின் அறிவு ஜீவிகளில் சிலர் அரிஸ்டாட்டிலிடம் இருந்த வாதம் செய்யும் முறையையே நியாய வாதிகள் பின்பற்றினார்கள். இது கெளதமரின் சொந்த சரக்கு அல்ல என்று பேசி திரிந்தார்கள். இதற்கு அரிஸ்டாட்டில் சிந்தித்த சிந்தனைகள் பல அவரது காலத்திற்கு முன்பே இந்தியாவில் இருந்தது. எனவே இந்தியாவிலிருந்து தான் கிரேக்கம் கற்றுக்கொண்டேதே தவிர, கிரேக்கத்திடம் இருந்து இந்தியா அறிவை ஒருபோதும் இறக்குமதி செய்யவில்லை என்று ஆதாரத்தோடு தத்துவ மேதை ராதாகிருஷ்ணன் நிரூபித்து காட்டினார்.

கெளதமரின் வாத முறைகளுக்கு ஏற்றவாறு, உலகம் உயிர் இறைவன் என்பதெல்லாம் உண்மையா? வெறும் கற்பனையா? என்பதை நிர்ணயித்து கொள்ள முதலில் அறிவு என்பது வேண்டும். இதற்கு அறிவு எப்படி ஏற்படுகிறது. மிக முக்கியமாக உலகம், உயிர் இறைவனை பற்றிய அறிவை எதன் மூலமாக பெறுகிறோம் என்பதை தெளிவுபடுத்திக் கொள்ள வேண்டும். நமக்கு அறிவை தருகின்ற வழிமுறைகள் எவை எந்த வழியால் நாம் சரியான அறிவை பெறுகிறோம் என்பதை பாகுபடுத்தி கொள்ள வேண்டும். கெளதமர் குறிப்பாக கண்களால் காண்பது யுகித்தி அறிவது பெரியவர்கள் கூறுவது ஆகியவையே அறிவுக்கான மூலம் என்று கூறுகிறார். இந்த மூன்று நடைமுறைகளை வைத்துக் கொண்டு நாம் அறிகிற அறிவு சரியானது தானா? நம்பக் கூடியது தானா? என்பதை எதை வைத்து தீர்மானம் செய்வது? அதற்கான ஆதாரம் எது?

எந்த விதமான அறிவு விஷயமாக இருந்தாலும் அவை நிகழ்வதற்கு நான்கு வித அம்சங்கள் கண்டிப்பாக தேவை. அதில் முதலாவது அறிவு நிகழ்வதற்கு நிலைக்களனாக இருக்கும். அறிபவன் என்பவன் தேவை இதை சமஸ்கிருதத்தில் பிரமாதா என்பார்கள். இரண்டாவாதாக அறியப்படும் பொருள் இதற்கு பிரமேயம் என்பது பெயராகும். மூன்றாவது அறிவு வருகின்ற வழி இது தான் பிரமாணம் எனப்படுவது. நான்காவதாக உள்ளது அறிவு இது பிரமிதி எனப்படும். அதாவது அறிகின்றவன், அறியப்படும் பொருள், அறிவு வருகிற வழி, அறிவு ஆகிய நான்கிற்கும் அறிவு வருகிற வழியாகிற பிரமாணம் என்பதே மிக முக்கியமான விஷயமாகும். பிரமாணம் என்பது சரியாக இருந்தால் தான் அதாவது கண்ணால் காணுகிற காட்சி சரியான காட்சியாக இருக்க வேண்டும். யூகித்து அறிவதற்கு சரியான முறையில் யூகம் வேண்டும். பெரியவர்களின் அனுபவத்தை பின்பற்ற அந்த பெரியவர்கள் சரியான வழியில் நடந்து, சரியான கோணத்தில் பதிவு செய்திருக்க வேண்டும். அப்படி மூன்றும் நடந்திருந்தால் மட்டும் தான் ஒருவன் பெறுகின்ற அறிவு செம்மையான அறிவாக இருக்கு மென்று கெளதமர் முடிவு செய்கிறார்.

