( அமிர்த தாரா தீட்சை பெறுவதற்கு...........!! click here )



மிர்த தாரா மந்திர தீட்சை அக்டோபர் 2 ஞாயிறு அன்று கொடுக்கப்படுகிறது appointment பெற விரும்புபவர்கள் இந்த எண்ணிற்கு தொடர்பு கொள்ளுங்கள். +91-8110088846 

அமிர்த தாரா மந்திர தீட்சை !


    ள்ள அள்ள குறையாத அமுத சுரபி இருந்தாலும், அடங்காத ஆசை வானத்தை எட்டிப்பிடிக்க தாவி பறக்குமே அன்றி, இருப்பதை வைத்து திருப்தி கொள்ள பார்க்காது. இன்னும் வேண்டும் என்ற ஆசை, இது போதாது என்ற பேராசை கொண்ட மனிதர்கள் உலக வீதியில் நாலாபுறத்திலும் இருப்பதை நாமறிவோம். ஆயினும் அடிப்படை தேவைக்கு கூட வசதியும், வாய்ப்பும் இல்லாமல் அல்லாடும் ஜீவன்களை அன்றாடம் பார்க்கிறோம் லட்சக்கணக்கில்.

காரும், பங்களாவும் வேண்டுமென்று ஆசைப்படவில்லை. அந்த அப்பாவி ஜீவன்கள் பசிக்கும் பட்டினிக்கும் உணவும், உடம்பை மறைக்க ஆடையும், வெயிலுக்கும், மழைக்கும் ஒதுங்க ஒரு குடிசை வேண்டுமென்று நியாயமாக விரும்புகிறார்கள். அவர்களுக்கு அது கிடைக்கவில்லை. வாழ்வதற்கு திண்ணை கூட இல்லாமல், பல்லாயிரம் பேர்கள் தவிக்கும் போது ஒரு மனிதனுக்கு ஒன்பது வீடுகள் இருக்கிறது. இது சமுதாயத்தின் சீர்கேடா? இயற்கையின் சாபமா? ஆண்டவனின் திருவிளையாடலா?



 வாங்குவது ஒற்றை சம்பளம், பசியாற வேண்டியதோ ஏழு வயிறுகள். இதில் அன்றாடத்தேவையை எப்படி பூர்த்தி செய்வது? பிச்சைக்காரனை போல் தெருவிலே வாழவும் முடியவில்லை. பணக்காரனை போல் குளிரூட்டப்பட்ட அறையினில் உறங்கவும் முடியவில்லை. இரண்டிற்கும் நடுவில் ஊசலாடும் நடுத்தர உயிர்களும், இந்த பூமியில் எண்ணில் அடங்காமல் இருக்கின்றன.

பசித்தவன் சோறு வாங்க பணம் கேட்கிறான். நடுத்திர மனிதனும் நல்லவண்ணம் வாழ பணம் கேட்கிறான். பணக்கார வர்க்கத்தில் இருப்பவன் கூட இன்னும் வசதிகளை அதிகப்படுத்த வேண்டுமென்று பணம் கேட்கிறான். எவருமே பணத்தை வேண்டாம் என்று ஒதுக்குவார் இல்லை. உலகே மாயை, வாழ்வே மாயை என்று சந்நியாசம் சென்றவனுக்கு கூட வழிபாடு நடத்த இந்த காலத்தில் பணம் தேவைப்படுகிறது.

உடல் முழுவதும் எண்ணெயை பூசிக்கொண்டு உருண்டாலும், ஓட்டுவது தான் ஒட்டுமென்று அறிவுக்கு தெரியும். ஆனால் ஆசை, அறிவை வேலை செய்ய விடுவது இல்லை. எந்த வகையிலாவது பணத்தை தேடு என்று சரீரம் என்ற குதிரையை சாட்டையால் சொடுக்கிய வண்ணமே இருக்கிறது. மனிதன் அறிவைத்தேடி ஓடுகிறானோ இல்லையோ அன்பைத்தேடி அலைகிறானோ இல்லையோ பணத்தை தேடி நித்த நித்தம் அலைபாய்ந்து கொண்டே இருக்கிறான். ஓயாமல் உழைக்கிறான், உறங்காமல் பாடுபடுகிறான். ஆனாலும் அவன் கைகளில் தேவைக்கான செல்வம் கிடைக்கவில்லை.


இந்த நிலையிலிருந்து தப்பிக்க அதிர்ஷ்டப்படி பெயரை மாற்றிக்கொண்டால், நல்லது நடக்குமா? அதிர்ஷ்ட கற்களை அணிந்தால் சுகம் கிடைக்குமா? அஞ்சனங்கள், யாகங்கள் மற்றும் பரிகார பூஜைகள் செய்தால் நிலைமையில் கொஞ்சமேனும் மாறுதல் ஏற்படுமா? என்று துடியாக துடிக்கிறான். இவைகள் சில நேரங்களில் பலன்களை துல்லியமாக தருகிறது. பல நேரங்களில், பண செலவாகவே முடிகிறது. இதனால் சம்மந்த பட்டவனின் மனம் தள்ளாடுகிறது. சாஸ்திரம் என்பதும், பரிகாரம் என்பதும் பயனற்ற செயலா? அதில் பயன் இல்லையா? என்ற சந்தேக மேகம் கருமையாகி மின்னலாக வெட்டி இடியாகவும் இடிக்கிறது.

இவர்கள் ஒன்றை தெரிந்து கொள்ள வேண்டும். பெயரை மாற்றுவதும், நவரத்தினங்கள் அணிவதும், பரிகார பூஜைகள் நடத்துவதும் நமது முன்னோர்கள் சொன்ன வழிகள் தான் என்பதில் சந்தேகம் இல்லை. அவைகள் சக்தி வாய்ந்தவைகள் என்பதில் மாற்றுக்கருத்து இல்லை. ஆனால் அவைகள் அனைத்துமே நமக்காக, நமது முன்னேற்றத்திற்காக, வெளியில் செய்யப்படும் ஏற்பாடுகள், புறக்கருவிகள். அவைகளில் சக்தி அலைகள் நமது உடம்பிற்குள் சரியான கோணத்தில் புகுந்தால் மட்டுமே பயனைத்தரும். உட்புகவில்லை என்றால் எதிர்பார்த்தது கிடைக்காது.

எனவே நமது எண்ணங்கள் நிறைவேறுவதற்கு புறக்காரணங்களை மட்டுமே மேற்கொள்ளாமல், வேறு சில அகக்காரியங்கள் இருக்கிறதா? என்பதை யோசித்து பார்க்க வேண்டும். காரணம் நமது சாஸ்திரங்களும், வேத நூல்களும் நமக்கு தேவையான அனைத்தும் நமக்குள்ளேயே மறைந்திருப்பதாக சொல்கின்றன. அந்த சக்திகளை கண்டுபிடித்து, உசுப்பி விட்டால் நடக்காததும் நடக்கும். நடக்கவே முடியாததும், முடியாது என்று ஓரங்கட்டபட்டவைகளும் நடக்கும் நடந்தே தீரும் அது எப்படி?




மனித உடம்பு இருக்கிறதே இது ஒரு அற்புதமான பொக்கிஷம். இந்த பொக்கிஷத்திற்குள் விலைமதிக்க முடியாத புதையல்கள் பல இருக்கிறது. அதில் சில மனித கண்ணுக்கும், விஞ்ஞான அறிவிற்கும் தெரியும். பல புலன்களால் உணரமுடியாதவைகள். காட்சிக்கும், கருத்துக்கும் வரமுடியாதவைகள். ஆனால் சத்தியமான சாஸ்வதங்கள். கண்ணுக்கு புலப்படாத இந்த மர்ம உறுப்புகளில் தான் பிரபஞ்ச ரகசியம் பொதிந்து கிடக்கிறது. அதனால், தான் அண்டத்தில் உள்ளது பிண்டத்தில் உள்ளது என்று நமது பெரியவர்கள் கூறினார்கள்.

பிரபஞ்ச வெளியில் சில மந்திர ஓசைகள் மிதந்து கொண்டிருக்கின்றன அவைகளை ஈர்க்கும் ஆற்றல் நமது உடம்பிற்கு உள்ளே மறைந்து இருக்கிறது. அந்த ஆற்றல் விழிப்போடு செயல்பட நாம் சில ஓசைகளை, மெளனமாக குறிப்பிட்ட ரிதத்தில் ஏற்படுத்த வேண்டும். அந்த ரித அதிர்வுகள் நமது சக்தி மையங்களை பிரபஞ்ச ஓசைகளோடு ஒருங்கிணைத்து விடும். அப்போது இறைவனின் ஆற்றல் நமக்குள் பெருக்கெடுத்து ஓடும். அந்த நேரம் நாம் விரும்புவது அனைத்தும் கிடைக்கும். நமக்கு தேவையானது எல்லாமே நம்மை தேடி வரும்.

மெளனமான ரிதங்கள் என்றால் என்ன? அதை எப்படி பெறுவது? அதன் பெயர் என்ன? என்ற ஆர்வம் எல்லோருக்குமே ஏற்படும். அதன் பெயர் நாம் அனைவரும் அன்றாடம் அறிந்த பெயர் தான். தினசரி பயன்படுத்தும் பெயரே தான் சந்தேகமே இல்லை. நம்புகிறவர்களும், நம்பாதவர்களும் திரும்ப திரும்ப சொல்லும் மந்திரம் என்பதே அந்த பெயர். மந்திரம் சொல்லி அர்ச்சனை செய்யலாம். மந்திரம் சொல்லி தியானம் செய்யலாம். மந்திரம் சொல்லி மாயாஜால வேலை கூட செய்யலாம். மந்திரம் சொன்னால் செல்வம் கிடைக்குமா? மந்திரம் பணத்தை அடைவதற்கு உதவுமா? அப்படி ஒரு மந்திரம் இருக்கிறதா? அது என்ன மந்திரம்? என்று நீங்கள் கேட்பது எனக்கு நன்றாக கேட்கிறது. ஆம், செல்வத்தை தரும் மந்திரம் இருக்கிறது அதன் பெயர்.

    அமிர்த தாரா மந்திரம்   

சிலருக்கு சிரிப்பு வரும், சிலருக்கு அவநம்பிக்கை வரும். சிலர் இது எதோ ஏமாற்று வித்தை என்றும் நினைக்கத்தோன்றும். யார் எப்படி நினைத்தாலும் இது சத்தியம். இது உண்மை. நீங்கள் எந்த நிலையில் இருந்தாலும், எவ்வளவு ஆழமான பள்ளத்தில் கிடந்தாலும், உங்களை தூக்கி நிமிர்த்தி சமுதாயம் என்ற கோபுரத்தின் மேலே, உங்களை உட்கார வைக்கும் ஆற்றல் இந்த மந்திரத்திற்கு உண்டு. இதை நம்பி கெட்டவர்களை விட, நம்பாமல் கெட்டவர்கள் தான் அதிகம். இவ்வளவு உறுதியாக இந்த விஷயத்தை நான் பேசுவதற்கு காரணம் இருக்கிறது. முதலில் மந்திரம் என்றால் என்ன? அது நம்மை எப்படி வழிநடத்தும் என்ற தொழில்நுட்பதை நீங்கள் புரிந்து கொண்டால் அந்த காரணம் உங்களுக்கே தெளிவாகி விடும்.

இயற்கை சக்திகளின் அதிபதிகள் தேவதைகள். மந்திரங்கள் என்பது தேவதைகளின் உருவமாகும். அதாவது உண்மையில் தேவதைகள் என்பதே மந்திரங்கள் தான். கடவுளும், தேவதைகளும் இரண்டு வடிவாக இருப்பதாக நமது ஞானிகள் கூறுகிறார்கள். ஒன்று ஒளி வடிவம். இன்னொன்று ஒலி வடிவம். ஒருவகையில் இரண்டுமே ஒன்றுதான். வெளிச்சம் சத்தமாக வருகிறது எனலாம். மந்திரங்கள் என்பதும் சத்தமாக இருக்கின்ற தேவதைகளே. குறிப்பிட்ட தேவதை, குறிப்பிட்ட வரத்தை கொடுப்பது போன்று குறிப்பிட்ட மந்திரம் குறிப்பிட்ட பலனை தருகிறது.

மந்திரங்கள் என்பது ஓசைகளின் கூட்டமைப்பு. ஓசைகள் இல்லாமல், உலகம் இல்லை. உயிர்கள் இல்லை. உடலும் இல்லை. இந்த உலகில் காணப்படும் அனைத்துமே ஓசையிலிருந்து தான் வந்ததாகும். கிறிஸ்தவ மதமும் கூட, இதை ஒத்துக்கொள்கிறது. விவிலியம் முதலாம் அதிகாரத்தில், ஆதியில் வார்த்தை இருந்தது. அந்த வார்த்தை தேவனாக இருந்தது என்று வருகிறது. இதைதான் இந்து மதம் விவிலிய காலத்து முன்பே நாத விந்து என்றது. இறைவனை வேத மந்திர சொரூபன் என்றது.

ஓசைகள் ஒன்று என்றாலும், சமுத்திரத்தில் பல துளிகள் சேர்ந்து ஒரு பேரலையை உற்பத்தி செய்வது போல, ஓசையிலும் பல சிறிய ஓசைகள் உண்டு. அவைகள் எண்ணிக்கையில் அடங்காதவைகள். நேற்று பிறந்த, இன்று பிறந்திருக்கிற, நாளை பிறக்கப்போகிற அனைத்து மனிதர்களுக்குமே தனித்தனியான பிரத்தியேகமான ஓசைகள் இருக்கின்றன. இப்படி நான் மட்டும் கூறவில்லை. நமது வேதங்களும், சாஸ்திரங்களும் கூறுகின்றன. வாடகை வீடுகள் ஆயிரம் இருந்தாலும், நமக்கென்று உள்ள சொந்த குடிசையில் கிடைக்கின்ற சுதந்திரமும் சுகமும் வேறு எதிலும் கிடைக்காது அல்லவா? அதைப்போல ஆயிரம் மந்திரங்கள் இருந்தாலும், நமக்கென்று தனியாக இருக்கும் மந்திரத்தை தேர்ந்தெடுத்து சொன்னால் தான் நமது சொந்த தேவைகள் பூர்த்தியாகும்.