கெளதமரின் சிந்தனைப்படி நான்குவித பிரமாணங்கள் முக்கியம் என்பதை அறிந்தோம். இதில் முதலாவது பிரமாணம் பிரதியட்சம் என்பது அதாவது கண்களால் காணும் காட்சி என்பது இதன் பொருளாகும். இதை யாரும் மறுக்க மாட்டார்கள். மறுக்கவும் முடியாது. ஆனால் இந்த காட்சி அமைப்பை கூட கெளதமர் வித்தியாசமான முறையில் சிந்திக்கிறார். நமது வீட்டில் ஒரு அறையில் நாம் அமர்ந்திருக்கிறோம். அறையிலுள்ள ஜன்னலை திறந்தவுடன் தோட்டத்தில் நிற்கின்ற வாழை கண்ணில் படுகிறது. இப்போது அறியப்படும் பொருள் வாழை. அறிவது நாம். நாம் காண்பது வாழை என்ற உணர்வு மனதில் ஏற்படுகிறது. அல்லவா இதன் பெயர் தான் அறிவு என்பது இந்த அறிவுக்கு தான் கண்ணால் காணும் காட்சி அறிவு அல்லது பிரதியட்சம் என்று பெயர். வாழை மரத்தை நாம் நேராக பார்க்கிறோம் அதனால் அதன்பெயர் பிரதியட்சம்

சாதாரணமாக நேரடிக் காட்சியை  பிரதியட்சம் என்ற பெயரை பயன்படுத்தி அழைக்கிறோமே தவிர இதனுடைய சூட்சமத்தை முழுமையாக நாம் சிந்திப்பது கிடையாது. வாழையை நேரடியாக பார்க்கிறோம் வாழை என்று அறிகிறோம் இதில் சிந்திப்பதற்கும், ஆராய்ச்சி செய்வதற்கும் என்ன இருக்கிறது என்று பலருக்குத் தோன்றும். ஆனால், அதைப் பற்றி சிந்திக்க துவங்கினால் தான் இதிலுள்ள சிக்கல்கள் புரியும். தத்துவ ஞானம் என்பது இப்படிப்பட்ட சிந்தனை சிக்கலிலிருந்து தான் உதயமாகிறது. மிகப்பெரிய வேதாந்தம், சித்தாந்தம் என்பவைகள் கூட இதிலிருந்து விதிவிலக்கு அடைவது இல்லை.

வாழைமரம் நிற்கின்ற இடத்திற்கு நாம் போகவில்லை. நாம் இருக்கின்ற இடத்திற்கு வாழைமரம் நகர்ந்தும் வரவில்லை. தூரத்தில் எங்கேயோ கைக்கு எட்டாத அந்த வாழை மரம் நமது உள்ளத்தை புகுந்து கருத்தில் நிறைவது எப்படி? இந்த கேள்விக்கு மிகச் சரியான பதிலை நாம் பெறவேண்டும் என்றால் வெளிச்சம் ஒரு இடத்திலிருந்து இன்னொரு இடத்திற்கு எப்படி பயணம் செய்கிறது என்ற துறையில் நாம் அனுபவம் பெற்றிருக்க வேண்டும். வெளிப் பொருட்களால் தாக்கப்பட்டு மனதானது எப்படி சிந்திக்க துவங்குகிறது என்பதை அறிய மனோதத்துவ சாஸ்திரம் நமக்கு தெரிந்திருக்க வேண்டும். இதையெல்லாம் விட, மனதையும் வெளிப்பொருளையும் உயிரானது எப்படி இணைக்கிறது என்ற உயிரியல் பாடமும் நாம் அறிந்திருக்க வேண்டும். இத்தனை தெளிவு இருந்தால் தான் பிரதியட்சம் என்ற தத்துவத்தின் உண்மை நிலையை உணர்ந்துகொள்ள இயலும்.