இந்த ஆடை எனக்கு பொருத்தமானது என்று தேர்ந்தெடுக்க முடியும். இந்த கார் எனக்கு பிடித்திருக்கிறது என்று தீர்மானத்திற்கு வரமுடியும். இந்த தண்ணீரில் தான் குளிப்பேன் என்று கூட முடிவு செய்து விட முடியும். காரணம் இவைகள் அனைத்துமே வெளியில் இருப்பது. கண்ணுக்கு தெரிவது. பத்து பேருக்கு அறிமுகமானது. மந்திரம் என்பது அப்படி இல்லையே கண்ணுக்கும், காட்சிக்கும் புலப்படாத சூட்சமம். அது சாதாரண மந்திரத்தையே அடையாளம் காணுவது மகாசிரமம். எனக்கென்று உரியதை எப்படி தேர்ந்தெடுக்க முடியும்? என்று பலரின் நெஞ்சம் குழம்பும்.

இந்த உலகில் பலகோடி மனிதர்கள் இருக்கலாம். ஒவ்வொரு மனிதனுக்கும் தனித்தனி சுபாவங்கள் இருக்கலாம். விந்தையான பழக்கங்கள், விசித்தரமான சூழ்நிலைகள் எண்ணிப்பார்க்க முடியாத எண்ணங்களின் அதிர்வலைகள் என்று ஆயிரம் இருந்தாலும், அனைத்து மனிதர்களுமே மூன்று குணங்களுக்குள் அடங்கி விடுவதாக நமது வேதங்கள் சொல்கிறது. வேதங்கள் சொல்வதை பல்லாயிர ஆண்டுகள் காலதாமதம் செய்து விஞ்ஞானமும் இப்போது ஒத்துக்கொள்கிறது. உறுதியோடு இருக்கும் சத்வம், ஓடிக்கொண்டே இருக்கும் ராஜசம், ஒரே இடத்தில் இருக்கும் தாமசம் இவைகள் தான் அந்த மூன்று குணங்கள். இந்த மூன்று குணத்தில் மங்கோலியன், ஆப்ரிக்கன், ஆசியன், ஐரோப்பியன் என்று மனித குலங்கள் அனைத்துமே அடங்கி விடுகிறது.

ராஜசம், தாமசம், சத்வசம் ஆகிய மூன்று குணங்களும் தனித்தனியாகவோ ஒருங்கினைந்தோ செயல்படுவது கிடையாது. ராஜசத்திற்குள் சத்வசமும், சத்வசத்திற்குள் தாமசமும் கலக்கின்றன. அப்படி கலக்கும் போது, விகிதாசாரங்கள் மாறுபட்டு, பல்லாயிரக்கணக்கான குணங்களாக சுபாவங்களாக உருவெடுக்கின்றன. அப்படி பலகோடி குணங்கள் உருவானாலும், அவற்றின் வேர்களாக இருப்பது முக்குணங்களே ஆகும்.

மனித குணங்கள் மூன்று என்று தரம்பிரித்த நமது முன்னோர்கள், மனிதனின் லெளகீக தேவைகளை பூர்த்தி செய்யும் மந்திரங்களையும் மூன்று பகுதிகளாக பிரித்தார்கள். புலன்கள் ஒவ்வொன்றிற்கும் ஒன்றோடு ஒன்று கலந்து பல்வேறுபட்ட கலவைகள் இருப்பது போலவே மந்திரங்களுக்கும், லட்சக்கணக்கான கலவைகள் உண்டு. அந்த கலவைகளின் சூத்திரத்தை கற்றவர்களுக்கு இன்னாருக்கு இந்த மந்திரம் சொந்தமானது என்று முடிவுக்கு வந்து விட முடியும். இந்த இடத்தில் தான் மந்திர சாஸ்திரம் பயில்வதற்கு குரு ஒருவரின் ஒத்தாசை அவசியமாகிறது.


குரு என்பவர், மந்திரத்தின் சூட்சமம் அறிந்தவர், ஒவ்வொரு மந்திரத்தின் அதிர்வும் எத்தகைய எதிர்விளைவுகளை ஏற்படுத்தும் என்பது, அவரது அனுபவத்தில் தெரியும். சிலர் ஞானிகளும், முனிவர்களும், ரிஷிகளும், குருவானவர்களும் மந்திரத்தை உருவாக்கியவர்கள். ஒரு கவிதையை போல, காவியத்தை போல தங்களது புலமையினால் மந்திர சாஸ்திரத்தை உண்டாக்கியவர்கள் என்று நினைக்கிறார்கள் இது முற்றிலும் தவறு. மந்திரம் நாற்காலி அல்ல உருவாக்குவதற்கு. அது கிணறும் அல்ல பத்துபேரின் கூட்டு முயற்சியால் தோண்டுவதற்கு. அது தானாக தோன்றிய சுயம்பு. எப்போதுமே பிரபஞ்ச வெளியில் இருந்து கொண்டே இருக்கும். சாஸ்வதம் ரிஷிகளும், ஞானிகளும் அந்த சாஸ்வதத்தை காதுகளால் மட்டும் கேட்கவில்லை. கண்களாலும் பார்த்தார்கள். அதனால் தான், அவர்களுக்கு மந்த்ர த்ரஷ்டா என்று பெயர். அதாவது அவர்கள் மந்திரங்களை நேருக்கு நேராக நமக்கு பார்த்து சொன்னவர்கள். அந்த மந்திரங்கள் ஏடுகளில் எழுதப்பட்டது மிகவும் சொற்பம். குரு பரம்பரை வழியாக வாழையடி வாழை என வந்து கொண்டு இருப்பதே அதாவது எழுதப்படாத மந்திரங்களே மிக அதிகம்.

பரம்பரையாக குரு உபதேசம் பெற்று வருகின்ற குருமார்கள், இந்த மந்திரர்களை இன்னாருக்கு இன்னது என்று அடையாளம் கண்டு கொடுப்பதில் வல்லவர்கள். அவர்களுக்கு மட்டும் அந்த திறன் எப்படி கிடைக்கிறது? என்று யோசிப்பதில் பொருள் இல்லாமல் இல்லை. ஒவ்வொரு மனிதனும் மூன்று வகையான உடம்பை பெற்றிருக்கிறான் ஒன்று உணவுகளால் ஆன சரீரம். இரண்டாவது உணர்வுகளால் ஆன மனது. மூன்றாவது அதிர்வுகளால் ஆன வெளிச்சம். இப்படி சொல்வது சற்று குழம்பலாம். மூன்றாவது சொல்லப்பட்ட விஷயம் என்னவென்று தெரியாமல் தடுமாறலாம்.

ஒவ்வொரு மனிதனுக்கும் அவனது உடம்பை சுற்றி இயற்கை ஒரு ஒளிவட்டத்தை கொடுத்திருக்கிறது. அது வெண்மை, நீலம், சிவப்பு மற்றும் மஞ்சள் என்று பலவகை வண்ணங்களால் ஆனது. ஒவ்வொரு வண்ணமும் குறிப்பிட்ட அந்த மனிதனின் எண்ணங்களை, ஆத்மாவின் தன்மையை அடையாளப்படுத்துவது ஆகும். உதாரணமாக ஊதா நிறத்தில், ஒருவனை சுற்றி ஒளிவட்டம் இருந்தால் அவன் கடினமான சித்தம் கொண்டவனாக இருப்பான். வெள்ளை மற்றும் மஞ்சள் நிறத்தில் ஒளிவட்டம் இருந்தால் அவன் மலர்ச்சியானவனாக இருப்பான். இந்த வட்டத்தை என்னவென்று பார்க்கும் ஆற்றல் யோகிகளுக்கும், ஞானிகளுக்கும், இயற்கையாகவே தெய்வீக சக்திகள் நிறைந்த ஒருசில மனிதருக்கும் உண்டு.

எனது வாழ்வின் அனுபவத்தில் நான், அன்று முதல் இன்றுவரை அதாவது எனக்கு விபரம் தெரியாத காலம் துவங்கி இன்றுவரை எனக்குள் இருக்கும் ஒரு தன்மை என்னவென்றால் ஒருமனிதனை நேருக்கு நேராக நான் பார்க்கும் போது அவனது எண்ண அதிர்வுகள், சில வண்ண நிறங்களாக வெளிப்படுவதை உணர்வேன். இப்போது எனது அனுபவமும், எனது பயிற்சியும் அந்த வண்ணம் என்பது மனிதனை சுற்றி இருக்கும் ஆரா என்பதை நன்றாக அறிய வைக்கிறது. இந்த ஆராவை உன்னிப்பாக கவனித்தால், ஒருவன் ராஜசகுனம் கொண்டவனா, சத்வசத்தின் வசம் இருப்பவனா, தாமசமானவனா என்பதை சுலபமாக கணித்து விட முடியும். இப்படி கணிக்கும் ஆற்றலும், மந்திர சாஸ்திர தேர்ச்சியும் இருந்தால் ஒவ்வொரு மனிதனுக்கும் தனித்தனியாக உள்ள மந்திரங்கள் இதுவென்று அறிந்து கொள்ளலாம்.

நான்கு வேதங்களில் கூறப்படுகிற அனைத்து வார்த்தைகளுமே மந்திரங்கள் தான். வேதங்களில் உள்ள வார்த்தைகளுக்கு பொருளை தேடுவதை விட, அதன் வார்த்தை ஒலிகளில் மறைந்து கிடக்கும் சக்தியை தேடுவது தான் புத்தி உள்ளவர்களுக்கு அழகு என்று பெரியவர்கள் கூறுவார்கள். வேத மந்திரங்கள் தவிர பல ரிஷிகள் தங்களது தவ வலிமையால் கண்டறிந்த மந்திரங்கள் நிறைய உண்டு. அவைகளை கொண்டு தான் மந்திர சாஸ்திரம் உருவாக்கப்பட்டிருக்கிறது. இந்த மந்திரம் தேவதா மந்திரம், பாராயண மந்திரம், பீஜ மந்திரம் என்ற மூன்றுவகை இருக்கிறது.

தேவதா மந்திரம் என்பது சில வரிகளை கொண்டதாகும். இதற்கு உதாரணமாக காயத்திரி மந்திரம், மஹா மந்திரம் போன்றவைகளை சொல்லலாம். பாராயண மந்திரம் என்பது நீண்ட பல சொற்றொடர்களை கொண்டதாகும். ருத்ரம், விஷ்ணு சகஸ்ராநாமம், ஸ்ரீ சூக்தம் போன்றவைகள உதாரணமாக காட்டலாம். பீஜ மந்திரங்கள் என்பது இரண்டு அல்லது மூன்று எழுத்தில் முடிந்து விடும் சக்தி மிகுந்த ஒசைகளாகும். இந்த ஓசைகள் இல்லாமல் உலகம் இல்லை. இந்த ஓசைகளுக்குள் தான் நமக்கு வரம் தரும் சக்தி மறைந்து கிடக்கிறது. நமக்கான பீஜ மந்திரத்தை குருமூலம் உபதேசம் பெற்று மீண்டும் மீண்டும் அந்த மந்திரத்தை நாம் சொல்கிற போது, அந்த மந்திர அதிர்வு நமது உடம்பிற்குள் மறைந்து கிடக்கும் சக்தி மையங்களை விழிப்படையச்செய்கிறது. அப்படி விழிப்படைந்த சக்தி மையங்கள் பீஜ மந்திரங்களின் அதிர்வுகளோடு கலக்கும் போது பிரபஞ்ச ஆற்றலை மிக சுலபமாக ஈர்க்கிறது அதன் பிறகு நாம் நினைத்தது நடக்கிறது.

மனிதப்பிறவி என்பதே இறைவனின் ஆற்றலை உணர்ந்து, அவனது அருளில் கரைந்து அவனுக்குள் ஐக்கியமாகி, முக்தி அடைவது தான். முக்திக்கு முன்னால் பணம், பதவி, பகட்டு என்பவைகள் வெறும் தூசுக்கு சமம். ஞானிகளாக இருப்பவர்கள், சாதாரண மனிதர்கள் முக்தி அடைவதற்கு வழிகாட்ட வேண்டுமே தவிர அதை விட்டு விட்டு செல்வத்தை பெறவும், இகவுலக வாழ்வில் சுகத்தை பெறவும், மந்திரங்களை வகைப்படுத்தி வைத்திருப்பது சரியான தர்மம் தானா? என்று சிலர் யோசிக்க கூடும். அவர்கள் ஆதிகால மனிதன் பசிக்காக ஓடி ஆடி வேட்டையாடிய காலத்தில் பெரிய அளவில் சிந்திக்கவில்லை. வேளாண்மையில் புகுந்து பசியாறிய பிறகே தனது சிந்தனையை கூர்மைப்படுத்தினான் என்பதை அறிய வேண்டும். அதாவது மனிதனுக்கு லெளகீக தேவைகள் முடிந்த பிறகே பரமார்த்திக தேவைகளை பற்றி யோசிப்பான் என்பதை நினைவில் வைக்க வேண்டும்.

உப்புக்கும், சீனிக்கும், செப்பு காசுக்கும் அலைந்து  கொண்டிருந்தால் ஆத்திகன் கூட நாத்திகன் ஆகிவிடுவான் என்பது மகாகவி பாரதியின் சக்திய வாக்கு. அதனால் தான் இறைவனை கண்ணார காண்பதற்கு மந்திர ஜெபங்களை உருவாக்கிய நமது முன்னோர்களே, செல்வங்களை பெறுவதற்கும் மந்திர ஜெபங்களை உருவாக்கினார்கள். இன்றைய மனிதர்களுக்கு தேவைகள் அதிகம் இருக்கிறது. தவிர்க்க முடியாத கடமைகளும் அதிகம் இருக்கிறது. இதனால் பணம் என்பதை தேடி அலைய வேண்டிய பரிதாபகரமான சூழலும் இருக்கிறது. இந்த பெரிய பாதாளத்தை தாண்டி வெளியில் வந்தால் தான், அவர்கள் இறைவன் என்ற மகாசமுத்திரத்தை உணர முடியும். எனவே அவர்களை வறுமைக்கடலை தாண்டவைக்க வேண்டிய கடமை நமக்குண்டு. சுவாமி விவேகனந்தர் கூட, பசித்தவன் முன்னால் வேதம் படிக்காதே! சாதம் படை என்று சொன்னார் அதனால் தான் நானறிந்த மந்திர சாஸ்திரத்தை இதுவரை பலருக்கும் கொடுத்து அவர்கள் கடலை கடக்க துணையாக நின்றிருக்கிறேன்.

நிறைய அனுபவங்களை என்னால் கூற இயலும். ஆனால் அத்தனைக்கும் இங்கே இடம் போதாது. மந்திரம், தந்திரம் இவைகள் எல்லாம் இந்து மதத்தில் உள்ள மூடநம்பிக்கைகள் என்று மிக ஆழமான முறையில் பிரச்சாரம் செய்து வரும் பெந்தகொஸ்தே சபையை சேர்ந்த ஒரு நண்பர் எனக்கு உண்டு. அவர் எந்த அளவிற்கு கர்த்தரின் மீது பக்தி வைத்திருந்தாரோ, அதே அளவிற்கு கர்த்தர் அவர்மீது அன்பு வைத்து, அவரை சோதித்து பார்க்க வறுமையை கொடுத்திருந்தார். அவரிடம் ஒரு குறிப்பிட்ட மந்திரத்தை கொடுத்து, இது உங்களுக்கான மந்திரம் சொல்லி பாருங்கள். உங்கள் வறுமை தீரும். மந்திரம் என்பது மதம் சார்ந்தது அல்ல, அது ஒரு ஆன்மீக விஞ்ஞானம். எனவே எனக்காக சொல்லுங்கள் என்றேன். அவர் என் மீது கொண்ட மரியாதையால் அரை மனதோடு கர்த்தரிடம் மன்னிப்பு கேட்டபிறகு சொல்லி வந்தார். நாளடைவில் அவரது வறுமை மறைந்தது. இன்று பாளையங்கோட்டையில் சொந்த வீடு, மனைவி, மக்கள், தொழில் என்று நலமோடு வாழ்கிறார்.

இதை எதற்காக இங்கு சொல்கிறேன் என்றால், மந்திரங்களை நம்பிக்கை இல்லாமல் சொன்னால் கூட அது பலன் தரும். நிச்சயம் கைவிடாது. அதே நேரம் மந்திரங்கள் இந்துக்களுக்கும், இந்து மதத்தில் நம்பிக்கை கொண்டவர்களுக்கும் மட்டுமே சொந்தமானது அல்ல என்பதற்காகவே மந்திரம் காற்றை போல, நீரை போல, ஆகாயத்தை போல எல்லோருக்கும் பொதுவானது. மந்திரம் என்ற நதி, தாகத்தோடு தன்னிடம் வரும் அனைவருக்கும் பரிவு காட்ட தயாராக இருக்கிறது. நாம் அந்த நதியை நோக்கி நடந்து செல்ல தயங்கி கொண்டிருக்கிறோம். நமது தயக்கத்தையும், மயக்கத்தையும் தூக்கி தூர வைத்து விட்டு மந்திர நதியில் குளிக்க முற்படவேண்டும்.

நான் இப்போது சொல்லிவருகிற மந்திரம் பணத்தை மட்டும் தான் கொடுக்கும் என்று தவறாக நினைக்கவேண்டாம். நமது வாழ்வில், நமக்கென்று ஏற்பட்ட துயரங்கள் அனைத்தையுமே தடுத்து ஆனந்தலகரியை மட்டுமே கொடுக்கின்ற அதிசய அட்சயபாத்திரம் இந்த மந்திரமாகும். நோய்கள் உனது தொல்லையா? அதை இந்த மந்திரம் தீர்க்கும். இல்லற வாழ்க்கை அமையவில்லையே? என்ற வருத்தமா அதையும் இந்த மந்திரம் கொடுக்கும். குடும்பத்தில் கணவன்-மனைவி இணங்குவதில் சங்கடமா? அதையும் இந்த மந்திரம் தீர்க்கும். மழலை செல்வம் இல்லையே? என்ற வருத்தம் இருப்பவர்களுக்கு கூட மருந்தாக இந்த மந்திரம் அமையும். சுருக்கமாக சொல்வது என்றால், உங்களுக்கு வரும் எல்லாவிதமான சந்தோஷ கேடுகளையும் இந்த மந்திரம் எதிர்த்து போராடி உங்கள் இதயத்தில் அமைதி பூங்காற்று வீசச்செய்து அங்கே இறைவனை குடியேற்றி விடும்.

தாகம் தீர்க்கும் நதி எதிரே வருகிறது. குளிர்ச்சியை தரும் தென்றல் உங்கள் வீட்டு வாசலில் வீசுகிறது. வாசனை நிறைந்த மல்லிகை பூ உங்கள் பந்தலில் படர்ந்திருக்கிறது. சந்தன குழம்பை வாரி இறைக்கும் வண்ண நிலவு நீலவானில் பவனி வருகிறது. நீங்கள் மட்டும் ஏன் கதவை சாற்றி நாலு சுவற்றிற்குள் உங்களை சிறைப்படுத்தி கொள்ள வேண்டும். உங்களது விடுதலைக்கு உத்திரவாதம் அளிக்க, உங்கள் சுகங்களுக்கு சரியான மேடை அமைத்து தர, இதோ நமது யோகிகள் தந்த மந்திரம் என்ற அமுதகலசம் இருக்கிறது. உங்களுக்கு பரிமாற நான் குருமார்களிடம் கற்ற மந்திர விருந்தை உங்களுக்கு படைக்க தயாராக இருக்கிறேன். பகிரங்கமாக இருகரம் நீட்டி உங்களை வரவேற்கிறேன். வாருங்கள் துயரங்களை வெல்வோம்...



      அமிர்த தாரா மஹாமந்திர தீட்சை அக்டோபர் 2 ஞாயிறு அன்று கொடுக்க படுகிறது மேலும் விபரங்களை தெரிந்து கொள்ள கீழே உள்ள தொலைபேசி எண்ணிற்கு தொடர்பு கொள்ளவும்.



நேரடி தீட்சை :-   Cell:- 8110088846

தொலைபேசி எண் :-


 India Time9 am - 6 pm 


அமிர்த தாரா மஹாமந்திர தீட்சையின் பயன்கள்:

  • செல்வமும், செல்வாக்கும் பெருகும்.
  • வியாபாரம் அபிவிருத்தியாகி, கோடிஸ்வர யோகம் தரும்.
  • குடும்பத்தில் அமைதி நிலவும்.
  • கணவன்-மனைவி சிக்கல்கள் தீரும்.
  • நல்ல திருமண வாழ்க்கை உடனடியாக அமையும்.
  • குழந்தை பாக்கியத்தை பெறலாம்.
  • குழந்தைகள் வளர்ச்சி காண்பார்கள்.
  • கல்வி தடையில்லாமல் வளரும்.
  • வேலை கிடைக்கும். அயல்நாட்டு யோகம் வரும்.
  • நவக்கிரஹ தோஷங்கள் விலகும்.
  • செவ்வாய் தோஷம் தீர்வுக்கு வரும்.
  • சனி மற்றும் ராகு-கேது தோஷம் தீரும்.
  • நீண்ட நாள் நோய்கள் விலகும்.
  • தீய சக்திகளின் பாதிப்புகள் அகலும்.
  • தெய்வ அனுக்ரஹம் கிடைக்கும்.

 ------> இனி உஜிலாதேவி பதிவுகளை செல்பேசியிலும் வாசிக்கலாம் அதற்க்கு நீங்கள் செய்யவேண்டியது Google Play‎ Store -க்கு சென்று Ujiladevi என்று டைப் செய்து நமது Apps உங்கள் தொலைபேசியில் Download  செய்து கொள்ளுங்கள் அல்லது  

நேரடியாக Download செய்ய கிழே கிளிக் செய்யவும் 

-----------------------------------------


யோகியின் ரகசியம் !


மான்களை வேட்டையாடு !




னமான பசியோடு
வயல் வெளியில்
இறங்கி தேடுகிறேன்
ஒரு நெல் மணி கூட கண்ணில் தெரியவில்லை
நான் விதைத்த விதை
நான் நட்ட நாற்று
நான் பிடுங்கிய களை
நான் பாய்ச்சிய தண்ணீர்
எங்கே போனது?

என் தாகம் தீர்த்த ஓடைகளை
தேடிப் போகிறேன்.
கண்ணுக்கெட்டிய தூரம் வரை
கானல் நீரே அழைக்கிறது
என் நீர் குட்டைகள்
என் கண்மாய்கள்
என் படுகைகள்
என் வாய்க்கால்கள்
எங்கே போனது?

என்னை இதமாய் தாலாட்டிய
பச்சை மரத்து நிழல்களை
நாடி ஒடுகிறேன்
சுட்டெரிக்கும் வெயில் மென்மையான பாதங்களை
கொப்பளிக்க வைக்கிறது
என் தோட்டம்
என் சோலைகள்
என் காடுகள்
என் அடர்ந்த வனங்கள்
எங்கே போனது?

அதோ அந்த மான்கள் ....
என் கோதுமை வயல்களை
கபளீகரம் செய்கிறது
என் ஜீவ ஊற்றுக்களை
நக்கி நக்கி வரண்டுபோக வைக்கிறது
எனது மரங்களை
ஒவ்வொறு இலைகளாய்
மொட்டை அடிக்கின்றன

வேட்டையாடு நண்பா வேட்டையாடு
வேகம் கொண்ட மான்களை வேட்டையாடு
அந்த மான்கள்
மயங்கி நின்று மயங்க வைக்கின்றது 
கலக்க தாமரையை மலர வைக்கின்றது
வழுக்கி விழும் நேரமெல்லாம்
வாய்விட்டு சிரித்து கேலி செய்கிறது
அந்த மான்கள் ஓடும் முன்பே
குறி வைக்கும் தூரம் மறையும் முன்பே
வேட்டையாடு
கூர்மையான அம்பு நுனியில்
அடிபட்டு வீழட்டும் - மான்கள்
வதைபட்டு மாழட்டும்








செத்துவிடு நல்லவனே !



   டுக்கையின் ஓரத்தில் அமைதியாக கிடந்த செல்போன் மெலிதாக சிணுங்கியது. விடிந்தும் விடியாத காலைப் பொழுதில் கலையாத தூக்கத்தை அழுத்தி உட்காரவைத்து விட்டு செல்போனை எடுத்து செவியில் வைத்தான் சதீஷ். எதிர்முனையில் பார்த்திபன் படபடத்தான் சதீஷ் காலையில் உனக்கு துக்கமான செய்தி சொல்கிறேன் நம்ம மாணிக்கம் சார் செத்து போய்விட்டார் என்றான்.

வாரி சுருட்டிக்கொண்டு உட்கார்ந்த சதீஷ் எப்படி... எப்படி நடந்தது...? நேற்று இரவு ஒன்பதுமணி வரையும் நம்மோடு தானே இருந்தார்..? நல்லாதானே இருந்தார்...? பிறகு எப்படி என்று நிஜமான பதட்டத்தோடு கேள்விகளை அடுக்கினான்.

எனக்கு வேறு விபரம் எதுவும் தெரியாது தூக்கு போட்டு தற்கொலை செய்து கொண்டார் என்பது மட்டும் தெரியும். அவர், வீட்டுக்கு கிளம்பி கொண்டிருக்கிறேன். நீயும் வந்து சேர். அங்கு பேசி கொள்ளலாம் என்று போனை கட் செய்தான் பார்த்திபன்.

மாணிக்கம் சார் தற்கொலை செய்து கொண்டார் என்ற செய்தியை நம்பவே முடியவில்லை. அதற்கான அவசியமும் அவருக்கு இல்லை. கை நிறைய பணம். நல்ல புகழ். அருமையான மனைவி. அடக்கமான குழந்தைகள் என்று இல்லறத்தானுக்கு வேண்டிய அனைத்து விதமான செளரியங்களோடு தானே வாழ்ந்தார். பிறகு தற்கொலை செய்து கொள்ள வேண்டிய தேவை என்ன வந்தது?  யோசிக்க யோசிக்க மண்டை குழம்பியது.

முகத்தை அலம்பி வாய் கொப்பளித்து விட்டு பைக்கில் ஏறி மாணிக்கம் வீட்டை நோக்கி பறந்தான் சதீஷ். அவர் வீட்டு வாசலில் சோகத்தோடு நண்பர்கள் பலர் நின்றனர். போலிஸ் ஜீப் ஒன்றும் நின்றது. ஒன்றிரண்டு காக்கி சட்டைகளும் தென்பட்டன. வாசலை கடந்து நடுஹாலுக்கு சென்ற சதீஷின் மனம் தீடிரென்று சோகமயமானது. மாணிக்கம் ஸ்ட்ரச்சரில் நீட்டி படுக்க வைக்க பட்டிருந்தார். அவர் தலை கோணலாக விட்டத்தை பார்த்து வளைந்து கிடந்தது. கழுத்தில் கயிறு இறுக்கமாக நெரித்த இரத்த காயம் அப்பட்டமாக தெரிந்தது. நாக்கு லேசாக வெளியில் துருத்தியும் கண்கள் விரிந்தபடியும் இருந்ததை பார்ப்பதற்கு என்னவோ போலிருந்தது.

சதீஷ் பிணங்களை பார்ப்பது ஒன்றும் புதியதல்ல. மிக கோரமாக கொலை செய்யப்பட்ட உடல்களையும் தீ வைத்து எரிக்கப்பட்ட பிணங்களையும் கூறு கூறாக சிதைந்து போன எத்தனையோ மனித உடல்களையும் பார்த்திருக்கிறான். அப்போதெல்லாம் அவன் மனம் சஞ்சலமடைந்தது இல்லை. காரணம் அப்படி இறந்ததில் யாரும் அவனுக்கு அறிமுகமானவர்கள் இல்லை. இன்று பார்க்கும் மாணிக்கத்தின் கதை வேறானது.

மாணிக்கம் நடுவயதை தாண்டியவர். ஊரில் பெரிய வியாபாரி அது மட்டுமல்ல. லயன்ஸ் க்ளப், ரோட்டரி க்ளப் என்று சமூக இயக்கங்களோடு தொடர்பு படுத்தி கொண்டு சுறுசுறுப்பாக இருப்பார். அந்த வகையில் தான் சதீசுக்கு அவர் அறிமுகம். அவன் மாணிக்கத்தை மதிப்பதற்கு இவைகள் மட்டும் காரணம் இல்லை. அவர் நல்ல படிப்பாளி. சகல விஷயங்களை பற்றியும் விவாதம் செய்வார். சிக்கலான பிரச்சனைகளுக்கு மிக சுலபமான தீர்வுகளை எடுத்து சொல்வார். பேசும் போது பாரதி, கம்பன் என்று இலக்கிய வாதிகளை மேற்கோள் காட்டி தனது பேச்சாற்றலால் மற்றவர்களை கவர்ந்திழுப்பார்.