பிரதியட்சம் என்பதற்கு நமது புலன்களுக்கும் வெளியே இருக்கின்ற பொருட்களுக்கும் நேரடியான தொடர்பு உண்டா? இல்லையா? என்ற ஒரு கேள்வி சிந்தனை போன போக்கில் எழுந்து நிற்கும். இதற்கு கெளதம மகரிஷியின் பதில் என்னவென்றால் வெளியே இருக்கின்ற பொருளுக்கும் நமது புலன்களுக்கும் கண்டிப்பான தொடர்பு இருக்கிறது என்பது ஆகும். இதற்கு பிராப்பியக்காரி என்று பெயர். அதாவது புறப்பொருள் எதுவுமே நமது மனதை பொறுத்தது அல்ல. அது சுதந்திரமாக வெளியிலே இருப்பது ஆகும் என்பது அவர்களது கருத்து. இதை இந்திய சிந்தனை வாதிகளில் மிமாம்சகர்கள் போன்றோர்கள் ஏற்றுக்கொள்கிறார்கள். ஆனால், பெளத்தர்கள் ஏற்றுக்கொள்வது இல்லை. உதாரணமாக புலன்களுக்கு கட்டுப்படுகிற விஷயங்களை எடுத்துக்கொள்வோம். கெளதமர் கூறுவது போல புலன்கள் சென்று பொருட்களை அடைவதனாலேயே அறிவு ஏற்படுகிறது என்பது உண்மையானால் ஒரு மரத்தினுடைய உச்சிக் கொம்பையும், அதை விட மிக உயரத்திலுள்ள சந்திரனையும் ஒரே நேரத்தில் புலன் அறிந்து விடுகிறதே அது எப்படி என்று பெளத்தர்கள் கேட்கிறார்கள்.

அதாவது வாழைமரம் அருகிலிருக்கிறது. அதனுடைய தாக்கம் புலன்களுக்கு உடனே கிடைத்துவிடுகிறது. அப்போது அது ஒரு அறிவாகவும், சந்திரன் வெகு தொலைவில் இருப்பதனால் அது வேறு வகை அறிவாகவும் தானே இருக்க வேண்டுமென்று பெளத்தர்கள் கேட்கிறார்கள். பொருட்களோடு சம்மந்தம் ஏற்படாமலேயே அறிவு தோன்றும் என்று பெளத்தர்கள் கூறுவதை முற்றிலுமாக மறுத்து தொடர்பு இருந்தால் தான் அறிவு என்பது இருக்கும் என்று உறுதிபட நியாயவாதிகள் வலியுறுத்துகிறார்கள். புலன்களுக்கு பொருட்களோடு தொடர்பு இருப்பதனால் தான் ஒரு பொருள் இருக்கிறது அல்லது இல்லாமல் போய்விடுகிறது என்ற அறிவை பெறமுடியும் என்கிறார்கள்.

கெளதமர் பிரதியட்சத்தை லெளகிக பிரதியட்சம், அலெளகிக பிரதியட்சம் என்று இராண்டாக பிரிக்கிறார். இதை நாம் புறம், அகம் என்று தமிழ்படுத்தி புரிந்துகொண்டால் சரியாக  இருக்கும். சுவை, ஒளி, தொடு உணர்ச்சி, ஓசை, வாசனை ஆகிய அனைத்தும் லெளகிக பிரதியட்சமாகும். ஒரு மனிதனை அவன் இன்னார் என்று பிரித்து அடையாளபடுத்துகிற போது அவனுக்குரிய பொதுத்தன்மைகளை பாகுபடுத்தி அறிந்து கொள்வது அலெளகிக பிரத்தியட்சமாகும். திடீரென்று ஒருவரை பார்க்கும் போது அவனுடைய குணாதிசயங்கள் நமக்கு தெரியாது. அதன் பிறகு நமது புத்தி நிதானப்பட்ட பிறகு தான் அந்த மனிதனின் குண இயல்புகளை அறிந்துகொள்ள முடியும். இப்படி அறியாத போது, பார்க்கும் காட்சியை நிகர்விகல்ப காட்சி என்றும் அறிந்த பிறகு இரண்டாவது நிலையை சவிகல்ப காட்சி என்றும் சொல்கிறார்கள்.