மாணிக்கத்தின் மனைவி வார்த்தைகள் வராமல் அழுதுகொண்டிருந்தார். அவர் மகன் பித்து பிடித்தது போல தந்தையின் பிணத்தையே வெறித்து பார்த்து கொண்டிருந்தான். அவன் தோள்களை சதீஷ் மெல்ல தொடவும் இவன் மீது சாய்ந்து குலுங்கி குலுங்கி அழ ஆரம்பித்துவிட்டான். அவனை ஆறுதலாக தோளில் தட்டி கொடுத்து ஹாலிலிருந்து வெளியே அழைத்து வந்த சதீஷ் எப்படி நிகழ்ந்தது என்று கேட்டான்.

தெரியலையே சார். நீங்க எல்லோரும் பேசிட்டு போன பிறகு சாப்பிட வந்தார் நானும் அவரோடு தான் சாப்பிட்டேன். எப்போதும் போல கலகலப்பாக தான் உறங்க போனார். அம்மா பால் வந்து கொடுத்துவிட்டு வந்துவிட்டார்கள் அப்பா இரவு நேரம் படிக்கும் பழக்கம் கொண்டவர். அவர் எப்போது தூங்க போவார் என்று எனக்கு தெரியாது. காலையில் அம்மா சென்று கதவை தட்டும் போது திறக்கவில்லை. என்னை எழுப்பினார். நானும் தட்டினேன் பிறகு வேலைக்காரனை கூப்பிட்டு கதவை உடைத்து பார்த்தோம். எல்லாமே போயிருச்சு சார் என்று கூறி மீண்டும் அழ ஆரம்பித்து விட்டான்.

அதற்குள் பார்த்திபன் வந்துவிட்டான் அவன் என்னிடம் விபரம் கேட்டான் எனக்கும் முழுமையாக தெரியவில்லை என்று கூறினேன். அப்போது எங்கள் பக்கத்தில் வந்த போலீஸ் இன்ஸ்பெக்டர் ஆசாத், சதீஷ் நீங்கள் தான் பெரிய துப்பறியும் புலியாச்சே உங்கள் நண்பரின் மரணத்திற்கு காரணம் உங்களுக்கு முன்பே தெரியாதா? என்று பூடகமாக கேள்வி கேட்டு கண்களை சிமிட்டினார்.

சதீஷ் அவரை முறைத்தான். மாணிக்கம் தற்கொலை செய்து கொள்ள வேண்டிய அவசியமே இல்லாதவர் பிறகு ஏன் அப்படி செய்தார் என்று புரியவில்லை போக போக தெரியும் என்று பதிலை சொல்லிவிட்டு மீண்டும் மாணிக்கத்தின் பிணம் கிடத்தபட்டிருந்த இடத்திற்கு சென்றான். போலீஸ் சடங்குகள் நடந்து கொண்டிருந்தன. உடல் சிறிது நேரத்தில் அமரர் ஊர்தியில் ஏற்றப்பட்டது. சதீஷ் நிலைமையை உணர்ந்து பார்த்திபனோடு இடத்தை காலி செய்தான்.

மாணிக்கம் காலமாகி இரண்டு நாட்கள் ஆகிவிட்டன. காவல் நிலைய சடங்குகள் எல்லாம் முடிந்து அவரை அடக்கமும் செய்தாகி விட்டது மருத்துவ பரிசோதனை உறுதியான தற்கொலை தான் சாவுக்கு காரணமென்று அடித்து சொல்லியது. ஆனால் சதிஷுக்கு மாணிக்கத்தின் மரணத்தை தற்கொலை என்று ஏற்று கொள்ளவே முடியவில்லை அவனும் பார்த்திபனும் இது சம்மந்தமாக விவாதம் செய்தனர்

பார்த்திபன் சொன்னான் பெரிய மனிதர்களுக்கு இரண்டு வாழ்க்கை இருக்கும். ஒன்றை மட்டும் தான் நம்மை போன்ற நண்பர்களுக்கு காட்டுவார்கள். இன்னொரு பக்கத்தை மறைத்து விடுவார்கள். மாணிக்கம் பணக்காரராக இருந்தாலும் கடன்காரராக இருந்திருக்கலாம். அடைக்க முடியாத நிலை வரும் போது தனது சமுதாய அந்தஸ்து பறிபோய்விடுமே என்ற பீதியில் தற்கொலை செய்திருக்கலாம் என்றெல்லாம் சொன்னான்.

இல்லை அதற்கு வாய்ப்பே இல்லை. எனக்கு அவர் தொழிலை பற்றி தெரியும். கடன் வாங்கி தொழிலை செய்வதை விட பட்டினி கிடந்து சாகலாம். என்பது தான் மாணிக்கத்தின் சித்தாந்தம். நான் அவரோடு பழகிய ஐந்து வருடத்தில் யாருக்கும் அவர் கடன் கொடுத்தும் பார்த்ததில்லை வாங்கியும் பார்த்ததில்லை எனவே அவர் சாவுக்கு அது காரணமாக இருக்காது என்று சதீஷ் மறுத்தான்.

ஒருவேளை குடும்ப சூழல் காரணமாக இருக்குமோ? என்று பார்த்திபன் கேட்டவுடன் இருக்கலாம். அது நமக்கு தெரிய வாய்ப்பில்லை. ஆனால், அப்படியே இருந்தாலும் பத்து பேருடைய பிரச்சனைகளுக்கு தீர்வு சொல்லக்கூடிய மாணிக்கம் கோழைத்தனமாகக் தற்கொலை செய்ய மாட்டார் இருந்தாலும் அந்த சந்தேகத்தையும் நாம் தீர்த்துவிடுவோம் வா அவர் வீட்டிற்கு என்று பார்த்திபனை அழைத்து கொண்டு புறப்பட்டு விட்டான் சதீஷ்.

வீட்டில் மாணிக்கத்தின் மகன் நடுஹாலில் தலையில் கை வைத்து தரையில் உட்கார்ந்திருந்தான். சுவற்றில் மாட்டிய மாணிக்கத்தின் போட்டோவை வெறித்து பார்த்து கொண்டிருந்த அவர் மனைவி இவர்களை கண்டதும் எழுந்து உள்ளே போய்விட்டார். வாங்க உட்காருங்க என்று மெல்லிய குரலில் வரவேற்ற அவன் சதீஷை பார்த்து நானே உங்களை பார்க்க வரவேண்டும் என்று நினைத்தேன் நீங்களே வந்துவிட்டீர்கள் என்று சொன்னான். 

பார்த்திபனும், சதீசும் மாணிக்கத்தின் மகன் ரகுநாதன் பக்கத்தில் அமர்ந்தார்கள். சிறிது நேர மெளனத்திற்கு பிறகு அப்பா எதற்காக இப்படி செய்தாரென்று உனக்கு தெரியுமா? என்று சதீஷ் கேட்டான்.

நானும் யோசித்து யோசித்து பார்க்கிறேன் ஒண்ணுமே பிடிபடவில்லை. வியாபாரம் நன்றாக போய்க் கொண்டிருக்கிறது. இந்த வருடம் லாபம் சற்று கூடுதலாகவே வந்திருக்கிறது. அவருக்கு எந்த கெட்ட பழக்கமும் கிடையாது. வீட்டிலும் எந்த சண்டை சச்சரவும் கிடையாது எனக்கு மட்டும் இன்னும் திருமணம் கூடிவரவில்லை என்ற சின்ன வருத்தம் தான் அப்பாவுக்கு உண்டே தவிர வேறு எந்த வருத்தமும் அவருக்கு கிடையாது. பிறகு எதற்காக அவர் தற்கொலை செய்துகொண்டார் என்றே புரியவில்லை என்று சொல்லி அழ ஆரம்பித்து விட்டான்.

சிறுது நேரம் அவனை அழவிட்டு விட்டு பிறகு சதீஷ் கேட்டான் என்னை எதற்காக பார்க்க வரவேண்டும் என்று நினைத்தாய் ரகு? கண்களை துலக்கி கொண்டு அப்பா சாவு என் மனதை போட்டு பிசைகிறது அவர் எதற்காக இறந்தார் என்பதற்கு விடை கிடைத்தாக வேண்டும் நீங்கள் பல கொலை வழக்குகளை துப்பு துலக்கி குற்றவாளிகளை பிடித்திருக்கிறீர்கள் இந்த விஷயத்திலும் நிஜமான காரணத்தை உங்களால் கண்டுபிடிக்க முடியும். என்று நினைக்கிறேன் என்றான் ரகுநாதன்.

போலீஸ் என்ன சொல்கிறார்கள்?

அவர்கள் போஸ்ட்மார்ட்டம் ரிப்போர்ட் சொல்லுகிறபடி கேசை முடிக்க பார்கிறார்கள். அப்பா தூக்கில் தொங்கிய அறையில் எந்த ஆதாரமும் கிடைக்கவில்லை. பலாத்காரம் நடந்ததற்கான சூழலும் அங்கே இல்லை. எனவே அவர்களின் கணக்கு இது தற்கொலை இத்தோடு பைலை மூடிவிட அவர்கள் விரும்புகிறார்கள். ஆனால் என் ஆழ்மனது இதை தற்கொலை என்று ஏற்றுக்கொள்ள மறுக்கிறது. தயவு செய்து நீங்கள் ஏதாவது செய்யுங்கள் என்று அழுதான் பார்பதற்கு பாவமாக இருந்தது.

ரகு நீ நினைப்பது போல தான் நானும் நினைக்கிறேன். மாணிக்கம் சார் அன்று இரவு ஒன்பது மணி வரைக்கும் எங்களோடு பேசிக் கொண்டிருந்தார் நடைமுறை அரசியல், இலக்கியம் என்று பலதரப்பட்ட விஷயங்களை மிகவும் ஜாலியாக பேசினார். அவருடைய முகத்திலோ சொல்லிலோ துயரத்திற்கான அறிகுறியே தென்படவில்லை. அவர் செய்து கொண்டது தற்கொலை இல்லை என்று ஆழ்மனது சொல்கிறது. ஆனால் சூழல் தற்கொலை தான் என்கிறது என்று சதீஷ் இயலாமை என்ற வருத்தத்தோடு பேசினான்.

போலீஸ்காரர்கள் அப்பாவின் ரூமை பார்த்தார்களா? வித்தியாசமாக ஏதாவது இருப்பதை கண்டார்களா என்று கேட்ட பார்த்திபன் வாருங்கள் அவர் அறையில் சென்று பார்ப்போம் ஒருவேளை போலீஸ் கண்ணில் படாதது நமக்கு தென்படலாம் என்று எழுந்தான். அவனோடு சதீசும், ரகுநாதனும் எழுந்து மாணிக்கத்தின் அறைக்கு சென்றார்கள்.

அவர் அறை முழுவதும் புத்தகங்களும் இசை தட்டுகளும் அடுக்கி வைக்கபட்டிருந்தன அழகான படங்கள் சுவரை அலங்கரித்தன. உள்ளே செய்யபட்டிருந்த அலங்காரங்கள் மாணிக்கத்தின் கலை ஆர்வத்தை சொல்லாமல் சொல்லியது. சதீஷ் அணு அணுவாக ஒவ்வொரு பகுதியையும் பார்த்தான். எதுவும் அகப்படவில்லை மேஜையில் ஒரு புத்தகம் மட்டும் கவிழ்த்து வைக்கப்பட்ட நிலையில் அப்படியே இருந்தது. இதை இப்படி வைத்தது யார்? என்று சதீஷ் கேட்டான்.

அப்பா படித்துவிட்டு வைத்தது வைத்தபடி இருக்கிறது நாங்கள் அதை எதுவும் செய்யவில்லை என்று ரகுநாதன் சொன்னான். அப்படி என்றால் தற்கொலை செய்து கொள்ளுகின்ற நேரம் வரையில் இவர் படித்து கொண்டிருக்க வேண்டும் படித்து முடித்துவிட்டு நிதானமாக சென்று யாரும் தற்கொலை செய்து கொள்ள மாட்டார்கள். புத்தகத்தை கவிழ்த்து வைத்த நேரத்திற்கும் அவர் தற்கொலை செய்துகொண்ட நேரத்திற்கும் இடையில் எதோ ஒன்று நடந்திருக்க வேண்டும். அது தான் அவர் மரணத்திற்கான காரணமாக இருந்திருக்க வேண்டும். அது என்னவென்று தெரிந்தால் விடை கிடைத்துவிடும். அப்படி நடந்தது என்ன? 

சதீஷ் திடீரென்று கேட்டான். போலீஸ்காரர்கள் இந்த புத்தகத்தை எடுத்து பார்க்கவில்லையா? அதற்கு ரகுநாதன் பதில் சொன்னான். பார்த்தார்கள் கடைசியில் அப்பா வைத்தது போலவே வைத்து விடுங்கள் அவர் ஞாபகமாக இருக்கட்டுமென்று நான் தான் சொன்னேன் அதனால் அப்படியே வைத்து விட்டார்கள். என்றான். நான் புத்தகத்தை பார்க்கிறேன் என்று சொன்ன சதீஷ் யாருடைய அனுமதியும் இல்லாமல் ஆட்காட்டி விரலை புத்தகத்தில் திறந்திருந்த பக்கத்தில் அடையாளத்திற்கு வைத்துகொண்டு கையில் எடுத்தான்.

அதிலிருந்த விஷயம் அது ஒரு பொருளாதார நூல் என்பது சொல்லியது ஆங்கிலத்தில் வழுவழுப்பான காகிதத்தில் அச்சிடப்பட்டிருந்த புத்தகத்தின் அமைப்பு கவர்ச்சியாக இருந்தது பக்கத்தை மாற்றாமல் மேலும் கீழும் புரட்டிபார்த்த சதீஷ் அதன் முன் அட்டையில் அடிப்பகுதியில் எதோ ஒன்று சொருகப்பட்டிருப்பதை பார்த்தான் விரல் நகத்தால் மெதுவாக கிளறவும் அது வெளியே எட்டி பார்த்தது. பார்த்திபனும் ரகுவும் ஆச்சரியத்தோடு அதை பார்த்தார்கள். இப்போது அந்த வஸ்து ஏறக்குறைய அட்டைக்குள் இருந்து வெளியே வந்துவிட்டது. மிகத் தெளிவாக அது ஒரு மெமரி கார்டு என்பது தெரிந்தது. இது செல்போனில் பயன்படுத்துகிற கார்டு தானே என்று சதீஷ் கேக்கவும். ஆமாம் என்று இருவரும் ஆமோதித்தார்கள்.