நாம் தனிமையாக இருக்கும் போது ஒரு மனிதன் நம்மை சந்திக்க வருகிறான். வருபவனை வரவேற்று உட்கார வைத்துவிட்டு அவனை கவனிக்கிறோம். அவன் அமருகிற விதம், நம்மை பார்க்கின்ற பார்வை, அவனுடைய ஆடை மற்றப்படி அவனது அங்கசேஷ்டை எல்லாமே நம் கவனத்திற்கு வருகிறது. அவைகள் இயல்பானதாக இருந்தால் இவன் சராசரி மனிதன் என்று கணக்கிடுகிறோம். இயல்புக்கு மாறுபட்டு இருந்தால் அவன் மீது தனிக் கவனம் செலுத்துகிறோம். இப்படி அவனை பார்த்தவுடன் வரவேற்பதும், பிறகு அவனை எடை போடுவதும் தனித்தனியாக வேறு வேறு நிலையில் நடந்தாலும் கூட இரண்டும் நடைபெறுகின்ற வேகம் ஒன்று போலவே நமக்கு தோன்றுகிறது. அதாவது இரண்டு செயலையும் ஒன்றாகவே நாம் பாவிக்கின்றோம். இப்படி ஒருவித காட்சியில் இரண்டுவித தன்மைகள் இருப்பதை கெளதமர் பிரித்து விளக்கம் சொல்வதை புகழ்பெற்ற ஜெர்மானிய தத்துவ அறிஞர் இமானுவேல் கான்ட் ஏற்றுக்கொள்கிறார். ஆனால் குணமும் குணத்தை வெளிபடுத்துகின்ற உருவமும் வேறு வேறு அல்ல. இரண்டும் ஒரே நேரத்தில் தான் நிகழ்வுகளை வெளிப்படுத்துகிறது என்று கூறும் பெளத்தர்கள் கெளதமரின் கொள்கையை ஏற்றுக்கொள்வது இல்லை.

கெளதமர் சொல்லுகின்ற இரண்டாவது மற்றும் மூன்றாவது பிரமாணங்கள் அனுமானமும் ஆப்த வாக்கியமும் ஆகும். அனுமானம் என்றால் யூகம் அதாவது பட்டு புழு என்று ஒன்று இருந்தால் அது கூடு கட்டும் கூட்டை கலைத்து பிரித்து எடுத்தால் பட்டு நூல் கிடைக்கும் என்று புழுவை பார்த்தவுடனேயே முடிவு செய்துவிடுவது யூக அறிவாகும். இந்த யூக அறிவிற்கு பெரும் துணையாக இருப்பது ஆப்த வாக்கியம் எனப்படுகிற முன்னோர்களின் வழிகாட்டுதல். நெருப்பு என்றால் சுடும். அதை தொட்டால் வலிக்கும் என்று சுடப்பட்டவன் சொன்னால் அதை நம்ம வேண்டும் நான் தொட்டு பார்த்து தான் நம்புவேன் என்பது மூடத்தனம் பெரியவர்கள் அனுபவித்ததை ஆராய்ந்ததை தெளிவு பெற்றதை சொல்லியிருக்கிறார்கள் அதை நமது அறிவுக்கு ஆதாரமாக எடுத்து கொள்வதில் எந்த தவறும் இல்லை என்பது கெளதமரின் கருத்தாகும்.