மெமரி கார்டை அவசரமாக தன் கையில் வாங்கி புரட்டி பார்த்த ரகுநாதன் இது தொலைந்து போன என்னுடைய மெமரி கார்ட் எப்படி இந்த புத்தக அட்டைக்குள் வந்தது என்று கூறி அதை சட்டைப் பையில் வைக்கப்  போனான். சட்டென்று அவன் கையிலிருந்து வாங்கி கொண்ட சதீஷ் இதில் என்ன தான் இருக்கிறது என்று பார்த்து விடுவோமே என்று கூறவும் ரகுநாதனின் முகம் சற்று மாறுவதை சதீஷ் கவனத்தில் குறித்து கொண்டான்.

தன் சட்டைபையிலிருந்து போனை எடுத்த சதீஷ் இன்ஸ்பெக்டர் ஆசாத்தை அழைத்தான். ஹலோ மிஸ்டர் ஆசாத் நாம் நினைத்தபடி தூண்டிலில் பொறி சிக்கி கொண்டது. கிளம்பி வாருங்கள் என்று போனை கட் செய்தான். ரகுநாதன் எதற்க்காக அவரை கூப்பிடுகிறீர்கள் அவர்கள் பாடுகிற பல்லவியை தான் திரும்ப திரும்ப பாடுவார்கள். என்றான் வந்து தான் பாடட்டுமே என்று அர்த்த புஷ்டியோடு ரகுநாதனை பார்த்து சதீஷ் சொன்னான்.

நீங்கள் நினைப்பது போல இதில் அப்பா சம்மந்தப்பட்ட எதுவும் இருக்காது. அப்பா அந்த காலத்து மனுஷன் அவருக்கு இவைகளை பற்றி எதுவும் தெரியாது. இது எனது மெமரிகார்டாக தான் இருக்க வேண்டும். நான் தொலைத்து விட்டு தேடிக்கொண்டிருந்தேன் அப்பாவின் கையில் எதேச்சையாக கிடைத்திருக்கும். அதை இதில் சொருகி வைத்திருப்பார் என்ற ரகுநாதனின் குரலில் விசித்திரமான மாறுதல்கள் இருப்பதை சதீஷும் பார்த்திபனும் கவனிக்க தவறவில்லை. இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் ஜாடையாக பார்த்துகொண்டனர்

பிறகு அந்த அறையை விட்டு வெளியே சதீஷ் வந்தான். கூடவே அவர்கள் இருவரும் தொடர்ந்தார்கள். செளகரிகமாக ஒரு நாற்காலியில் அமர்ந்து கொண்ட சதீஸ் தனது செல்போனில் அந்த மெமரி கார்டை பொருத்தி இயக்க ஆரம்பித்தான். அதில் குரல் பதிவு என்ற ஒரு பகுதி மட்டும் இருந்தது அதை இயக்கவும் இரண்டு பேர் தொலைபேசியில் உரையாடுகிற பதிவு தெளிவாக கேட்டது.

மாணிக்கம் நான் சொல்வதை கவனமாக கேள். எனது பேச்சை தட்டி நடந்தால் உன் கெளரவம் குட்டிசுவராகிவிடும். உன் சொந்த பந்தங்கள் கைகொட்டி சிரிப்பார்கள். இன்று உன்னை போற்றி புகழ்பவர்கள் காரி துப்புவார்கள். உன் வீட்டு நாய் கூட உன்னை மதிக்காது. இந்த குரல் ஆண் குரல் தான் என்றாலும் அதிலொரு பெண்மை தன்மை இருந்தது. எதிராளியை பணியவைக்கும் வக்கிரமும் அந்த குரலில் தொனித்தது.

இன்று என்னை மிரட்டுகிறாயே அன்று எப்படி என் முன்னால் கைகட்டி நின்றாய். விவாகரத்து வாங்கிய உன் அக்காவிற்கு வேலை தரும்படி எப்படியெல்லாம் கெஞ்சினாய். உன் மீது இரக்கப்பட்டு வேலை கொடுத்தேனே அதை மறந்து விட்டாயா? என்னை எதற்க்காக தொந்தரவு செய்கிறாய். உன் மீது இரக்கம் காட்டியதை தவிர வேறு என்ன குற்றம் செய்தேன். இது மாணிக்கத்தின் குரல் வழக்கத்திற்கு மாறாக கலக்கம் அடைந்திருந்தது. பயம் அந்த குரலில் இருப்பது இயல்பாகவே தெரிந்தது.

எந்த தப்பும் நடக்கவில்லை என்று உனக்கு எனக்கும் தான் தெரியும். உன் செல்போனிலிருந்து என் அக்காவின் செல்போனிற்கு நீ பேசுவது போலவே குரலை மாற்றி பேசியது நான் தான் என்று எப்படி உன்னால் நிரூபிக்க முடியும்? அப்படியே நீ நிரூபிக்க முயன்றாலும் அதற்குள் டெலிபோன் உரையாடலை வாட்சப்,  பேஸ்புக் என்று பகிரங்கபடுத்திவிடுவேன். நீ நிரூபித்து காட்டுவதற்குள் உன் பெயர் நாறிவிடும். அவன் மிரட்டல் குரல் மேலோங்கி இருந்தது.

நான் என்னதான் செய்யவேண்டும் பணம் வேண்டுமா? இது மாணிக்கம்.

உன் பணத்தை கொண்டு குப்பையில் போடு அது யாருக்கு வேண்டும். இது அந்த குரல்

பிறகு என்ன செய்வது?  நீயே சொல். இது மாணிக்கம்

அப்படி வா வழிக்கு. உன் பெண்டாட்டியை விவாகரத்து செய். உன் மகனை வீட்டை விட்டு துரத்து. என் அக்காவை இரண்டாம் தாரமாக மணந்துகொள் அவள் தான் சட்டப்படி உன் வாரிசு என்று எல்லோருக்கும் அறிமுகபடுத்து இதை நீ செய்யவில்லை என்றால் நீ சம்பாதித்த நல்ல பெயர் எல்லாமே சாணியடிக்கப்பட்டுவிடும் இது அந்த குரல்

இல்லாத ஒன்றை உருவாக்கி என் வாழ்க்கையோடு விளையாடுவது எப்படி நியாயமாகும் வேண்டுமானால் பணம் தருகிறேன் என்னை விட்டு விடு. இது மாணிக்கம்

எதிர்முனையில் அந்த குரல் நக்கலாக சிரித்தது பிறகு இணைப்பு துண்டிக்கபட்டிருக்க வேண்டும் எந்த சத்தமும் வரவில்லை. இதை மூவரும் கேட்டு முடிக்கவும் வாசலில் போலிஸ் ஜீப் வந்து நிற்கவும் நேரம் சரியாக இருந்தது இனி மாணிக்கம் நிறுவனத்தில் வேலை செய்யும் விவாகரத்து ஆன பெண் யார் என்று கண்டுபிடித்தால் குற்றவாளியை நெருக்கிவிடலாம் என்று சதீஷ் முடிவு செய்து தனக்குள் நிம்மதி பெருமூச்சு விட்டான்.

நவீன கண்டுபிடிப்புகள் மனிதனை எந்த மாதிரியெல்லாம் விபரீத சிந்தனைக்கு ஆட்படுத்துகிறது என்பதை நினைத்த போது பார்த்திபனுக்கு வெறுப்பாக இருந்தது. அவனது ஆழமான பெருமூச்சு அங்கிருந்த அனைவரையுமே சிந்திக்க தூண்டியது.








மாயை என்றால் என்ன...?


சொற்பொழிவு தொடர் -- 4


  ணக்கத்திற்குரிய குருஜி அவர்களுக்கு பணிவான வணக்கம் உங்களது சென்ற மூன்று அமர்வுகளிலும் கடவுளை பற்றியும் அவரது செயலை பற்றியும் விளக்கமாக நீங்கள் சொல்ல நாங்கள் கேட்டோம். கடவுளை பற்றி அறிந்து கொள்ளுகிற அளவிற்கு எங்களுக்கு பக்குவம் இருக்கிறதா? இல்லையா என்று தெரியவில்லை ஆனாலும் நீங்கள் சொன்ன விதம் புரியாதவனுக்கும் புரியவைக்கும் என்பதனால் ஓரளவு தெரிந்து கொண்டோம். 

கடவுளை பற்றிய விஷயம் என்று வருகிறபோது ஆத்மா, மாயை என்ற வேறு சில கருத்துக்களும் பரவலாக பேசப்படுவதை நீங்கள் அறிவீர்கள். நாங்களும் எங்களது வாழ்வில் அன்றாடம் இந்த வார்த்தைகளை ஏதாவது ஒரு சமயத்தில் பயன்படுத்துகிறோம். நமது இந்தியாவை பொறுத்தவரை இந்த வார்த்தைகளை பயன்படுத்தாத மொழிகளே இல்லை என்று துணிச்சலாக கூறலாம். ஆத்மா மாயை என்ற வார்த்தைகளை கூறுகிற போது புரிவது போல் தெரிகிறது. கேட்கும் போதும் அறிந்து கொண்டது போல் உணர்வும் வருகிறது. ஆனால் தர்க்க ரீதியில் ஆத்மா என்றால் என்ன? மாயை என்றால் என்ன? என்று யாராவது கேட்டால் எங்களால் நிச்சயம் விளக்கம் கூற இயலாது. 

காரணம் நாங்கள் அந்த வார்த்தையை புரிந்துகொண்ட அளவிற்கு விளக்கம் சொல்ல முடியாதவர்களாக இருக்கிறோம். அப்படியே விளக்கம் கூறினாலும் அரைகுறை விளக்கமாகத்தான் சொல்ல முடிகிறது. எனவே தாங்கள் இந்த இரண்டு வார்த்தைகளுக்கும் எளிமையான தத்துவ விளக்கத்தை கூறினால் நன்றாக இருக்கும். என்று கருதுகிறோம். இப்படி சில சீடர்கள் கேட்டதும் குருஜி அவைகளை பற்றி விளக்க சித்தமானார். 

ஆட்டுக்குட்டியின் உயிருக்காக தனது உயிரை கொடுக்க துணிந்த புத்தருக்கு பிறகு வலது கன்னத்தில் அறைந்தால் இடது கன்னத்தை திருப்பி காட்டு என்று கூறிய  ஏசுநாதர் கருணையின் வடிவாக நமக்கு தெரிகிறார். ஏசுநாதரின் பல உபதேசங்களை கேட்கிறோம். கிறிஸ்தவ மத நூலான புதிய ஏற்பாட்டையும் படித்து பார்க்கிறோம். அவற்றில் எல்லாம் சாத்தான் என்ற ஒரு கதாபாத்திரம் மிக அதிகமாக உலாவுவதை காண முடிகிறது. இஸ்லாம் மதத்தில் கூட சாத்தானை பற்றிய குறிப்புகள் இருக்கின்றன. இந்த சாத்தான் என்பது யார்? இதை படைத்தது யார்? அதற்கு இவ்வளவு சக்தி கொடுத்தது யார்? என்ற கேள்வி நம் ஒவ்வொருவருக்கும் வரும். 

ஆபிரகாமிய மதம் என்று அழைக்கப்படுகிற யூதம், கிறிஸ்தவம், இஸ்லாம், பார்ஷி போன்ற மதங்களுக்கு சொராஸ்திரியம் என்ற மதம் தான் மூலமானது. இந்த மதத்தின் மைய கருத்து கடவுள் என்ற நல்ல சக்திக்கும் தீய சக்திக்கும் யுத்தம் நடந்து கொண்டே இருக்கிறது. இந்த யுத்தம் எப்போது முடியுமோ? அதாவது யுத்தத்தில் கடவுள் என்று வெற்றி அடைகிறாரோ? அன்று உலகத்தின் இறுதிநாளாக இருக்கும் உலக உயிர்களுக்கு தீர்ப்பு சொல்லும் நாளாக இருக்கும் என்று கூறப்பட்டிருக்கிறது.

இதில் வருகிற தீய சக்திதான் சாத்தான். இந்த சாத்தான் இல்லை என்றால் கடவுளுக்கு வேலை இல்லை. கடவுளின் மகத்துவத்தை யாரும் தெரிந்துகொள்ள முடியாது. இருட்டு இருந்தால் தானே வெளிச்சத்தின் அருமை தெரியும். எனவே வெளிச்சத்தின் மறு கூரான இருட்டு என்பது வெளிச்சத்தின் கூடவே இருப்பது என்பது போல சாத்தானும் கடவுள் கூடவே இருப்பதாகும். நாணயத்தின் ஒரு பக்கம் சாத்தான் என்றால் இன்னொரு பக்கம் கடவுள். இரண்டையும் பிரிக்க முடியாது. இரண்டும் சமபலம் வாய்ந்தவைகளாகும். 

மற்ற மதத்தில் சாத்தானுக்கு கொடுக்கபட்டிருக்கின்ற இடம் நமது இந்து மதத்தில் மாயை என்பதற்கு கொடுக்கபட்டிருக்கிறது என்று உறுதியாக சொல்லலாம். சாத்தான் இல்லை என்றால் சாத்தானை வென்றுவிட்டால் கடவுளை அடையலாம். என்பது போல மாயை என்பதை அறுத்துவிட்டால் கடவுளை அடையலாம். மனிதனுக்கும், கடவுளுக்கும் நடுவில் உள்ள திரை மாயை என்பதாகும். அபிரகாமிய மதம் கூறுகிற சாத்தான் தத்துவப்படி வெளி சக்தி அல்ல நமது மனதிற்குள் இருக்கின்ற இருட்டு பகுதியே ஆகும். மாயை என்பதும் மனதிலுள்ள இருட்டு தான். 

மாயை என்பது பற்றி மிக பழமையான கருத்தும் புதுமையான கருத்தும் ஒன்றே ஒன்று தான். மதிமயக்கம் என்பதே மாயை கயிறை பாம்பாக கருதுவதும் பாம்பை கயிறாக கருதுவதும், மதிமயக்கம் தருகின்ற மாயை பிரபஞ்சம் எங்கும் வியாபித்திருக்கும் பிரம்மம் என்ற கடவுள் என்றும், மாறாதவர் எப்போதும் மாறாதவர், ஆனால் இயற்கை மாறி கொண்டே இருக்கும் ஒரு காலத்தில் ஒன்றாக இருந்தது வேறொரு காலத்தில் மற்றொன்றாக இருக்கும். அதனால் உலகத்தின் ஆன்மா கடவுள் என்றால், உலகம் என்ற உடல் மாயை என்று அழைக்கப்படுகிறது. இயற்கை அன்னையை மாயா தேவி என்று பல உபநிஷதங்கள் மிகவும் அழகாக கூறுகின்றன. 