கெளதமர் நான்காவதாக சொல்லுகின்ற பிரமாணம் உவமை அல்லது உவமானம் என்பதாகும். நாம் இதற்கு முன்னால் கண்ணால் பார்த்தறியாத மூலிகை செடி ஒன்றை தேடி கண்டுபிடித்து எடுத்துவர வேண்டும் என்று வைத்துக்கொள்வோம் அந்த செடியை இதற்கு முன்னால் பார்த்து அறிந்த ஒருவர் அது இப்படி இருக்குமென்று நமக்கு சொல்கிறார். அப்படி சொல்லுகிற போது நாம் அறிந்த வேறொரு செடியின் இலையோடு ஒப்பிட்டு அந்த இலை மாதிரி ஆனால் அதை விட சற்று பெரியதாக இருக்கும் என்கிறார் இதை தான் உவமான அறிவு என்கிறார்கள். அதாவது ரதி என்ற அழகான இதிகாச கதாநாயகியை நாம் அறிவோம் அவள் அழகு நமது மனதில் கற்பனையாக பதிந்திருக்கிறது நாம் பார்த்தறியாத ஒரு பெண்ணை பற்றி சொல்லுகிற போது அவள் ரதி மாதிரி அழகுடையவள் என்று கூறினால் நம் மனதில் இருக்கும் அழகிற்கும் இப்போது கூறபட்டிருக்கும் பெண்ணின் அழகிற்கும் ஒப்பிட்டு பார்ப்போமே அதன் பெயர் தான் உவமானம் என்பது. அறிவு வளர்ச்சிக்கு இந்த உவமானமும் நல்ல ஆதாரம் என்பது கெளதமரின் கருத்து.

எந்த விஷயத்திலும் உண்மையை மட்டுமே பேசவேண்டும் என்று முன்னிலையில் நிற்பவர் கெளதமர். அதனால் தான் அவர் அறிவு என்ற கண்ணுக்கு தெரியாத பொருள் வளர்வதற்கு பிரதியட்சம், அனுமானம், ஆப்தவாக்கியம், உவமானம் ஆகிய வெளியில் தெரியும் நான்கு விதமான பொருட்கள் உண்டு என்று காட்டுகிறார். அறிவு என்ற மாளிகைக்கு கெளதமர் வைக்கின்ற நான்குவித அஸ்திவாரங்கள் இவைகள் என்று சொல்லலாம். இவற்றை மையமாக வைத்தே தனது நியாயம் என்ற தத்துவ அரண்மனையை கெளதமர் கட்டி எழுப்புகிறார். அவற்றை பற்றி இன்னும் வருகிற அமர்வுகளில் குழப்பங்கள் இல்லாமல் நன்கு தெளிவாகவே சிந்திப்போம்.






மாயாஜாலம் செய்யும் மந்திரங்கள்...



  சித்தர்களின் தலைவர் திருமூலர் சொல்கிறார் மனமது செம்மையானால் மந்திரம் ஜெபிக்க வேண்டாம் என்று, அதாவது மனது செம்மையாக மந்திரம் ஜெபிக்க வேண்டும் என்பது இதன் பொருளாகும். மனதை செம்மைப்படுத்த ஒருநிலையாக்க மந்திரம் என்பது அவசியம். 

கண்களை மூடி கொண்டு நெற்றிபொட்டில் கவனம் செலுத்துங்கள் மனம் குவியும் என்கிறார் ஒருவர், அப்படி செய்வதை விட விளக்கு ஒன்றோ, வெளிச்சம் ஒன்றோ அந்த இடத்தில் பிரகாசிப்பதாக பாவனை செய்யுங்கள் மனம் வசமாகும் என்கிறார் வேறொருவர்.