இதன் காரணமாகத்தான் கடவுளை காண்பதற்கு திரையாக மாயை இருக்கிறது என்று பெரியவர்கள் கூறினார்கள். பாசி தண்ணீரை மறைப்பதை போலவும், தூசி கண்ணாடியை மறப்பதை போலவும், ஆடை உடலை மறைப்பதை போலவும் மாயை என்பது இறைவனை மறைத்து கொண்டிருக்கிறது. பாசியை விலக்கி விட்டால் தெளிந்த நீர் தெரிந்துவிடும். அதை போன்று நமது இதய கண்ணாடியில் படிந்து கிடக்கின்ற தூசியை துடைத்துவிட்டால் கடவுள் தெளிவாக தெரிவார். 

ஆதி சங்கரர் அத்வைத கொள்கையை உருவாக்கிய பிறகு தான் மாயை என்பதற்கு எந்த காலத்திலும் ஒப்புகொள்ள கூடிய மிகசிறந்த கருத்துக்கள் உருவாகின. நன்றாக உறங்கி கொண்டிருக்கின்றோம் திடிரென்று விழிப்பு ஏற்படுகிறது. அந்த விழிப்பு முழுமையான விழிப்பாக இல்லை அரைகுறையா இருக்கிறது. அந்த நேரத்தில் சுற்றுமுற்றும் பார்க்கிறோம் இது பகலா? இரவா? என்பது தெரியவில்லை. அந்த நேரத்தில் நம் மனதிற்கு பகல் என்று தோன்றினால் அதை நம்புகிறோம். அதை இரவு என்றால் அதையும் நம்புகிறோம் உண்மை எதுவென்று நமக்கு தெரிவதில்லை. 

ஒற்றையடி பாதையில் தனிமனிதனாக நடந்து போகிறோம். நமக்கு பின்னால் யாரோ ஓடிவருகிற ஓசை கேட்கிறது. வருகிற வேகத்தில் நிச்சயம் நம் மீது மோதி விடுவார்கள் என்று அவசரப்பட்டு நாமும் ஓடுகிறோம். அப்போது பின்னால் வருவது மனிதனா? அல்லது மிருகமா? என்று தெரிவதில்லை. நம் காதுக்கு கேட்கின்ற சத்தத்தை வைத்து மிருகமென்றோ மனிதனென்றோ தெரிவதில்லை ஆனாலும் எதையாவது ஒன்றை நம்புகிறோம். 

நம்மை சுற்றி இருட்டு இருக்கிறது. இருட்டுக்குள்ளே நிழல் வடிவமாக சில உருவங்கள் தெரிகிறது. அந்த உருவங்கள் நமக்கு நன்மை செய்யுமா? தீமை செய்யுமா? என்று தெரியவில்லை. இருட்டினால் வருகின்ற அச்சம், அபாயம் இல்லாத பொருளை கூட அபாயம் உள்ளதாக காட்டுகிறது. அந்த கற்பனையை அப்படியே நம்புகிறோம். 

விழிப்பு நிலை வந்தபிறகு, அவசரம் முடிந்த பிறகு, பயம் கலைந்த பிறகு உண்மை நிலை தெரிகிறது. நமது தவறான அபிப்ராயத்தை எண்ணி வருத்தப்படுகிறோம். ஒன்றை இன்னொன்றாக கற்பனை செய்து கொள்ளும் மனோபாவம் தான் மாயை என்று சங்கரர் மிக தெளிவான விளக்கத்தை நமக்கு தந்தார். எனக்கு தெரிந்து இதுவரையில் அதற்கு மாறுபட்ட விளக்கத்தை யாரும் தரவில்லை என்று நான் நம்புகிறேன். 

மாயை என்பதை ஒருவித சக்தி என்றும், ஒருவித தத்துவம் என்றும் கூறுகிறார்கள். சுருக்கமாக கூறவேண்டுமென்றால், சுருக்கமாக சுலபமாக புரிந்துகொள்ள வேண்டுமென்றால் தவறாக அர்த்தப்படுத்தி கொள்ளும் ஒரு சக்தி என்று சொல்லலாம். மாயை என்ற இந்த உன்னதமான உணர்வை கடவுள் தத்துவத்திலும் பொருத்தி பார்க்கிறார்கள். அத்வைதிகள் கூறுகிறபடி மாயை இல்லாத நிதர்சனமான பொருளான பிரம்மம் பிரபஞ்சம் போல் நாம் காணுவது மாயையாகும். அதாவது பிரம்மம் எந்த மாறுதலுமின்றி அப்படியே இருக்கிறது. மாயை பிரம்மத்தை மறைப்பதனால் பிரம்மம் பிரபஞ்சமாக உலகமாக தெரிகிறது. இல்லாத பிரபஞ்சம் இருப்பது போல காட்சி அளிக்கிறது. 

பிரம்மம் என்பதை அதாவது கடவுள் என்ற சக்தியை பிரபஞ்சமாக தோன்ற செய்வதனால் மாயை என்பது இருக்கும் பொருளாகிவிடுகிறது. அத்வைத கொள்கைப்படி கடவுள் என்ற ஒன்றை தவிர வேறு எதுவுமே கிடையாது. அப்படியானால் மாயை கடவுளை மறைக்கிறது என்று கொண்டோம் என்றால் கடவுளோடு கூடவே மாயை என்ற இரண்டாவது பொருளும் இருப்பதாக கருதவேண்டும். ஆனால் இதற்கு அத்வைதம் மிக தெளிவான மறுப்பை நமக்கு கூறுகிறது. பிரம்மம் என்பது மறைக்கபட்டிருக்கின்ற உண்மை தெரியாத வரையில் தான் மாயை என்பது இருக்கிறது. கடவுளை மறைத்திருப்பது மாயை என்ற உண்மை விளங்கியவுடன் மாயை இல்லாமல் போய்விடுகிறது. கடவுள் மட்டுமே இப்போது இருக்கிறார். ஆகவே ஒன்று தான் இருக்கிறது என்ற அத்வைதம் மீண்டும் நிலைநிறுத்த படுகிறது.

அப்படியானால் இன்னொரு கேள்வியும் நமக்கு வருவதை தவிர்க்க இயலாது. கடவுளை மறைப்பது மாயை அதை உணர்ந்தவுடன் மாயை மறைந்து விடுகிறது. என்பதை ஏற்றுகொண்டால் உண்மையில் மாயை என்ற ஒன்று இருக்கிறதா? என்ற கேள்வி தானாக துளிர்விடுகிறது. இந்த கேள்விக்கு மிகசிறந்த ஞானி என்று போற்றப்படுகிற ஆதி சங்கரரே சற்று மழுப்பலான பதிலை தான் தருகிறார். அவர் கூறுகிறார் மாயை என்பது இன்னதென்று சொல்லப்படாத, சொல்ல முடியாத ஒரு சக்தி என்கிறார். எந்த வகையில் பார்க்க போனாலும் கடவுளுக்கு இணையாக மாயை என்பது இருக்கிறது. 

கண்டிப்பாக மாயை என்ற தனிசக்தி உண்டு, அந்த சக்தி இல்லை என்றால் கடவுள் என்ற வெளிச்சத்தை கடவுள் என்ற ஞானத்தை நம்மால் புரிந்துகொள்ள முடியாது. பிரம்மம் என்பதும் மாயை என்பதும் ஒருநாணயத்தின் இரண்டு பக்கங்கள். இரண்டையும் பிரிக்க இயலாது, ஒன்றை ஒன்று மறைத்துக்கொண்டு நிற்கிறது. நீ வெளிச்சத்தை காணவேண்டும் என்றால் இருட்டை கடந்தே ஆகவேண்டும். இருட்டை உடைக்காமல், இருட்டை வெட்டி வீழ்த்தாமல் வெளிச்சத்தை தொட உன்னால் இயலாது. மாயை என்பது இருட்டு, மாயை என்பது அறியாமை, மாயை என்பது அகங்காரம் இவைகளை உடைத்தெரியாமல் ஞானம் பெற்றுவிட முடியாது. கடவுளை அடைந்துவிட முடியாது. 

மாயை என்பது நமது கண்களுக்கும் கருத்துக்களுக்கும் செய்யும் வர்ண ஜாலங்களை ஒருநிமிடம் சிந்தித்து பார்த்தால் மூச்சு நின்றுவிடுவது போல மலைப்பு வருகிறது. காலையில் கிழக்கு வானத்தில் சூரியனை பார்க்கிறோம் தங்க தாம்பாள தட்டு போல ஜொலி ஜொலிக்கிறது. கைகளை மடக்கி கால்களுக்கு இடையில் கொடுத்து கொண்டு மரவட்டை போல சுருண்டு படுத்து கிடக்கும் குழந்தையை அன்பான அன்னை தட்டி எழுப்புவது போல சூரிய கதிர்கள் நம் மேலே பட்டு காலை பொழுதை உற்சாக பொழுதாக நமக்கு மாற்றி தருகிறது. 

மதிய நேரம் சூரியனை பார்க்கிறோம் காலையில் பார்த்த அளவு இப்போது பெரியதாக இல்லை. சிறியதாக இருக்கிறது, உச்சியில் இருக்கிறது காலையில் வந்த இளம் கதிர் ஒன்றை கூட இப்போது அதனிடம் காணமுடியவில்லை. ஜொலித்த சூரியன் இப்போது தகிக்கிறான், வெறும் காலுடன் நடக்க முடியாமல் மண்ணை சூடாக்குகிறான். மரங்களை, மலர்களை வாடவைக்கிறான். உடம்பில் வியர்வை கொப்பளிக்க மனிதர்கள் சோர்ந்து சுருண்டு போகிறார்கள்.

மாலை வருகிறது மேற்கு வானத்தில் சூரியன் தெரிகிறான். காலையில் இருந்தது போலவே இப்போதும் பெரியதாக காட்சி அளிக்கிறான். சிறிய மாற்றம் அப்போது வெள்ளை நிறம் இப்போது மஞ்சள்நிறம் அவனிடமிருந்து விதவிதமான வர்ணஜால கதிர்கள் வெளிப்பட்டுகொண்டே இருக்கிறது. கற்பனை குதிரை முட்டி மோதி பறந்து போகும் அளவிற்கு எண்ணற்ற வண்ணங்களை மேற்கு வானத்தில் வாரி இறைக்கிறான் சூரிய தேவன். உழைத்து களைத்துபோன மக்களுக்கு உடம்பை பிடித்து விடுவதை போல உடம்பை வருடி கொடுப்பதை போல இதமான குளிர்ச்சியான கதிர்களை தருகிறான். 

இப்படி மூன்று பொழுதிலும் மூன்றுவிதமாக தெரிகின்ற சூரியன் எப்போதும் மாறுவதில்லை. பூமி சுழற்சியானது சூரியன் மாறியதை போல நமக்கு காட்டுகிறது. போலியான மாயை காட்சியை நமது புலன்கள் உண்மை என்று நினைத்து அனுபவித்து மகிழ்கின்றன. தூரத்தில் மலையை பார்க்கிறோம் சின்னஞ்சிறியதாக கையில் தூக்கி விளையாடும் பந்துபோல தெரிகிறது. பக்கத்தில் சென்று பார்த்தால் காடும், அருவிகளும், குன்றுகளும் பார்ப்பதற்கே பயங்கரமாக இருக்கிறது. இது நமது பார்வை குற்றமா? மழையின் மீது குற்றமா? 

மாயை வசப்பட்ட நமது புலன்கள் எந்த அளவு பொய் சொல்கிறது என்பது நமக்கு தெரியும். ரயில் பயணத்தில் மரங்கள் ஓடுவதும், கானல் நீர் கண்ணுக்கு குளிர்ச்சியாக தெரிவதும் அருமையான மாயை வித்தை தானே, நமது கண்கள் மட்டுமா மாயை விரிக்கின்ற வலையில் விழுந்து மயங்கி கிடக்கிறது. நமது மனம் என்ன அறிவு கையில் குழந்தை போலவா தாலாட்டபட்டு கிடக்கிறது. மனம் எனும் குரங்கு தான் மாயை வசமாக கிடக்கும் மிகப்பெரிய மிருகம். அந்த குரங்கு ஆடுகிற ஆட்டம் தான் உள்ளதை இல்லாததாகவும், இல்லாததை இருப்பதாகவும் காட்டுகிறது. 

இனிப்பு பண்டங்கள் எனக்கு பிடிப்பது கிடையாது அதை சாப்பிட்டால் திகட்டுவது போல இருக்கும் கூடியமானவரையில் இனிப்பை குறைவாக எடுத்துகொள்வேன். விருந்துக்கு பிறகு பாயாசம் பரிமாறப்பட்டால் கூட சாஸ்திரத்திற்க்காக அதை தொட்டு கொள்வேனே தவிர இன்பமாக எடுத்து கொள்ள மாட்டேன் என்று கூறுகின்ற பலர் உனக்கு சர்க்கரை நோய் வந்துவிட்டது இனி இனிப்பு பலகாரங்களை தொடக்கூடாது என்று மருத்துவர்  கூறியவுடன் லட்டு உருண்டைக்காக ஏங்கி தவிப்பதும், அல்வா துண்டுக்காக அலைந்து கொண்டிருப்பதும் நாம் பார்க்கின்ற விந்தையாகும். 

சாதாரணமாக உட்கார்ந்திருந்தால் நேரம் போவதே தெரியாது. இப்போது தான் உட்கார்ந்தது போல் தெரிகிறது அதற்குள் இரண்டு மணிநேரம் ஆகிவிட்டதா? என்று தோன்றுகிறது. அதே வேளை நமது அன்புக்குரியவர் யாரவது ஒருவருக்காக காத்திருக்கிறோம் என்றால் அந்த காத்திருக்கின்ற நேரம் யுக கணக்காக தோன்றுகிறது. பத்துநிமிடம் நகர்வதற்கே பத்துமணிநேரம் ஆனது போல் ஆகிவிடுகிறது. 