மூக்கு நுனியை பார்க்க சொல்கிறார் ஒருவர், மூலாதாரத்தை கவனி என்கிறார் ஒருவர் இப்படி அவரவருக்கு பரிச்சயமான வழிவகைகளை கூறுகிறார்கள். இவைகள் எல்லாமே சரிதான், ஆனால் இவைகள் எல்லாவற்றையும் விட மந்திரம் ஜெபிப்பது ரொம்ப சரி

மனம் ஒருநிலைப்பட மந்திரம் வேண்டும், இறைவனை துதிப்பாட மந்திரம் வேண்டும், அவனை அர்ச்சனை செய்ய மந்திரம் வேண்டும், கல்யாணம் நடத்த, பெற்ற பிள்ளையை தொட்டிலில் போட, பாடம் துவங்க என்று துவங்கி மயானம் வரையில் மந்திரம் என்பது தேவைப்படுகிறது.

ஒவ்வொரு இந்தியனின் வாழ்விலும் இப்படி அத்தியாவசியமாகி போன மந்திரங்களை பற்றி சாதாரண மனிதர்களாகிய நாம் தெரிந்து வைத்திருப்பது என்ன?  அதை பற்றி எந்தளவு நமக்கு தெரியும், முதலில் மந்திரம் என்றால் என்ன?

மந நாத் த்ராயதே இதி மந்த்ர என்று வட மொழி ஸ்லோகம் ஒன்று உண்டு, அதாவது மனனம் செய்தால் காப்பாற்றுவது மந்திரம் என்பது இதன் பொருளாகும். மனப்பாடம் செய்தால் காப்பாற்றுவதற்கு மந்திரம் என்ன பரிசு சீட்டா என்ன? லட்ச லட்சமாக பரிசுகள் விழுந்து காப்பதற்கு என்று சிலருக்கு தோன்றும், இது அப்படி அல்ல துன்பங்கள், துயரங்கள், அல்லல்கள் நம்மிடம் வராமல் மந்திரம் நம்மை காக்கும் என்பது தான் கருத்தாகும்.

மந்திரத்திற்கு காக்கும் சக்தி உண்டா? எப்படி உண்டு? என்ற சந்தேகம் வருவது இயற்கை அதை போக்க வேண்டுமானால் சற்று நாம் கடினமான விஷயத்தை பற்றி சிந்திக்கும் ஆர்வத்தை நமக்குள் ஏற்படுத்திக்கொள்ள வேண்டும். அப்போது தான் உண்மைகளை உண்மைகளாக உணர முடியும்.

நம்ம உடம்புக்குள்ளே உட்கார்ந்து இருக்கிறதே உயிர், அந்த உயிர் திடப்பொருளா? திரவபொருளா? வாயு பொருளா? எதனால் ஆனது உயிர் மேலே சொன்ன எதுவாளையும் உயிர் ஆகவில்லை, எதுவாகவும் உயிர் இல்லை, உயிர் என்பது நாதம் அதாவது சத்தம் என்று சித்தர்கள் ஆராய்ந்து அனுபவித்து கூறுகிறார்கள்.

சத்தத்திற்கு பொருட்களை அதிர வைக்க கூடிய சக்தி உண்டு, இயங்க வைக்கும் ஆற்றலும் உண்டு, நமது உடம்பிற்குள் உயிர் என்ற நாதம் அதாவது சத்தம் மூலாதாரத்தில் உடலில் நடுப்பகுதியில் அமர்ந்து கொண்டு உடல் முழுவதும் அதிர்வலைகளாக துடிப்புகளாக பரவி இருக்கிறது. இதனால் தான் நமது உடம்பு சூடாக இருக்கிறது.

உடம்பில் இருக்கின்ற இந்த நாதம் உடம்போடு மட்டும் நின்றுவிடுவது இல்லை. பிரபஞ்சம் முழுவதும் பரவி இருக்கிறது. உயிர் சக்தியானது அண்டம் முழுவதும் பரவி இருப்பதனால் தான் அண்டத்தில் உள்ளது பிண்டத்தில் உள்ளது என்று சித்தர் வாக்கியம் கூறுகிறது.

பிரபஞ்சம் முழுவதும் நாத அலை பரவி உள்ளது ஐம்பூதங்களும் நாத அலைகளாலேயே இயங்குகிறது. இந்த நாத அலைகளை பீஜ மந்திரங்கள் என்கிறோம். ஒவ்வொரு பூதத்திற்கும் தனித்தனியான பீஜங்கள் உண்டு.

உதாரணமாக ஹம் என்ற பீஜம் ஆகாயத்திற்கு சொந்தமானது, யம் என்ற பீஜம் காற்றுக்கு உரியது, ரம் என்பது நெருப்புக்கு சொந்தமானது, வம் என்பது நீருக்கு சொந்தமானது, லம் என்பது நிலத்திற்கு உரிய பீஜமாகும்.

பரிசோதனை செய்வதற்காக இந்த பீஜ மந்திரங்களில் ஏதாவது ஒன்றை சிறிது காலத்திற்கு ஜபம் செய்து பாருங்கள். உங்களது உடம்பில் அந்த பூதத்தின் சக்தி அதிகரிப்பதை நீங்கள் கண்கூடாக காணலாம். அப்போது தெரியும் உங்களுக்கு அண்டத்தில் உள்ளது பிண்டத்தில் உள்ளது என்ற வாசகத்தின் உண்மை பொருள்.

இந்த பீஜ எழுத்துகளுக்கு தெய்வத்தை ஈர்க்க கூடிய ஆற்றல் உள்ளதா? என்று நினைப்பவர்கள் ஒன்றை புரிந்துகொள்ள வேண்டும், தெய்வ சக்தி இறைவனின் அருள் என்பவைகள் மனிதனை அடையவேண்டுமென்றால் இயற்கை பொருட்களையே ஊடகமாக பயன்படுத்த வேண்டும், அதற்கு இந்த மந்திர பீஜங்களே சரியான ஊடகங்களாகும்.

ஹ்ரீம் என்ற பீஜ மந்திரத்தில் உள்ள ஹ என்ற எழுத்தும், ர என்ற எழுத்தும், ஈ என்ற எழுத்தும், ம என்ற எழுத்தும் தனித்தனியாக உச்சரிக்கப்படும் போது ஆகாயத்திற்கான பீஜமும் நெருப்பிற்கான பீஜமும் வருகிறது. இந்த இரண்டு பீஜங்களையும் ஒருங்கிணைத்தால் அர்த்தநாதீஸ்வர தெய்வத்தின் நாத விந்து கிடைக்கிறது. அதாவது ஹ்ரீம் என்ற மூல மந்திரம் அர்த்தநாதீஸ்வரரை சூட்சகமாக அடையாளப் படுதுவதால் அந்த தெய்வத்தின் அருளை சுலபமாக மனிதன் பெற்றுவிட முடிகிறது.

எப்படி ஒவ்வொரு இயற்கை பூதத்திற்கும் தனித்தனியான பீஜ மந்திரங்கள் உண்டோ? அதே போன்றே தெய்வங்களுக்கான பீஜ மந்திரங்களும் இருக்கிறது, ''ஆச்சரியமான ஒரு விஷயம்'' ஒவ்வொரு மனிதனுக்கும் அவனுகென்றே பீஜ மந்திரங்கள் உண்டு, யாருக்கு என்ன மந்திரம் பொருந்தும் என்பதை வேதங்கள் குறிப்பிடும் மனசாஸ்திர அடிப்படையில் பிரித்து விடலாம்.

குறிப்பாக ஸ்ரீம் என்ற மூல மந்திரம் எனக்கு சொந்தமானது என்று வைத்துகொள்வோம், இந்த மந்திரத்தை நான் மீண்டும் மீண்டும் சொல்ல சொல்ல எனக்குள் மறைந்து கிடக்கின்ற பிரபஞ்ச ஆற்றல், ஆகாசத்தில் பரவியுள்ள பிரபஞ்ச ஆற்றலோடு தொடர்பு கொண்டு இறை சக்திக்கு என்னை மிகவும் நெருங்கியவனாக மாற்றி விடுகிறது. இறை சக்தியானது என் அருகில் இருக்கும் போது எவையெல்லாம் என் வாழ்க்கைக்கு தேவையோ அவையெல்லாவற்றையும் நான் சுலபமாக பெற்றுவிட முடியும் அல்லவா?