எனவே மாயை என்பது நமது சூழ்நிலையை மாறுதலடைவது போல செய்கிறது. நமது புலன்களை உண்மைக்கு புறம்பானதாக நம்ப வைக்கிறது. நமது மனதை தனது விருப்படி ஆட்டி வைக்கிறது. எல்லாமே பொய்யான காட்சிகளாக, நம்பமுடியாத சூழ்நிலையாக மாயை காட்டுகிறது. நாம் காணுகிற காட்சிகள் எல்லாம் மாயை காட்சிகளே! ஒரு பந்தத்தை உயரத்தில் தூக்கி பிடித்து வட்டமாக சுற்றினால் நெருப்பு வட்டம் இருப்பது போல தெரிகிறது. உண்மையில் நெருப்பு வட்டமில்லை ஆனால் அப்படியொரு மாய காட்சி உண்மை போல தோற்றம் அளிக்கிறது. ஒரு முப்பட்டை கண்ணாடியில் வெள்ளைநிற வெளிச்சத்தை செலுத்தினால் வானவில்லின் எழு வர்ணங்கள் தெரிவது போலவே பல அழகிய நிறங்கள் தெரிகிறது. 

இதை போலவே தான் கடவுள் என்ற பிரம்மம் மாயை வசத்தால் உலகமாக உலகத்தின் பல வடிவமாக நமக்கு தோன்றுகிறது. நாம் கடவுளை கண்ணால் காண்பது இல்லை. மாயை என்பதையும் கண்களால் பார்ப்பது இல்லை. நாம் பார்ப்பது உலகத்தை மட்டுமே  உலகத்தில் தெரிவது ஒவ்வொன்றும் வானவில்லின் நிறங்களை போல வெறும் பொய்யான தோற்றங்களே ஆகும். இதை பொய்யென்று நிஜமாகவே உணர்ந்து அதாவது பிரம்மம், பிரபஞ்சம், மாயை என்பனவற்றின் உண்மை தத்துவத்தை உணர்வதே மோட்சம் என்று நமது முன்னோர்கள் அழகாக சொன்னார்கள். 

ஆதிசங்கரரை போலவே கெளதம புத்தரும் நாம் காணுகிற காட்சிகள் எல்லாமே பொய்யென்று கூறுவார். இருவரும் கூறுகிற வார்த்தை ஒன்றாக இருக்குமே தவிர சொல்லுகிற விதம் வேறு வேறு. அதற்க்கான விளக்கங்களும் வேறு வேறு. காண்பது எல்லாம் காண்பவனின் அறிவில் இருப்பவையே ஆகும். உலகம் என்பது மனதில் ஓடுகின்ற பிரவாகம் ஆகும். பார்க்கின்ற நேரமெல்லாம் தர்மங்கள் என்ற மூலபொருள் மாறிக்கொண்டே இருக்கிறது. இப்படி மாறும் பொருட்களை கொண்டதே உலகம். இறுதியில் இருப்பது மஹா சூன்யம் மட்டுமே என்று புத்தர் கூறுகிறார். மாயை என்று சங்கரர் கூறுவதும் சூன்யம் என்று புத்தர் சொல்வதும் பெரிய வித்தியாசம் இல்லை. 

காண்பது எல்லாமே பொய் என்பது அதாவது மாயை என்பது மதத்திற்கு மட்டும் உள்ள கொள்கை அல்ல. மதங்களே போலியானது கற்பனையானது என்று கூறுகிற விஞ்ஞானத்திற்கும் மாயாவாதம் என்பது உயிர் நாடியாக இருக்கிறது. இல்லாததை போல் இருக்கும் இல்லாததை தேடுவதில் தான் கண்டுபிடிப்புகள் இருக்கின்றன. மாயை விலக விலக தான் உண்மைகள் தெரியவரும். விஞ்ஞானத்தில் கண்டுபிடிப்புகள் என்று சொல்வதும், மெய்ஞானத்தில் உண்மைகள் என்று சொல்வதும் பெரிய வித்தியாசம் இல்லை. ஆக விஞ்ஞானப்படியும் மெய்ஞானப்படியும் மாயை வென்றாக வேண்டும். இதை வெல்ல ஏதாவது வழி இருக்கிறதா? 

கண்ணன் கீதையில் சொல்கிறான் உடலெடுத்த உயிர்கள் அவர்களுக்கு உதித்த முக்குணங்களிருந்து மாயையிலிருந்து விடுப்பட்டது என்பதே  கிடையாது. மண்ணுலக மனிதர்களும் விண்ணுலக தேவர்களும் மாயை வசப்பட்டவர்களே ஆவார்கள். என்று பதினெட்டாவது அத்தியாயத்தில் கூறுகிற கண்ணன் அதற்கான பதிலை ஏழாவது அத்தியாயத்திலேயே தந்துவிடுகிறான். மாயை விலக வேண்டுமென்றால் மாயை உன்னை தீண்ட கூடாது என்றால் என்னையே சரணடை என்று சரணாகதி தத்துவத்தை பேசுகிறான். 

கண்ணன் கூறுவது தான் சத்திய வாக்கு என்னால் எதுவுமில்லை, என்னால் எதுவும் முடியாது, நான் எதற்கும் ஆனவன் அல்ல, எல்லாம் வல்லவன் நீ, நீயே அனைத்தும் அறிந்தவனாக இருக்கிறாய். உன்னிடம் என்னை முழுமையாக ஒப்புவித்து விட்டேன் எனது மனம் எனது புலன் எனது உடல் எல்லாமே உனக்கு அர்ப்பணம் அதை என்னவேண்டுமானாலும் செய், எப்படி வேண்டுமென்றாலும் ஆட்டுவித்துக் கொள் நான் சரணடைகிறேன் என்று முற்றிலும் கண்ணனின் பாதத்தை பற்றிகொண்டால் மாயை என்பதே இல்லாதது ஆகிவிடும். அனைத்தும் கண்ணனின் லீலை என்கிற போது  மாயை என்பது ஏது? கண்ணனும் அவனது விளையாட்டும் மாயை என்பது போல தோன்றினாலும், மாயை என்பதும் தெய்வீகமானதாக மாறிவிடும். எனவே மாறுபட்ட காட்சி கூறுபட்ட கோலம் என்பவைகளை மறந்துவிட்டு எல்லாமே அவன் செயல் என்றால் மாயை என்பது இல்லாமல் போய்விடும்.








கடவுள் என்ன செய்து கொண்டிருக்கிறார்...?



சொற்பொழிவு தொடர் -- 3



ன்பார்ந்தவர்களே!!!

கடவுள் என்றால் யார்? என்று சென்ற முறை சிந்தித்தோம். அவரின் அருள்நிலையை, சத்திய தன்மையை, சாஸ்வதமான இன்ப நிலையை அறிந்து கொள்ள ஓரளவு முயற்சித்தோம். அதில் முழுமை பெற்றோமா? வெற்றி கண்டோமா? என்பது முக்கியமல்ல. முயற்சி செய்தோம் என்பதே மிக முக்கியமாகும். இப்போது நாம் கடவுள் என்ன செய்து கொண்டிருக்கிறார்? அவரது வேலை என்ன? அவருக்கு வேலை செய்ய வேண்டிய அவசியம் என்ன? என்பதை பற்றி எறும்புக்கும், தன் கையால் எண்ஜான் உடம்பு என்பது போல நமது சிற்றறிவின் துணை கொண்டு முயற்சி செய்வோம்.

கடவுள் என்ன செய்து கொண்டிருக்கிறார்? இது புகழ்பெற்ற கவர்ச்சிகரமான கேள்வி. இந்த கேள்வியை நாம் மட்டும் கேட்டுவிடவில்லை. நம்மை போல் எத்தனையோ இலட்ச ஜனங்கள் நாளும், பொழுதும் இந்த கேள்வியை கேட்டவண்ணம் இருக்கிறார்கள். சில காலங்களுக்கு முன்பு திரைப்படம் ஒன்று திருவருட்செல்வன் என்பது படத்தின் பெயராக இருக்கும் என்று நினைக்கிறன். நடிகர் திலகம் சிவாஜி கணேசன் பல்வேறுபட்ட சிவனடியார்கள் வேடத்தில் நடித்திருப்பார். அதிலொரு காட்சி நாட்டு அரசனுக்கு ஒரு சந்தேகம் வந்துவிடும் கடவுள் எங்கே இருப்பார்? எந்த திசையை பார்த்து கொண்டிருப்பார்? என்ன செய்து கொண்டிருப்பார்? என்பது தான் சந்தேகம். இந்த சந்தேகத்தை நிவர்த்திக்க, அவை புலவரை நாடி நாளை மாலைக்குள் பதில் சொல்ல வேண்டுமென்று கட்டளையும் இடுவான். புலவருக்கு பதில் தெரியவில்லை. என்ன செய்வது என்றும் புரியவில்லை. அரசனின் சிறுபிள்ளை தனமான கேள்விக்கு சிறுபிள்ளையை வைத்தே பதில் சொல்ல திட்டமிட்ட இறைவன் புலவரின் பேத்தியை பதில் சொல்ல அரசவைக்கு அனுப்பி வைப்பார்.

பேத்தி வருவாள். அரசனிடம் கேள்விகளை கேட்குமாறு சொல்வார். அரசனும் கேள்விகளை முன்வைப்பான். பாலுக்குள் தயிர், மோர், நெய் என்பவைகள் எல்லாம் மறைந்திருப்பது போல இறைவனும் உலகத்து பொருள் அனைத்திலும் மறைந்திருக்கிறான் என்று முதல் கேள்விக்கும், தூண்டா மணிவிளக்கில் அணையா தீபம் எல்லா திசைகளையும் பார்த்து கொண்டிருப்பதை போல, இறைவனும் சகல திக்குகளையும் பார்த்து கொண்டிருக்கிறார் என்று இரண்டாவது பதிலையும் கூறியதோடு, மூன்றாவது பதிலை சொல்ல தன்னை சில மணிநேரம் அரசியாக்கும் படி கேட்பாள். அரசனும் அதையே செய்வான். ஆட்சிக்கு வந்த சிறுமி, மக்களை பட்டினி போடு. பழைய அரசனை தூக்கி சிறையில் போடு என்று கட்டளை போடுவாள். அரசவையே பதறிப் போகும். அதன் பிறகு இறைவன் ஒரே வினாடியில் சிறுமியை அரசனாக்கி, அரசனை கைதியாக்கி விளையாடி கொண்டிருக்கிறான் என்ற பதிலை அனுபவ வாயிலாக தருவாள்.

உலகத்தின் நடைமுறையை உன்னிப்பாக கவனித்து பார்த்தால் இறைவனின் லீலை புரியாத புதிராக இருக்கும். ஒரே இடத்தில் மழையை கொட்டி தீர்ப்பார். இன்னொரு பகுதியில் சொட்டு தண்ணீர் கூட இல்லாமல் சுண்ட வைப்பார். ஒரு பக்கம் காற்று. ஒரு பக்கம் நெருப்பு. ஒரு பக்கம் பிறப்பு. ஒரு பக்கம் அடுக்கடுக்கான அர்த்தமே இல்லாத இறப்புகள். இதில் எதற்கும் நம்மால் காரண காரியத்தோடு இலக்கம் பெற முடியாது. இப்படி செய்வதனால் இறைவனுக்கு கிடைக்க போகும் நன்மை என்ன? இதனால் அவர் அடையும் ஆனந்தம் என்ன? துக்கம் என்ன? சோகம் என்ன? ஒன்றுமே புரியவில்லை. எந்த கருத்தும் இல்லாமல், எந்த புரிதலும் இல்லாமல் இறைவன் செயல்பட வேண்டுமா? அவன் என்ன பித்து பிடித்து போன பைத்தியக்காரனா?

ஆதிசங்கரர் உருவாக்கிய அத்வைத கொள்கைப்படி உண்மையில் இந்த உலகில் பிரம்மம் மட்டுமே இருக்கிறது. பிரம்மத்தை தவிர வேறு எதுவும் கிடையாது. அந்த பிரம்மம் எந்த வேலையும் செய்யாமல் சும்மா இருக்கிறது. பிரம்மம் வேலை செய்வதாக தோன்றினால், செயல்புரிவதாக காட்சி அளித்தால், மாறுபாடு அடைவது போல் காணப்பட்டால், அது மனிதனுக்கு உண்டாகும் கற்பனையே. மனிதன் வீழ்ந்து கிடக்கும் மாயவலையே என்று கூறி கடவுள் வேலை செய்யவில்லையே என்று அடித்து சொல்கிறார் சங்கரர்.

ஆனால், இதற்கு முற்றிலும் முரணாக விசிஷ்டாத்வைதத்தை உருவாக்கி ஸ்ரீ ராமானுஜர் சிலந்தி ஒன்று தன் உடம்பிலிருந்து தானே வலையை உருவாக்குவது போல கடவுளும், தன்னிடமிருந்தே உலகத்தை உருவாக்கும் வேலையை செய்து கொண்டிருக்கிறார். அவர் சும்மா இருக்கவில்லை என்கிறார். இதில் எதை நாம் நம்புவது? மழை வருவதும், வெயில் அடிப்பதும், விருந்து வைப்பதும், பட்டினியால் சாவதும் பொய்யான தோற்றங்களா? மாய பிம்பங்களா? கற்பனை வடிவங்களா?

இதற்கு சரியான விடையை கண்ணன் கீதையில் தருகிறான். எனக்குள் பிரகிருதியின் எட்டு அம்சங்கள் இருக்கிறது. நிலம், நீர், அக்னி, காற்று, ஆகாயம் ஆகிய ஐந்தும், மனமும், புத்தியும் தான் என்ற எண்ணமும், எனக்குள் இருந்தே வெளிவரும் அம்சங்களாகும். இந்த எட்டு அம்சங்களும் ஒருவகையில் சொல்லப் போனால் தாழ்ந்த அம்சங்களே ஆகும். இவைகளை விட உயர்ந்த அம்சம் ஒன்று உண்டு. அதாவது அனைத்தையும் சேகரித்து தாங்கி நிற்கும் உயிர் நிலையம் நானே என்று கண்ணன் அழகாக சொல்கிறான். இந்த ஒன்பது அம்சங்கள் நிறைந்ததே உலகத்தில் உள்ள அனைத்து படைப்புகளும் ஆகும். மத்வாச்சாரியார் கூறிய துவைத கருத்துப்படி பார்த்தால் கூட, கடவுள் உலகத்தையும், ஆத்மாக்களையும் படைக்கிற வேலையை கடவுள் செய்கிறார். கடவுளின் கண்காணிப்பிலேயே இயற்கையானது அண்ட சராசரங்கள் அனைத்தையும் தோற்றுவித்து நடத்துகிறது என்று மத்வர் தெளிவாகவும், உறுதியாகவும் கூறுகிறார்.