இதன் அடிப்படையில் உருவானது தான் நம்மால் கொடுக்கப்பட்டு வரும் ''அமிர்ததாரா மஹா மந்திரம்'' என்பது ஒவ்வொரு தனிமனிதனுக்கான மந்திர பீஜங்களை கொடுத்துவிட்டால் அவன் பரிகாரத்திற்க்காக வேறு பொருளை தேடிப்போக வேண்டிய அவசியமில்லை, அவனவன் பிரச்னைக்கு தீர்வுகள் என்பது அவனிடமே இருக்கிறது. இதை தான் கண்ணபெருமான் கீதையில் ''உனக்கு நீயே நண்பன் உனக்கு நீயே விரோதி'' என்று கூறினார்.

இறுதியாக ஒரே கேள்வி நிற்கிறது இந்த மந்திரங்களை சமஸ்கிருதத்தில் மட்டும் தான் சொல்ல முடியுமா?  தமிழிலோ அல்லது வேறு மொழியிலே மந்திரங்கள் இல்லையா? அதை சொல்ல கூடாதா? என்பது தான் அந்த கேள்வியாகும்.

கேள்வி வாஸ்தவமானது தான் ஆனால் பதில் தான் சற்று கடினமானது. காரணம் தமிழில் மந்திரங்கள் இருக்கிறது, அவற்றை நான் குறைத்து மதிப்பிடவில்லை, ஆனால் பிரபந்தத்தில் உள்ள பீஜ மந்திரங்கள் அனைத்தையும் சரியான உச்சரிப்போடு சொல்லவேண்டுமென்றால் அதற்கான எழுத்துக்கள் நம்மிடம் குறைவு என்றே என் சிற்றறிவுக்கு தோன்றுகிறது.

உதாரணமாக வடமொழியில் ஒவ்வொரு எழுத்திற்கும் தனிதனி பொருளும் உண்டு, தத்துவமும் உண்டு, குரு என்ற ஒரு சொல்லில் கு என்றால் இருட்டு ரு என்றால் அழித்தல் என்பது பொருளாகும். அதாவது அறியாமையை அழிப்பவன் குருவாகிறான். அதே போல சமஸ்கிருதத்தில் நான் என்று கூறுவதை அஹம் என்று சொல்வார்கள் இதில் அ என்பது இறைவனையும் ஹ என்பது மாயையும் குறிப்பதாகும். மனிதனுக்குள் மறைந்திருக்கும் இறைத்தன்மையை மாயை மறைக்கிறது என்பதே நான் என்ற அல்லது அஹம் என்ற சொல்லின் பொருளாகும்.

இப்படி எத்தனையோ சூட்சமங்கள் வடமொழியில் இருக்கிறது. இதை அறிந்து தான், சித்தர்கள் மூல மந்திரங்களை சொல்லுகின்ற போது அதை வடமொழியிலேயே சொன்னார்கள். அந்த சொற்களை தமிழில் மொழி பெயர்த்து சொல்வதாக இருந்தால் பொருள் கிடைக்கும், சொல்லுக்கான அழுத்தம் கிடைக்காது.

எனவே மந்திரம் என்பது நமது உடம்பிற்குள் மறைந்து கிடக்கும் இறைவனின் சக்தி, அதை தட்டி எழுப்பி பிரபஞ்ச சக்தியோடு சேர்ப்பது தான் மந்திர ஜெபம், அதனால் தான் மந்திரம் ஜெபித்தால் மட்டுமே மனம் செம்மையாகும், மனம் செம்மையானால் மட்டுமே இறைத்தன்மையை உணர முடியுமென்று திருமூலர் அனுபவித்து கூறியிருக்கிறார்.     




Next Post Home
 
Back to Top