புனரபி ஜனனம் புனரபி மரணம்
புனரபி ஜனனீ ஜடரே சயனம்

அதாவது மனிதன் மறுபடி பிறக்கிறான். மறுபடி ஒருநாள் மரணமடைகிறான். சாவு என்பது அவனது ஜீவ பயணத்தில் முற்றுபுள்ளி அல்ல. மீண்டும் அவனது ஆன்மா வேறொரு தாயின் கருவறையில் சிசுவாக உருவாகிறது. என்று ஆதி சங்கரர் பஜகோவிந்தத்தில் கூறுகிறார். மறுபடி பிறந்து, மறுபடி இறந்து, மறுபடியும் பிறப்பது மனிதருக்கு மட்டும் உடைய வியாதி அல்ல. இது உலகத்திற்கே பொதுவானது. உலகத்தில் உயிர்கள் ஜனனம் எடுப்பதை படைப்பு என்கிறோம். உலகம் அழிந்து போவதை பிரளயம் என்கிறோம். பிரளயத்திற்கு பிறகும் உயிர்கள் தோன்றி மறைகின்றன. ஒரு சிருஷ்டியும் சம்ஹாரமும் சேர்ந்து தான் ஒரு கர்ப்பகாலம். கர்ப்ப துவக்கத்தில், உயிர்கள் முளைவிடுகின்றன. கர்ப்பத்தின் முடிவில், உயிர்கள் அனைத்தும் கடவுளை அடைந்து கடவுளுக்குள் மறைந்து போகின்றன. மறுபடியும் தோன்றும் வேறொரு கர்ப்ப காலத்தில் உயிர்கள் மீண்டும் மீண்டும் படைக்கப்படுகின்றன. எனவே கடவுள் ஆக்கல், காத்தல், அழித்தல் ஆகிய மூன்று வேலைகளையும் இடைவெளி இன்றி தைலதாரை போல செய்து கொண்டே இருக்கிறார். இதை தான் கம்பர்

உலகம் யாவையும் தாமுள வாக்கலும்
நிலைபெறுதலும் நீக்கிலும் நீங்கிலா 
அலகிலா விளையாட்டுடையார்

என்று பாடுகிறார். படைக்கப்பட்ட பொருட்களுக்குள் கடவுள் எப்படியெல்லாம் ஊடுருவி நிற்கிறார் என்று எண்ணுவதே நமது சிந்தனைக்கு பெரும் விருந்தாக அமையும். கண்ணுக்கு தெரியாத வடிவத்தில், காணும் பொருள் ஒவ்வொன்றிலும் அவர் இருக்கிறார். ஒவ்வொரு பொருளின் தன்மையும் அவரே தான். அவர் தான் நீரில் குளிர்கிறார். நெருப்பில் சுடுகிறார். வேதத்தில் ஓம் ஹார பொருளாக இருக்கிறார். பாலில் சுவையாக, மழலையின் கள்ளமில்லா சிரிப்பாக, தாயின் அன்பாக, மனையாளியின் அரவணைப்பாக, தோழமையின் நட்பாக அவரே இருக்கிறார். தவமும் அவர் தான், தவத்தின் வேகமும் அவர் தான் தவத்தின் பயனும் அவர்தான்

மனிதன் அற்பமான ஜீவன் பிரபஞ்ச வெளியை கணக்கிடும் போது ஒரு சிறிய புள்ளிகூட அவன் தேறமாட்டான். எப்போதும் வெற்றிமாலை அவன் கழுத்தை அலங்கரித்து கொண்டே இருக்காது. துன்பம் வரும். துயரம் வரும். சோகமும் துக்கமும் வந்து அவனை பந்தாடும். தன்னை காப்பதற்கு தன்னை மீட்பதற்கு கடவுள் வரமாட்டாரா? என்று ஏங்குகிறான். தவிக்கிறான். புரண்டு புரண்டு அழுகிறான். அந்த நிலையிலும் கடவுள் மனிதனுக்கு சில நிபந்தனைகளை தருகிறார். என்னை நம்பினால் மட்டும் போதாது. பூரணமாக என்னை தொழுதால் மட்டும் போதாது. முழுமையான அர்ப்பணிப்போடு என்னை சரணடை. சுய நலமற்ற சரணாகதியே உன்னை காக்க என்னை தூண்டும் என்கிறார்.

கலியுகத்தில் மனிதனாக வந்து, மனிதர்கள் மத்தியில் வாழ்ந்து நித்தியம் எது? அநித்தியம் எது? என்று எடுத்துக் காட்டிய கண்ணன் சொல்கிறான். என்னையே சிந்தித்து, என்னை உபாசித்து இடையறாத யோக முயற்சியில் ஈடுபடும் பக்தர்களின் சோம பாரத்தை நானே தாங்குகிறேன் என்று அமுத வாக்கு தருகிறான். மனிதரில் மாமனிதனாகிய வள்ளுவனும் இதே கருத்தை

வேண்டுதல் வேண்டாமை இலானடி சேர்ந்தாருக்கு
யாண்டும் இடும்பை இல

என்று இரத்தின சுருக்கமாக கூறுகிறார். கடவுளுக்கு நம் மீது வெறுப்பு கிடையாது. அதே நேரம் பெரிய விருப்பமும் கிடையாது. தண்ணீரிலேயே இருக்கும் தாமரை இலை, தண்ணீரில் ஒட்டாமல் இருப்பது போல சிருஷ்டி, பிரளயம் என்று படைப்பு தொழிலை ஓயாது செய்து கொண்டு இறைவன் இருந்தாலும், விருப்பு வெறுப்புகளுக்கு அப்பாற்பட்டு இருக்கிறான். காந்தம் இரும்பை மட்டும் தான் இழுத்து கொள்ளும் என்பதை போல சரணாகதி அடைந்தவரை மட்டும் இறைவன் எந்த நேரமும் கைவிடுவது இல்லை. கண்ணுக்கு இமை போல இருந்து, காவல் செய்கிறான். மகாபாரத்தை பாருங்கள். சூதாட்டத்தில் வைக்கப்பட்டு இழந்து போன பாஞ்சாலியை அவைக்கு இழுத்து வரும் போது கண்ணன் காப்பற்றவில்லை. எப்படி தனது கணவன்மார்கள் தன்னை மீட்டு விடுவார்கள் என்று அவள் நம்பினாள். அவைக்கு வந்த பிறகு பீஷ்மரை பார்த்து, துரோணரை பார்த்து, கிருபரை பார்த்து நீதி கேட்டு வாதாடினாள். அப்போதும் கண்ணன் வரவில்லை. எப்போது தன் கைகளை மேலே தூக்கி கோவிந்தா உன்னையே சரணடைகிறேன் என்று கூறினாளோ அப்போது தான் கண்ணன் வந்தான். அஸ்தினாபுரத்திற்கும், துவாரகைக்கும் காததூரம் இருந்தாலும், புடவை கொடுக்கும் வேலை தடையில்லாமல் நடந்தது.

இப்படிப்பட்ட இறைவன் எப்படியெல்லாம் மனிதனுக்கு துணையாக வருகிறான் தெரியுமா? தாயாக வருகிறான்? தாயை விட சாலப்பரிவுடையவனாக வருகிறான். தந்தையாக வருகிறான். குழந்தையாக வருகிறான். தோழனாக வருகிறான். காதலனாக, காதலியாக, ஆசிரியனாக, பாடமாக, படிப்பினையாக வருகிறான். ஆட்சி செய்யும் அரசனாக, அடங்கி நடக்கும் சேவகனாக, குருவாக, சீடனாக இன்னும் சொல்லப்போனால் எத்தனை எத்தனை உறவாகவோ, உயிராகவோ இறைவன் வந்து கொண்டே இருக்கிறான்.

பால் இல்லாமல் குழந்தை அழுது புலம்பினால், கதறி அழுதால் பாலூட்டும் தாயாக திருஞான சம்மந்தருக்கு வந்திருக்கிறான். பதினாறு வயது காதலுக்கு தூது போகும் தோழனாக சுந்தரருக்கு வந்திருக்கிறான். பல் விழுந்து கூன் விழுந்த கிழவிக்காக, மண் சுமக்கும் கூலி ஆளாக வந்தான். பிரம்பால் அடிபட்டான், கண்ணப்பநாயனாரிடம் மிதிபட்டான். இப்படியெல்லாம் ஆயிரம் வடிவில் வந்து இன்றும் திக்கற்றவர்களுக்கு துணை செய்கிறான். அதை தான் கண்ணன் கீதையில் நான்காம் அத்தியாயத்தில் யார் யார் என்னை எந்த முறையில் நாடுகிறார்களோ அந்த வழியிலேயே அவர்களுக்கு அருள்வேன் என்கிறான்.

அழைத்த குரலுக்கு மட்டுமா ஆண்டவன் வருகிறான்? மனிதன் கேட்டதை எல்லாம் கூட அவன் தருகிறான். பணம் கேட்டால் பணம் தருகிறான். பதவி கேட்டால் தருகிறான். அறிவு கேட்டாலும் தருகிறான். ஞானம் கேட்டால் ஞானத்தையே தருகிறான். நாடிய பொருள் கைகூடும். ஞானமும், புகழும் உண்டாகுமென்று கவி சக்ரவர்த்தி கம்பன் பாடுகிறான். வழிப்பறி செய்து வானத்தையும், பூமியையும் இரண்டாக அளந்த வள்ளைக்கு ஆலயம் அமைக்க கொள்ளையடித்த மங்கை மன்னன் என்ற திருமங்கையாழ்வாரும்,

நலம் தரும் செல்வம் தந்திடும் அடியார்
படுதுயர் ஆயின எல்லாம்
நிலம் தரம் செய்யும் நீள் விசும்பும் அருளும்
அருளோடு பெரும் நிலம் அளிக்கும்
வளம் தரும் மற்றும் தந்திடும் பெற்ற
தாயினும் ஆயின செய்யும்

என்று இறைவன் தருகிற பேர்களை எல்லாம் பட்டியல் போட்டு தருகிறார். அவைகளை பார்க்கும் போது நமக்கு மலைப்பாக இருக்கிறது. ஒரு பெரிய அங்காடிக்குள் நுழைந்து கொத்தமல்லி கட்டு, கருவேப்பிலை கட்டு முதல் கம்ப்யூட்டர் வரை வாங்கி வருவது போல, இறைவன் என்ற அருள் அங்காடி நமக்கு தராதது எதுவுமே இல்லை.

கடவுள் எவ்வளவு பொருளை தந்தாலும், பொருள் என்றாலே அநித்தியமானது. அழிந்து போக கூடியது. நிலைமாறும் தன்மையுடையது. அவற்றின் மூலம் சாஸ்வதமான நிம்மதியை அமைதியை பெற்றுவிட முடியாது. இனிப்பாக இருக்கும் சர்க்கரை மிட்டாய் அதிகமாக போனால் கசக்கும். பொருளாசை பொருளை அனுபவித்தல் என்பதுவும் இப்படிதான் ஒரு நிலைக்கு மேல் திகட்டிவிடும். எனவே இறைவன் தருகிற மிக உயர்ந்த பரிசு எதுவாக இருக்குமென்றால் என்றும் பிறப்பற்ற, எப்பொழுதும் மகிழ்ச்சியான எந்நேரமும் பரவசம் ததும்பும் முக்தி நிலை ஒன்றாகத்தான் இருக்கும் இதை கீதையில் கண்ணன் தன்னை சரணடைந்தவர்களுக்கு நிச்சயம் தருவதாக சத்தியம் செய்கிறான்.

கண்ணன் மேலும் சொல்கிறான். உயிர்கள் அனைத்திற்கும் நானே கதி. அவர்களை காப்பவனும், ஆள்பவனும் நானே. நானே அனைத்து ஜீவன்களுக்கும் சாட்சி. இருப்பிடம், அடைக்கலம், பிறப்பிடம், ஒடுங்குமிடம் நானே. நானே அனைத்திற்கும் வசிப்பிடம். நானே பிறப்பிடம். நானே சாக மருந்து. நானே மரணம். இப்படி சொல்கிற கண்ணன் உலகத்திலுள்ள ஒவ்வொரு துளியும் இறைவனின் வல்லமையால் வந்தது. இறைவனின் அருளால் இயங்குகிறது. இறைவனே எல்லாவற்றிற்கும் காரண கர்த்தாவாக இருக்கிறான்.

இறைவனே படைக்கிறான். இறைவனே காக்கிறான். இறைவனே அழிக்கிறான் என்கிறார்களே? இப்படி படைப்பு, காப்பு, அழிப்பு என்று மாறி மாறி செய்வதனால் இறைவனுக்கு என்ன லாபம்? துன்பத்தை தருபவனும் நானே துன்பத்தை போக்குபவனும் நானே என்பது என்ன நியாயம்? பிறப்பினால் சிரிப்பை தருகிறேன் என்கிறான். இறப்பினால் அழுகையை தருகிறேன் என்கிறான். இது எந்த வகை தர்மம். இதையெல்லாம் செய்யாமல் இறைவன் இருக்கலாமே என்று நமக்கு தோன்றும்.

அது கடவுளின் இரகசியம். கடவுளின் விருப்பம். கடவுளின் விளையாட்டு என்று பதிலை சொன்னாலும் அவையெல்லாம் கேள்விகளுக்கான பதிலாக தெரியவில்லை. மழுப்பல்களாக தெரிகிறது. எதை கேட்டாலும் தெள்ளத் தெளிவாக பதில் தரும் கீதை இது சம்மந்தமாக என்ன சொல்கிறது என்று பார்ப்போமா?

மூவுலகிலும் நான் எதையும் செய்ய கடமைப்பட்டவன் அல்ல. நான் அடைய வேண்டியதாக எஞ்சி நின்று அடைய தகுந்த பொருள் ஒன்றும் இல்லை. ஆனாலும் செயலில் ஈடுபட்டே வருகிறேன். என்று கீதை மூன்றாம் அத்தியாயம் இருபத்தி இரண்டாம் ஸ்லோகத்தில் கண்ணன் கூறுகிறான். இந்த பதில் விளங்க வில்லை. அல்லது விளங்க கூடிய தகுதியும், பக்குவமும் இன்னும் நமக்கு வரவில்லை. காதலின் ஆழத்தை அறியப்போன உப்பு பொம்மை கடலிலே கரைந்து விட்டது போல நமது கதை இருக்கிறது. சர்வ சக்தி வாய்ந்த இறைவன் இரகசியத்தை அறிந்து கொள்ள, மனிதனின் அறிவு இன்னும் வளரவில்லை. அல்லது அப்படியொரு மனிதன் இன்னும் பிறக்கவில்லை.








Next Post Home
 
Back to Top